… człowiek nagle zdaje sobie sprawę, że nie ze wszystkiego jest zadowolony.

Mam grono nowych przyjaciół, wagę spożywczą dla cukrzyków i kompletny brak czasów (czasu?). Wciąż kocham miasto moje, Poznań, bo zaskakuje mnie kiedy przez chwilę nie patrzę:

74 latka kończy dziś jeden z najlepszych buddyjskich nauczycieli, Dalajlama.  Tak wam tylko chciałam dać znać, że się cieszę z okazji i zaczynam się pakować na jutro.

Wahałam się czy to napisać, ale moja rodzina jest bardziej z pokolenia MJ niż z pokolenia JPII.  Micheal nie żyje, ale razem z Elvisem i tak będzie widywany tu i ówdzie. Pan z TVNu pytał Hołdysa, czy to mistyfikacja. Hołdys powiedział, że taki pomysł w wykonaniu szanownego dziennikarza nie świadczy dobrze o społeczeństwie i showbiznesie.

Tak czy siak swoje najgorsze rozczarowanie miłosne przeżywałam na przemian przy Prince i Jacksonie.

Pan z Lustra nie dawał mi spokoju. A Michael był puszczany w moim domu na długo przed wystąpieniami o kremówkach czy Okrągłym Stole, do społu z Freddiem Mercurym, który też, zdaje się nie umarł, patrząc na to, co wciąż się w moim domu puszcza.

Ja jestem z pokolenia MJ.

And each other. Czyli co oprócz kanji i dobrego jedzenia trzyma mnie zazwyczaj przy życiu (piję do [tego])

W środę (6 VI 08 ) wieczorem zaręczyliśmy się z palnikiem.

Z ważnego stał się kimś najważniejszym.
Potem świetny wyjazd do Gdańska, podczas którego zobaczyliśmy masę rzeczy tylko nie morze.
Oboje trochę to musieliśmy odchorować na miejscu, ale nawet teraz kiedy patrzę na pęcherze na nogach myślę, że warto było uciec od internetu, pracy i nauki. Dziękuję wszystkim.

… bardzo szczęśliwy palnik.

I BAAAARDZO szczęśliwa Mizia, niestety nie ma na to dowodów wizualnych z mojego komórczaka.

Za to są inne:

czyli wypady z cyklu “Palniczku nie martw się, my tolerujemy mniejszości” (c) Miru-chan (IMHO Epic Win X3)

Z tego miejsca pragnę podziękować wszystkim, u których mieszkałam kątem przez ostatnie kilkanaście dni. Szczególnie palnikowi i facetom, którzy na środku salonu postawili TO:

Czyli nigdy nie byliśmy tak wkurwieni jak wczoraj wieczorem. Polacy skwierczą na sieci. Kilka lepszych:

Trafiłam dziś [na deviantArcie] na ten rysunek

i stanęła mi moja siostra podczas ostatnich u nas odwiedzin przed oczami. W dłuższej wypowiedzi użyła sformułowania “Nienawidzę liczby mnogiej”. Nie zastanowiło mnie to wtedy, ale to chyba kolejna rzecz, która jest nam wspólna.

Nienawidzę liczby mnogiej!

Odkrycie to zafascynowało mnie (mnie wiele rzeczy fascynuje, znacie mnie). Wole mieć pojedyncze spodnie niż kilka ich par, wolę jeden długopis, niż kilka. Jedyną rzeczą, której istnienie znoszę w ilościach hurtowych byłaby książka, a raczej całe ich zastępy – być może dlatego, iż uważam książki za jedno zbiorowe jestestwo, podobnie jak mistrzuniu Terry Pratchett.

Lepsze jest jedno dziecko, jedna Dharma, jedna prawda.
Nawet w miłości wolę singularis od pluralis – nie chodzi mi bynajmniej o narcyzm, myślę raczej o tym, że miłość pomaga zacierać dualizm. Nie pojmuję niczego w kategorii ja – Ty, ani nawet my. Nie jesteśmy razem, bo razem to znaczy zgadzać się zawsze, patrzeć w jedną stronę, czasem spojrzeć na siebie nawzajem, razy znaczy obok. Jesteś tak samo niepodległy jak ja, masz swoje cele i swoje zdanie. Nie jesteś własnością, ale integralną połową. A my integralnym promilem promila całej świadomości. To nie jest takie magiczne na jakie brzmi, pozwala po prostu mówić to, co chce sie powiedzieć i czynić podług tego, co się wypowiedziało.
Nie różnimy się niczym od tej świadomości pełnej skłębionego istnienia jak kropla nie odróżnia się od morza i żyje z nim w harmonii. Wszyscy jesteśmy Buddami… Buddą.

W duchu ostatnich starć na boisku, ale bez zbędnego uduchowienia:
JEDNOŚĆ PANY!

Przychodzę dzisiaj na Uniwerek, stawiłam się dzielnie zdać pierwszy egzamin w sesji (125/132 jeśli kogoś interesuje JAK?) i oto co uderza mnie na wejście, na pierwszym plakacie, w czoło:

Czy ja coś przegapiłam? Bo na wystawę pana Raczkowskiego pójdę na pewno.

Też się długo nosiłam, bo zastanawiałam się co w ogóle chcę napisać.

Ponad rok temu siedzieliśmy spoceni na automacie ITG w Plazie, śmialiśmy się jak idioci, włosy kleiły nam się do twarzy. Spojrzałeś na mnie o tak:

Potem cały świat zaczął nam przeszkadzać, wszędzie było za daleko, więc chcieliśmy się przytulić, żeby się nie zgubić w tym mikrokosmosie.

