Gomenasai! Miałam dodać tą notkę wczoraj, ale niestety coś internet nagle strzelił focha i zostałam na lodzie. Dzisiejszą notkę dedykuję Aikee-chan oraz Alex jako podziękowanie za wspaniały prezent (z góry przepraszam Was za błędy).

Rozdział I Białe oczęta z idiotycznym wyrazem

Świat umyka mi spod nóg. Spadam, a może lecę? Nie, nie ma to znaczenia. Jestem, chociaż mnie nie ma. Jest tylko moje odbicie, takie niewyraźne próbuje stać się mną, tą, która odeszła wraz z radością życia…

***

Już świta, promienie słońca “łaskoczą” mnie po twarzy. Otwieram oczy, pokój skąpany w radosnej poświacie gwiazdy dnia. Łagodny wiaterek wkradł się do mojej sypialni i zaczyna figlarnie tańczyć z wirującymi kartkami papieru. Razem są jak orszak Dionizosa, który przemierza świat z niekończącą się radością. A ja, po prostu się uśmiecham. Bez powodu, bez myśli, które przywołują mnie na ziemię. Serce tańczy, dusza śpiewa, przepełniona szczęściem od tak. Powoli wszystko zamiera. Puste kartki bezwładnie opadają na ziemię. Słońce schowało się w cieniu, a wiatr uciekł, skrył się przed rzeczywistością. Ja tak nie potrafię.

Zegar tyka rytmicznie, przypomina o czasie, który przelatuje mi przez palce. Bezradna siedzę na łóżku. Czekam… jednak nic się nie dzieje. Jestem sama w wielkim budynku, imitującym „dom”. Jedyna, pośród wielu rzeczy, których mi nie potrzeba. Chciałabym oddać je wszystkie, za odnalezienie radości życia. Jednak to niemożliwe, wiem to, ale z naiwną nadzieją oczekuję tego, co jest niewykonalne. Wciąż marzę, aby moje puste słowa, stały się rzeczywistością. Zrezygnowana, leniwie krzątam się po kamienicy. Po porannej toalecie, śniadaniu, sięgam po torbę z książkami. Nielekka, ale to nic. Cóż to za ciężar, nieporównywalny z brzemieniem samotności. Wychodzę, zamykam za sobą drzwi, przekraczam granicę mej posiadłości. Boso przemierzam przez świat. Ludzie spoglądają na mnie jak na kalekę. Nie wiedzą czy mają mi współczuć, iż nie mam butów. Czy raczej spuszczać wzrok i udawać, że mnie nie widzą. Słyszę wokół siebie szepty, rozmawiają o dziwnej dziewczynie, a potem wskazują na nią palcami. A ja po prostu nie zważam na nic, zmierzam prosto przed siebie. Leciutko stąpam po trawie mokrej od rosy. Wiatr powiewa swym orzeźwiającym chłodem. Jestem ja i moja świadomość.

W końcu docieram do szkoły, uczniowie uśmiechają się głupkowato.  Zakładam kapcie szkolne, aby dyrektorka mnie nie zawiesiła. Szybkim krokiem idę w stronę klasy, zasiadam w ławce i zaczynam czytać książkę. Pomimo to wciąż słyszę: ”ufo przybyło”, “strzyga powróciła”. To boli, coś wbija się w moje serce, a ja cierpię. Ból zamięnia się w nienawiść. Gdyby moje spojrzenie mogło zabić, stos martwych ciał leżałby u mych stóp. Na szczęście moje ambitne rozważania przerwał dzwonek. Wróciłam do rzeczywistości. Matematyczka jak zwykle miała na sobie mini oraz bluzkę z dużym dekoltem, wszyscy wiedzą, że podkochuje się ona w WF-iście i próbuje na siebie zwrócić uwagę. Kompletnie nie rozumiem jak można cokolwiek widzieć w napakowanym przygłupie. No cóż, w końcu jestem ufo i nie potrafię zrozumieć przeciętnej kobiety z rozterkami sercowymi. Mijają kolejne lekcje, dwie kartkówki mam za sobą. Na długiej przerwie pozwalam sobie na “fascynującą” lekturę. Nagle po całym korytarzu przebiega “tłum” okrzyków podnieconych licealistek i uniemożliwia mi doczytania niezwykle “interesującej” wypowiedzi Hanny Montany. (czytam to, aby stać się choć trochę podobna do otaczającego mnie środowiska, ale jak na razie nie potrafię zrozumieć tego ani trochę). Docierają do mnie szepty dziewcząt.

- Przeniesiono do nas nowego ucznia, jest megaprzystojny!!! Wysoki, brunet …- rajciu, do czego to dochodzi. Jak można wrzeszczeć na widok kogokolwiek? Aaa, zapomniałam, przecież jestem ufo.

- Jaki on boski, ojoj muszę poprawić makijaż! Później go zauroczę moim urokiem osobistym – ta dziewczyna chyba za wiele telenowel brazylijskich się naoglądała.

- Spójrzcie na jego oczy!

- Hej przesuńcie się! Nic nie widzę! Jakie “on” ma oczy, pewnie przepiękne… -  nie mogłam wytrzymać, zaczełam chichotać pod nosem. Nie wiedziałam, że rozmowa o gałkach ocznych może być tak ekscytująca!

Postanowiłam się skupić i dokończyć pierwszy  rozdział “intrygującej” lektury. Jednak z otwartego okna napływało zimne powietrze, a z parapetu z kwitnącymi irysami dochodził do mnie ich wspaniały zapach. Nie oparłam się pokusie, opuściłam powieki i zagłębiłam się w kojącej nieświadomości czasu.

