Vorige week was het precies 25 jaar geleden dat op de BBC één van de meest spraakmakende nieuwsitems ooit werd uitgezonden: Michael Buerks verslag van de hongersnood in Ethiopië. Meer dan één miljoen mensen in Ethiopië en het huidige Eritrea zouden toen zijn omgekomen. Voor vele mensen is Ethiopië sindsdien in de eerste plaats synoniem geworden voor hongersnood.

 Nu zijn we 25 jaar later en volgens NGO’s als Oxfam zou, onder andere door aanhoudende droogte en te hoge voedselprijzen, bijna 14 miljoen Ethiopiërs voedselhulp nodig hebben. 14 miljoen Ethiopiërs – dat is één op zes van de totale bevolking. Volgens de onlangs door het IFPRI (International Food Policy Research Institute) gepubliceerde Global Hunger Index scoort Ethiopië samen met Burundi, Congo, Eritrea, Sierra Leone en Tsjaad veruit het slechtst. Overdreven, aldus de Ethiopische overheid. Iets meer dan 6 miljoen verkeert inderdaad in acute hongersnood. Voor een andere 7,5 miljoen Ethiopiërs is de situatie iets minder precair maar ze worden door organisaties als Oxfam verkeerdelijk bij de 6 miljoen acute gevallen gerekend. Bovendien, zo beweert de overheid, is de situatie toch wel anders dan in 1984. Toen deed de extreem-linkse regering er alles aan om de toen op til zijnde katastrofe voor de buitenwereld te verdoezelen. Met alle gevolgen van dien.

 6 miljoen of 14 miljoen acute hongerlijders. Feit is dat Ethiopië na 25 jaar nog steeds grote problemen heeft haar bevolking te voeden.

Wim Michiel

 Knokke-Heist zal zoals vorige jaren een bijenhoudersproject in Ethiopië steunen met een subsidie van 2670 EUR.

Ma’ar is een Belgische vzw die in Ethiopië werkt rond honing en bijhouderij. Ze wil bijdragen aan voedselzekerheid en armoedebestrijding op een economisch, sociaal en ecologisch duurzame manier. Ma’ar is werkzaam in de regio Dogua Tembien (Tigray, Ethiopië). Concreet gebeurt dat door de honingproductie en -verkoop door lokale boerengemeenschappen te ondersteunen en stimuleren. Ma’ar betekent honing in het Tigrinya, de taal van de provincie Tigray.

(c) Stadsomroep.com

Vrouwen uit een Dorcas-project in Ethiopië presenteerden onlangs tijdens de ‘Annual National Bazaar’ in de hoofdstad Addis Abeba, de energiebesparende oventjes die zij maken. De nationale bazaar is een groot jaarlijks evenement waar bedrijven hun producten demonstreren. De overheid had de Dorcas-vrouwen voor deze bazaar uitgenodigd.

In Addis Abeba ondersteunt Dorcas een inkomensproject, dat vrouwen via training en microkredieten helpt een eigen bestaan op te bouwen. Twintig vrouwen uit dit project vormden na de training een coöperatie en produceren en verkopen nu twintig energiezuinige oventjes per dag. Energiebesparing is een heel actueel thema in Ethiopië. Ontbossing vormt een groot probleem in het land, omdat mensen massaal hout kappen als brandstof voor het bereiden van hun voedsel. 

De oventjes die de vrouwen maken, zijn heel geschikt voor het bereiden van injerra. Via het project zijn tot nu toe al 225 vrouwen aan een eigen inkomen geholpen. 

Meer info op de site van Dorcas Hulp Nederland.

(c) Dorcas

13 februari 2009 (MO) – De Europese Unie reageerde verrassend mild op de nieuwe ngo-wet in Ethiopië. Internationale mensenrechtenorganisaties kunnen daar niet om lachen.

De Ethiopische ngo-wet die vorige maand in werking trad, bestempelt iedere Ethiopische organisatie die meer dan 10 procent van zijn financiering uit het buitenland ontvangt als een “buitenlandse ngo”. Vervolgens is het voor buitenlandse organisaties bij wet verboden om deel te nemen aan activiteiten die betrekking hebben op democratische en humanitaire rechten, conflictbestrijding en justitie.

lees verder: Mo Mondiaal Nieuws

Op 29 maart organiseert Dertiende Ster vzw haar eerste Dertiende Zondag ten voordele van Little Heaven Second House, een weeshuis voor kinderen met aids.
Die dag kan je in het Sint-Albertuscollege in Haasrode terecht voor verschillende activiteiten zoals een barbecue, sterretjesmarkt en een fotovoorstelling over Ethiopië.
Meer informatie op de website van Dertiende Ster vzw.

AMSTERDAM – Onderzoekers in het afgelegen Bale Gebergte in het zuiden van Ethiopië zijn verwikkeld in een race tegen de tijd om de wolf te redden. Hondsdolheid dreigt tweederde van de Ethiopische wolven te doden, aldus dr. Claudio Sillero van Oxford University op de BBC-website.

Wetenschappers uit Engeland en Ethiopië enten de wolven in om verspreiding van de ziekte tegen te gaan. Er zijn nog 500 wolven over op de hoogvlakte. Daar komen ze in aanraking met besmette honden, die schaapskuddes bewaken.

Wolven worden per groep, een pak, ingeënt. Ze worden met voedsel gelokt naar een val. Er zijn veertig wolven behandeld. Soms komen ze zelfs terug naar de val vanwege het voedsel.

Volgens Sillero zijn de wolven nu extra vatbaar voor hondsdolheid omdat er veel contact is met andere dieren. ‘We zitten midden in het paartijd. Familiegroepen gaan uiteen, vrouwen en mannen paren buiten de pak, sommige vrouwen worden zelfs door wilde honden gedekt. Dit leidt tot meer overdracht van de ziekte.’

Het Bale Gebergte is het uitgebreidste bergplateau in het Afrika. Het is het gebied van de Ethiopische wolf, maar ook van zo’n veertigduizend honden.
Het redden van de wolf is bepalend voor de instandhouding van het ecosysteem. De wolf is een toppredator en houdt de populatie ratten in bedwang.

(c) De Volkskrant

Lees meer op de website van het EWCP.

Moeders in de rij voor een tetanusinjectie of noodvoeding voor hun kind. Ethiopië mag dan al niet meer het land zijn van bittere ellende dat we nog kennen uit de jaren tachtig, wat je er ziet is vaak nog altijd schrijnend. Maar door de ellende schemert hoop, zag reporter Annelies Rutten tijdens een trip in het zog van Unicef.

