1. Look Who’s Talking
2. Somewhere In The Light
3. The Count Of Monte Cristo
4. Jailhouse Rock
5. In A Lonely Place
6. It’s Alive
7. The Searchers
8. Look Back In Anger
9. Vivaldi Four Seasons (Winter) By Saint Luke Chamber Orchestra
10. Room At The Top
11. Cries And Whispers
12. Out Of Sight
13. For Whom The Bell Tolls
14. Out Of The Past
15. Breathless
16. The Old Boy
17. Dressed To Kill
18. Frantic
19. Cul De Sac
20. Kiss Me Deadly
21. Point Blank
22. Farewell My Love
23. The Big Sleep
24. The Last Waltz

Download

 

It’s a modern retelling of the old “I killed your master!” revenge tale, and it tells it in a bold, brutally efficient way.

Review by: MiamiMovieCritic

Tell me if you’ve heard this one before: Mobster crosses paths with young kid. Kid grows up and idolizes mobster – dresses like him, even talks like him. Their fates become inextricably entwined.

Sounds like A BRONX TALE, doesn’t it? It also summarizes the plot of Eric Won’s KEN, which is more of an action picture than Robert De Niro’s directorial debut. It’s a film that values action and movement over narrative. Gangsters talk monotonously about double-crosses and business deals gone awry. Everything they say is utterly inconsequential. The film is more concerned with elemental things like honor and revenge. It’s a modern retelling of the old “I killed your master!” revenge tale, and it tells it in a bold, brutally efficient way.

The kid is named Ken. A homeless boy with fists of fury, Ken gets into a fight one day. This scene made me wonder: Do emo kids have trouble winning fights with all that hair in their eyes? The answer is yes, because Ken nearly gets knifed. A gangster named Jack saves him at the last second and takes him under his wing. I love the transition that comes after this scene. There’s no title card telling us that 20 years have passed. Instead, Won uses cinematic language to move the story along and show how the characters have progressed.

“Cinematic language” is the movie’s greatest strength. Won has a great sense of screen space and atmosphere, especially in the action scenes. The twist at the end really took me by surprise. I’m not sure it’s completely satisfying on a dramatic level, but it has some of the same out-of-nowhere nastiness as Park Chan-Wook’s brilliant OLDBOY.

Exerpt from Filmnet.com

I watched ‘Oldboy‘ in 2006 and pegged it a good movie, but it wasn’t until I watched it a second time that it was so noticeably great. I tried to describe it to a friend and couldn’t peg it as a thriller or a horror movie. That is why it is so successful — because it merges both so effectively.

Discussion and severe spoilers after the jump. Don’t read if you haven’t seen the film or it will ruin the whole experience.

The decade is coming to an end. The climax of this film, which takes place in Lee Woo-jin’s penthouse apartment, is in the running for a best scene in that time period. The scene itself is over twenty minutes and is so masterfully paced. We have a fight, sure, and as Woo-jin is explaining himself to Oh Dae-su (and us), he equips himself in a classy suit which, it seems, makes him feel superior to everyone else, like he is above them morally and they cannot possibly understand the love he had for his sister.

Dae-su cuts off his tongue and barks like a bitch on the floor, and there is dark comedy here. Yet, it is hard to laugh because the situation is so morbid and demented and, well, gross.

The moment that makes the scene and the film, though, is when Woo-jin tosses Dae-su the remote to stop his pacemaker. This was greatly set up earlier in the film, and both us and Dae-su think it will work — that Woo-jin will just fall over, Kill Bill-style. We are damn anxious for Woo-jin to keel over. The button is pressed, and he does not fall, but over the loudspeaker is the recording of Dae-su and Mi-do making love. This is possibly the cruelest revenge ploy ever. And then Woo-jin takes his own life in the elevator, which, at this point, seems inconsequential, to be honest.

And to critique, I could have also done without the last scenes where we revisit hypnosis and all that jazz. But the film to begin with, and up to the climax, is so tense and so scary that this is truly a fantastic film.

.

Para alegría de muchos (entre los que me incluyo).

Al parecer las negociaciones que llevaban Dreamwoks y Mandate (la productora coreana encargada de dar vida a la película original) con la editora del manga japonés no han terminado de cuajar, por lo que el estudio al que pertenece Spielberg abandona el proyecto.

En principio, la idea de Spielberg era rodar (con Will Smith de protagonista) una adaptación más fiel al manga (obra de Garon Tsuchiya y Nobuaki Minegishi), de lo que era la película coreana del gran Park Chan Wook.

Y ahora que el director ya no tiene entre manos este proyecto, a ver si se mete de lleno en los siguientes.

FUENTE

.

Konačno iz Hollywooda dolazi jedna dobra vijest koja se tiče remakea. Projekt koji je užasnuo fanove južnokorejskog kult-filma Oldboy – holivudski remake u kome bi glavnog junaka tumačio Will Smith, a režiju potpisao Steven Spielberg je “mrtav”.