Kiedy dzwonek zadzwonił informując o końcu przerwy, dostałam prawie zawału serca. Z oczołomienia spadłam z ławki, czego skutkiem były obolałe “części siędzące”. Po chwilce czasu oprzytomniałam i stwierdziłam brak swojej nieobecności w klasie. Biegiem ruszyłam do sali. Nagle zderzyłam się z czymć twardym i dużym… Spojrzałam w górę i wydałam z siebie jęk pełen obrzydzenia, przed sobą miałam “kolegę” z równoległej klasy, który był min. był zawodnikiem sumo oraz przywódcą szkolnej ’bandy debili”. Śmierdział dużą ilością cebuli. Mój “kolega” był wyraźnie niezadowolony z tego wydarzenia.

Uważaj jak chodzisz niezdaro! Przepraszaj natychmiast! – Jednak ja stoję wryta i nie jesten w stanie wymówić słowa. Co za ironia losu!

Widzę jak sumo zamierza się z ciosem, a ja wciąć stoję w bezruchu, czuję jak trzęsą mi się nogi. Panikuję! Naglę ktoś odpycha mnie mocno w bok, tracę równowagę, potem czuję ból głowy. Ostość widzenia powoli się poprawia, zauważam przed sobą niewyraźny kształt. Jest tak blisko, że nawet jak robię zeza, nie potrafię zidentyfikować tego czegoś, co chwilę póżniej przeobraziło się w dwie pary wpatrzonych idiotycznie we mnie białych oczu(dop. autora białe tęczówki, a nie same białka XD).

Może warto kupić i spróbować swoich możliwości w wirtualnym meczu. Polecam!!! Czekam na Wasze opinie o grze.

Mam nadzieję, że drużyny Kolejarza Katowice nie znajdziemy w tej grze.

(Po kliknięciu na obrazek, staję się on większy)

No i czas zacząć to nieoczekiwane zjawisko. Na start odrazu mówię, że nie ma się czego bać. Chodzi tu tylko o to aby bardziej się zapoznać. Mianowicie “wklejam” tutaj wiadomości dotyczące mojego przyjaciela, a że Alex była na GG, to padło na nią i jest pierwsza. Myślicie, że ostatnia? Błąd. Tych części będzie tyle, ile was wszystkich jest. Chyba, że kogoś nie uważam za przyjaciela (wątpię) albo wogle nie kojarzę, a to już coś innego.

Informację nie są oczywiście takie aż za bardzo osobiste. Takie jakby podstawowe pytanka jakie można zadać koleżance lub koledze. Żeby to nie było oczywiście takie nudne, dodaję na sam koniec moją opinię. Spokojnie, moje “przemyślenia” raczej będą na plus.

Możecie się zastanawiać co może oznaczać główny obrazek? Czy to postać Alex? Heh, nie. ^^ (chociaż jeśli to naprawdę ona, to jest śliczna) Z Fasolką kojarzą mi się jacyś wykonawcy, aktorzy, stąd takie zdjęcie. Już przy tym możecie się odrazu domyślić, że zawsze w takiej ankiecie o jakiejś osobie główne zdjęcie będzie mi ją symbolizowało. ; ]

Mówiąc najogólniej można to wszystko nazwać jakimś wywiadem, lub jak kto woli “Informacjami o przyjacielu” ; ) Jeżeli chcecie się dowiedzieć kto będzie następny w kolejce, zajrzyjcie do strony “Harmonogram”

Imię - Alexandra
Nick - Alex, Fasolka (twitter)
Wiek - 16 lat (jeszcze) – pierwsza liceum
Urodziny - 27 marzec – zapamiętać!
Imieniny – 18 maj – też ważne
Miejscowość - Namysłów
Blog - meiq.wordpress.com (bardzo znany)
Ulubione anime - 3. Shugo Chara, 2. Black Cat, 1. D.Grey-Man
Ulubione postacie - boys – 3. Train (Black Cat) 2. Kukai (Shugo Chara) 1. Kai (Beyblade) – girls – 3. Ayu (Kanon) 2. Road (D.Grey-Man) 1. Utau (Shugo Chara)
Ulubiona piosenkarka – Hayami Kishimoto
Ulubiony/a aktor/ka – boys – Koike Teppei, Oyuri Shun, Akanishi Jin, Matsumoto Jun (jest ich o wiele, wiele wiecej) – girls – Komatsu Ayaka, Kitagawa Kaeiko
Ulubiona piosenka – “Suteki Na Yume Miyou Ne” – Hayami Kishimoto
Hobby – Pisanie oraz tłumaczenie piosenek, a także muzyka pod każdym względem
Najukochańsze słówka – Meiq (Labirynt), Meikyu (Motyl)
Kim chce zostać w przyszłości – Pisarką, Tłumaczką

Moja Opinia : Alex to przemiła i pomysłowa dziewczyna o dobrym sercu. U niej słowo “nie” oznaczałoby kataklizm. Co się z tym wiążę? Zawsze możesz na nią liczyć. Pomoże, jeśli potrafi (a nie było sytuacji żeby nie umiała) Słówko angielskie bądź japońskie nie znane Ci, problem z bannerem – efektami i inne duperele – zgłaszaj się do niej. Oczywiście nie chodzi mi tutaj o to żebyście ją dzień w dzień o coś prosili i na dodatek nie odwdzięczali się za to. Przecież ona też ma własne życie, a przy tym blog i nauka. To ma być jakiś wyjątek. Jak ja jej dziękuję? HIMITSU! Co tutaj jeszcze można dodać o Fasolce? Naprawdę same dobre rzeczy. Jest sympatyczna, miło się z nią gawędzi na GG, bądź twitterze i zawsze znajdzie czas dla mnie by pogadać o .. na przykład dzisiejszym dniu. Mogłabym napisać jeszcze więcej na jej temat i rozpisać się jak na jakieś wypracowanie, ale skończę już, bo byście się zanudzili jakbym miała wypisywać masę zalet. Na koniec dopowiem, że żadnej wady jeszcze u niej nie znalazłam i mam nadzieję, że do końca naszego bycia nie wynajdę. Dziewczyna na medal, która piszę wspaniałe opowiadania, bezbłędnie tłumaczy piosenki i jest przemiłą osobą.

