Cântecul de nimfă
Picurandu-şi lin otrava în suflet –
Până la capăt
Izbandirea, visul, arderea,
Până la capăt şi dincolo de el …

Mam przed soba stary słownik angielsko-polski, wydany rowno 50 lat temu przez Fundację Kościuszkowską. Serendipity, według niego to „zdolność czynienia przypadkowo szczęśliwych a niespodziewanych odkryć”

Trudno o lepszą nazwe dla tej nimfy. Wymyślona przez Rossa Marigolda, przewodnika na Madison River, łatwa do uwiazania, broni sie do dziś. Podobna w stylu do wczesnych brytyjskich Buzzerów, imituje ochotkę przeobrażającą się tuż pod powierzchnią wody. O ile klasyczne buzzery mają duży i nieprzystrzyżony tułów z włosia, główkę Serendipity strzyże się na krótko. Niektóre wersje przypominają wręcz Deer Hair Caddis.

Cechą charakterystyczną Serendipity jest profil osiagnięty przez uwiązanie na haczyku kiełżowym oraz wyraźne segmenty tułowia, powstałe w wyniku skręcenia włóczki albo zastosowania obłego materiału (kabelek, grubsza owijka, gruba żyłka itp.). Najpopularniejse kolory to: oliwkowy, czarny, czerwony, chartreuse, beżowy. Coraz częściej wiąże się tę muszkę z obciążeniem w postaci koralika, z kołnierzykiem z sarny lub z dubbingu. Jest to muszka mała: najczęstsze rozmiary to 16 i 18.

Serendipity sprawdza sie na każdej wodzie, od rwących strumieni do stawów i jezior. Prezentujemy ją na pływającej lince, po zaimpregnowaniu włosianej główki , metodą długiej nimfy. Na wersje obciążone łowi się bez uprzedniej impregnacji, na krótkim sznurze. Zamiast ochotki imitują wtedy chruścika.

W sieci znalazłem dwa klipy, pokazujące nietypowe wersje tej muchy: z włochatym tułowiem bez wyraźnej segmentacji oraz z koralikiem i niezbyt silnie zaznaczoną segmentacją. Choć dalekie od oryginału, oba klipy dobrze przekazują ideę wiązania tego wzoru.

Flori pe ape întinse şi reci
Şi glasul noptatic lin susurând –
Aş merge în braţe de nimfă plângând,
Aş şterge în urmă orişice gând …

Sunt frunzele-n toamnă cerşind îndurare
Şi cerul noptatic cântându-şi a jale,
Pădurea golită de viaţă şi sunet
A nimfelor stinse şi tainicul umblet …

Mai e câteodată o vag-adiere
Din vremea apusă, puţină plăcere
Prin iarbă rărită, prin aerul sterp
Şi sună departe un plânset de cerb .

   Hylas pe punctul de a fi rapit pentru totdeauna de nimfe (pictura de John William Waterhouse).

Pisanie o amerykańskiej mokrej dla polskich muszkarzy to trochę jak noszenie drewna do lasu. Ale chyba tylko pozornie. Pamiętam jak jakieś pięć lat temu Kuba Chruszczewski zaprezentował na flyfishing.pl serię muszek (chyba wykonanych na San) prezentujących wszystkie cechy wzoru znanego pod nazwą Soft Hackle. Odzew forumowiczów zaskoczył mnie. Wielu z nich tej muchy nie znało.

Tymczasem pokrewne wzory spotyka się praktycznie wszędzie. Ich prostota sprzyja modyfikacjom, a te dobrze odzwierciedlają specyficzne cechy miejscowego wędkarstwa. Weźmy taką Snipe and Purple. Wymyślona na pograniczu Anglii i Szkocji, oszczędna jak na Szkotów przystało, składa się z dwóch tylko składników: jedwabnej nici i pióra słonki. Japończycy do połowu metodą tenkara używają podobnej muchy, tyle, że wiązanej z jeżynką skierowaną do przodu i podpartą tułowiem z pawia. Jednak tenkara nie jest wynalazkim jedynie japońskim. Co najmniej równie stara jest włoska alla Valsesiana, w której używa się bardzo podobnego sprzętu i niemal takich samych much. Być może podobne i bardzo proste metody połowu oraz wiązania wykształciły się w wyniku izolacji zarówno osiemnastowiecznej Japonii jak i odległych dolin Piemontu od wpływów z zewnątrz. Hiszpanie mają swoją wersję ze sztywną jeżynką z koguta (co ciekawe na haczykach z łopatką). Nowozelandczycy – Orange and Woodcock.  Popatrzmy jak Amerykanie zmodyfikowali ten wzór.