Pomisao da kanski pobjednik poznat po “žestokim” i nezaboravnim scenama postane oličenje holivudske sentimentalne “ljige” i jeftinog trubljenja o obiteljskim vrijednostima – kombinacija Willa Smitha i Stevena Spielberga jednostavno ne može biti ništa drugo – u najmanju ruku nije bila ohrabrujuća. A izgleda da Smith na temelju nesreće zvane Divlji zapad – spektakularno promašene verzije popularne TV-serije iz 1960-ih – nije naučio da mu remakeovi jednostavno ne idu. Ili možda na kraju ipak jest?

Srećom, fanove filma je, po svemu sudeći, spasio niz neraščišćenih računa između južnokorejskih filmaša i autora originalne japanske mange po kojoj je Oldboy snimljen. Izgleda da se nisu mogli dogovoriti tko bi holivudskom studiju Dreamworks trebao prodati autorska prava.

Oldboyu, inače, ovo ne bi trebao biti prvi remake. 2006. je u Indiji snimljen Zinda, film koji nije službeni remake, ali koji je “prilično sličan” i koji je bio predmetom špekulacija o tužbi.

La portada del manga

Para aquellos que estaban en contra de que se hiciera el remake de la película de Chan-Wook Park, pueden estar tranquilos: no se va a hacer. Latino Review nos cuenta de que el remake de “OldBoy” está muerto.

Dreamworks estaba en el proceso de obtener los derechos del manga hecho por Nobuaki Minegishi y Garon Tsuchiya. La cinta se iba a basar en el manga y no en la película que salió hace unos años, pero todo indica de que Dreamworks y Mandate no se pusieron de acuerdo y con esto el proyecto se derrumbó.

Los detalles acerca de la cancelación de esta cinta no están al 100% pero no importa ya que no se va a hacer. Sin embargo, si algo saliera a la luz, lo pondremos de volada.

O Latino Review publicou uma excelente notícia, o remake norte-americano de Oldboy não deve sair do papel. O motivo é que a editora que publicou o mangá original e que deu origem ao filme, a Futabasha, está processando a produtora original do filme, a Show West, que não tinha o direito de negociar o remake para Hollywood. Para piorar ainda mais a situação, a produtora Show East declarou falência recentemente.

Por causa desses problemas judiciais, a DreamWorks de Steven Spielberg desistiu do projeto e o ator Will Smith, que seria o protagonista, também está fora do remake. O remake ainda pode acontecer em outro estúdio, isso se esse problema na justiça for resolvido.

A melhor notícia da semana, Oldboy é um grande filme, com uma excelente trama e com grandes cenas de ação, Não acredito que nenhum estúdio de Hollywood, tenha coragem de fazer um filme tão violento quanto o original e para fazer um remake com censura de 13 anos é melhor não fazer.

E está olhando por nós.

Depois de tantas notícias ruins que circulam mundo afora nos últimos tempos, além da iminência de uma morte horrível e do fim da raça humana em 2012. Não que ele precise, mas Finalmente o grande homem lá de cima deu a entender que ainda (não só se preocupa como) está trabalhando em prol da nossa vida. A prova de tal poder? OldBoy, filme que seria feito pela parceria “Steven Spilberg and Will Smith” foi cancelado. Está morto, já era, no limbo, no saco, não se fala mais nisso.

Para quem andava desinformado a respeito das empreitadas no setor remake de Hollywood, a um tempo, havia sido anunciado uma versão americana de OldBoy, dirigida por Steven Spielberg e protagonizada por Will Smith. Você não leu errado, não está bêbado e muito menos louco. OldBoy seria protagonizado por Will Smith… hahahahahahahahaha!!!

Mas o que parecia trevas começou a virar luz, quando (em junho desde ano) surgiu o boato de que o filme poderia ser cancelado pela falta do aval da editora responsável pelo mangá (ainda tem gente boa neste mundo). Bom, depois de tanta conversa jogada no ar e especulação, para alegria da nação que já assistiu ao filme ou pelo menos sabe o que é OldBoy, o LatinoReview lançou que a DreamWorks largou mão do projeto e enterrou a idéia. Ou seja, pelo menos nesse ninguém caga, por enquanto…

Para quem nunca ouviu falar de OldBoy, a produção sul coreana, é baseada em um mangá de mesmo nome (que ninguém conhecia antes do filme), e que conta a história de Oh Dae-su que é sequestrado e trancado em uma prisão particular, sem que ninguém que lhe diga o motivo. 15 anos depois Dae-su é liberto (sem explicação também) e começa aquilo que você sozinho é capaz de imaginar, vingança. Com ultra-violência, poesia, conflito com tabus sexuais e uma cena de luta de primeira, que lembra um jogo de videogame daqueles 2D, o filme é dirigido por Chan-wook Park e é uma pedida original do cinema asiático.

Only a couple years after my first viewing of Oldboy, news broke that Spielberg and Will Smith were collaborating on a remake. I think everyone, everywhere was unhappy about the news. It turns out Dreamworks (production company owned by Spielberg) was unable to secure the right from Mandate (the company responsible for the manga that Oldboy is based on). Ergo…no Oldboy remake!