(Niestety obrazek nie staję się większy, nawet po kliknięciu)

Wybacz, nie mogę Ci dać najwspanialszego prezentu. Choćbyś chciała. Nie umiem tłumaczyć, pisać dobrze i tak dalej. Nie zdążyłabym nawet. A chciałam bardzo. Przepraszam również, że tak późno to wstawiam, bo możesz pomyśleć, że sobacząc notkę u Alex, dopiero sie skumałam, że masz urodziny, a to nie prawda. Prawdą jest, że dowiedziałam się od Fasolki, lecz to dwie różne rzeczy. (bynajmniej dla mnie) Mam jednak nadzieję, że chociaż dla ciebie najważniejsza jest pamięć, a nie wartość prezentu.

Chciałabym Ci jednak złożyć najserdeczniejsze życzenia z okazji twojego święta. Niech twoje szczęście trwa dalej, chęć i zamiłowanie do anime, nie zmienia się, a marzenia spełniają się. Pamiętaj, że nie ważne jaki masz problem, co się dręczy, zawsze masz mnie. I to się nigdy nie zmieni. Na pewno nie odwrócę się od Ciebie, nie będę obgadywać  i tak dalej. Na pewno zawsze będę nastawiona do Ciebie pozytywnie. ;D Mam nadzieję, że ta nasza internetowa (tylko) przyjaźń będzie trwała wieki. Bo zawsze znajdziesz miejsce w moim serduszku. ^^ Dziękuje za twoją szczerość, zabawną osobowość i , że pokazujesz prawdziwą siebie. ; ]

Nagłówek oczywiście z Amu, która po prostu kochasz. Jeszcze raz Wszystkiego Najlepszego Aikee. ; ) I przepraszam za błędy, czy jakieś powtórzenia. Musiałam to niestety (a bardzo nie chciałam!) pisać na szybko z powodu zawodów, popołudniowych kółek, lekcji i tak dalej.

Po kliknięciu na obrazek,  staję się on większy)

Teraz część druga. Mam sporo obrazków z moją ukochaną Utau, że jest prawdopodobieństwo wyjścia nawet trzeciej części. Zobaczę zresztą jeszcze. Zależy ile upchnę tego tutaj. ;D Obrazek główny jest boski. Jeden z najlepszych (w tej przemianie) jakie widziałam. Hoshina przepięknie prezentuję się jako anioł. Jeszcze ten strój, śpiew i jej cała prezentacja. Żyć, nie umierać. ; *

Taka mini wersja tego obrazka. Szkoda, że nie mam większej, bo Utau jest taka słodka. ^^

Bardzo kolorystycznie przerobione zdjęcie Utau z napisem jej najnowszego i najlepszego (według mnie) songu. ; )

Przeróbka prześwietnego zdjęcia, podczas śpiewu dziewcząt. Tutaj więcej jaskrawości i przeróżnych wzbogaconych w kolor efektów.

I następna przeróbka tego zdjęcia. Tutaj mamy wręcz wszystko takie jakby narysowane z dodatkiem kilku efektów z jakiegoś programu. Nie ważne. Dziewczyny i tak prezentują się ślicznie.

Może Utau nie przypomina siebie, że tak powiem, ale i tak wygląda wspaniale. Te iskrzące oczy wyglądają, jakby dziewczyna miała się zaraz rozpłakać. Dziwne to połączenie.

Tamto zdjęcie jeszcze dało się jakoś przeżyć, ale to? Co to właściwie jest. No tak, Utau, tylko czemu w takiej oto przeróbce? Ludzie mają wymysły. Szkoda, że nie jest to bardziej prawdziwe, bo gdyby było, zdjęcie bym kochała. ; )

Następne foto przepieknej anielicy. Ten różowy jej bardzo pasuję. A iskra wokół ciała Utau, dodaję jej uroku. Cieszę się, jej szczęściem. ;D

Świetne określenie co do Dia, w tej formie Chara bardziej mi się podobała. Nie mogę określić która przemiana była najlepsza, bo mam dylemat. Jeżeli chodzi jednak, która na tym obrazku wyszła najlepiej, to zdecydowanie Seraphic Charm.

Naprawdę Seraphic Charm to moja ulubiona przemiana. Dlaczego? Naprawdę nie wiem, ale mam od groma tych zdjęć. Utau prezentuję się w tej formie przepięknie. “Chodź ..” Jakby mówiła. ; )

To wszystko jest genialne. Jedna w moich ulubionych zdjęć. Na każdy ujęciu Utau jest w innym stanie. Miła, szczęśliwa, zamyślona, zawstydzona i wkurzona. Każda z jej “osobowości” ma to “coś”

Motyw z koncertu, który udał się, dzięki strażnikom. : ) Utau wyciąga rękę w stronę Ikuto, któremu ledwie co udało sie dotrzeć na miejsce, ale dzięki temu dziewczyna rozpromieniała.

W poprzedniej części ta fotka ukazała się w formie jak dwa zdjęcia wyżej. Jednak teraz możemy tym się zadowolić samym, ale z lekką moją przeróbką.

Każdy chyba ma, bądź wydział jakieś zdjęcia z tych “kart” Tutaj Utau ze swoim powalającym wzrokiem wygląda jak jakaś dama. ^^

Wygląda na zaskoczoną jakąś wiadomością? Nie wiem, przypuszczenia pozostają. W te czarne motyle są śliczne. Uwielbiam te owady.

Trochę śmiać mi się chcę, gdy widzę to zdjęcie. Chibi Utau, która lekko nie pasuje do tych klimatów.

Za to tutaj wygląda bardzo ładnie. Ja też bym chciała tak w dzieciństwie wyglądać. ;]

Uwielbiam te jej spojrzenia. Ale co tu więcej napisać? Ona ma za dużo ładnych zdjęć, aż brak mi słów!