Po pierwsze, wiązali pióro przy podstawie stosiny a nie za czubek. Po drugie, jeśli odwłok był z jedwabiu, to dodawali tułów z puchatego dubbingu o innym kolorze. Dalej – zrezygnowali z jedwabiu na rzecz dubbingu lub strusia. Modyfikacje te doprowadziły do powstania specyficznie amerykańskiej muchy zwanej Flymph.

Historia tej muchy jest dobrym przykładem, że dobry wzór to nie wszystko. Jej twórcą jest pionier amerykańskiej nimfy, James Leisenring. Leisenring korespondował z brytyjskim specjalistą od połowu na nimfę, Georgem Skuesem, i pod jego wływem zmodyfikował Soft Hackle poprzez dodanie puchatego tułowia i kontrastującej owijki. Stąd trzeba było tylko jednego kroku aby powstała Little Olive Flymph. Skues pokazał muchy Leisenringa w Flyfisher’s Club of London, było już jednak zbyt późno. Zbliżała się wojna i każdy był już zajęty czym innym. Książka Leisenringa poświęcona wedkowaniu na mokrą ukazała się w USA w przededniu ataku na Pearl Harbor i zapomniano o niej na nastepnych 30 lat. Reedycja tejże była już nieco spóźniona. Kilka lat później ukazały się dwie książki, które na zawsze zmieniły amerykańskie i europejskie muszkarstwo: “Nymphs” Ernesta Schwieberta oraz “American Nymph Fly Tying Manual”, Randalla Kaufmanna.

Flymph odeszła w zapomnienie, niektórzy krętacze tą sama nazwą obdarzają Soft Hackle. Jedyny klip pokazujacy właściwy sposób wiazania Flymph jaki znalazłem w sieci pochodzi z Niemiec. Proszę zwrócić uwagę na jeżynkę i sposób jej wiązania. Wysmukłe pióro kury wiążemy za podstawę, potem kręcimy tułów, zostawiając ok. 1/3 trzonka wolnego od dubbingu, nawijamy pióro w kierunku grota i mocujemy je nicią wiodącą w 1/3 trzonka. Następnie nawijamy nić wiodącą w kierunku uszka, dodatkowo wzmacniając jeżynkę i formujemy główkę.

Łowimy prezentując muchę krótkim rzutem zwanym Leisnering lift.

Aproape în fiecare seară îl “surprind” pe Coco moţăind, în încercarea de a adormi. Cu câteva seri în urmă l-am filmat în respectivul moment şi mai jos este filmuleţul. Somn uşor, Coco…

E foarte grava muscatura capusei, asa ca iata ce trebuie sa faceti pentru a evita pe cat posibil contactul dintre pielea voastra si  aceste mici si rele vietati. Locurile favorite ale capuselor  sunt padurile umede, unde temperatura este cuprinsa intre 7 si 25 C, tufisurile, poienile unde razele soarelui sunt blande si unde apa de ploaie sau roua persista mai multa vreme. Daca afara e cald si uscat capusele se ascund in pamant, sau sub vegetatie. Asa ca aveti grija ce locatie alegeti. Tineti cont de aceste lucruri.

Evitati tufisurile umede unde riscul de a gasi colonii de capuse este mare. Nu va aventurati din placere pe sub arbori, fara sa va acoperi parul, picioarele, si mai ales atentie la copii! – ei sunt cei mai expusi. Capusa matura se vede cu ochiul liber, insa nimfele (puii capuselor)nu se vad.  Barbatii trebuie sa fie mai atenti deoarece au pilozitate mai mare si e mai greu de reperat o capusa pe suprafata corpului lor.

