De derde dag in Barcelona begint meteen met één van de attracties waarover we van tevoren geen ruzie hebben hoeven maken, te weten Camp Nou. De entree voor het stadion inclusief museum komt neer op 17 euro p.p. In tegenstelling tot onze verwachting zat daar geen live wedstrijd bij. Wel een 3D-presentatie waardoor het net lijkt alsof je met de Barcelona-spelers op het veld staat. Als je een zesjarige met een uit de hand lopende fantasie bent, ten minste.

Zodra we die tien minuten achter de rug hebben mogen we eindelijk de catacomben in en, nog beter, weer uit. By far het mooiste stadion wat ik ooit van binnen heb gezien. Dat zegt niet zo heel veel, want ook het Willem II Stadion staat nog in de top 5. Maar een arena met ruimte voor bijna honderdduizend man is sowieso indrukwekkend. En dan waren de stoeltjes nog leeg. Het letterlijke hoogtepunt van de tour door het stadion was de perstribune op de derde ring, ligt hellend naar voren, dus een prachtig zicht op het veld.

Het museum, vlak naast het stadion, bevat zoals te verwachten is een gigantische hoeveelheid memorabilia, variërend van het shirt van Maradona tot de schoen waarmee Ronald Koeman zijn vrije trap scoorde tegen Sampdoria. Ook een hoop dingen die niet eens interessant zijn als je van voetbal houdt, trouwens.

We nemen de metro naar het Plaça d’Espanya om vanaf daar de Montjuïc te beklimmen. Het is tijd voor lunch, die we op het plein met de magische fontein Font Màgica nuttigen. Een mooi uitzicht naar boven, naar de trappen die leiden naar het Catalaanse kunstmuseum, maar waar het magische vandaan komt is onduidelijk. Een leeg plein en de fontein zelf staat niet eens aan. Maar daarover later meer.

We gaan verder met onze beklimming en komen bij het Olympisch stadion. Juist, daar waar Ellen van Langen in 1992 haar gouden medaille op de 800 meter veroverde. En waar Espanyol tot en met vorig seizoen haar thuiswedstrijden afwerkte. Verder is het geen Camp Nou.

Ook hier ligt naast het stadion een museum, het Olympisch Museum wel te verstaan. Nadat ik Alain heb losgerukt van de gegoten voetafdruk van Roger Federer kunnen we naar binnen, voor de vriendelijke prijs van 4 euro per persoon. Wederom een collectie sportrelikwieën waar je u tegen zegt, zelfs van niet olympische sporten. Nadat ik Alain heb losgerukt van een auto waar ooit Mika Hakkinen in reed, komen we onder meer langs de tijdritfiets van Miguel Indurain en de handschoenen van Muhammad Ali. Op een gegeven moment moeten ze zelf ook niet meer hebben geweten wat er nog geplaatst kon worden, want de expositie eindigt met de postzegelverzameling van IOC-voorzitter Juan Samaranch.

Nog hoger ligt het Castell de Montjuïc, inderdaad, het kasteel op de heuvel. Dat stelt weinig meer voor dan een stel oude muren, maar lopend over die muren zit je wel een dikke tweehonderd meter boven zeeniveau. Dat resulteert dus in een immens uitzicht over de gehele stad enerzijds, en een oerlelijke blik op het havengebied en in de verte het vliegveld anderzijds.

Inmiddels beginnen we door al die klimmeters de beentjes aardig te voelen, dus nemen we de bus terug naar beneden. Als we door de Avinguda de Mistral lopen begint het zowaar, what’s in a name, licht te regenen. We schuilen op een terrasje en werken gelijk maar een risotto met funghi naar binnen, want dat is het enige op de kaart waarvoor we niet drie kwartier hoeven te wachten.

Het klaart weer zodanig op, dat we de weg terug naar het hotel lopend afleggen. Door de op het oog gezellige wijk El Raval, met allerlei multiculturele eettentjes. Bij thuiskomst kom ik er dankzij een tip van Alexis achter dat het daar enkele uurtjes later nogal ranzig kan worden. Ik zal geen link plaatsen, maar google desnoods maar eens op ‘Rottend vlees in de Boqueria’. Not safe for work, in ieder geval. Wij worden slechts één keer in het voorbijgaan aangesproken of we hash willen kopen, maar dat kan eventueel in Nederland ook wel voor een tiende van de prijs en een stuk minder illegaal. Eenmaal ‘thuis’ ploffen we neer op het bed en kijken voor het slapen gaan de niet geweldige maar op zijn minst vermakelijke film ‘Push‘.