Na koniec ładna fotka z rumieńcami, których tutaj nie przedstawili, a praktycznie zawsze w tej formie osobowości ma, prawdopodobnie przy rozmowie z Amu. Ona zawszą ta minkę daje przy różowowłosej. ; ]

To na tyle. Na razie trzeciej części nie planuję, bo mam za mało obrazków, ale póki co cieszmy się tym. Przepraszam jeżeli wystapiły jakieś powtórki, czy może wstawiłam jakieś zdjecia, które niedawno pojawiły sie również w notce Alex. Naprawdę nie kopiowałam, jedynie nie pamiętam. Przy okazji notka była właśnie dla niej. <kyyaa!>

Haa. Wreszcie się spięłam i postanowiłam dodać drugi rozdział tej oto historii. Wiem, że już minęło trochę od czasu go coś pojawiło się na moim blogu, ale chyba znacie rozwiązanie. To nic innego jak lenistwo i częsty brak czasu. Pierwsza gimnazjum naprawdę potrafi zamieszać.    ; ) Co było, to było. Teraz spróbuję to nadrobić, choć wiem, że naprawdę będzie trudno. Akurat do tego stworzyłam “Harmonogram”, żebym nie mogła się wykręcać od dodawania przeróżnych notek. To uprości pozostałość. Przepraszam Alex, ze podrobiłam ten pomysł, jednak to dla dobra AS.

Zabrzmiał dzwonek. Pół klasy wyskoczyło na przerwę nie zważając na krzyki różowowłosej. Nauczyciel też z tego nic nie robił, wiedział, że dziewczyna będzie mieć wielkie wejście. Przyzwyczaił się już do tego. Najbardziej w tym momencie zaintrygowany był Kai.
- Co?! – odrazu odparł
Milley wiedziała, że blondyn będzie zaskoczony. Zresztą o to chodziło. Sharon również nie mogła uwierzyć w te słowa. Kto to słyszał o drugiej szkolnej radzie uczniowskiej?
- A-A-Ale jak? Dlaczego?- wyjąkał rywal.
- Zaskoczony? Będę dalej z tobą rywalizować. Nigdy nie przegram. – powiedziała co chciała i odeszła.
Razem z Sharon, która do niej dobiegła poszły na lunch. Kai jeszcze przez chwilę siedział w ławce zamroczony. Gdy Hiro przyszedł do niego, chłopak odrazu zerwał się z krzesła i pobiegł za dziewczynami. Czarnowłosy nie wiedząc co się dzieje, pognał za blondynem. Niebieskooki chciał się dowiedzieć wszystkich szczegółów. Biegnąc osiemdziesiąt na godzinę złapał rywalkę z przyjaciółką. Zdyszany zaczął mówić.
- Milley! Jak to możliwe, że zakładasz drugą radę? Przecież to niemożliwe!
Różowowłosa odwróciła się. Była zadowolona i pewna siebie jak nigdy dotąd.
- Witaj przegrańcu, muszę cię rozczarować. Jest to bardzo możliwe. Dostałam nawet pozwolenie od dyrci. Teraz muszę tylko zebrać czterech członków. No i pozostaję mi rywalizacja z tobą, mój drogi.
K: `Mój drogi?` Kai był w szoku, Milley w radości, Sharon w rozmarzeniu, a Hiro (który właśnie dobiegł) w niepewności. Nikt nie miał zamiaru powiedzieć choć jednego słowa.

Po chwili milczenia różowowłosa wzięła okularnicę za rękę. Razem poszły w stronę stołówki. Blondyn też nie miał zamiaru stać na środku korytarza, gdzie obecnie się znajdował z kumplem. Chłopacy ruszyli ku klasie Kai’a. W tym samym czasie dziewczyny omawiały szczegóły, siedząc przy stoliku.
- A więc jutro dyrcia najprawdopodobniej ogłosi moje postanowienie. Następnie muszę zebrać co najmniej czterech członków. Inaczej mój plan się nie powiedzie. Myślę, że to nie będzie trudne, przecież wielu było chętnych. Nie obchodzi mnie czy będą to pierwszo czy trzecioklasiści. Najważniejsi są odważni, lojalni i wniebowzięci. – mówiła Milley.
S: ` A po co ci tacy?`
- No dobra, rozumiem. Zapewne będę miała w tym jakiś udział, jak zwykle. – odpowiedziała nieco znudzona Sharon.
- Nie chcesz pomóc najlepszej przyjaciółce? – mówiła ze łzami w oczach różowowłosa.
- Oh, no dobra, pomogę ci, nie płacz. – westchnęła okularnica.
Kryształooka schowała psikacz z wodą i powiedziała, że juz wszystko w porządku.
- Wiec, chciałabym abyś została jednym z członków mojej rady. No wiesz, masz wszystko czego mi potrzeba. Lojalność ..
S: ` Nie jestem psem`
- Mądrość .. – ciągnęła dalej Milley.
S: ` Kujon to nie ja`
Dziewczyny rozmawiały tak przez naprawdę długą chwilę. Sharon nie mogła tego dłużej wytrzymać. Nagle dostała oświecenia. Odrazu przekazała przyjaciółce swoją myśl.
- Milley! – radośnie wykrzyczała – Nie mogę dołączyć do rady! Przecież jestem już w klubie sztuki, nie chcę z tego zrezygnować dla tego czegoś – na końcu przycichł jej głos.
Różowowłosa nie przejęła się tymi słowami. Wiedziała swoje.
- Przykro mi, ale te czasy już się skończyły. Wiem z archiwum szkolnej rady z przed pięciu lat, że to oni właśnie zmienili tą regułę, na polecenie wielu uczniów. Mówiąc prościej można przynależeć do więcej niż jeden klub. – uśmiechnęła się do Sharon.
Przyjaciółka wzięła głęboki wdech i zgodziła się. Nie chciała już więcej prowadzić tej głupiej rozmowy. Miała jedynie nadzieję, że szkolna rada nie zniszczy jej marzeń z malarstwem. Chciała, żeby Kai w niedługim czasie dał do zrozumienia Milley, że jej rada musi odejść.
S: `Później z nim pogadam`
Po chwili dziewczyny milczały i jadły swój lunch, który kupiły sobie w stołówce. Po kilkunastu minutach okularnica odezwała się, nie wiedząc co mówi.
- A ty nie należysz do jakiegoś klubu?
- Nie, nie bawię się w to – odpowiedziała zajęta Milley jedzeniem małych ośmiorniczek.
S: `To weź zabawki i idź do domu`
- A nie powinnaś? Mam propozycję, a raczej szantaż .. – uśmiechnęła się głupio okularnica.
Milley była w lekkim szoku. Kujon i propozycje? Okularnica i wstawienie się? Sharon i szantaż? Kto by pomyślał.
- Jeżeli ty dołączysz do jakiegoś klubu, to ja nigdy nie opuszczę rady, chociaż i tak będę przynależeć do malarstwa sztuki. W końcu to tylko rok.
- Eeee .. – zacięło różowowłosą – no dobra, w końcu jak mówisz to tylko rok, nasz ostatni.
Dziewczyny przysmutniały. Są w ostatniej klasie liceum. Ich drogi za niecałe dziesięć miesięcy rozejdą się. Pozostaną tylko wspomnienia i ślad w archiwach. Sharon chciała zmienić ten klimat, nie lubiła smutnęj i rozżalałej atmosfery.
- Więc idziemy poszukać dla ciebie klubu! – wykrzyczała. Wzięła szybko za rękę Milley i biegła z nią w stronę przeróżnych pokoi.
S: `Wiem, że to już nasz ostatni rok. Każda z nas wybierze inną ścieżkę życiową, dlatego chcę z tobą spędzić ten czas jak najlepiej, Milley`