Nu strangeti capusa care v-a muscat intre degete! – in acest fel tot continutul din intestinele sale (continand microbi) trece in sangele voastru! Incercati sa o scoateti foloind o penseta sau puneti o picatura de ulei pe ea si va aluneca odata cu picatura.

Acestea fiind spuse, mare grija!

De ieri, 24 iulie 2009, eu şi cactuşii mei avem un nou prieten: un papagal nimfă pe care l-am botezat Coco (de fapt, mama mea l-a botezat aşa şi mi-a plăcut şi mie ). Din păcate nu ştiu ce vârstă are şi, din cât am citit până acum despre aceşti papagali, e aproape imposibil să li se poată stabili vârsta. De obicei au un inel pe un picior care indică vărsta lor, sau dacă nu au, proprietarul care îi donează sau îi vinde altcuiva, oferă informaţii despre vârsta acestora. Ei bine, în cazul lui Coco nici una din variante nu se potriveşte, deoarece probabil el a “evadat” de la fostul său stăpân . De ce spun asta? Pentru că a fost văzut într-un vişin de un copilaş care e vecin cu bunicul meu din Gilău, iar întâmplarea a făcut ca tatăl meu să fie acolo în acel moment şi, la insistenţele copilaşului, tata a încercat să îl prindă…şi a reuşit . Tatăl copilaşului a refuzat să îl păstreze deoarece papagalul e foarte violent şi îl poate răni grav pe copil. S-a întristat foarte tare copilaşul când a auzit acest lucru şi a început să plângă . Tot din ce am citit despre aceste păsări, am învăţat că necesită multă grijă, răbdare şi atenţie, şi în nici un caz nu sunt păsări cu care se pot juca copilaşii, chiar dacă sunt îmblânzite, pentru că, în acest caz, copilaşul ar putea răni sau omorî pasărea, nefiind conştient de forţa din mânuţele lui. Şi astfel am hotărât să îl păstrez eu pe Coco . Nu am mai avut nici un fel de pasăre niciodată şi nu îmi este chiar la îndemână să mă ocup de Coco, dar mă documentez, învăţ, şi exersez . Dimineaţă i-am cumpărat o colivie, un os de sepie şi mâncare specială pentru nimfe. Am fost plăcut surprins să văd că începe să mănânce după aproximativ 10 minute de stat în colivie (asta după ce noaptea a petrecut-o într-o cutie de carton găurită în câteva locuri pentru a intra aerul). Acum, când scriu acest articol, Coco doarme . Am aşezat colivia în camera mea şi sper că mă va lăsa să dorm…deocamdată e foarte tăcut, nu a scos decât 2-3 sunete de tot atâtea ori, dar am citit că după ce se obişnuieşte cu mediul înconjurător devine mai gălăgios. Poate fi învăţat în timp să fluiere, să fredoneze cântece şi chiar să imite cuvintele . Neştiind în ce mediu a fost crescut până acum, este imposibil să folosesc un anumit mod de interacţiune cu el. Trebuie să încerc mai multe până voi descoperi ce îi place şi ce nu, dar după prima zi petrecută împreună, prevăd că în timp ne vom întelege unul pe celălalt (aceste păsări trăiesc in general între 15 şi 20 de ani, dar s-au văzut şi cazuri care au ajuns la 25 de ani, aşa că eu şi Coco avem timp să ne cunoaştem ). Colivia este puţin mică pentru el, dar am luat-o doar pentru o perioadă temporară, până mă mai documentez şi mă interesez de o colivie perfectă pentru el. Mai jos am pus câteva poze cu el (din informaţiile care le am referitoare la diferenţele dintre băiatul nimfă şi fata nimfă, am dedus că papagalul meu nimfă e băiat…se poate şi să mă fi înşelat . Atunci va trebui să îi schimb numele cu unul de fetiţă ).

Od kad znam za sebe, uvijek sam voljela životinje! Čak i ribe koje uhvatim van redovnih takmičarskih aktivnosti, redovno puštam natrag u vodu, držeći se one akcije “UHVATI I PUSTI”!