Why can’t all Tuesdays start with such excellent news?

this is our first of many posts. i (shawn) of oldboy am going to bring you along on our journey. for those who have been here from the start…thank you with all my heart. to anyone new, welcome.

this band is all about playing good songs to good people and having it be a memorable night for everyone. no matter what happens, people never forget an oldboy show. not for anything crazy, but they seem to be very individual, having an identity of thier own.

right now we are rebuilding. we are trying out a new drummer, kevin. we are about to play our first show out of this area and are in the middle of writing and revamping our sound. getting back to the basics of what we love about music. simple, and to the point. that doesn’t mean boring or basic. simple like a well assembled dish of food. and the right atmosphere to make you comfortable while enjoying it.

one of my good friends just lent out thier third floor to us so we can use it for our music. to write, to play, to record, to brainstorm, i believe it is going to push us in a really creative way.

thank you for stopping by.

Cartel de El Despertar del Diablo

Buenas noticias para los cinéfilos: El Centro Cultural José Martí estará ofreciendo el día de hoy un Maratón de Cine Nocturno, como parte de su ciclo Por el Gusto a lo Horrible, que incluye tres piezas maestras del terror, y una joya del suspenso. El programa incluye El Exorcista, El Aro, Oldboy y El Despertar del Diablo. El ciclo inicia hoy a las 21:00, y concluye el día de mañana, pero vale totalmente la pena. Si deseas asistir, la dirección es:

• Centro Cultural José Martí
  Dr. Mora no. 1 Col. Centro
  Afuera del Metro Hidalgo.

Gracias Claudia

Oldboy

“Oldboy” é um filme impossível de se definir em uma única frase. O filme consegue unir em 119 minutos, questões como vingança, amor, ultra-violência, o tempo, a crise da vida moderna, a hipnose e obstinação, tudo isso envolto a tabus sexuais.

Baseado em um “mangá” (tradicional história em quadrinhos japonesa), publicado em nove volumes, em 1997, e vencedor do Grande Prêmio do Júri em Cannes, “Oldboy” é o segundo capítulo da “Trilogia da Vingança”, do diretor Chan Wook Park (o primeiro é “Simpatia pelo Sr.Vingança”).

A história começa quando o personagem Oh Dae-su é seqüestrado e confinado numa prisão particular, sem que lhe seja dada justificativa alguma sobre o ato…

A clausura se estende por nada menos do que 15 anos, durante os quais, o personagem fica sozinho, num quarto com banheiro, tendo apenas uma TV para lhe manter em contato com as mudanças no mundo exterior. O quarto é impregnado regularmente por um gás sonífero, que precede a entrada dos seqüestradores, que assim limpam o local, cortam-lhe o cabelo ou costuram seus constantes ferimentos, sem que o prisioneiro troque quaisquer palavras com outros humanos. Sua única companhia é a TV.

Depois da libertação, Dae-su concentra-se exclusivamente na vingança. Quer descobrir quem o prendeu e o porquê. Mas a tarefa não é fácil; tem de se adaptar a 15 anos de “solitária” e ainda por cima é suspeito de um homicídio cometido durante o cativeiro. Mi-do, uma cozinheira de sushi de mãos frias vai ajudá-lo a procurar uma resposta para a pergunta que não lhe sai da mente: por que?

Trailer

Filme (torrent)

Legenda

The festival is beginning to take its toll on me, especially as I also have to work during these afternoons, so I only managed to fit in two films in my schedule. By shear chance, both of them were South Korean and both starred the always good Kang-ho Song.

Song is one of Korea’s biggest moviestars, but he also is a very competent and versatile actor, often adding a touch of humour in his roles. I first became aware of him in Swiri (from 1999) by Je-gyu Kang, who five years later made the good war film Brotherhood. After Swiri, Song did J.S.A. Joint Security Area, which was his first collaboration with Chan-wook Park. Park used Song in his next project, Sympathy for Mr. Vengeance, as well. Park went on to make the internationally acclaimed Oldboy, without Song this time. He gave him a cameo in Sympathy for Lady Vengeance before granting him the undisputed lead in Thirst, which is the first film I saw today.

Thirst is a gorgeously filmed vampire story. For the first hour it is really good, at times exceptionally so. There are scenes we haven’t seen before and the protagonist is definitely not your typical vampire. Song plays a devout catholic priest who becomes a vampire through a tainted blood transfusion after having briefly died as a test subject for an experimental vaccine. He soon realizes his predicament, and not feeling it is a sin, as he didn’t ask for this to happen to him, he considers it an illness and not inherently bad in any moral way. There is initially no big change in his personality and he makes sure that he doesn’t harm anyone in order to procure the necessary quantities of blood, tapping blood from coma victims at the local hospital who are not likely to miss a bottle or two of the red stuff.