Dziewczyny obskoczyły wiele klubów. Sport, muzyka, sztuka. Jednak nic nie spodobało się, ani nie zainteresowało kryształookiej. Czas było wracać, trzydziesto – minutowa przerwa na lunch dobiegła końca, a sprawa wagi Milley została przeniesiona na później. Różowowłosa miała dosyć biegania w tą i we wte, momentami czuła się jak jakiś pies pasterski. Na dodatek nie miała zamiaru spóźnić się ponownie na następną lekcję, tak jak to ostatnio zrobiła z powodu zwierzeń dyrektorki. Dziewczęta szły długim korytarzem zmierzając ku klasie. Na drodze nikogo juz praktycznie nie było, gdyż dzwonek zabrzmiał chwilę temu. Sharon szła z głową w dół, zmęczona tym wszystkim, a Milley rozglądała się na boki. Zza okna ujrzała jakieś dziewczyny z ładnymi strojami i pomponami. Po chwili zrozumiała, że jest to szkolna drużyna kibicująca, zwana cheerleaderkami. Na twarzy dziewczyny odrazu zajaśniał uśmiech, a twarz rozpromieniała. Nie zważając na przyjaciółkę oraz okoliczność w której się znajdowała, zbiegła na dół. Sharon zauważyła brak kryształookiej, zaczęła ją wołać.
- Milley, Milley! Gdzie jesteś? – krzyczała zaskoczona okularnica.
Niestety, nie podziałało. Kremowowłosa juz była spóźniona na lekcję, wiec szybko popędziła do klasy, wiedziała, że Milley czym prędzej czym później zjawi się, miała jednak nadzieję, że jednak z żadną nową nowiną.

Różowowłosa właśnie przyglądała się cheerleaderką z ukrycia. Gdy trenerka zauważyła dziewczynę, zawołała ją. Zauważyła, że Milley była zaciekawiona, wiec opowiedziała po krótko historię cheerleaderek i spytała się, czy ona by nie chciała dołączyć.
M: `Minęły dopiero dwa tygodnie od rozpoczęcia roku szkolnego, więc nie jest za późno. Bynajmniej Sharon może się właśnie wtedy ode mnie odczepi i nie zrezygnuję ze szkolnej rady`
Dziewczyna jednak miała wątpliwości, choć naprawdę spodobało jej się to wszystko co cheerleaderki robią. Nigdy jednak nie słyszała o takim klubie.
- Oh, bym zapomniała. Wiesz, to nie jest taki prawdziwy klub. Nie zostaliśmy do końca zaakceptowani. Jedynie kibicujemy naszym szkolnym drużyną sportowym oraz występujemy w przeróżnych konkursach. – mówiła dostając oświecenia trenerka. – Oczywiście możesz się jeszcze zastanowić, nic się nie stanie jeśli nie- ciągnęła dalej, gdy Milley jej przerwała.
- Dołączam!
- Już, na pewno? Ale ..- nauczycielka nie wiedziała już co powiedzieć, była zszokowana tak szybką odpowiedzią.
- Jestem pewna! – zadowolona Milley, aż podskoczyła z radości.
Wszystkie inne dziewczęta podbiegły do różowowłosej, witając ją. Po 10 minutach cheerleaderki wróciły do treningu, a kryształooka do klasy. Znowu musiała zostać usprawiedliwiona, miała szczęście tym razem. Dziewczyna chciała się poddawać z powodu nie znalezienia klubu i założyć brygadę S.O.S, a tu spadł jej z nieba ten “klub” Od trenerki, Milley dowiedziała się, że dziewczyny zostają czasem zabierane z lekcji, tak jak dzisiaj, by ćwiczyć. Dodatkowymi godzinami są jeszcze wtorki i czwartki, akurat odrazu po lekcjach różowowłosej.

Kryształooka popędziła na lekcję. Gdy już weszła do klasy, chciała powiedzieć swoje postanowienie, gdy Kai jej przerwał.
- Co znowu?!
Nauczyciel westchnął, nigdy nie miał do czynienia z tego typu uczennicą. Nawet w anime coś takiego się nie zdarzało. Milley wreszcie postanowiła ogłosić to, co chciała wcześniej. Pokierowała placem w Sharon i Kai’a i krzyknęła.
- Postanowiłam! Dołączę do klubu cheerleaderek!

..