Nikad mi životinje nisu bile kompenzacija za nešto. Jednostavno, voljela sam ih a i one mene. Nekako je to uvijek bilo obostrano. 

U životu sam imala uvijek svega dovoljno. Ne previše. Iz radničke sam porodice. Nisam bila gladna ni žedna. Nisu me promašile ni sve dječije bolesti (koje se obavezno moraju preležati), ni jedna godišnjica, proslava, rođendan, školske zgode, prve ljubavi  ali nikad mi nije manjkalo očeve, majčine, bratove ljubavi i pažnje! Dovoljno ljubavi da od mene ne naprave “monstruma” koji ne zna primiti i dati ljubavi! Ljubavi čovjeku ili životinji i obratno.

U mojoj porodici uvijek se njegovala ljubav. Etičnost i pravičnost. I dan danas vjerujem da upravo iz porodice (roditelji konkretno) potiče osnovna kultura ponašanja sutra kad stupimo na ulicu, posao, kad osnujemo vlastitu porodicu!

Jednostavna sam i iskrena osoba, vedre naravi, nikad sumornog raspoloženja! Lako ostvarujem kontakte s ljudima i gradim nova prijateljstva. Prijatelja imam na cijelom “dunjaluku”! Prijatelja iz školskih dana, sa radnog  mjesta, sportskih radnika  (i sama sam jedna od njih)!

Zato se zgrozim kad vidim scene kao na dole navedenom trećem video-klipu koji je objavljen na naslovnici  SUN-magazina! Zato sam i stavila ove snimke mog malog kućnog ljubimca!

NE ZABORAVITE!

Malo pažnje vašem kućnom ljubimcu i on će vam uzvratiti stostruko! U to sam se nebrojeno puta uvjerila…

Moj kućni ljubimac-Cicko. Raspjevao se, samo tako…

Cicko pleše! Vidi se da je vidno razočaran kad je muzika prestala!

Ne dao Bog kad bi vidjela da bi mi ovako neko maltretirao mog psa! Ubila bih ga na mjestu! Et’…

   Nimfele de altadata, de pe vremea cand existau cantece in stare sa miste pana si pietrele (pictura de Charles François Jalabert) …

Kyliks bez nóżki, ceramika z czarnym slipem, z reliefowym, wzorowanym na wizerunku monetarnym, przedstawieniem głowy nimfy Aretuzy w tondzie. Kampania, ok. 300 BC.

Jakkolwiek wbrew opiniom niektórych starożytnych autorów wynalazek monety – odważonego kawałka metalu, opatrzonego znakiem gwarantującym jego wartość – nie jest dziełem Greków, ale prawdopodobnie Lidyjczyków, pozostających skądinąd od co najmniej VIII w. w ścisłych kontaktach z greckimi osadnikami w Azji Mniejszej, to właśnie Grecy przyczynili się do rozpowszechnienia pieniądza monetarnego. Grecy bowiem nie tylko niemal natychmiast przejęli ten wynalazek, ale też zabierali go ze sobą wszędzie tam, gdzie powstawały greckie apoikia czyli kolonie. Ujmując rzecz skrótowo, pojęcie “moneta grecka” odnosi się do wszystkich emisji, których ikonografia nawiązuje do stylistyki greckiej lub też legenda, czyli napis na monecie, jest zapisana alfabetem greckim. Oznacza to terytorialny zasięg od Hiszpanii po tereny dzisiejszego Afganistanu, Pakistanu i pogranicze Indii, jeśli zaś chodzi o czas powstawania to obejmuje również stylistycznie greckie monety bite w czasach rzymskich do czasu reformy Dioklecjana (III/IV w.), która ostatecznie zniosła autonomię mennic na wschodzie imperium, ujednolicając pojawiające się na monetach wizerunki.

Lidyjczycy mieli wynaleźć pieniądz monetarny pod koniec VII w., w świecie greckim zaś ten wynalazek pojawia się już w VI stuleciu – i to od razu na praktycznie całym obszarze kultury greckiej. Nie będę w tej chwili wdawać się w ogólne kwestie mennictwa greckiego, chciałabym bowiem przedstawić konkretny przypadek, pokazujący, że sztuka rytownicza starożytnych pod względem artystycznym nie ustępowała w niczym monumentalnej rzeźbie czy malarstwu, a monety stanowią niewielkie rozmiarami, ale samoistne dzieła sztuki.