Shone, een dorp in het zuiden van het land, bij de stad Awasa, is Afrika zoals ik het me voorstelde. Een vierkant marktplein in een stoffig beige. Een koe sloom op de weg, een enkele aftandse wagen. Overal mensen: kinderen met grote ogen, vrouwen met grote pakken op het hoofd, en heel opvallend: de mannen, hand in hand, want ze gaan ginder veel lichamelijker met elkaar om. Asfalt is nergens te bekennen. Al een hele tijd niet meer. Meer dan twintig kilometer onverharde grindweg volgen de UN-jeeps voor we halt houden in het dorp, alsof het schokken in de wagen een idee moet geven van wat we zullen zien.
Ik voel me wat zenuwachtig voor wat komt, want de honger heeft Ethiopië weer in zijn greep. Niet zo erg als in de jaren tachtig, toen de beelden van kampen vol hongerende kinderen wereldwijd tot spontane solidariteitsacties leidden -als twaalfjarige was ik onder de indruk- maar toch zijn miljoenen mensen weer het slachtoffer. 4,6 miljoen, zei de regering eerst, maar dat cijfer werd recent bijgesteld tot 6,4 miljoen en voor de hele Hoorn van Afrika zelfs 17 miljoen. Alsof het precieze cijfer ertoe doet. Elk kind -het zijn vooral kinderen onder de vijf jaar die getroffen worden- met honger is er een te veel.
De schuldigen zijn de droogte, die het land dit jaar als een mokerslag getroffen heeft, en de stijgende voedselprijzen. Factoren waar de overheid, die sinds de crisis van 2003 nochtans een degelijk vangnet op poten heeft gezet, maar weinig vat op heeft. De nieuwe oogst eind deze maand kan soelaas brengen, al staat nu al vast dat het in sommige streken ten vroegste pas volgende lente beter wordt. Tot dan zijn mensen aangewezen op de hulpprogramma’s van de voedingscentra, die intussen gelukkig bijna overal bestaan.
In het voedingscentrum van Shone heerst een lichte vorm van opluchting. De crisis is over zijn hoogtepunt heen. Bijna 1.200 kinderen zijn er de voorbije maanden gepasseerd, van wie het grootste deel intussen is hersteld. Slechts eentje is gestorven. Van enkele tientallen kleintjes zijn ze in de loop van de behandeling het spoor bijster geraakt. Wat op zijn minst in enkele gevallen een eufemisme is voor de droevige afloop die hun verhaal heeft gekend.
Nu zijn nog 424 kinderen in behandeling. Het merendeel is intussen buiten gevaar. Ze komen voor de ambulante hulp. Schuiven op de armen van hun moeders aan in lange rijen. Gewicht en armomtrek worden zorgvuldig op een fiche genoteerd. Wie niet genoeg op krachten is, krijgt een soort krachtvoer mee. Zilverkleurige zakjes met een wonderlijke uitvinding: Plumpynut of een hoogcalorische pindakaas met vitamines en mineralen, die vrijwel onmiddellijk effect sorteert. Je zou ze willen helpen om het goedje naar binnen te werken. Toe dan, eten, het is nodig. En dat doen de meesten wel. Gelukkig. Het is een beeld dat deugd doet.
Toch geeft de aanblik van de lange rijen een dubbel gevoel. De geruststelling dat er voor ze wordt gezorgd, maar tegelijk ook de beangstigende vaststelling dat ze het zelf niet kunnen. Ik mag er niet aan denken. De basisbehoeften van je kind, het kind dat zo op je rekent, dat je voor alles nodig heeft. Maar tegelijk is duidelijk dat dit systematische screeningsysteem zijn vruchten afwerpt. Het is de bedoeling van de Ethiopische overheid, bijgestaan door ngo’s als Unicef, dat alle kinderen onder de zes jaar elke zes maanden worden gemeten en gewogen, zodat ook buiten de nijpende periodes problemen worden opgemerkt. Al is dat nog geen garantie, want als problemen groter worden, volstaat de voorraad niet. En vooraleer de machinerie van extra productie en transport in actie schiet, kan veel kwaad geschieden.
De gemengde gevoelens die het beeld van de lange rijen moeders bij me oproepen, veranderen in afschuw wanneer we ook binnen een kijkje nemen. De ernstigste ‘gevallen’ van ondervoeding laten de dokters niet gaan. Die blijven in het centrum tot hun toestand zo stabiel is dat de ambulante hulp volstaat. Op de meest penibele momenten waren het er tientallen in Shone, nu zijn het er nog twee. Twee te veel, als je het vraagt aan elk weldenkend mens, maar voor de dokters schept het hoop. Ze controleren de toestand; ze kunnen iets doen.
Twee meisjes zijn het, Mimi en Sheya. De eerste een hummeltje van zeven maanden, nauwelijks zichtbaar in het dekentje waarin ze is gewikkeld. 2,6 kilogram weegt ze, maar de dokter is hoopvol. Ze heeft vier dagen in het centrum overleefd, ze haalt het wel. De zuigreflex komt weer op gang en ze klampt zich met een vreemde vastberadenheid vast aan Etenesh, haar jonge mama. Ze had niet door, vertelt ze, dat haar kindje steeds dichter bij de grens kwam waar ze waarschijnlijk nooit meer overheen was geraakt. Tot ze diarree kreeg en zwaar moest braken. Het signaal was dat om zich naar het centrum te reppen.
Sheya zit op het andere bed. Acht jaar is ze, wat onvermijdelijk gedachten oproept aan de achtjarige die bij mij thuis door de kamers huppelt, maar er zoveel sterker uitziet. Bij dit meisje uit de honger zich in de vorm van oedeem, vocht in de voeten en de benen, wat maakt dat ze minder breekbaar oogt, hoewel ze erg veel pijn heeft gehad. Slik, alweer. Zo’n kind verdient dat niet. Haar glimlach en verlegen blik wekken weerom vertrouwen. Ook zij komt er wel door. Maar ik blijf het verschrikkelijk vinden dat ze deze traumatische weg heeft afgelegd.
En de vraag blijft: hoe lang voor het weer gebeurt? In Shone is het ergste leed geleden, maar in andere delen van het land nijpt het nog. Zal volgend jaar de regen komen? Ze weten het niet. Vroeger kwamen de droogtes niet zo snel. En het landbouwsysteem -verouderde technieken en versnipperde gronden- laat een structurele oplossing voorlopig nog niet toe. Unicef springt bij. Een extra 38 miljoen dollar aan Plumpynut is zopas besteld, maar dat in de (nabije?) toekomst de ondervoeding nog zal toeslaan, lijkt nu al vast te staan. Het opvangnet werkt. Dat geeft hoop. Maar Ethiopië is er nog niet, ook dat is een waarheid, moeilijk te aanvaarden, maar het is helaas niet anders.