„Ty jesteś Piotr, (czyli skała) i na tej skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą.” (Mt 16, 18)

W mroku jest dość bezpiecznych miejsc
Z dala od gestów, min i przebrań
W mroku, na samym nocy dnie
Złota i srebra nie ma w naszych ciał katedrach

Bo noc jest dobra i przejrzysta
Jak kryształ, mroku głębia szklista
Do rana nie zmącona perłą mgły

Tam jest samotna nasza wyspa
Tak czysta potajemna przystań
By odkryć ją nie trzeba mówić nic
Nic
(Michał Bajor “Nie trzeba mówić nic”)

Kocham Cię…

Poniższy filmik chyba wszystko wyjaśnia:

Poza tym chciałabym podziękować: Aki-sensei, Wendland-san, Tsukasaki-sensei, Dembi-chan, Adamu-kun, Ciecha-san, Paweł-san, Ewie, Martynie i Magdzie (chyba nikogo nie pominęłam) za przefantastyczne sushi party w ubiegły czwartek wieczór. Nigdy nie czułam, że japońska kuchnia i towarzystwo sprawia mi tyle radości! 本当にありがとうございました！

Wielu moich znajomych sądzi, poniekąd słusznie, że materialnie – łatwo mnie uszczęśliwić. In English: I’m easy to please. Nie potrzebuję dużo, wystarczy sobie założyć 3 główne nurty: Japonia, owce, crafting; potem zaś – zakupić dowolny przedmiot lub zrobić go samemu. Kolekcje rośnie tanim kosztem i kiedy wpadam do zaprzyjaźnionych bibliotek, panie wtykają mi, jak myślą, ciekawe i nowe pozycje. Wystarczy jeden rzut oka na którąkolwiek z moich półek

i okazuje się, że bynajmniej. Że całość bierze w łeb. Jedyną niezawodną w tej konkurencji osobą jest pani Ewa, moja opiekunka literacka, która jakby przez telepatie potrafi przeszukiwać bazy książek w moim mózgu. I nawet kiedy mówię ze śmiechem “oj, haha, to trudne, ja już tyle tego przeczytałam, ciężko utrafić, haha..” to jednak ma coś dla mnie.

Książki z serii “Oblicza Japonii” cenię, bo to w większości dobre, jeśli nie najlepsze, prace magisterskie japonistów. Widząc jeszcze na tylnej okładce takie sformułowania jak “naukowo atrakcyjna” czy “może stać się jednym z najistotniejszych wkładów do japonistyki” autorstwa nijako guru – prof. Majewicza, jestem nastawiona optymistycznie na lekturę “W Kawagoe – antropolog wobec życia codziennego Japończyków” Igi Rutkowskiej.

Tylko się kurde, rozczarowałam sromotnie. Ładnie wydany… pamiętnik. Tylko jeśli chodzi o pointe – brak totalny. Praca w założeniu miota się miedzy opisem antropologicznym, a znaczeniem ceremonii ślubnych w Kraju Kwitnącej Wiśni. I co? I dupa panowie i panie. Nie chcę podważać zdania żadnego z recenzentów, no ale litości. Ten jeden rozdział opisujący sensu stricte te śluby (trzy, w skrócie) nie różni się zanadto od wpisu na blogu po obejrzeniu kasety z wesela cioci Jadzi. Może ja mylnie pojmuję pracę antropologa, ale trzeba się chyba doszukiwać w pracy badawczej sensu, symboli, pochodzenia. To było, owszem, było, ale przypominało mi do złudzenia blog Ani (młodziutka gimnazjalistka, zaczęła interesować się Japonią, co bardzo pochwalam, bo lata temu byłam taka jak ona, tylko ona ma Wikipedię, a ja miałam bibliotekę – czy tylko ja widzę różnicę? Zajrzyjcie tak czy siak, powspierajcie kolejne pokolenie.). A przy powoływaniu się na tak bogatą bibliografię (str. 123-126 – czcionką 10tką!) chyba można zdobyć się na więcej?
Szczególnie, że już po lekturze Waltera “Modern Japan Through its Weddings” (którą jako jedną z wielu książek z bibliografii, czytałam) wiele pytań w pracy nie pozostało by bez odpowiedzi, a tematem pracy nie zdawałoby się “Czy wolno mi opisać w pracy charakter przyjaciółki moich rodziców?”… czy to tylko ja i moje rozgoryczenie, czy też w polskiej japonistyce mogłoby się dziać zdecydowanie lepiej (spójrzcie na książki czy tłumaczenia doktora Kanerta – no są trudne niektóre, ale jak świetnie zrobione!) ??

Obiecany szaliczek & jego adresatka – 2 w 1; mam nadzieję, że się podoba, bo to moja pierwsza praca tego typu.

Hm, dużo sie dzieje, jestem zmęczona i niedosypiam. Ale jestem zadowolona z siebie,  z większości wyników i w ogóle. Kwiatuszki do szaliczka na ukończeniu. Mizia już wykończona (w obu sensach). Wygląda to tak: [click]

via Inspiration Boards 

No cóż. Dziękuje wam.

(a fotka zrobiona była przez palnika)

z cyklu ‘dajcie mi spokój bo w ryj!’.

“Lubie robić z Tobą interesy”

Ja z Tobą też, ja z Tobą też…

Np. napoje chłodzące o smaku wasabi czy curry. Po natto i kilku innych dziwnych azjatyckich potrawach, ten wpycha się do pierwszej trójki tych, których chcę spróbować. Jedyne 4500 jenów za buteleczkę! Kanpai!

Źródło: Kimura Drink