Sardinie staat in brand, deze dagen, toeristen vluchten de zee in om aan de vlammen te ontkomen, wij zitten te eten in een dorp, Ploaghe, waar een sirene begint te schreeuwen. Als we klaar zijn met de overheerlijke maaltijd is de weg door het vuur afgesloten, waarop we de andere kant uitrijden, de wind vooruit, onder donkere rookpluimen door, en met een recordtemperatuur van 44 graden op de thermometer (dat allemaal drie dagen geleden), maar zij, of hij (ze is zo voluptueus als de Italiaanse actrices, dus liever een zij) , overleeft, en dat al 3.000 tot 4.000 jaar. S’Ozzastru is één van de oudste bomen van Europa, een overweldigende olijfboom van 8 meter hoog en 12 meter breed. Wat was er op aarde, op dit eiland, 4.000 jaar geleden? Deze olijfboom dus, aan het Lago Liscia. Je hoeft haar maar even aan te raken en je voelt de oerkracht in je dalen; dit is geen boom meer, dit is historie, overlevingsdrang, puur natuur. Even verderop staat een jonger broertje/zusje van slechts 2.000 jaar. De jongen en het meisje die er elke dag de wacht houden en 2 euro entree vragen voor het bezoeken van het erkende natuurmonument hebben deze dagen met spanning naar de lucht gekeken. De gloed van de vlammen was iets verderop te zien, de gloeiendhete zuidwestenwind loeide over het hele eiland, de branden waren bijna niet te stoppen maar uiteindelijk, ver voordat ze vlammen bij s’Ozzestru kwamen, konden zij worden gedoofd.

De olijbomen bleven gespaard, net als ons prachtig hotelletje Valkarana in Sant Antonio di Gallura, net aan de overkant van het meer. Vanaf het terras konden we de olijfbomen zien liggen, majestueus, terwijl de zon zich half verborg achter de van rook zwangere lucht. Sardinie brandde als nooit tevoren in de afgelopen 20 jaar, net zoals delen van Spanje brandden, en Marseille, en Griekenland. Veertig graden, harde wind, kurkdroge vegetatie; het ideale werkterrein voor zieke pyromanen. Maar s’Ozzestru zal altijd overleven. Ik weet het zeker.

foto rtbf - Javaux en Durant

Vanavond heeft ECOLO gestemd voor een mogelijke Waalse en Brusselse regering met PS en CDH. Dit vormt wat men in het Frans een “gouvernement de l’Olivier” noemt. Een olijfboom groeit dus in het Zuiden van België. MR moet terug naar de banken van oppositie. Een alliantie van ECOLO, CDH en MR had ook gekund. Dan had men deze regering een “Jamaicaanse” coalitie genoemd. Waar vandaan komen die gekke namen voor coalities in Wallonië ? En waarom noemt men ze zo ?Mijn Franse vrienden die in Brussel wonen begrijpen er niks meer van. “Een olijfboom in Brussel ? Toch niet met zo’n weer!”. Het woord “l’olivier” gebruikt men in Wallonië telkens als een coalitie van centrum links zich vormt. Dit gebeurt sinds er eind van de jaren negentig zo’n centrum-links coalitie in Italië was geboren. Toen hadden zich alle Italiaanse linkse partijen samen met de groenen en de christen democraten  verenigd om een regering te kunnen vormen tegen de rechtse machten. Misschien heeft het iets te maken met de vele Walen van Italiaanse afkomst : sindsdien spreekt men over een “olijfboom” als oranje van CDH, groen van ECOLO en rood van PS zich mengen in een regeringsakkoord. Dit was al het geval in Brussel na de verkiezingen van 2004.

De neiging om een toffe benaming te vinden voor alle mogelijke coalities is groot in franstalig België. Natuurlijk doet men dat ook in Vlaanderen om de debatten makkelijker te maken en de gesprekken vlotter te kunnen voeren. Bijvoorbeeld sprak met over een “paarse” regering toen PS, MR, VLD en SPA samen regeerden. Maar in het Frans is dat een stuk verder : men spreekt over “La violette” en gebruikt men graag een substantief voor alle coalities. De benamingen hebben bijna altijd een direct link met de partijkleuren. Soms kan het heel grappig zijn :

jamaicaanse mug

MR en CDH (centrum-rechts) : L’orange bleue (naar de titel van één van de strips Kuifje)
MR en PS (rechts en links) : La Violette (gewoon wat rood en wat blauw in een potje kleur mengen en je ziet het : het wordt paars !)
PS en CDH (centrum links) : La Romaine (klinkt een beetje zoals een Roomse pizza naam : rood met gouden kaas op
PS, MR en ECOLO : L’arc-en-ciel (een regenboog omdat er zoveel kleuren in zitten)
PS, ECOLO en CDH: L’Olivier (zie boven, weer een verband met Italië)
MR, CDH en ECOLO : La Jamaicaine (dat is nu ietsje moeilijker. Je moet eens vlug gaan kijken naar de Jamaicaanse vlag om te kunenn begrijpen).

rood, geel, ...