Bekijk op 05 oktober de fotospecial in Het Nieuwsblad op Zondag.

www.unicef.be

© Annelies Rutten (Het Nieuwsblad – 04/10/08)

Het programma “Literacy Plus” van “Adult and Non-Formal Education Association” (ANFEAE) in Ethiopië, is winnaar van één van de twee Confusius Prijzen voor Geletterdheid van de UNESCO. ANFEAE richt zich op gemarginaliseerde sociale groepen, vooral arme vrouwen in landelijke gebieden. Dat het programma werkt vanuit de gemeenschap zelf is een belangrijke troef. Met workshops waarin vaardigheden als schrijven, management en ziektepreventie worden aangeleerd, worden vrouwen geholpen in hun levensonderhoud te voorzien.

De Confucius Prijs voor Geletterdheid van de Unesco werd in 2005 in het leven geroepen en wordt door China gesponsord. De prijs wil personen of organisaties in de bloemetjes zetten die zich inzetten voor de strijd tegen analfabetisme. De winnaar krijgt $20.000, een medaille, een diploma en een bezoek aan alfabetiseringprojecten in China.

Lees meer op de UNESCO-site.

Artsen Zonder Grenzen meldt dat ze in het zuiden van Ethiopië meer dan 16.700 zwaar ondervoede patiënten, vooral kinderen, heeft behandeld. 2.071 van hen hadden medische complicaties. Ze zijn opgenomen in 5 voedingscentra, waar ze 24 uur per dag medische zorg krijgen. Daarnaast kregen volgens de organisatie nog 14.700 ernstig ondervoede kinderen via een netwerk van mobiele klinieken een behandeling en voedselrantsoenen in hun dorpen.

In sommige gebieden van Oromiya en Peoples of the South regio’s blijft het aantal kinderen dat iedere week wordt opgenomen, stijgen. Het aantal ernstig ondervoede kinderen bereikte uitzonderlijk hoge niveaus. Dat betekent dat de ondervoeding daar alarmerend is, maar ook dat de gebieden ernaast nog steeds onvoldoende worden bereikt. Naast de meest urgente gevallen die Artsen zonder Grenzen behandelt, hebben veel meer mensen in het zuiden van Ethiopië dringend meer voedselhulp nodig.

© AzG Nederland, 04.08.08 (kdg)

Lees meer over de projecten van Artsen zonder Grenzen in Ethiopië op AZG.be

Op 20 mei zette AZG een stabilisatiecentrum op in de regio Shashemene in zuidelijk Ethiopië om er de klok rond medische zorg te bieden aan kinderen die lijden aan ernstige ondervoeding met complicaties. Op enkele dagen tijd nam het centrum 200 kinderen op. Hun verzorgers vertellen over de moeilijkheden van de voorbije maanden.

Lees verder: Artsen zonder Grenzen

Teams van Artsen zonder Grenzen hebben de afgelopen weken 6.500 ernstig ondervoede kinderen behandeld in twee regio’s in Zuid-Ethiopië. Sinds 13 mei heeft Artsen zonder Grenzen haar activiteiten voortdurend uitgebreid daar de teams alarmerende voedingssituaties zien in de gebieden waar zij aan het werk zijn.

In drie voedingscentra in de zuidelijke regio Oromia zijn 957 kinderen inmiddels opgenomen. Het gaat om kinderen die ernstig ondervoed zijn, en ook lijden aan malaria of longontsteking. Momenteel staan nog 314 kinderen onder behandeling. Kinderen die geen intensieve medische zorg nodig hebben, worden geholpen via een thuisbehandeling. Elke week ontvangen zij een voedselpakket en krijgen zij een medische controle. Tot dusver werden er 2.442 kinderen in dit programma opgenomen.

Meer informatie vind je op de website van AzG Nederland.

© Artsen zonder Grenzen

Yezina, een jonge Ethiopische vrouw, woont met haar man op twintig uur rijden van Addis Abeba in een dor en verlaten landschap. Yezina heeft een fistelaandoening. Yezina was immers te jong toen ze zwanger was van haar eerste kind – sindsdien lijdt ze aan incontinentie. Net als duizenden andere Ethiopische vrouwen die het slachtoffer worden van de eeuwenoude traditie om op jonge leeftijd te trouwen.

Deze vrouwen worden vaak verstoten door hun familie en door de dorpelingen, zijn het voorwerp van roddel en worden verlaten door hun man. Niet alleen omdat ze onrein zijn, maar ook omdat ze hun man geen kinderen kunnen schenken.

Mesganow verlaat Yezina niet – ondanks de druk van het dorp en van de familie.
Hij wil graag dat ze geneest, dat ze kinderen krijgen en daarom verkoopt hij zijn os. Zodat ze de reis naar de hoofdstad kunnen betalen.

Ayer Fergün heeft de reis van Yezina verfilmt tot een aangrijpende documentaire – An ox for a baby. Te zien op Canvas – woensdag, 2 juli om twintig voor elf. Een aanrader.

Het hospitaal waar Yezina geholpen wordt is trouwens veertig jaar geleden gesticht door de dokters Hamlin. Meer info hierover vind je op de site van The Fistula Foundation. Op dezelfde site vind je trouwens meer informatie over die andere documentaire over fistula, A Walk To Beautiful, die volgens het IDA de beste documentaire film was van 2007.

Midden mei lanceerde AZG een voedingsinterventie in de regio Oromiya, in het zuiden van Ethiopië. Evaluaties hadden immers een alarmerende graad van ondervoeding aan het licht gebracht bij de kinderen jonger dan vijf. In minder dan drie weken tijd werden 2200 kinderen opgenomen.

De voorbije maand nam AZG meer dan 4000 ernstig ondervoede kinderen op in haar voedingsprogramma’s in Oromiya en de Southern Nations and Nationalities People’s Region (SNNPR) in het zuiden van het land.