Jak oceniacie? Moim zdaniem wyszło troche gorzej, choc chyba, aż tak źle nie jest. Parodia tu było bardzo mało, jednak powtarzając sowje poprzednie słowa “Ci co oglądali powinnie wiedzieć co było” Mniej wiecej tak. Myślę, że komedia nie była temu rozdziałowi przypisana, pierwszy bł taki rozweselający, teraz przez kilka trzeba będzie sie spiąć, a potem zabawa, smutek, szczęście, płacz itd. Zreszta dowiecie sie w swoim czasie. Nikt nie wie co sie wydarzy. (no oprócz mnie) ^^

Volkswagen od dłuższego czasu prezentuje nam usportowione wersje popularnego Golfa. Czy mamy do czynienia ze „zwykłym” GTI, GTD, czy ciekawszymi wariantami pokroju G60 czy VR6 zawsze celem producenta było wzbudzenie emocji w odbiorcy popularnego auta. Razem z kolejną, szóstą już generacją przyszedł czas na rasowy pomruk spod maski. Nowa propozycja VW nie odstraszy wyglądem, jednak osiągami będzie mogła zawstydzić większe i droższe auta. Najnowsza odsłona oznaczona literką R, dysponuje jednostką benzynową w układzie V o pojemności 3.2, która rozwija moc sięgającą 270 koni mechanicznych. Prędkość maksymalna jest ograniczona klasycznie do 250 kilometrów, a przyśpieszenie będzie wciskało w fotel. Pierwsza setka pojawi się na zegarach już po pięciu i pół sekundzie. Aby auto było łatwiejsze w prowadzeniu zastosowano napęd na obie osie oraz nowy układ hamulcowy. Golf R poruszać się będzie na 18 calowych kołach, możliwe jednak jest zamówienie większych dziewiętnastek. Zapowiada się interesującą, prawda? Mam nadzieję że nie podzieli losu swoich poprzedników sprzed dwóch dekad…

SUV. Samochód, który udaje terenówkę, lubi tylko asfalt, a pali jak rasowe 4×4. Czemu te samochody są tak popularne?

„Oj, bo zobacz kochanie, mój stary samochodzik cały czas się psuje, kup mi coś nowego, co kochanie? No może ten, bo jest duży, a jak duży to bezpieczny, prawda? A chyba nie chcesz żeby twojej Żabce/Kotkowi/Misiaczkowi coś się stało? No, a po za tym coś podobnego ma Krysia i Zosia…”

Mamy już wyjaśnione czemu (moim zdaniem) tak dużo jest na ulicach tego typu pojazdów. A jako, że obecnie wszystko wcześniej się starzeje to trzeba co raz odmładzać, lub prezentować nowe auta. Tak jest i w tym przypadku. Hyundai  ix35, niewielki SUV koreańskiego producenta niedługo zostanie oficjalnie przedstawiony. Samochód, który wyglądem przypomina napompowane i30 produkowany będzie tak, jak i kompakt w słowackim Żilnie. Auto, początkowo będzie można nabyć tylko z silnikiem o pojemności dwóch litrów, napędzanego zarówno benzyną i dieslem. Motor spalający szlachetniejszą odmianę czarnego złota generuje moc 166 koni mechanicznych i moment obrotowy wynoszący 197 Nm. Jednostka wysokoprężna będzie dostępna w dwóch wariantach – słabszym 136-konnym oraz zdecydowanie mocniejszym dysponującym 184 rumakami i 392 niutonometrami. Podobno, wkrótce do oferty ma dołączyć jednostka benzynowa o pojemności 1.6 GDI/140KM z bezpośrednim wtryskiem paliwa oraz niewiele większy diesel 1.7 o mocy około 115 koni mechanicznych. Auto można będzie nabywać zarówno z napędem na obie osie, jak i w wariancie przednionapędowym. Wnętrze ix35 może nie zachwyca, ale zdecydowanie nie odstaje od silnej grupy konkurentów niewielkiego SUV’a. Hyundai planuje sprzedawać nowy samochód od połowy przyszłego roku.

Czyli będziemy kupować jeszcze taniej? Doskonała wiadomość dla wszystkich skner

Saturn rozszerza swoją ofertę o książki i wydawnictwa. Klienci
mogą wybierać spośród 3000 tytułów dostępnych w sklepie. Oferta książek ma stanowić poważną alternatywę dla największych graczy operujących na rynku
księgarskim.

Jako pierwsze zostało uruchomione specjalne kompaktowe stoisko w Saturnie w Poznaniu. Można na nim odnaleźć aż 3000 tytułów ułożonych w sposób ułatwiający orientację i łatwe dotarcie do poszukiwanych pozycji. Gdyby oferta ta okazała się dla kogoś niewystarczająca, może zamówić i odebrać w markecie dowolną pozycję spośród ponad 50 tysięcy dostępnych w ofercie przygotowanej we współpracy z Firmą Księgarską Jacek Olesiejuk.

Nowości wydawnicze polskie i światowe mają być dostępne w Saturnie w dniu premiery. „To odpowiedź na potrzeby klientów, głównie mieszkańców dużych miast, którzy oprócz nowinek technologicznych poszukują też płyt z muzyką i filmem, a także najnowszych książek” – mówi Hubert Karczewski, dyrektor Saturna w Poznaniu.

Takża oferta coraz popularniejszych audiobooków czyli nowoczesnych książek do słuchania będzie coraz większa i ma być stale poszerzana o nowości.

Kanon literatury będzie zawsze dostępny od ręki: powieści z kręgu sensacji, kryminału i fantastyki, dzieła noblistów i światowej sławy pisarzy. Ofertę uzupełnią poradniki, literatura faktu, książki o architekturze, sztuce, fotografii i albumy. Ciekawostką mają być wygodne wydania kieszonkowe książek poczytnych autorów w cenach od 9,90 zł do 14,90 zł. Do asortymentu dla dzieci wybrano m.in. książeczki, które dzięki specjalnemu formatowi, sztywnym stronom i miękkim okładkom z gąbki są przyjazne dla małych rączek. Młodzież znajdzie szeroki wybór atlasów i encyklopedii tematycznych, np. bestsellerową „Szkolną encyklopedię” czy „Ilustrowaną encyklopedię zwierząt”, „Atlas dinozaurów”, „Ilustrowany atlas dla dzieci”. Ofertę „edukacyjną” uzupełniają słowniki, np. „Pierwszy naukowy słownik angielsko-polski”, „Obrazkowy słownik angielsko-polski”, „Słownik angielsko-polski z ilustracjami”.