De vierde dag beginnen we met een korte wandeling door het stadscentrum, op zoek naar het ouderlijk huis van Pablo Picasso. De Carrer de la Merce is makkelijk te vinden, een ingang met nummer 3 erboven lijkt echter niet te bestaan. We lopen voor de tweede keer over de Rambla de Mar, door Maremagnum en langs de jachthaven zodat Alain zijn verloren foto’s kan inhalen, en steken dan door het 18e eeuwse wijkje Barceloneta naar Vila Olímpica. Dat was in ‘92 het onderkomen van de atleten. Er is niet al te veel meer van te zien, behalve een podiumpje, waar we natuurlijk even op de hoogste trede poseren voor een foto. We nemen een stukje strand mee, zonder werkelijk door het zand te lopen of course, en halen wat te eten bij de lokale supermarkt.

In de verte staat het 144 meter hoge Torre Agbar. Een opvallend blauwgrijs glimmend fallusvormig ding waar je in de skyline niet omheen kunt. Sinds onze aankomst vragen we ons al af wat daar toch in zou kunnen zitten. En nog belangrijker, of je bovenin kunt komen. De reisgids zegt er niks over, dus we lopen ernaar toe. Bij de ingang vragen we aan de vrouw van security of we naar binnen mogen. Het goede nieuws is, dat mag. Het slechte nieuws is, alleen een gedeelte van de benedenverdieping is toegankelijk. Nog slechter nieuws is dat de Torre het kantoor van het lokale waterleidingbedrijf is, en de benedenverdieping een daaraan gewijd museum. Maar om de vriendelijke vrouw die ons zo netjes in haar beste Engels te woord staat nu de rug toe te keren is geen optie. Dus we kijken netjes tien minuten rond in het minst boeiende museum ooit.

De wisselingen tussen snikhete zon en airconditioning beginnen inmiddels hun tol te eisen, met als gevolg een behoorlijke verkoudheid mijnerzijds. Iets eerder dan gepland gaan we dus maar terug naar het hotel, kijken ‘Last House on the Left‘ en ‘The Jacket‘ en komen tussendoor alleen nog even buiten om aan de overkant van de straat een al even grote als heerlijke kip te consumeren.

En hiermee komen we wederom bij een pauze, maar binnenkort het verslag van de laatste twee dagen van de reis. Met onder meer de architectonische hoogtepunten Palau De La Música Catalana en Casa Milà en meer over het magische aan de Font Màgica.

Wij van Voetblah deden al een keer een oproep om het Olympisch Stadion meer te gebruiken. Het is een van de weinige oude stadions in Nederland. Alle clubs bouwen namelijk nieuwe futuristische bouwwerken waarin ook gevoetbald kan worden. Enige jaren geleden moest zelfs de Hout eraan geloven.

Toch zijn er nog accommodaties die de oude voetbalsfeer uitademen. De Vijverberg wordt veel genoemd, maar helaas wil men daar ook nieuwbouwen. Beter voor de begroting, zegt men dan. Maar wat doe je als het stadion er nog staat maar er geen club meer is? Jarenlang was  De Wageningse Berg het stadion met het beste veld van Nederland. Gespeeld werd er namelijk niet, het werd alleen gemaaid!

Daarin is nu echter verandering aan het komen. Het stadion wordt namelijk opgeknapt zodat er evenementen kunnen plaatsvinden in de toekomst. Al wordt er sinds 1992 geen betaald voetbal meer gespeeld, het stadion staat er nog steeds. En gelukkig maar. Hier was Fritz Korbach trainer en stond de legendarische Oekie Hoekema onder contract. FC Wageningen hoort bij de Nederlandse voetbalgeschiedenis. Geen stadion in Nederland ligt op een mooiere locatie. Midden in de bossen bovenop de gelijknamige berg. Blijft alleen de vraag: Wie gaat er spelen?

De Nederlandse sporters die de afgelopen 2 weken in actie kwamen op de Olympische Spelen zijn maandagmiddag op Nederlandse bodem teruggekeerd. Ze kregen zowel op Schiphol als in het Olympisch stadion in Amsterdam een feestelijk onthaal. Het begon op het vliegveld waar het vliegtuig door een erehaag reed van spuitende brandslangen van de brandweer. Nadat vlaggendrager Maarten van der Weijden de piloten in de cockpit de weg had gewezen naar de terminal vertrokken de Olympiers in bussen onder begeleiding van de politie en 2 Apache-helikopters naar het Olympische stadion. Daar werden ze getrakteerd op een kort maar krachtig Welkom Thuis feestje met familieleden en fans.