Soon, however, he is introduced to Tae-joo, a young woman forced into servitude of her sickly husband and mother in law. The priest, soon to be ex-priest, and Tae-joo begin an erotic relationship which is very well represented in the film. The scenes of love making all seem natural and as a result comes off as truly erotic and not the silly wish fulfilment fantasies of countless Hollywood films. Unfortunately, it turns out that his love is a bit of a femme fatale who uses him for her own ends. From this point in, I felt the film became overlong, dwelling too much on its grantedly beautiful frames, but not advancing the plot in any surprising ways, or at all. I won’t spoil the film, so I’ll limit myself to saying that for me, at least, the film didn’t reach its potential. I saw where the film was heading and it didn’t make any meaningful detours from that direction. As a result, a short trip felt far too long. What made this second half of the film worth staying, was the stellar work of Ok-vin Kim, an actress I’d never heard of before. She really made the character of Tae-joo a full bodied creature, upping the menacing aspects of her arc in the film. I’ll recommend the film with caution, as it is very well made and looks fantastic, with some really breath taking scenes. Just be aware that the recommendation is not unconditional.

The Good, the Bad, the Weird also stars Kang-ho Song. In this film he plays almost an amalgamation of the two characters he has played in the films of my favourite Korean director, Joon-ho Bong. I assume anyone with an interest in Korean films has seen Memories of Murder, in which Song plays a policemen with a temper and some intellectual shortcomings. I personally found this even better than David Fincher’s Zodiac, being a very similar story. Song also played in the environmental monster film The Host, which was a bit of a hit internationally as well. Here he played a well meaning buffoon, possibly short of some marbles.

As The Good, the Bad, the Weird gives Song the chance to essay a character who seemingly has two personalities, he can really let loose with his two most typical screen personas. Song, of course, is the weird one of the title.

The film is directed by Ji-woon Kim, who among others has made the solid A Tale of Two Sisters and A Bittersweet Life. Kim is a very visually oriented director, often presenting tableaus which are easier to admire than really like, but in The Good, the Bad, the Weird, he uses his considerable talents to give us the purest entertainment this side of Indiana Jones (disregarding the fourth near-abomination). The title of the film makes the countless nods to Sergio Leone quite clear, but more than a Spaghetti Eastern, I felt this was an adventure film, an action film like they don’t make em anymore.

The plot is all a bit of nonsense, with a treasure map serving as a MacGuffin for countless inventive chases and spectacular fight scenes, not with kung-Fu, but guns, cannons and everything that can be fired from a steel tube. In between the action scenes, we get to know the characters just enough to care about them. There is also a sub-plot regarding how Korea has been stolen by the Japanese, and as a result the three protagonists are men with no country, all now making a life lived in the eternal present in a soon to be mythic Manchuria. This gives them the chance to reinvent themselves, something Song’s character has done most successfully, gladly accepting the role as a happy-go-lucky small time thief and adventurer. Again, I can’t say more, as it would spoil a plot point towards the end.

The plot, however is not the important thing here. The unbridled entertainment on display is all that counts. I laughed out loud many times during the film and too often during the action scenes, I found myself sitting with my mouth open for a longer time than is considered proper in polite society. The only thing that was a let down was the ending, which I felt was too abrupt and disappointing in its stock situation. I felt that it was unnecessary to emulate Leone to such a degree at this point. That particular scene can probably never be bettered anyway, so it was a bit of a suicide attempt for Kim to try to get away with it. Be sure, by the way, to watch some minutes into the credits, as some resolution can be found there. Heartily recommended, but not for those who feel that all art should be slow moving, reflective and involve the deeper meaning of life, come hell or high water.

დეკადის რჩეული მუსიკალური ალბომებისა და სიმღერების პრეზენტაციის შემდეგ ჯერი მხატვრულ ფილმებზე მიდგა.

ბევრი შესავლის გარეშე გაგაცნობთ, ჩემი აზრით XXI საუკუნის ტოპ 10 ფილმს(მხატვრულსაც და ანიმაციურსაც).

10)Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan(2006)

არასოდეს არ მიცინია არც ერთ ფილმზე ისე როგორც Borat–ზე. საშა ბარონ კოენი(ბორატი) თანამედროვეობის ენდი კაუფმანია. სკანდალური, ამოუცნობი და ძალიან სასაცილო.

ფილმი თავიდან ბოლომდე არის არა ყაზახეთის არამედ ა.შ.შ.–ის მიწასთან გასწორება. მსოფლიო ჰეგემონის პოლიტიკის დაცინვა, მისი მოსახლეობის შავი იუმორის ტყლაპოში ამოსვრა. ნამუშევარი თავისი ფსევდო–დოკუმენტურობითა და გადაღების სტილით ორიგინალური და კიდევ უფრო მიმზიდველია.  ეს ფილმი არა დეკადის არამედ საერთოდ, ყველა დროის ერთ–ერთი საუკეთესო კომედია.