Na półkach sklepowych pojawią się książki m.in. takich wydawnictw jak: Arlekin, Parragon, Świat Książki, Znak, Akapit Press, Muza, Wydawnictwo Literackie, Kuryłowicz, Albatros, PiW, KDC, Prószyński, Drzewo Babel, Baobab.

„Jak przystało na Saturna, ceny są niższe niż powszechnie obowiązujące w sieciach handlowych. Przygotowaliśmy również szereg promocji, które z pewnością przypadną do gustu naszym klientom” – zapewnia Hubert Karczewski, dyrektor marketu Saturn w Poznaniu.

(Po kliknięciu na obrazek, staje się on większy)

Jedząc śliwki (^^) pomyślałam sobie o takiej notce. Każdy z nas na pewno przeżył ten dzień. Każdy w jakiś sposób. Niektórzy szli dopiero do podstawówki, inni zaczynali gimnazjum, a reszta pognała do liceum. Mnie spotkał owy drugi przypadek. Okazał się on nawet bardzo miły.

Mam mniej więcej 29 uczniów z czego 4-5 to tylko chłopacy. Dominacja dziewczyn. ; ) Wychowawca to facet od wuefu, da się go przeżyć, ale mógłby być lepszy. Powiedzmy, że jest normalny, powiedzmy. ;P Dziewczyny okazały się zajebi***. (cenzor!) Poprzez portal na naszej klasie, poznałam większość, ale na żywo to co innego. Na początku nie było o czym gadać, ale potem znalazłyśmy wspólny temat. ; ] Praktycznie wszyscy chłopacy z wyjątkiem jednego ^^, wyglądają jakby ich walec przejechał. <lol> Tak, tak, musiałam to powiedzieć. To praktycznie prawda! ;P

Na koniec chcę tylko powiedzieć, że wstawiłam nowy banner rozpoczynający erę (ale to dziwnie brzmi) szkoły. Taka jesienna powinność. ;D Przy okazji przepraszam za taka krótką notkę, ale nie wiedziałam już o czym napisać. Mam nadzieję również, że i wam miło zleciało rozpoczęcie roku. Jeżeli macie taką ochotę, podzielcie się swoimi wrażeniami ze mną, w komentarzach. ; )

Kompaktowe sedany dostępne są od lat. Stareńkie Volkswageny Jetta , mimo że nie tak często spotykane jak Golf były popularne. Teraz, prawie każdy kompakt ma czterodrzwiową odmianę. Choć zazwyczaj trzeba odczekać dłuższy czas od debiutu hatchback’a to zazwyczaj warto. Obecnie produkowane nie mają już „na siłę” doklejonego kufra. Ich sylwetka jest płynna, a tylnia część auta wygląda naturalnie. Tak jest w najnowszej odsłonie Renaulta Megane. Auto o nazwie Fluence może zdobyć klientów dzięki dynamicznej sylwetce. Wymiarami może śmiało konkurować z Jettą – mierzy bowiem 462 centymetry. Fluence zaciekawi wyposażeniem – w standardzie mają znaleźć się systemy zamykania drzwi gdy kierowca oddali się od pojazdu; ESP z ABD, EBA; standardowymi sześcioma poduszkami powietrznymi. Pod maski trafią silniki benzynowe 1.6 o mocy 110 koni oraz 2.0 mocniejsze o 30 KM.  Dostępne mają być także niewielkie jednostki wysokoprężne o pojemności półtora litra. Nowy kompaktowy sedan z Francji produkowany będzie, tak jak poprzednik w Turcji. Jak donoszą plotki w niektórych krajach można go będzie nabyć już w październiku tego roku.

(Po kliknięciu na obrazek, staje się on większy)

Wreszcie jakaś notka. Mam nadzieję, że ktoś jej oczekiwał. (Przepraszam za taki smutny obrazek główny, ale go po prostu kocham i musiał on widnieć w taki “uroczysty” dzień) Temat jest inny, mianowicie chodzi o Światowy Dzień Blogera, o którym pierwszy raz w życiu słyszę. Tak, tak. Nie jestem wszechmogąca, tak jak Shouri, więc nie wiedziałam o tym. Ot właśnie dzięki niej wiem coś na ten temat. Zapoznałam się mniej więcej z zasadami itp. Mam nadzieję, że czegoś nie poknocę.

Istnieje wiele blogów. Tysiące, a nawet miliony. Nie da się tego stwierdzić. Każdy z nas codziennie odwiedza tylko zaledwie 5-10. Czasem więcej, czasem mniej. Zależy. W oto dniu każdy użytkownik powinien przedstawić pięć wybranków. Stronek, które przykuły jego uwagę i zasługują na miano najlepszych. To taki mały zaszczyt. ^^

Każdy chciałby aby jego blog znalazł się chociaż u jednej osoby na takiej liście. (bynajmniej ja) Według mnie jednak, jeżeli jego stronka nie widniała u nikogo, musi porostu się poprawić i dążyć do najlepszego. Tak jak ja. Heh .. A teraz wyłoniona, najlepsza piątka. ;D

http://dreamuniverse.wordpress.com/ – DU, prowadzony przez Shouri. Świetne recenzje, streszczenia, najnowsze wiadomości, prześwietne mangi. To niewiele z tego co można tam znależć. Ta oto dziewczyna w 14 miesięcy doprowadziła swój blog do najlepszego. Na pewno nie przeoczyliście jej stronki. Shouri pisze z taką płynnością i lekkością. Dostała jakby dar. ^^ To co jest u niej najlepsze to szczere pisanie i to, że ma to “coś”

http://meiq.wordpress.com/ – meiQ, prowadzony przez Alex. Opowiadania nie z tej ziemi, profesjonalne tłumaczenia japońskich piosenek i inne. Naprawdę warto do niej zajrzeć. Gdy choć przeczytacie jeden rozdział z którejś historii, nie będziecie się mogli od tego oderwać. ; P

http://kuroihane.wordpress.com/ – KH, prowadzony przez CHE.R.R.Y. Tylko jedna notka z pierwszym rozdziałem własnej historii. To dopiero początek. Każdy może pozazdrościć tego talentu pisania. Wszystko przychodzi z taką lekkością, że każdy wytrwa do końca i nie przeoczy niczego. Na pewno opowiadania tej dziewczyny będą wysoko.