Jednym z najprężniej rozwijających się od epoki archaicznej miast greckich były sycylijskie Syrakuzy, założone wedle tradycji w 734 przez doryckich osadników, pochodzących z Koryntu. Zwycięskie wojny z zamieszkującymi zachodnią część wyspy Kartagińczykami oraz rządy wybitnych władców (tyranów) w VI i V w. sprawiły, że Syrakuzy stały się największą potęgą gospodarczą i polityczną na zachodzie świata greckiego: w epoce klasycznej zdolne były konkurować nawet z Atenami, a w okresie hellenistycznym stanowiły małego, ale liczącego się konkurenta wielkich monarchii, i nie utraciły tej pozycji aż do końca III w. BC, kiedy to zostały zdobyte przez Rzymian w odwecie za sprzymierzenie się z Hannibalem podczas II wojny punickiej.

Rewers "demaratejonu", srebrnej dekadrachmy, prawdopodobnie ok. 470 lub 460 BC.

Wizerunkami dominującymi na monetach Syrakuz od VI do IV w. były czero- lub dwukonne rydwany (kwadrygi i bigi) na awersie, co łączy się zapewne z popy i głowa nimfy Aretuzy w otoczeniu czterech delfinów na rewersie. Popularność Aretuzy wiąże się z mitem o elidzkiej nimfie zamienionej w źródło przez Artemidę (więcej we wpisie poświęconym sanktuarium w Olimpii), warto jednak nadmienić, iż często jest ona przedstawiana w wieńcu z kłosów zbóż, czyli z atrybutem bogini Demeter lub jej córki Persefony, pojawiającym się również na pochodzących z Sycylii i okolicznych wysp wizerunkach Izydy, co świadczy o synkretyzmie wszystkich tych kultów. Główną legendą tych monet były niemal bez wyjątku warianty słowa ΣΥΡΑΚΟΣΙΩΝ, czyli [moneta] Syrakuzańczyków.

Najsłynniejszą monetą wczesnego okresu mennictwa Syrakuz, a właściwie ostatniej jego fazy, jest tzw. demaratejon (lub damaratejon) – emisja związana wedle legendy z żoną tyrana Gelona imieniem Demarate (Damarate), która po zwycięstwie syrakuzańczyków nad Kartagińczykami pod Himerą w roku 480 (znów wedle legendy bitwa ta miała się odbyć dokładnie tego samego dnia co bitwa pod Salaminą) miała wyprosić u męża dobre potraktowania jeńców, za co dostała od Kartagińczyków koronę ze stu talentów złota, z której wybiła następnie monety. Inna wersja tej legendy głosi, że w obliczu kryzysu wywołanego wysiłkiem wojennym królowa przeznaczyła swoją biżuterię na wybicie pieniędzy mających opłacić wojsko. Niestety oba te piękne podania napotykają ten sam problem: po pierwsze monety identyfikowane na podstawie źródeł pisanych z “demaratejonami” są srebrne, a nie złote, po drugie ich datowanie jest nieco za późne jak na związki z Gelonem, Demarate i bitwą pod Himerą. Nie wpływa to jednak nijak na fakt, że monety tej emisji można zaliczyć do arcydzieł greckiej sztuki archaicznej ze względu na doskonałość zarówno wizerunku jak i wykonania. Głowa Aretuzy (część zwolenników legend o Demarate chciałaby w niej widzieć wizerunek królowej, ale portretowość można w zasadzie wykluczyć) jest tu ukazana zgodnie z kanonem sztuki późnego okresu archaicznego: fryzura przypomina posągi kor, oko jest przedstawione frontalnie jak we współczesnym malarstwie wazowym, na ustach pojawia się tzw. uśmiech archaiczny.

Rewers srebrnej dekadrachmy z ok. 405, sygnowanej przez Euainetosa (fragment imienia widoczny poniżej głowy, pomiędzy dwoma delfinami).