9)The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford(2007)

ვინაა ენდრიუ დომინიკი? სად იყო ეს ნიჭიერი კაცი აქამდე, რატომ არ ირებდა ფილმებს? ეს ნამუშევარი წიგნს მაგონებს. მხატვრული ლიტერატურის კარგი შვილია. ფილმი თავისი ხანგრძლივი ქრონომეტრაჟის მიუხედავად ერთი წამითაც არ განდომებს დაძინებას, ფილმის გადახვევას ან რეჟისორის შეგინებას.  რასელის ეს ნამუშევარი მთლიანად ორი ადამიანის ისტორიას ეძღვნება, ორი პიროვნება რომელიც ჩვენს თვალწინ განიცდის ტრანსფორმაციას. უშიშრები იღლებიან ყოველდღიური ყოფისაგან, მშიშრებს შურთ, უორენ ელისი და ნიქ ქეივი კი ამ ყველაფერს თავიანთი ჰანგებით აფორმებენ. ოპერატორული ნამუშევარი ფენომენალურია. ბრწყინავლე კადრები, რომლებიც გატყვევებს და სურვილს გიჩენს ოპერატორი თუ არა კარგი ფოტოგრაფი მაინც გამოხვიდე. ბრედ პიტი და ქეისი აფლეკი ბრწყინვალე ტანდემს ქმნიან, უფრო ზუსტი ვიქნები თუ ვიტყვი რომ ზედგამოჭრილები არიან თავიანთი როლებისთვის.

8)Spring, Summer, Fall, Winter… and Spring(2003)

ფილმის დასაწყისში მოვკვდი და 90 წუთის შემდეგ მკვდრეთით აღვსდექი. მცხვენოდა ჩემი თავის,  მეზიზღებოდა ჩემი ცხოვრება, ჩემი ყოველდღიური ყოფა.

ზუსტად იგივე მოხდა მეორე ნახვაზე, მესამეჯერაც იგივე განმეორდა.  რიგით მეოთხე სეანსზე მივხვდი, რომ არ იყო აუცილებელი კიმ კი დუკის წალკოტში ცხოვრება რათა სულიერი ბედნიერებისთვის მიმეღწია. დავარწმუნე ჩემი თავი, რომ ეს მხოლოდ ფილმი და რეჟისორის ბოროტი ჩანაფიქრი იყო მოეხიბლა ყველა, შეეყვარებინა ყველასთვის ფილმი და უკარებად დარჩენილიყო ბოლომდე, თუმცა…

ბოლოს იყო ისევ პირველი სეანსი, ისევ გაზაფხული დადგა და ისევ მოვკვდი რეინკარნაციის მოლოდინში.

7)Pan’s Labyrinth (2006)

ხავიერ ნავარეტეს იავნანა მუდამ ჩამესმის ყურში როდესაც ეს ფილმი მახსენდება. გილერმო დელ ტორომ ფენომენალური სამუშაო გასწია, თავისი “ბინძური” ფანტაზიებში გახლართა ერთი შეხედვით საბავშვო ფენტეზის ისტორია, ზემოდან ომის საშინელება მოაყარა ნამუშევარს და ფავნას დახამრებით ჯადოსნური ფილმი გამოუვიდა. პატარა ოფელიას ისტორია, რომელიც ცდილობს არ დაიკარგოს ამ საზიზღარ და საშინელ სამყაროში. როდესაც საქმე Fantasy–ს ეხება თიტზე ჩამოსათვლელი რეჟისორებია რომლების გილერმო დელ ტოროს გვერდით დაყენება შეიძლება.

6)Ratatouille (2007)

Pixar–ზე არაერთხელ დამიწერია. ჩემი ფავორიტი ანიმაციური სტუდიაა, იქ მომუშავე პერსონალი წლიდან წლამდე სულ უფრო და უფრო მაოცებენ თავიანთი კრეატიულობითა და გენიალურობით.  ძალიან ძნელია რომელიმე მათი ნამუშევრის გამორჩევა და საუკეთესოდ დასახელება, თუმცა რატატუი სხვა ანიმაციურ ფილმებს სულ ცოტათი მირჩევნია. მიზეზი ამისა მულტფილმის პერსონაჟებია. არა Pixar–ის სხვა მულტფილმებს არ ვუწუნებ მთავარ გმირებს, მაგრამ რემი, ეგო, ემილი და სხვები უბრალოდ განუმერებლები არიან. ფილმს აქვს ყველაფერი, აბსოლიტურად ყველაფერი იმისათვის რომ შედევრი იყოს. გასაოცარი ანიმაცია,  კარგი სიუჟეტი, იუმორი და სული, ის სული რომელიც ყველა cartoon–ს სჭირდება და ასე ძალიან აკლია dreamwork–ის მულტფილმებს ხოლმე.

5)HERO (2002)/V for Vendetta(2006)

10–ში რამდენიმე ბრწყინვალე ნამუშევარი ვერ შევიყვანე და კიდევ ერთის ამოგდება მომკლავდა :დ ამიტომაც მეხუთეზე ორი ფილმი გავიყვანე, ჩემთვის ორივე თანაბრად მნიშვნელოვანი და  საინტერესოა.