Op 13 mei zette AZG in Ropi, Oromiya, een stabilisatiecentrum op waar ernstig ondervoede kinderen met complicaties als malaria of longontsteking, de klok rond worden verzorgd. Vervolgens werden nog twee centra opgericht in Senbete Shinquille en Shashemene, in Oromiya. In deze drie centra werden in totaal 927 kinderen opgenomen, waarvan er momenteel 290 verzorgd worden.

Kinderen die geen complicaties vertonen, worden ambulant behandeld in de ‘ambulante therapeutische programma’s’. Ze krijgen elke week een hoeveelheid therapeutische voeding, maar mogen thuis bij hun familie blijven. Elke week komen ze naar het programma om er te worden onderzocht door AZG-medewerkers. Indien nodig worden ze overgebracht naar een stabilisatiecentrum. AZG heeft elf ambulante therapeutische programma’s lopen op verschillende plaatsen in Oromiya.

Op 2 juni gingen AZG-teams ook aan het werk in de zone Kambata in de SNNPR. In het district Kachabira werd een stabilisatiecentrum opgezet, waar vanaf 13 juni 150 kinderen worden verzorgd. Daarnaast werden ook vier ambulante therapeutische programma’s opgezet, twee in Kachabira en twee in het district Hadero. De voorbije twee weken werden in deze programma’s meer dan 900 ernstig ondervoede kinderen opgenomen, die therapeutische voeding krijgen.

De volgende dagen blijft AZG haar activiteiten uitbreiden met meer ambulante therapeutische programma’s in zowel Oromiya als de SNNPR. Bovendien zullen de teams verder gaan met evaluaties om de zwaarst getroffen gebieden te identificeren en te kunnen ingrijpen waar nodig.

© AZG, 13.06.08

Nog meer informatie op de site van AZG over de werking in Ethiopië.

Precies een week geleden was de officiële start van Jimare, het eerst FM radio-station in Jimma en omstreken.

Jimare is Amhaars voor “the starting point”, maar staat ook voor Jimma Community Radio en is een project van Anna Milius en Niels ten Oever.

In september 2007 reisden ze naar het zuidwesten van Ethiopië om er een onafhankelijk radiostation op te starten. Het station zou opereren vanuit de Jimma Universiteit.

Radio is het meest toegankelijke en meest verspreide communicatiemiddel in Ethiopië. Het is vrij goedkoop en kent een groot bereik.

Radio maken is dus een logische keuze om drie belangrijke thema’s aan te snijden bij de lokale bevolking:

1. Kennis bijbrengen over wereldoriëntatie, biologie, Engelse taal,… niet alleen voor kinderen, maar ook voor volwassenen die niet de kans gekregen hebben om school te lopen.
2. Informatie geven over HIV en AIDS, over fistula, besnijdenis, hygiëne, voeding en welzijn.
3. Cultuur verspreiden onder de vorm van luisterverhalen, muziek, interviews,…

Radio maken is een logische keuze dus. Maar geen evidente. Zeker niet als je een pioniersrol vervult in een land als Ethiopië.
Maar de radio is nu on air. Een hele organisatie is opgezet. Er wordt gewerkt aan uitwisselingsprogramma’s tussen Nederland en Ethiopië.

So, what’s next?

Zorgen dat de radio sukses kent.
Rondreizen, de lokale bevolking laten participeren, radio maken met hen en de armsten voorzien van een opwindradio.
En een trainingscentrum uitbouwen voor andere radiostations.

Radiopioniers van de éénentwtintigste eeuw. In een land waar de magie nog leeft.

Binnenkort vertrekken Anna en Niels terug naar Jimma.
Hun project kan je volgen op hun website – http://www.radioinethiopia.org .

Producent van ecologische was- en schoonmaakmiddelen Ecover uit Malle gaat 15.000 inwoners uit Ethiopië helpen met veilig water en betere sanitaire voorzieningen. Het bedrijf sloot daarover een partnership voor drie jaar af met de internationale organisatie WaterAid.

Sanitair
Het ecologisch waterproject richt zich specifiek op de verbetering van sanitaire infrastructuur en onderwijs over persoonlijke hygiëne. Ecover financiert elf dorpen uit de regio Tigray, 730 kilometer ten noorden van de hoofdstad Addis Abeba. De situatie zou daar immers het meest ernstig zijn. Concreet worden er waterputten aangelegd, handpompen geïnstalleerd en systemen ontwikkeld voor het recupereren van regenwater. Er komen ook toiletten en afvalputten.

Daarnaast wordt er in elk dorp een verantwoordelijke opgeleid om het gebruik van de nieuwe voorzieningen uit te leggen aan de lokale mensen. Met het project willen Ecover en WaterAid iets doen aan het gigantische aantal kinderen dat sterft aan de gevolgen van diarree. (belga/hln)

Terwijl de voedselprijzen recordhoogtes bereiken, waarschuwen analisten dat de wereldwijde voedselhulp dringend moet herdacht worden. Ethiopië dat al lange tijd kampt met voedseltekorten, kan hierbij misschien antwoorden bieden.

De werkingsmiddelen van het World Food Program (WFP) voor 2008 zijn opgelopen tot 3.4 miljard dollar. “Een stijging van 500 miljoen dollar om tegemoet te komen aan de stijgende prijzen voor voedsel en transport alleen al,” zegt Robin Lodge, woordvoerder van het WFP. “Dit budget is juist voldoende voor de voedselproblemen die zich nu al stellen en laat niets over voor onvoorziene noodsituaties, noch voor de vele mensen die als gevolg van de stijgende prijzen in een hongersituatie zullen terechtkomen.”

Er wordt verwacht dat de voedselprijzen zullen blijven stijgen door een toegenomen globale vraag en teruggelopen graanvoorraden. Edward Clay, onderzoeker aan het Overseas Development Institute in Groot-Brittannië, stelt dat door deze situatie voedselhulp moet herdacht worden. “Globalisering betekent nu dat overal de armen worden getroffen. We moeten ons de vraag stellen hoe we kunnen anticiperen op een mogelijks onstabielere globale voedseleconomie. Dit kan verschillende institutionele ingrepen vereisen,” suggereert hij. “Hoe kunnen we verzekeren dat arme mensen en armere landen niet uit de globale voedselmarkten worden buitengesloten?”

Het antwoord ligt misschien in Ethiopië, zeggen Marc Cohen, onderzoeker van het in de VS gevestigde “International Food Policy Research Institute” (IFPRI) en Shukri Ahmed, economist van de “Food and Agriculture Organisation” (FAO). “Verschillende miljoenen mensen in Ethiopië hebben momenteel nood aan voedselhulp. Het land heeft stappen gezet om niet langer afhankelijk te moeten zijn van hulp,” zegt Ahmed.