De aanvoerder van het Nederlands mannen hockeyteam Jeroen Delmee droeg 2 weken geleden de Nederlandse vlag het Olympisch stadion binnen bij de openingsceremonie van de Olympische Spelen. Wie is echter de vlaggendrager voor Nederland bij de sluitingsceremonie? Wie is de opvolger van Leontien Zijlaard-Van Moorsel die 4 jaar geleden in Athene de Nederlandse ploeg mocht leiden?

Op de website van het NOC&NSF kan je stemmen voor jouw favoriete sporter. De sporter komt alleen in aanmerking als hij of zij een medaille (bij voorkeur een gouden medaille) heeft gehaald. Zondag 24 augustus zal vlak voor de sluitingsceremonie bekend worden gemaakt wie de gelukkige is.   

In de tussenstand gaat momenteel de winnaar van de gouden medaille op de 10 km open water, Maarten van der Weijden, ruim aan kop.

Kies de vlaggendrager van de sluitingsceremonie!

Het bleef tot vrijdagochtend onduidelijk welke Nederlande sporter de eer had om de Nederlandse vlag het Olympisch stadion van Beijing binnen te dragen. Uiteindelijk bleek hockyer Jeroen Delmee de gelukkige. Volgens Chef de Mission Charles van Commenee voldeed Delmee exact aan het profiel. Het is de vierde Olympische Spelen van de middenvelder. Hij won twee keer goud en e e n keer zilver. De aanvoerder van Oranje is daarnaast een voorbeelfunctie in zijn sport en komt niet binnen 48 uur actief op de Spelen. De recordinternational vond het binnenleiden van de Nederlandse ploeg een geweldige ervaring. ‘Het was echt fantastisch en te gek om binnen te komen met de hele ploeg achter je. Dit is toch wel een persoonlijk hoogtepunt’.

De Olympische vlam is dinsdag na een lange en onrustige reis van enkele maanden eindelijk aangekomen in Beijing. Komende vrijdag zal het Olympisch stadion in de Chinese hoofdstad het eindstation zijn van de fakkeltocht. Tot vrijdag zal het Olympisch vuur nog een traject afleggen in de omgeving van Beijing. De afgelopen dagen was de fakkel in Sichuan, de provincie die recent werd geteisterd door een aardbeving.

Het blijft waarschijnlijk nog tot vrijdag de vraag welke Nederlandse sporter de Nederlandse vlag in het Olympisch stadion in Beijing mag binnendragen. Charles van Commenee, Chef de Mission van de Nederlandse equipe, wil tot die tijd niets loslaten over wie de eer krijgt toebedeeld om de Nederlandse ploeg aan te voeren tijdens de start van de Olympische Spelen. Bekend is al wel Pieter van den Hoogenband en Anky van Grunsven hiervoor niet in aanmerking komen omdat zij binnen 48 uur na de ceremonie in actie moeten komen. Zij zullen dan ook niet aanwezig zijn in het stadion. Volgens het AD is Mark Huizinga een van de grootste kanshebbers. De judoka droeg de vlag ook 4 jaar geleden in Athene. Anders opties zijn Theo Bos of e e n van de ervaren hockeyers.

Zaterdagavond vond in het Olympisch stadion in Beijing de tweede volledige repetitie plaats van de openingsceremonie van de Olympische Spelen. Dit keer, voorzover nu althans bekend, geen uitgelekte beelden zoals enkele dagen geleden bij de eerste repetitie. De inwoners van Beijing hadden wel een prachtig uitzicht op het vuurwerk dat werd afgestoken in het stadion. Zie onderstaande video voor de beelden.

De Chinese organisatie van de Olympische Spelen willen echt helemaal niets aan het toeval overlaten. Donderdagavond werd daarom ook het afsteken van het vuurwerk rond de openingsceremonie van de Spelen in het Olympisch stadion in Beijing gerepeteerd. Bijgaand de beelden:

Terwijl de Olympische Spelen in Beijing nog moeten beginnen is het NOC*NSF al druk bezig met de thuiskomst van de Nederlandse sporters. Op 25 augustus, 1 dag na de sluitingsceremonie van de Spelen, zal het Nederlands Olympisch team in Amsterdam landen. Het Olympisch comite heeft voor die dag een groot ‘Welkom Thuis’ evenement gepland in het Olympisch stadion in Amsterdam. Het is de bedoeling om de atleten een kort maar krachtig onthaal te geven in een uitverkocht stadion met familie en fans. Diverse Nederlandse artiesten zullen het programma muzikaal omlijsten.