Największy artystyczny rozkwit syrakuzańskiego rytownictwa przypada na rządy Dionizjusza Starszego (406-367), najwybitniejszego władcy tego miasta i patrona wszelkich sztuk. W tym czasie mamy do czynienia nie tylko z poszerzeniem, urozmaiceniem repertuaru i artystyczną doskonałością wizerunków monetarnych, ale również ze zjawiskiem nieznanym poza tym praktycznie w dziejach starożytnego mennictwa, mianowicie z rytownikami podpisującymi swoje dzieła. Najbardziej znanymi twórcami stempli, których imiona znamy z zachowanych monet, byli Sosion, Eumenos, Eukleidas, Euainetos, Eksakestides, Frygillos, Kimon. Niektórzy z nich pracowali nie tylko w Syrakuzach, ale również w innych miastach Sycylii, co prowadziło do powielania niekiedy w tamtejszych mennicach wzorów syrakuzańskich. Zdarzało się również łączenie na awersie i rewersie stempli wykonanych przez różnych rytowników. Najpiękniejsze wizerunki Aretuzy wyszły spod dłuta Euainetosa – nimfa ma na nich włosy upięte w stylu typowym dla epoki – oraz Kimona, który wprowadził innowację w przedstawieniu włosów, ukazując je rozpuszczone i jakby rozwiane lub też rozpływające się na wodzie (ta ostatnia interpretacja mogłaby sugerować próbę ukazania przemiany nimfy w źródło). Artyści syrakuzańscy końca V w. wprowadzili do sztuki rytowniczej jeszcze inne nowości: dynamiczne przedstawienia zaprzęgów, ujęcie głowy w 3/4 lub frontalnie, a wizerunki nie ograniczały się do rydwanów i głowy Aretuzy, ale na sygnowanych monetach pojawia się również Herakles i Atena. Syrakuzy biły za rządów Dionizjosa I monety ze złota, srebra i brązu o różnych nominałach (a co za tym idzie, różnej wielkości), ale imiona artystów spotykamy wyłącznie na tych większych, głównie dekadrachmach i tetradrachmach (wartość odpowiednio 10 i 4 jednostek podstawowych), nawet jeśli niższe nominały powtarzają typy zaprojektowane przez tych samych rytowników. Twórcy ci wykazywali się sporą inwencją również jeśli chodzi o miejsca umieszczania sygnatur: oprócz napisu znajdującego się tradycyjnie w polu monety, spotykamy podpisy np. na przepaskach we włosach lub też na ciałach delfinów.

Wszystkie eksponaty pochodzą ze zbiorów British Museum w Londynie. Monety pokazane są w powiększeniu.

© Agnieszka Fulińska

Co pewien czas powraca do mnie wspomnienie znad Narwi. Byłem wówczas spławikowcem ubiegającym się o miejsce w kadrze okręgu. Te akurat zawody były szczególne. Po raz pierwszy zdołałem nawiązać równorzędną walkę z braćmi Bukrakami, tylko dlatego zresztą, że wylosowałem wyjątkowo dobrze. Zawody przyciągnęły sporą grupkę gapiów, między innymi dość obdarcie wyglądającego faceta, który z nieopisaną męką próbował zogniskować wzrok na moim spławiku. Wreszcie przechylił się tak głęboko, że miękkie nóżki straciły przyczepność na śliskiej trawie, i gość stoczył się z wału przeciwpowodziowego jak szmaciana lalka, zatrzymując się jakieś dwa kroki od moich nóg. Przetoczył się na prawy bok, ułożył wygodnie i podparł głowę ręką, jak wczasowicz na plaży. Walcząc z potwornym kacem wyjąkał: “jestem tu wałowym.” Potem wstał i poczłapał wzdluż brzegu.