Een van de stappen in de goede richting is het onderscheid dat nu gemaakt wordt tussen mensen die in een situatie van langdurige voedselonzekerheid verkeren – hun aantal wordt momenteel geschat op meer dan acht miljoen – en de één à twee miljoen mensen die te maken krijgen met acute voedseltekorten. Een dergelijke classificatie maakt het mogelijk op een betere manier te reageren op voedselproblemen en de steeds schaarsere voedselhulp op een meer efficiënte manier te verdelen.

Als onderdeel van het federaal “Food Security Programme” (FSP) voorziet het “Productive Safety Net Porgramme” (PSNP) een combinatie van cash, grondstoffen voor landbouw en voedsel aan de meest kwetsbare groep van mensen die chronisch met voedseltekort te kampen hebben. Het Emergency Food Security Reserve (EFSR) houdt 400.000 ton voedsel beschikbaar voor noodsituaties.

Vijf grote droogtes in twee decennia waren voor de meeste Ethiopische huishoudens moeilijk en honderdduizenden mensen moeten nog steeds knokken om te overleven. Het PSNP werd in het leven geroepen omdat noodhulp vaak tekortschiet. Het “Human Development Report 2007/2008” van het Ontwikkelingsprogramma van de VN wees uit dat hulp vaak te laat of te onregelmatig wordt geboden. “Voor arme huishoudens kan vertraging in de voedselhulp in een langdurige periode van droogte verwoestende gevolgen hebben zowel op korte als op lange termijn. In 1983-1984 leidde dit tot de dood van duizenden kwetsbare mensen in Ethiopië,” zegt het rapport.

Het PSNP is een meerjarenplan dat in 2005 vijf miljoen mensen assisteerde. In 2009 moet dat cijfer oplopen tot acht miljoen. Het project heeft vooral de bedoeling mensen meer weerbaar te maken in het geval er zich ernstige klimaatproblemen voordoen.

Het EFSR werd in 1982 opgezet om ervoor te zorgen dat voedselhulp in noodsituaties tijdig ter plaatse komt. Het wordt op een transparante manier beheerd door regering en hulporganisaties. De laatste kunnen lenen uit de reserve op voorwaarde dat ze die opnieuw aanvullen binnen een bepaalde tijdspanne.

“Tot de jaren 1980 werden de graanreserves in verschillende Afrikaanse landen strikt gecontroleerd door de regering,” merkt Ahmed op. “De prijzen voor de consument werden laag gehouden door de producenten lage prijzen te geven voor hun producten enerzijds en door zware subsidies te verlenen anderzijds. Er werden parastatale bedrijven opgericht die monopolierechten hadden op de verkoop van bepaalde granen.” De parastatalen kregen vaak niet genoeg middelen om hun operaties te betalen, waardoor ze de stocks begonnen aan te spreken voor gewone transacties. Er waren vaak ook onvoldoende middelen om de reserves aan te vullen.“De donoren – die te maken kregen met een steeds grotere vraag naar voedselhulp – geraakten meer en meer geïrriteerd over de manier waarop de stocks werden gebruikt en werden minder bereid de noodzakelijke middelen te leveren om de stocks weer aan te vullen,” zegt Ahmed. “De hoeveelheid graan dat in stock werd gehouden verminderde geleidelijk aan. In veel landen werd er geen stock meer aangelegd en bestond de strategische graanreserve alleen nog in theorie terwijl het wel nog een integraal deel bleef uitmaken van de programma’s voor voedselveiligheid van regeringen.”

Marc Cohen van het IFPRI vindt dat landen zich beter moeten voorbereiden op rampen en meer onafhankelijk moeten worden. “Ethiopië heeft net als Bangladesh een “Disaster Preparedness and Prevention Agency” opgericht. De VN en andere hulporganisaties kunnen hier ondersteunend optreden.

Shahidur Rashid, een onderzoeker van het IFPRI in Addis Abeba denkt niet dat landen die afhankelijk zijn van voedselhulp de armoedebestrijding nu volledig in eigen handen kunnen nemen. “De grote armoede, de zwakke infrastructuur en instituten en een beperkte mogelijkheid tot investeringen zorgen ervoor dat Ethiopië en veel andere ontwikkelingslanden, hulp zullen nodig hebben bij de programma’s van armoedebestrijding. De uitdaging zal er vooral in bestaan de hulp efficiënt te gebruiken en naarmate de economie groeit, afhankelijkheid van hulp in de toekomst te verminderen.”

Ethiopië behoort tot de armste landen van de wereld. De landbouwsector zorgt voor rond de 40% van het BNP, voor 90% van de export, 85% van de werkgelegenheid en 90% van de armen. Dit volgens een recent artikel van Derek Byerlee en Madhur Gautam van de Wereld Bank, David Spielman van het IFPRI en Dawit Alemu van het Ethiopisch Instituut voor Landbouwonderzoek. “Armoede op het platteland wordt nog verscherpt door het tekort aan grond in de hooglanden: de hoeveelheid beschikbaar land per capita is gedaald van 0.5 ha in de jaren ’60 naar slechts 0.2 ha in 2005,” stellen de auteurs.

Een van de maatregelen van de Ethiopische regering om het stijgen van de voedselprijzen een halt toe te roepen, is het bevriezen van de voedselaankopen voor noodhulp van het WFP in het land. De regering stopte ook de export van de belangrijkste granen en voerde een tijdelijke 10% extra belasting in op import van luxegoederen om de tarwesubsidies voor de armen te helpen betalen.

WFP begon midden de jaren ’90 voedsel te kopen in Ethiopië op vraag van de regering, om de prijzen te helpen stabiliseren, die “enorm naar beneden ging in de oogstperiode waardoor boeren bijzonder lage prijzen kregen voor hun producten. De boeren stonden immers onder druk te verkopen omdat ze nood hadden aan cash,” zegt Simon Denhere, aankoopverantwoordelijke van het WFP in Ethiopië. “Het is de aankooppolitiek van WFP om enkel lokaal te kopen daar waar er overschotten zijn, om op die manier geen negatieve impact te hebben op de markt,” legt hij uit.