Hero ენგ ლიის  Crouching Tiger, Hidden Dragon–ის შემდეგ გამოვიდა, ამ ფილმის მთელი ესთეტიკა გადმოიტანა უფრო საინტერესო სიუჟეტი შემომთავაზა და გაცილებით მიმზიდველი პერსონაჟები შექმნა. ჟან იმოუს ეს ფილმი შედევრია. არ მინდა პოსტი ძალიან დიდი და დამღლელი გამომივიდეს, ამ ფილმს ოდესმე აუცილებლად მივუძღვნი ცალკე პოსტს სადაც დაწვრილებით ვისაუბრებ დეტალებსა და სიმბოლოებზე რომელიც ამ ფილმში უხვადაა გაბნეული.

V for Vendetta ალან მურის გენიალური კომიქსის ძალიან ძლიერი ადაპტაციაა. ეტყობა ძმები ვაჩოვსკების ხელი(Matrix–ის რეჟისორები). ყველაზე “რევოლუციური”  ფილმი რომელიც ბოლო 9 წელიწადში გამოვიდა.  ვიი გაი ფოუკსის ნიღბით ჩემთვის თავისუფლებისა და დაუმორჩილებლობის სიმბოლოა. “People should not be afraid of their governments. Governments should be afraid of their people” -V

4) Ghost in the Shell 2: Innocence(2004)

აუცილებლად მოუსმინეთ!

Matrix–ისამდე 4 წლით ადრე მამორუ ოშიმ შექმნა ანიმე რომელიც ჩემთვის პირადად “სამაგიდო” sci-fi ნამუშევარია.  სიტყვებით შეუძლებელია იმ ატმოსფეროს გადმოცემა რომელიც ამ ფილმშია. ყურებისას თვალწინ არაერთი ფილმი წარმოგიდგებათ Blade runner–იდან დაწყებული, I robot–ით დამთავრებული. ეს არის გენიალური სცენარისა და იდეის ბრწყინვალე ეკრანიზაცია. ყველაზე მაგარი ისაა, რომ პირველი Ghost in the Shell არ შემყავს დეკადის საუკეთესო ფილმებში, ნომერ მეოთხე ადგილს მეორე ნაწილს,Innocence, ვანიჭებ. ძალიან, ძალიან იშვიათად რომ ფილმის სიქველი უფრო მეტად მომეწონოს ვიდრე პირველი ნაწილი, როგორც წესი გაგრძელებები ფულის მოსახეკად ნაცოდვილარი ნამუშევრებია, მიხარია რომ გამონაკლისები არსებობს. თამამად შემიძლია ვთქვა(დავწერო) რომ მამორუ ოშის ეს ნამუშევარი ჰაიაო მიაძაკის  Princess Mononoke–სთან ერთად ყველა დროის საუკეთესო ანიმეა.

3)The Diving Bell and the Butterfly(2007)

2008 წლის ოსკარებზე ჯულიან შნაბელის ეს ფილმი რომ არ წარადგინეს ძალიან დამწყდა გული, თუმცა ბოლო წლებია შევევჩვიე რომ უცხოენოვანი ფილმისათვის ოსკარს თითქმის არასოდეს აძლევენ იმ ფილმს, რომელიც იმსახურებს City of god, Amelie,  Pan’s Labyrinth ყველა ეს ფილმი უოსკაროდ დარჩა და თან თავიანტზე გაცილებით სუსტ ფილმებთან წააგეს.

შნაბელი იანუშ კამინსკის დახმარებით(ოპერატორი) ორი საათით “გვაინვალიდებს”. ჟან დომენიკ ბობი თითოეული ჩვენთაგანი ხდება და მასთან ერთად წერს წიგნს, მასთან ერთად ოცნებობს ისევ მოეფეროს შვილებს, საყვარელს ცოლის დახამრების გარეშე ესაუბროს, ჩვენ მზად ვართ ვიქცეთ პეპელად თუნდაც 3 დღე ვიცოცხლოთ, ოღონდ კი თავი დავაღწიოთ ამ “უმძიმეს” სკაფანდრს.

2)The Fountain((2006)

ძალიან ბევრჯერ მაქვს ეს ფილმი ნანახი და თითოეული სეანსის შემდეგ სრულიად სხვადასხვა ადგილი ექნებოდა ამ ფილმს ჩემს ათეულში, ზოგიერთი ნახვის შემდეგ კი საერთოდ არ ექნებოდა. დარენ არონოფსკი ამდენ სიმბოლოს და ასე ცოტა გასაღებს მაძლევს, რომ გავიგო ყველაფერი. არადა მეც მსურს დავეწაფო სიცოცხლის ხეს, შევიგრძნო სიყვარულისა და უკვდავების გემო, ვეზიარო შიბალბას ფენომენს და კლინტ მენსელი Mogwai–სთან ერთად არ წყვეტდეს most amazing music score–ს შესრულებას.  ალბათ სწორედ ამიტომ მომწონს ასე ეს ფილმი, რომ ბოლომდე ვერ გავფატრე და გამოვიკვლიე იგი.

