Doelloos uit het raampje staren in de trein is niet altijd doelloos. Soms krijg je bij het zien van de zoveelste koe een briljant idee. Of een geniale ingeving als je een tractor ziet rijden. Misschien zie je ineens je toekomst voor je als je het water ziet stromen. Vast staat dat je even niet aan het opletten bent. En dan is het schrikken als de trein abrupt remt en tot stilstand komt. Dan wéét je, ook al heb je het nog nooit meegemaakt, dat de noodrem gebruikt is. En dát is pas doelloos! Ik kan me namelijk -bijna- geen goede reden verzinnen om het ding te gebruiken.

Daar sta je dan, midden in de polder.

Het zoveelste weiland

Links een drassig weiland waarin een amper bevlekte koe het hoogtepunt is. Rechts, in de verte, een boerderij waarvan de giertank wel érg hoog is. Conducteurs rennen langs, op zoek naar de bewuste noodrem die gebruikt is. Maar wáárom zou-ie gebruikt zijn?
Het is iets dat door mijn gedachten gaat als ik uit het raam staar. Wánneer heb je een goede reden om aan de noodrem te trekken? Als je van BNN bent en Nicolette heet? Nee, want dat was puur voor de kijkcijfers. Als iemand een hartaanval krijgt? Ik kan me voorstellen dat je dan uit een pure reflex aan de rem trekt, maar of het zo verstandig is…? Zie jij de ambulance al over dat drekkige weiland komen om de getroffene te helpen? Tenzij het een 4×4 ambulance is, is dat niet praktisch. Verstandiger is om door te rijden naar het volgende station, waar de inmiddels gebelde ziekenwagen klaar staat. Weer een leven gered door de noodrem met rust te laten!
Maar er schiet me ineens iets te binnen. En ik weet gelijk dat dát de reden is waarom er een noodrem in de trein is. Het kan namelijk ook hier gebeuren. En dat zou een ramp zijn. Sabotage. De remmen die de machinist normaliter gebruikt, zijn onklaar gemaakt. De passagiers worden gerustgesteld over de intercom. ‘Excuses voor het ongemak’. Maar de passagiers zijn allang blij dat een overbodig stationnetje als Krabbendijke wordt overgeslagen.
Een Geiger-achtig figuur, uit de film Speed, heeft de remmen onklaar gemaakt. Want hij wil wraak. De trein moet crashen op het moment dat een goederentrein aan het rangeren is. Boem. Explosie. Vuur. Doden.
 Met hoge snelheid raast de trein af op wat komen gaat. De reizigers kijken nu met angstige ogen. (nog altijd naar buiten, dat wel). Totdat een NS-medewerker helder nadenkt en beseft dat er talloze noodremmen aanwezig zijn. Piepend komt de intercity tot stilstand. Het euvel wordt na lang wachten, de technicus moest immers naar de middle of nowhere rijden omdat daar de trein stond, verholpen.
Even realistisch, de kans dat dit gebeurt? Nah. Van mij mogen ze de noodrem demonteren. Niet tijdens het reizen, want dat stoort me tijdens het raamstaren.

Buiten onze landgrenzen heeft een toestel van de KLM, charter 319 Amsterdam-New York, een noodlanding moeten maken op de uitgestrekte ijsvlakten van Groenland. Een wat verwarde man had namelijk aan de noodrem van het vliegtuig getrokken, omdat hij, naar zijn zeggen, maar geen toegang tot de toiletten aan boord had kunnen krijgen. ´Ze zijn steeds bezet door rokers´. Hoe hoog en laag de stewardessen ook sprongen om dit te ontkennen, de man wilde niet luisteren en had aan de rode handgreep getrokken. ´Ik kan moeilijk hier in het gangpad mijn plas gaan doen´, had hij gezegd. En ja, meteen na de noodlanding zette de man het op een lopen om uit het zicht van de andere passagiers zijn plas te gaan doen. Hij verdween achter een hoge ijsschots. Nog nauwelijks waren de passagiers en de bemanning bekomen van de schrik een noodlanding te moeten maken, of een tweede schrik benam hen voor een ogenblik elk redelijk denken. Want van achter de ijsschots hoorden zij een luide pets en een gesmoord schreeuwen. Vlak daarop zagen zij de man waggelend en met twee blauwe ogen terugwankelen naar het vliegtuig. Het bleek dat hij in zijn hoge nood een oude ijsbeer had gestoord die net aan zijn middagslaapje begonnen was.

´Zo wordt op kosmische schaal al snel elke rekening weer vereffend´, zei de filosofisch ingestelde gezagvoerder tegen zijn co-piloot. Met een lichte glimlach om zijn mond drukte hij de startknop weer in.

Telegraaf/Magazine voor filosofie en gezagsvoering

Om de kosten in Nederland zo laag mogelijk te houden, willen we ons huisje verhuren. Vandaar dat ik vanmorgen een medewerker van de ‘Stoit groep’ op bezoek kreeg. Deze makelaar verhuurt woningen in Eindhoven aan expats voor Philips, ASML en DAF. Waarschijnlijk lukt het wel om onze woning te verhuren werd mij verteld. We zitten op een gewilde locatie en hebben het huis goed ingericht. Er is blijkbaar een markt voor huizen met noodrem op toilet, stoplicht in de huiskamer en een roze keuken. Er was vooraf gevraagd het huis ‘fotoklaar’ te maken. Gisterenavond hebben we dan ook gezellig alle spulletjes opgestapeld en die vervolgens in de kast gelegd. Een heel fotogeniek gebeuren