Pan Witek, ten zza rogu, nie jest erudytą,
I nie ma pięknej buzi, choć umówił się z Edytą,
Tą z czwartego niemiłą kobietą,
Witek zaimponował jej machając sztachetą.

Pan Witek nosi dres, który ceni nad to co stworzone,
Bo – parafrazując – dres to dobro nieskończone,
Paraduje w nim co chwila robiąc groźne miny,
Na swych muskuł wagę podrywa dziewczyny.

Czasem jeszcze tylko, od jakichś “fagasów”,
Pożyczy komórkę, portfel czy parasol,
Oddawać nie musi, wszak jest taki miły,
Że owe suweniry one – te “fagasy” odstąpiły.

Pan Witek jeździ maluchem co łikend na disko,
napije się wódki, poskacze jak głupi i to chyba wszystko,
Wróci do domu i spać się położy,
Marząc by samemu poloneza złożyć.

Pan Witek żyje pełnią swego życia,
I nie obchodzą go książki czy problemy bycia,
Jego umysł zaprzątają laseczki, samochody i techno,
No i aby z policją źle się stało, reszta – wszystko jedno.

Pan Witek nie słynie z cudów krasomówstwa,
Ma za to innych argumentów mnóstwo -
Potrafi z “Hadzia!” okrzykiem przypieprzyć z baniaka,
Co czyni z niego (dla świata) wartościowego człowieka.