1)Oldboy(2003)

“Even though I’m no more than a monster – don’t I, too, have the right to live?”

პირველად ვუყურებ ამ ფილმს. დაწყებიდან 5 წუთში დავასტოპე ღრმად ჩავისუნთქე, “ბლინ საღოლ ნაითი(მან მირჩია ეს ფილმი) რაღაც კარგი ჩანს” გავიფიქრე.  ნახევარი საათის შემდეგ მოწყვეტილი ვარ სამყაროს, მე ჩან ვუკ პარკს ვლოცავ და ვლოცლუობ ფილმი კიდევ დიდხხანს გაგარძელდეს. აი დაე სუ ჩაქეუთით ხელში მიიკვლევს გზას ლიფტისაკენ. კვლავ ვაპაუზებ ფილმს… “სრულყოფილი სცენააა, ორიგინალური და სისხლისგამყინავი, თან რა მუსიკაა” გავიფიქრე მე. ფილმი დასასრულს მიუახლოვდა. ფინალი გამაოგნებელია, უბრალოდ შეუდარებელი, ბოლო 15 წუთი მინდა ჩემი გადაღებული და მოფიქრებული იყოს, მშურს რეჟისორის.

თუმცა ფილმის ყურებას მაინც ვაგრძელებ, ტიტრებს ბოლომდე ვუყურე, მძიმე ნაბიჯებით გამოვედი ოთახიდან. ჩემს ძმას ვთხოვე ფილმი ენახა მე კი ენა მოვიჭერი, ეს იყო ერთადერთი რისი გაკეთებაც მიზანშეწონილად ჩავთვალე.

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)

Nå er jeg nettopp ferdig med å se Oldboy. Jeg er egentlig ikke vant med å se film alene, men har i senere tid funnet ut at det kan føles veldig fint å sitte i sene nattestimer å se akkurat det jeg vil se. Som nevnt skal jeg prøve å se imdb’s topliste, og valget falt i kveld (nei, i natt) på Oldboy.

Oldboy er en sørkoreansk film fra 2003, regissert av Park Chan-wook. Filmen handler om Oh Dea-Su, en tilsynelatende normal forretningsmann og familiefar,  som blir kidnappet og innestengt i 15 år. Han blir plutselig sluppet fri igjen, og han må på kort tid finne ut hvem som fengslet han og hvorfor. Noe som blir en jakt jeg aldri kunne ha forestilt meg.

Jeg visste lite om denne filmen fra før. Jeg leste kort om handlingen på imdb, og så for meg en actionfylt asiatisk film med bra kampscener.  Egentlig så jeg for meg..nei, nå har jeg brukt en halvtime på å prøve å finne ut hva den filmen jeg nå ville referere til heter. Husker kun at den var asiatisk, muligens kinesisk, og handlet om en som måtte slåss mye og var veldig flink til det. Kremt. Ja.

(Hurra, etter en natts søvn dukket navnet plutselig opp i hodet mitt. Det var The One jeg tenkte på. Den passet egentlig ikke så bra inn som en sammenligning. Så. Nevermind)

ANYWAYS. Denne filmen var veldig anderledes enn jeg hadde forventet meg. Den har et utrolig bra og spennende særpreg og fanget meg fra første stund.  Jeg ble veldig fasinert av plottet, karakterene og utviklingen av historien. Jeg ble også sittende med hendene foran ansiktet og si “ååååå. neineinei. iiiiih.” flere ganger, av ulike grunner. Og i tillegg til spenning og forstyrrende grusomheter har denne filmen klart å få med en uhøytidlig og herlig form for humor. Det er prima film det. Og JO, ikke minst må skuespillerprestasjonene nevnes. Jeg syns hovedrolleinnehaveren Choi Min-sik gjør en helt glimrende jobb. Rollefiguren hans går gjennom så utrolig mange ulike faser og følelser at å tenke på alt arbeidet han har bidratt med i denne filmen gjør meg litt svimmel.

Jeg blir rett og slett så GLAD når noen klarer å lage en så god film som dette. Det er noe med uttrykket og særpreget i denne filmen som gjør meg veldig engasjert. Jeg tror kanskje. Nei, jeg kan ikke? Skal jeg? Jo. Selv om dette kanskje undergraver mitt rykte som seriøs filmanmelder vil jeg bare slå til med en gang og gi denne filmen eeen….damdamdamtam. Sekser!

Jeg syns man får lov til å syns at en bra film er skikkelig bra. Nei, DRITbra. Jeg vil absolutt ikke si jeg slenger en sekser i hytt og pine. Vanligvis får filmer jeg liker godt en femmer. En sekser er bare for de spesielle. Og jeg tror ikke jeg kommer til å angre på å sette denne i denne ærefulle kategorien. Jeg våger meg til å si at de som har sett den kan umulig være så uenige med meg?