W sieci możemy znaleźć archiwalny film pokazujący innego “wałowego”. To Frank Sawyer, który całe życie poświęcił niedługiemu odcinkowi rzeki Avon w hrabstwie Wiltshire, w Wielkiej Brytanii, dbając o stan brzegów, czystość koryta i pozbywając się niepożądanych gości. Gdy patrzę na te stare klipy, nakręcone na biało czarnej “ósemce”, nie mogę oprzeć się nadziwić jak bardzo “wiejski” był Sawyer. Brudne paznokcie, poobijane grube paluchy, lekko złachmaniona kamizelka. Ale oczy, schludny wygląd i strannie ogolona twarz Sawyera zdradzają żywy intelekt praktyka potrafiącego zredukować złożoną morfologię i mało znany behawior jętki do prostej imitacji która zachowuje się tak, jak chce tego wędkarz. Przyjrzyjmy się tej imitacji.

Klasyczna nimfa Pheasant Tail składa się tylko z dwóch materiałów: cienkiego miedzianego drucika (który pełni rolę nici wiodącej i obciążenia) oraz z czterech pasm ogonowego pióra bażanta. Istotne jest to, by pasma były długie, tak by wystarczyły na podwójny pakunek i by można było je odpowiednio przytrzymać podczas mocowania ogonka . Pięć centymetrów wystarczy. Tradycyjną Pheasant Tail kręci się łatwo. Tam, gdzie obciążonych much stosować nie wolno drucik zastępuje się metalizowaną nicią.

Amerykańska odmiana tej muchy, American Pheasant Tail, jest nieco bardziej skomplikowana i czasochłonna. Różni się od pierwowzoru sposobem wiązania odwłoka i tułowiem z pawia. Amerykańscy krętacze wiążą ponadto nózki z bażanta, osobno albo przez zawinięcie do tyłu pozostałości po uwiązaniu pakunku. Autorem tych modyfikacji jest Al Troth. Co ciekawe, brytyjski muszkarz, Charles Jardine, w swej książce Flies, Ties, & Techniques, daje pierwszeństwo amerykańskiej odmianie, twierdząc, że jest bardziej uniwersalna.

Niektórzy Brytyjczycy wiążą Pheasant Tail z tułowiem z kolorowej włóczki. Popularnym w USA dodatkiem jest pasek mylaru (błyszczący poliester) nałożony na pakunek. Istnieją oczywiście odmiany z obciążeniem w postaci metalowego koralika: amerykańska i brytyjska. Rutynowo wiąże się Pheasant Tail na haczykach prostych (Anglicy preferują Partridge) w rozmiarach 10 i mniejszych, ale spotyka się odmiany na hakach kiełżowych.

W 1979, za zasługi w popularyzacji wiedzy o ekologii strumieni, nieposiadający formalnego wykształcenia Frank Sawyer został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego przez królową Anglii, Elżbietę II. Wałowego znad Narwii nigdy więcej nie spotkałem.

Te invit să urmăreşti Butterfly Metamorphosis. Am tradus mai jos comentariul filmului.

“Fluturele parcurge o metamorfoză completă, în patru stadii, de la ou la adult.

1. Primăvara, femela caută plante pe care să-şi depună ouăle. Le depune unul câte unul pe frunzele plantei.

2. Cel de-al doilea stadiu de dezvoltare a fluturelui este larva. Numim larva fluturelui omidă. Omida se dezvoltă în ou în aproximativ o săptămână. Apoi începe să-şi facă loc de ieşire mestecând o parte din ou. După ce eclozează, omizii îi este foame, şi deseori primul lucru pe care îl mănâncă este chiar coaja oului. Apoi caută frunze verzi şi gustoase. În timp ce omida mănâncă şi creşte, pielea ei tare se întinde atât de mult, încât la un moment dat crapă. Acum omida iese din vechea piele purtând o piele nou-nouţă.

3. Următorul stadiu în care intră omida este stadiul de crisalidă (sau: pupă, nimfă). Omida caută o ramură potrivită şi se prinde de ea cu un fel de centură de siguranţă din fire de mătase. După aceea începe să năpârlească pentru ultima oară. Când pielea veche cade, apare crisalida. La început, crisalida este moale la exterior, dar curând se transformă într-o carapace tare. În interiorul crisalidei are loc o activitate intensă, pe parcurs ce corpul omizii se transformă în fluture. Acest proces durează aproximativ trei săptămâni.