http://kronika-rezerwuaru-skrzydel.blog.onet.pl/ – KRS, prowadzona przez Nati. Wieczna i oddana miłośnica TRC oraz wszystkiemu co związane z CLAMP’EM. Fanka anime nie związanego z SC z czego można się cieszyć. (ja się raduję ^^) Gaduła wszech czasów, najlepsza na świecie. Jej blog pokochasz za wszystko.

http://jpoplyrics.wordpress.com/ – JPop, prowadzone przez Hikari. Same japońskie piosenki, to z tego jest znany ten blog. Przepiękne utwory, bardzo dobrze przetłumaczone. Nic tylko słuchać na okrągło. ;P

Miałam taki dziwny problem, bo nie wiedziałam już co wstawić na najlepsze blogi. No ale się zdecydowałam. Przepraszam, że nie ma tam ot waszej stronki. W końcu są tu tylko najlepsi. Oczywiście kolejność była przypadkowa, dlatego nie wpisywałam numerków, żebyście nie pomyśleli, że jest to jakiś TopFive. Ale to dziwnie brzmi. Mam nadzieję, że nie schrzaniłam czegoś po tak długim nic nie pisaniu. Opisy waszych stronek były tak z głowy. Napisane najszczerzej jak potrafiłam w tej chwili, ponieważ wena mnie opuszcza. Z serca napisane jak najbardziej umiałam. ; *

Wiem, że również będę zgapiarą i wgl, więc z góry przepraszam. Jednak skoro zostało to pozwolone Alex, to i może mi się nie dostanie. Mianowicie chodzi mi o to, aby osoba, która gdy kiedyś tu zajrzy, napisała swoją opinię o moim blogu. Co w nim się jej najbardziej podoba, co powinno być zmienione, czego powinno być więcej itp. Będę temu “komuś” najbardziej wdzięczna.

Musiałam odejść stamtąd. Zbyt wiele było sztuczności, za dużo słodkich cukierków. Trzymał mnie sentyment. Nieszczerość wkradała się pomiędzy wiersze. Albo inaczej: niedomówienia. Blog jest mi potrzebny – niekiedy. Gdzieś przecież muszę odreagować życie.

Jak co czwartek rano mam problem ze wstaniem z łóżka i wbrew pozorom powodem nie jest wczesna godzina. A angieski z którego nic nie umiem i którego poziom na zajęciach  mnie przerasta i przeraża.
Siostra ostanio stwierdziła, że powinnam dobrze znać tenże język ze wzgldu na książki z których korzystałam w LO. Korzystanie to chyba za wielkie słowo.

Muszę się wziąść za siebie. Ogarnąć to wszystko. Ciemno ostanio widzę moje studiowanie zwłaszcza na angielskim a nawet tylko na nim. Śmieje się, że wylecę z Filologii Rosyjskiej przez angielski ale to niestety śmieszne nie jest. Zwłaszcza teraz, kiedy przekonuję się do rosyjskiego coraz bardziej.

Oto i on! ruda czekolada

„Kto nie lubi ludzi, niech do Indii nie jedzie. Nie można zwiedzać tej osobliwej republiki w bezpiecznym kokonie, w autobusie turystycznym, jadącym od zabytku do zabytku, z oczami zamkniętymi na kraj i ludzi. Byłoby to zamierzenie niepojęte, niewykonalne.

Najważniejszym krajobrazem jest tutaj tłum. Uczestniczy we wszystkim. Pewnie dlatego bohaterów literatury indyjskiej od najdawniejszych czasów tak często pociągało wygnanie i samotność, wyrzeczenie, odejście”.

Indie to wyzwanie dla wzroku i dla rozumu: tyle ludów, tyle języków, zwyczajów, wierzeń, kolorów. Tyle przeszłości w takiej teraźniejszości. Można pomyśleć, że taki kraj nie istnieje. A przecież demokracja indyjska działa. Jakim cudem? Ta książka – w której miłość stara się nie być ślepa – próbuje odpowiedzieć na to pytanie, klucząc stale – i bardzo po indyjsku – pośród miejsc, bogów, ludzi, przypadków. Bez przerwy zmieniamy temat, przechodzimy od pojęcia do anegdoty, a na wodzy trzyma nas niewidzialna, lecz przepotężna siła: wielka księga ludzkości – Mahabharata.

„Za pierwszego przewodnika miałem Mahabharatę, którą poznałem i mogłem zaadaptować na scenę dzięki Peterowi Brookowi. Ten poemat służył nam w Indiach za przepustkę, prowadził nas do wszystkich szkół teatru i tańca, od wsi do wsi i od człowieka do człowieka. Zawdzięczam mu wiele. Bez oswojenia z tym poematem, bez mego podziwu dla niego, nie byłoby tej książki. W Indiach Mahabharata była moją pierwszą miłością”.

Jean-Claude Carrière – francuski pisarz, tłumacz, dramaturg, scenarzysta. Pisał scenariusze do filmów światowej sławy reżyserów, takich jak Louis Buñuel, Milos Forman, Andrzej Wajda, Louis Malle, Jean-Luc Godard, Carlos Saura. Kilkunastoletnia współpraca z Peterem Brookiem zaowocowała 9-godzinną adaptacją sceniczną sanskryckiego eposu Mahabharata.