Jeg leser sjeldent mye om filmer før jeg ser dem, men liker å lese meg litt opp på dem etterpå. Oldboy intet unntak.  Da lærer jeg sånne ting som at  Choi Min-sik  trente i seks uker og gikk ned 20 kg for rollen i filmen, pluss at han gjorde de fleste av stuntene sine selv. Slike mannfolk står det respekt av. Dessuten, til min store lykke, leser jeg at dette er 2.del i en vengence triologi. a.k.a, jeg har to nye filmer jeg har lyst til å se. Frykter at de ikke er like gode, men tror allikevel de er verdt å se.

Føne håret <3

Da sier jeg takk for meg, og sier også takk og pris for at klokka stilles tilbake, for da har jeg en times mindre dårlig samvittighet for at jeg sitter lenge oppe. God natt og God Søndag!

Poor neglected blog.

That’s ok, not much of relevance has happened since Hugh Jackman stood for all of us who hate people who don’t turn off their mobile phones in a theatre. Thanks once more Wolverine.

Now for the real, and random, updates…

• jordanmendenhall.com, a former home of this blog and my main site, has been updated. Now in a much bleaker grey tone. Hefty thanks to CSS-tricks for the inspiration and code.
• PHP – currently trying to tackle this programming language; reading through the excellent manual and trying to learn through experience with WordPress and SimplePie. I would have some SimplePie sites done by now but it is being frakin’ annoying and not working how I’d like. More to learn I guess.
• Restarted my search for work. If it doesn’t pan out by January, will more than likely be heading to Thailand to work for an NGO, finances be damned.
• The best days are those in which new books arrive in the mail. Today I received The Infrastructural City, Fell Vol 1: Feral City, and To The Holy Shrines. Will probably be the first and last purchases for the year as my stack(s) are already overwhelming.
• I don’t think the beef in my Mongolian beef from the local Chinese place actually comes from Mongolia.
• Still posting at WhyWeWorry. My posts are here.
• Thinking of doing my first NaNoWriMo. Ok, not as cool as running a marathon but I guess it’s a marathon of a different sort. Might be a bit of a spur to be disciplined for once.
• Was in a car accident my first day off from my laymen home nursing duties putting my squarely back at home and car-less for the past three weeks. Fingers crossed, it will be back tomorrow. Just another sign that my time back home in Redneckville should be coming to an end.
• Movies: Watched Fires On The Plain last night. A single Japanese soldier crawls across the shattered landscape of the Philippines in WWII witnessing gore, disease, and cannibalism. Excellent, to say the least. Carlito’s Way and Oldboy are the only other ones that stick out for me this month. Carlito’s Way of probably being the last great dePalma and Oldboy surprisingly fresh with a sick surprising ending. Also watched The Painted Veil, which was pretty decent, not great.
• Craig Ferguson remains the King of Late Night, despite all the attention lavished on the others. Conan is struggling a bit in his time slot and I enjoyed Jimmy Fallon even more than Conan until I was turned onto Craig Ferguson. Conan is starting to get into Letterman mode where he has one monologue joke for the week and rolls with it. Ferguson has no ’standard’ monologue, or format for that matter. He has, I guess, what you call a cold opening, a break, then goes to a monologue, then to a sit-down, then to the interviews. He doesn’t keep them on a strict PR play-by-play that you can tell is rote (Conan is getting especially bad at this) and will let the interview meander wherever it leads. He also has authors, which I’ve never seen on a real late night show before. Letterman and Leno I could really care less about, especially Leno. The commercials for his man on the street stuff before his show premiered seemed at best condescending and mostly insulting.
• The LA Cycling Map got a redesign. The map is loading properly but Google has been acting weird the past two days so who knows. Will take a closer look after doing some more cover letters. A cover letter done and problem figured out. Should work fine now.
• Update: Found some great techdork and theory pieces at this area of the Adobe site called the Think Tank. Check it out.

That’s about it. Hopefully good news to come, either about work or life or getting away, soon.

Park Chan-wook es un director coreano que puede jactarse de haber creado una trilogía en la que ninguna de las 3 películas tiene una historia o personajes entrelazados entre sí. Lo que une a las películas es la venganza.

1era entrega: “Sympathy for Mr. Vengeance” (2002)

Cuenta la historia de un sordomudo que hará TODO por ayudar a su hermana, y un hombre que luchará por su hija, demostrándonos que los “malos” no siempre lo son.

2da entrega: “Oldboy” (2003)

Es la película más exitosa de Chan-wook y una de mis películas favoritas gracias a sus muchos puntos de giro, no permitiéndote jamás anticipar lo que sucederá. Cuenta la historia de Oh Daesu, un tipo común y corriente que es raptado y liberado después de 15 años. Despojado de su familia y su vida anterior, jura cobrar venganza contra su captor.

3era entrega: “Sympathy for Lady Vengeance” (2005)

Kum-ja, una veinteañera, ha sido acusada de un brutal secuestro y asesinato de un niño de 6 años. Tras cumplir su pena de trece años de prisión, su única meta es vengarse del verdadero asesino.