Naarmate landen zich ontwikkelen, “moeten voedselagentschappen zich geleidelijk aan terugtrekken,” zegt Rashid. Hij geeft het voorbeeld van India, waar de hoeveelheid voedselhulp significant gedaald is naarmate het land haar eigen mogelijkheden kon ontwikkelen om sociale vangnetten uit te bouwen en te werken aan armoedereductie. Maar het Ethiopische PSNP hangt nu nog van verschillende hulporganisaties af, “en ik zie Ethiopië net zo min als veel andere ontwikkelingslanden snel loskomen van die steun,” voegt hij eraan toe.

©Irin, 05.03.08 (kdg)

De Duitse regering heeft metaal/mijndetectors – met een waarde van 100.000 euro – overhandigd aan Ethiopië. Hiermee wensen ze bij te dragen aan de redding van mensenlevens in de Afar, Somali en Tigray regio’s. De Duitse ambassadeur in Ethiopië Claas Dieter Knoop gaf de detectors aan Gebriel Leger, de afgevaardigde van de directie van het mijnenaktieprogramma. Dit regeringsprogramma is operationeel in de 3 gebieden, waar vermoedelijk duizenden mijnen te vinden zijn.
De ambassadeur beloofde dat Duitsland haar contributie zal voortzetten in 2008. Op de planning staat het onschadelijk maken van de mijnen voor een gebied van 5.851.000 m². De Duitse toezeggingen en bijdrage sluiten aan bij het internationaal verdrag voor het verwijderen van antipersoonsmijnen. Ethiopië wil een totale uitschakeling van deze mijnen bewerkstelligen tegen juni 2015. In 2007 werd 7,5 miljoen m² terrein gezuiverd, niet geëxplodeerd materiaal verwijderd en 1.818 antipersoons -en 230 antivoertuigmijnen vernietigd.

© All Africa, 14.03.08 (MM)

De economist Eleni Gabre-Madhin deed haar ambitieuze economische visie voor Ethiopië uit de doeken op de TEDGlobal-conferentie in juni vorig jaar in Arusha, Tanzania.

Met haar plan wil ze welvaart creëren, het risico voor landbouwers minimaliseren en hongersnoden uit Afrika – ’s werelds grootste ontvanger van voedselhulp – bannen.

“Nog nergens en nog nooit moesten boeren een dergelijk grote risicolast dragen als de Afrikaanse boeren vandaag,” zegt Eleni Gabre-Madhin. “Maar ik ben hier niet om te jammeren. Ik ben hier om u te vertellen dat er verandering in de lucht zit.”

Eleni Gabre-Madhin gaf haar vroegere job als economist aan de Wereld Bank in Washington DC op onder andere omdat ze getroffen was door de hongersnood in Ethiopië in 2002- en dit na een recordoogst van maïs het jaar ervoor. Door de ineengestorte prijzen hadden in 2001 veel boeren hun granen gewoon laten rotten op het land. Maar toen de regen uitbleef in 2002 kreeg het land met een hongersnood af te rekenen. De droom van Eleni Gabre-Madhin is een markt uitbouwen die de Afrikaanse boer beschermt die nu te vaak leeft onder de willekeur van krachten die buiten zijn macht liggen.

Dr. Eleni Zaude Gabre-Madhin is sinds 2004 directeur van het Ethiopia Strategy Support Program dat samenwerkt met het International Food Policy Research Institute. Ze is doctor in de Toegepaste Economie. Haar onderzoek spitst zich vooral toe op markthervormingen, marktinstituten en structurele hervorming in Afrika. Ze wil bijdragen aan “een wereld zonder honger en ondervoeding”.

TED is opgericht in 1984 als een conferentie die mensen uit de technologie, ontspanning -en designwereld wil samenbrengen. De TED-conferentie wordt jaarlijks gehouden in Monterey in California. TEDGlobal is de zusterconferentie – meer gericht op ontwikkelingsthema’s – die om de twee jaar wordt georganiseerd, steeds in een ander land. De eerste conferentie werd in Oxford gehouden, de tweede in juni 2007 in Arusha, Tanzania.

Addis Abeba – Nederland gaat meehelpen aan de ontwikkeling van kleine oliezaadboeren in Ethiopië. Minister Koenders voor Ontwikkelingssamenwerking trekt daarvoor een bedrag van 2,2 miljoen euro uit, zo maakte hij bekend tijdens een bezoek aan de Ethiopische hoofdstad Addis Abeba.
Met het geld kunnen naar verwachting zo’n drie miljoen boeren meer en betere oliehoudende zaden produceren voor de export. De oliezaadsector is na de bloemensector de snelst groeiende sector in het Oost-Afrikaanse land. Volgens Koenders heeft het land daarmee ‘goud in handen’. Er is in Europa veel vraag naar olie uit bijvoorbeeld sesam-, lijn- en koolzaad, met name voor de voedingssector.

© Wereldomroep.nl, 05.03.08

De VN trok afgelopen vrijdag de alarmbel over de aanhoudende droogte in de Ethiopische Borena. Borena is één van de 12 zones in de Oromia regio. Het gebied ligt helemaal ten zuiden van Ethiopië en grenst aan Kenia. Door de droogte komt de beschikbaarheid van voedsel en water in het gedrang.

De VN heeft een team naar het gebied gestuurd om het probleem in kaart te brengen. Door onvoldoende regen in oktober en december zijn ziektes uitgebroken en is er veel sterfte onder het vee. “Meer dan vierduizend dieren zijn gestorven sinds midden februari. Sterfte en slechte gezondheid van het vee, slinkende watervoorraden en ziektes die de ronde doen, hebben een negatieve impact op gezondheid, voeding en welzijn in de regio,” zei het VN-bureau voor de Coördinatie van Humanitaire Zaken.

De gezondheid van het vee gaat achteruit doordat de dieren weinig te drinken krijgen. Ziektes zoals miltvuur, boutvuur, bloederige diarree en mond -en klauwzeer werden vastgesteld. “Te weinig regen in het komende seizoen zou een serieuze impact kunnen hebben op de gezondheid en de levensmiddelen in de hele regio,” zei het VN-bureau in een oproep tot interventie van regering en hulporganisaties.

© AllAfrica, 03.03.08 (kdg)

Voedsel wordt steeds duurder. De internationale tarweprijzen stegen het laatste jaar met maar liefst 83 %. De stijgende voedselprijzen vormen volgens de Voedsel -en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO) – naast de daling van de voorraden en de gevolgen van de klimaatsverandering – een belangrijke bedreiging voor de armen in deze wereld. Het zijn de meest kwetsbare groepen die het hardst getroffen worden. Volgens de Voedsel –en Landbouworganisatie dreigt in 36 landen – waarvan 21 in Afrika – een voedselcrisis.