In Vlaanderen bestaan die benamingen nog niet per se voor elke coalitie mogelijk. Waarschijnlijk gebruikt men in het Noorden liever de partijnamen om duidelijker te zijn. Of misschien zijn de partijen van Vlaanderen niet meer zo sterk geassocieerd met een kleur. Voor de fun zou het misschien de moeite waard zijn om eens te denken over bepaalde mogelijkheden. Als er morgen een regering in Vlaanderen is gevormd met SP.A, CD&V en NVA, noem je het dan een “uitsmijter”?

DE BELANGRIJKHEID VAN HET BOOM ZIJN

Ik sta voor een zeer zware beslissing. Die zou vandaag eigenlijk al moeten genomen zijn. Maar het lukt me niet. Ik moet een boom kiezen. Lach niet. Of voor u lacht, denk eens welke zware gevolgen de verkeerde boomkeuze kan hebben. Dat plant je niet zomaar. Dat ontplant je niet zomaar. Dat groeit en dat wordt groot. Dat gaat langer mee dan een doorsnee mensenleven. Iets om over na te denken. Over de keuze van een boom, over de belangrijkheid van een boom.

Drie bomen moesten een paar weken geleden sneuvelen. Wijken voor de heilige koe auto. Tegen mijn zin maar noodzakelijk. Er moest een opritje vergroot worden. Maar het lege gat dat overblijft op de rest van het lapje verkavelingsgrond moet opnieuw opgevuld worden. De leegte in de lucht is bijna ondraaglijk. Het licht dat niet meer gefilterd wordt te fel. En zelfs indien dit niet het geval was, het koppel stokduiven dat al jaren in mijn tuin vertoeft is hun vaste stekje kwijt. Die moeten opnieuw een landingsplaats hebben.

Ik dacht dat het simpel was. Tot mijn tuinaannemer er zich ging mee moeien. Neen, ik wil echt geen lolly’s in mijn voortuintje. Geen suikerspinnetjes op een stokje omgeven door een haagje buxussen. Robuust. Flink. Stevig. Geen frullerij. Doe mij maar een olijfboom. Paniek. Dat overleeft niet, dat groeit traag! Ok, doe me dan maar een vijgenboom. De prijs van 164 eur was niet echt een bezwaar, maar dat je daarvoor slechts een stokje van hoogstens 1 m hoog en 14 cm diameter had, dat was wat anders. Hoe lang eer dit iets is wat zich met recht en rede boom mag noemen? Zie je dat daar al onooglijk staan? Een plataan dan maar? Goh, dat wordt wel reuzegroot. Stelt u zich die al eens binnen twintig jaar voor, daarvoor is het misschien net wel iets te klein.

Goed. Maar daar sta ik nu. Wat kan daar nu zo moeilijk aan zijn? Mijn voorwaarden: niet echt siertuinachtig, het mag niet in elke voortuin staan, je moet er kunnen onder zitten op een bankje, vooral als je in de zeventig bent. Als hij bloesemt moet het wit zijn, fruit mag, vogelvriendelijk, niet te klein en niet te groot. En toch kom ik er niet uit. En oja, groot blad, veertjesgedoe, daar houdt ik niet van. Geen knotjes, die horen in de vrije natuur en geen boom waar een hele winter dode bladeren blijven aanhangen. Dat maakt me neerslachtig.

Zal ik maar de gemakkelijkste oplossing kiezen en gewoon dezelfde boom nemen waarmee de straat nu al volstaat? Als dat niet ruimdenkend is en stedebouwkundig verantwoord.

Zucht.

(En zeggen dat ik nog een tweede belangrijke keuze moet maken deze week. Nog een zucht.)

Enige tijd maakte B er me geregeld op attent dat op onze nieuwe kast een olijfboompje best mooi zou staan. Een beetje later liep ik over de grote markt in Brussel en daar stond een bloemenverkoper en die man bood kleine olijfboompjes aan.
“Aha” dacht ik, “15 euro voor zo’n kleine boom is waarschijnlijk pure afzetterij, maar toch, hier kan ik redelijk makkelijk en goedkoop scoren. Meenemen die handel.”
B was er best blij mee dus dat ding werd op die kast gezet.

In de handleiding staat duidelijk, u kan het zelf lezen hierboven: “Can reach an age of more tan 2000 years”.
Mmm dat is wel lang genoeg. Dat zit wel snor.

Jawadde, twee weken! Twee weken later zag dat ding er al zo uit:

Ik denk niet dat het al vaak gebeurd is dat een olijfboom zo snel zijn bladeren kwijt was. Jammer dat er geen gerechtsdeurwaarder bijstond, we hadden het guinnes book of records gehaald. Ik denk zelfs niet dat het op een natuurlijke manier mogelijk is dat een boompje zo snel zijn bladeren verliest.

Volgens mij heeft die actieve euthanasie gepleegd op zichzelf toen hij de staat van de andere planten zag in ons huis.