4. Apoi carapacea crisalidei se crapă şi fluturele îşi întinde picioarele şi antenele afară din carapace. De îndată ce picioarele sunt suficient de puternice, fluturele se târăşte afară din carapace. Deocamdată corpul lui este moale şi zbârcit, dar toate organele sunt complet dezvoltate. Soarele îi usucă aripile, şi fluturele le întinde pentru prima dată.”

O descriere frumoasă (şi mult mai detaliată) a metamorfozei fluturelui poţi citi şi aici.

În Colose (sau poate în Laodicea) exista o creştină pe nume Nimfa în casa căreia se întrunea o adunare de creştini.

Fiindcă în Col. 4:15 numele acestui personaj este la acuzativ (Nymphan) multă vreme s-a considerat că avem de-a face cu un nume masculin. Este drept, în funcţie de cum se pune accentul (Nymphan sau Nymphan), numele poate fi înţeles ca masculin (Nymphas, -a) sau feminin (Nympha, -as).

Cum în primele manuscrise greceşti cuvintele n-au fost accentuate, printr-un joc complex de circumstanţe (care necesită explicaţii pe multe pagini), numele ei a ajuns (în anumite manuscrise, cel puţin) să fie considerat nume de bărbat, iar expresia biserica din casa ei a ajuns biserica din casa lui sau (oarecum ambiguu), biserica din casa lor!

În mod ciudat, în traducerile româneşti, numele apare în mai multe forme (ca de ex., Nimfon, Nimfan, Nimfa sau Nimfas). Fie şi la o evaluare sumară, majoritatea variantelor româneşti sugerează că traducătorii au înţeles numele ca fiind masculin. Uneori, chiar şi când este folosit numele Nimfa, nu se poate stabili cu certitudine dacă traducătorii îl înţeleg ca pe un nume feminin sau ca pe unul masculin.

Cornilescu traduce ca şi când numele ar fi masculin: Spuneţi sănătate… şi lui Nimfa, şi Bisericii din casa lui.

Spre cinstea lor, traducătorii Noului Testament de la Bălgrad (1648 ) redau textul de o manieră care arată clar că personajul este femeie: Nimfanii… casa ei.

P.S. Pentru o analiză detaliată, vezi studiul Iunia şi Nimfa – avatarurile unor identităţi feminine în manuscrisele greceşti, respectiv traducerile româneşti ale Noului Testament, în Plērōma. Studii şi cercetări teologice, Anul IX, nr. 1, martie 2007. (Cititorii care nu au acces la ediţia tipărită îmi pot cere prin email varianta PDF a articolului).

Ljubavnice bogova i smrtnika, zaštitinice, žene poluboginje…NIMFE . Žive hiljadama godina u okeanima, morima, planinama, šumama, rekama…Otelovljenje snage prirode. Tajna požuda satira.

• Drijade - zaštitnice šuma
• Hamadriade -nimfe hrasta
• Melijade -nimfe jasena
• Jamakide – zaštitnice livada
• Oreade -planinske nimfe
• Hesperide – čuvale su drvo sa zlatnim jabukama
• Okenaide – nimfe okeana
• Nereide – nimfe mora
• Sirene – morske nimfe
  
• Najade – nimfe svežih vodenih tokova, reka i jezera
• Muze – kćeri Zevsa i Mnemosine ( boginje umetnosti i nauke):
  • Talija -muza komedija
  • Uranija- muza astronomije
  • Melpomena – muza tragedije
  • Polimnija – muza religijske poezije
  • Kaliopa – muza epskog pesništva i elegije
  • Klio – muza istorije
  • Erato - muza ljubavne poezije
  • Euterpa – muza muzičke umetnosti
  • Terpsihora – muza igre i horskog pevanja

…ima ih jos mnogo.

Kao i žena…raznih. Neke su samo Eve, neke samo Lilith, neke su Sofije…a mnoge su sve to. I mogu se spajati Eva i Sofija, Sofija i Lilith, Lilith i Nimfa, Eva i Lilith, Nimfa i Sofija…ili kako god, ali (kao što tvrdi Bela Hamvaš) žena se ne da objasniti psihologijom, žena se objašnjava samo jednom rečju, a to je … žena.