Het Wereld Voedselprogramma (WFP) luidt de alarmbel en vraagt meer middelen. Zonder bijkomende fondsen moet de organisatie óf besnoeien in de rantsoenen óf minder mensen van hulp voorzien. Het WFP schat door de gigantische prijsstijgingen van brandstof en basisproducten dit jaar 500 miljoen dollar meer nodig te hebben.

De organisatie betreurt minder mensen te kunnen helpen, terwijl er net meer honger lijden. Zelfs mensen in gebieden waar geen voedseltekort is, kampen nu met ondervoeding, niet omdat er geen voedsel is maar omdat ze het steeds duurdere eten niet meer kunnen betalen. “Er is een nieuw tijdperk van honger aangebroken”, zeg WFP-directeur Josette Sheeran. “In sommige landen eten gezinnen niet langer drie keer maar slechts één keer per dag, of eten ze nog zeer eenzijdig.”

Sinds 2005 zijn de prijzen van basisvoedsel, zoals rijst, tarwe en maïs, enorm beginnen stijgen. Eén van de oorzaken daarvan is de toenemende welvaart in China en India, met een grotere vleesconsumptie tot gevolg. Een grotere vraag naar vlees impliceert een grotere vraag naar graan voor het vee (voor 1 kilo vlees is 10 kilo graan nodig). En een grotere vraag doet de prijzen stijgen. Droogtes en watersnoden vernietigen oogsten, doen graanvoorraden slinken en drijven op hun beurt de voedselprijzen de hoogte in. Ten slotte speelt de toegenomen vraag naar biobrandstof een rol. De teelt van gewassen voor biobrandstof heeft de prijs van maïs en suiker nu al de hoogte ingedreven en zal bovendien de prijzen boven historische niveaus houden voor de komende 10 jaar.

Maar ook het jarenlange importbeleid van Afrikaanse landen ligt aan de basis van de huidige malaise. Afrikaanse landen voerden gemakkelijkheidshalve – en gestimuleerd door de grote wereldspelers – voedsel in, in plaats van te investeren in een eigen duurzaam landbouwbeleid. Het Internationaal Fonds voor Landbouwontwikkeling (IFAD) zegt dat dit gebrek aan politieke wil om te investeren in landbouw de kansen op een halvering van de honger in Afrika tegen 2015 gehypothekeerd heeft. “Azië plukt nu de vruchten van de groene revolutie in de jaren ’70, terwijl Afrikaanse leiders er niet in slaagden te profiteren van dat momentum,” zegt IFAD-vicepresident Kanayo Nwanze. In Afrika werden (en worden) meer belastingen op landbouw geheven dan in andere regio’s. Aziatische landen daarentegen voorzagen boeren van kredieten, prijsondersteuning en subsidies. Bovendien zijn de meeste Afrikaanse boerderijen afhankelijk van regen en hebben maar één zaaiseizoen per jaar. De landbouw in Afrika heeft nood aan investeringen in onderzoek en ontwikkeling om de productiviteit te verhogen.

©EMM, Katrien De Graeve (bronnen: Irin, De Morgen, BBCNews)

Droogtes door klimaatverandering zorgen volgens een VN-rapport voor een toename van het aantal ondervoede kinderen in Ethiopië. Het ‘Human Development’- rapport 2007/2008 met als titel ‘Bestrijden van klimaatverandering: menselijke solidariteit in een verdeelde wereld’ van het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties (UNPD) stelt dat kinderen van 5 jaar of jonger 36% meer kans maken ondervoed te zijn en 41% meer kans maken op groeistoornissen wanneer ze geboren worden in een periode van droogte in Ethiopië. Het rapport rekent dat dit zich vertaalt in twee miljoen ondervoed geboren kinderen in het land in 2005 alleen. Het rapport werd al in december vorig jaar in Brazilië gelanceerd, maar werd afgelopen maandag in Ethiopië voorgesteld.

Het rapport zegt dat tussen 2000 en 2004 één op de negentien mensen in ontwikkelingslanden, maar slecht één op de duizend vijfhonderd mensen in rijke landen, getroffen werden door klimaatrampen. Los van de bedreigingen op lange termijn, treft de klimaatverandering nu al een deel van de armste en meest kwetsbare gemeenschappen in de wereld. Toegenomen droogtes, overstromingen en stormen kelderen mogelijkheden en versterken ongelijkheden. Klimaatverandering bedreigt in de eerste plaats en het meest direct de ontwikkelingslanden met de laagste inkomens (hoewel zij er het minst hebben toe bijgedragen). Zij zullen volgens het rapport de impact van de globale opwarming van de aarde niet binnen enkele eeuwen, maar binnen enkele jaren of decennia voelen.

Ethiopië is één van de landen die zich sterk inzetten om de Millenniumdoelstellingen van 2015 te halen. Het land heeft vooruitgang gemaakt in het terugdringen van de armoede en geraakt stilaan op het juiste spoor naar ontwikkeling. Hoewel veel landen zoals Ethiopië een significante vooruitgang hebben geboekt en vele mensen boven de armoedegrens hebben gelicht, wordt het nu duidelijk dat klimaatverandering één van de nieuwe factoren is waarmee rekening moet worden gehouden.

De Ethiopische regering zegt dat de strijd tegen armoede en de strijd tegen de effecten van klimaatverandering met elkaar samenhangen en beseft dat de beide problemen tegelijk moeten worden aangepakt. Bij de voorstelling van het UNPD-rapport in het Conferentiecentrum van de VN in Addis Abeba, zei Abera Deressa, minister van Landbouw en Landelijke Ontwikkeling, dat de regering de ontwikkeling van agro-bosbouw (combinatie van bomen en struiken met gewassen en vee) en landbouwprojecten die het behoud van de natuurlijke balans beogen om op die manier de degradatie tegen te gaan, wil stimuleren. De minister onderstreepte dat bovenop de lopende inspanningen om de bestaande milieuproblemen op te lossen, bijkomende maatregelen zullen moeten genomen worden om de nieuwe milieuproblemen te verzachten die door klimaatverandering teweeg worden gebracht.

© All Africa, Biruk Girma, 26.02.08 (kdg)

Een Limburgse muzikant (én vader van twee Ethiopische adoptiekinderen) helpt een Ethiopische muziekschool. Hij belandde er toevallig bij zijn bezoek aan het land en raakte onmiddellijk gefascineerd.

Hij verzamelt financiële middelen en muziekinstrumenten voor de Aida-school in Addis Abeba waar zowel westerse als traditioneel Ethiopische muziek gedoceerd wordt. De school heeft nood aan een nieuw lokaal, een degelijke geluidsinstallatie, allerlei instrumenten, muziekboeken en partituren. Ook benodigdheden voor een fanfare (van kostuums tot vaandels) zijn welkom want de school wil ook een blaaskapel uitsturen.

Peter Houdmeyers – in zijn vrije tijd Mammal Man Houdmeyers – is zelf muzikant. Hij houdt van alternatieve muziek en maakt deel uit van het groepje ‘The Frozen Penguins’. Hij experimenteert zelf met Ethiopische elementen en noemt het resultaat “een mix van The Peppers met Ethiopische muziekinvloeden”.

Hij verkoopt een DVD over zijn reis in 2007, met een integraal optreden in een traditionele muziekclub in Addis Abeba. De DVD kost €20, een bedrag dat volledig naar de Aida Muziekschool gaat.

Meer informatie is te ontdekken op zijn site, Dance-Industries en MySpace.

©EMM, Katrien De Graeve, 06.02.08

6 februari is door het Bevolkingsfonds van de VN (UNFPA) uitgeroepen tot Internationale Dag Tegen Genitale Verminking. Wereldwijd heeft naar schatting 120 à 140 miljoen vrouwen de ingreep ondergaan, en jaarlijks riskeren 3 miljoen meisjes er het slachtoffer van te worden. De praktijk schendt de basisrechten van meisjes en vrouwen. Daarenboven wordt hun gezondheid op het spel gezet en riskeren ze fysische en psychische letsels.

Ook in Ethiopië is vrouwenbesnijdenis nog altijd een veelvoorkomend verschijnsel. De Ethiopische regering wil het probleem aanpakken.

Uit een studie van de Nationale Commissie van Traditionele Praktijken in Ethiopië uit 1997/98 blijkt dat 72.7% van de meisjes en vrouwen in Ethiopië een of andere vorm van besnijdenis heeft ondergaan, in de Afar-regio loopt dat cijfer zelfs op tot 94.5%, de Zuidelijke Regio (SPNNR) heeft met een cijfer van 46.3% het minst met het probleem af te rekenen.

De zogenaamde soenna-besnijdenis, waarbij de voorhuid van de clitoris wordt weggesneden, wordt vooral door Amharen en Tigrayers toegepast. Bij de Gurage en Oromo komt het verwijderen van de clitoris en (een deel van) de klein schaamlippen veel voor. De Afar, de Somali en de Harari gaan nog een stap verder en verwijderen meestal alle uitwendige geslachtsorganen. De wonde wordt daarna gehecht en moet genezen door de benen lange tijd stijf tegen elkaar te drukken. In Amhara en Gojam wordt nog een vierde type vrouwenbesnijdenis toegepast, de zogenaamde “Mariam Girz”. Het gaat om het prikken, doorboren of inkerven van clitoris en/of schaamlippen.

De Ethiopische regering is zich bewust van het probleem en zegt het te willen aanpakken. De minister voor Arbeid en Sociale Zaken deed dinsdag een oproep aan gouvernementele en niet-gouvernementele organisaties om de strijd tegen genitale verminking in het nieuwe millennium verder te zetten. Hij zette de verwezenlijkingen van de Ethiopische regering op dat vlak in de verf en stipte aan dat dankzij maatregelen van de regering de praktijk nu strafbaar is. Niettemin is er nog veel werk aan de winkel om de diepgewortelde traditie de wereld uit te helpen. UNFPA benadrukt dat de wetten moeten worden toegepast, mensen moeten onderwezen worden en gemeenschappen gesensibiliseerd. Sociale verandering kan niet van buitenaf opgelegd worden. Het moet steun krijgen van binnenuit. Door dialoog worden steeds meer gemeenschappen overtuigd van het probleem.

In Burie bijvoorbeeld, een dorpje 40 km ten noorden van Awash, in de Afar-regio, begint de mentaliteit te veranderen. “Een jaar geleden besneed ik alle meisjes van het dorp,” zegt Basu Mohamed. “Nu niet meer. We dachten dat het noodzakelijk was in onze cultuur, maar we hebben geleerd dat dit niet zo is.” Bijna 95% van de meisjes uit Afar zijn besneden. Maar door te praten met clanoudsten en door te werken met lokaal personeel heeft Care International het tij kunnen doen keren.

Fatuma Mohamed, een 26-jarige moeder van drie dochters kent de pijn en de problemen van besnijdenis maar al te goed. “Mijn man begrijpt dat het onnodig is en we zijn overeen gekomen dat onze dochters niet zullen worden besneden.” Maar een niet-besneden vrouw wordt als onrein beschouwd volgens de tradities. “We denken dat zo een vrouw altijd seks wil,” zegt Sheikh Abdu Ahmed, de chef van het dorp. “Maar in feite is er geen enkele tekst in de Koran die ons zegt dat we dit moeten doen. Ik ga mijn dochters niet meer besnijden, en ik vertel mijn zonen dat ze kunnen trouwen met een onbesneden vrouw,” voegt hij eraan toe.

De nieuwe generatie meisjes krijgt stilletjes aan kansen die door hun moeders en grootmoeders nog als ondenkbaar werden gezien. “Meisjes worden hier als ongeluk beschouwd,” zegt Moges Tefera, de coördinator van Care International. “Wanneer een vrouw een zoon krijgt, wordt er geklapt, gejuicht, geroepen en gezongen. Mannen schieten met geweren in de lucht. Als het een meisje is, blijft het stil.” En al sinds mensenheugenis wordt een meisje pas vrouw als ze is besneden, vaak rond de leeftijd van 8. Kort erna wordt ze uitgehuwelijkt aan een volwassen man en wacht haar een leven van zwaar werk en zorg voor haar kinderen. Geleidelijk aan groeit het bewustzijn dat ook meisjes onderwijs verdienen. Amina Ahmed, een 31-jarige moeder wier dochter op school Amhaars, Afari en Engels leert, omschrijft het verschil tussen haar en de volgende generatie. “Het is alsof wij in het donker zaten met gesloten ogen, en dat zij in het licht zitten en kunnen zien.”

©EMM, Katrien De Graeve, 06.03.08 (Bronnen: UNFPA, ENA, US Department of State, The Telegraph)