En ineens, nou ja bijna ineens, was daar het bericht dat Gretha Smit ermee stopt. Met schaatsen dus. De op 20 januari 1976 in Rouveen geboren schaatsster kreeg opnieuw last van haar onderbeen, schaatste dientengevolge tijden die niet meer bij haar pasten en besloot de handdoek in de ring te gooien. Dan maar geen Vancouver.

Gretha is één van de twee Smitjes. Samen met haar zus Jenita domineerde ze lange tijd het Nederlandse marathonschaatsen. Toen ze voor de grap ook eens een vijf kilometer probeerde, mondde dat uit in een kwalificatie voor de Spelen van Salt Lake City, waar ze vervolgens een zilveren medaille haalde. Dit leverde haar de bijnaam Salt Lake Smitty op. Een beetje jammer was wel dat ze vervolgens in het feestgedruis haar kniebanden scheurde.

Gretha Smit, bron: sportsspeakers.nl

Het was het begin van een lange reeks blessures, waardoor we vaker niet dan wel van Gretha konden genieten. Natuurlijk, er werden zeker nog de nodige successen behaald, maar veel vaker nog stond zij met haar opmerkelijk mooie ogen en dito uitstraling de pers uit te leggen waarom het niet liep zoals het moest. Ook de Spelen van Turijn liepen uit op een teleurstelling. De ingewikkelde schaatsregelgeving – daar zijn ze in die sport heel goed in – en het mindere presteren van een landgenote zorgden ervoor dat ze wel aanwezig was, maar niet deel mocht nemen.

Al die teleurstellingen, ze was er een beetje treurig en nuchter tegelijk bij, maar bleef altijd mooi. Tegelijkertijd heeft ze wel degelijk een indrukwekkende erelijst. Wij van NUt zullen haar dan ook zeker missen!

Hieronder nog wat extra foto’s, gemaakt door Jan-Evert Zondag van Ardito Fotografie, van de trip naar London. Een inspirerende dag, leerzaam en indrukwekkend! Nu de opgedane indrukken omzetten in daden!

Pelle en Robert Bouten voor het Olympic Park. Ter hoogte van Pelle’s hand het Olympisch Stadion!

In de O2 Arena, de populairste entertainment venue ter wereld, en straks Olympisch huis voor turnen en basketbal.

Presentatie van deelgemeente Greenwich. Pelle en Robert luisteren aandachtig.

Uitzicht op de O2 Arena en het Olympic Park in de verte.

Werknemers Heineken House misschien niet naar Winterspelen
Door Saskia `t Lam

Tilburg – Werknemers van het Holland Heineken House kunnen mogelijk niet werken tijdens de Olympische winterspelen 2009 in Vancouver. De Canadese autoriteiten en het Heineken House zijn nog aan het onderhandelen of de benodigde werkvisa verstrekt zullen worden. Dat meldt de Canadese krant The Vancouver Sun.

De Canadese overheid wil de werkvisa voor de ruim 160 werknemers vooralsnog niet verstrekken omdat de organisatie van het Heineken House volgens de overheid ook Canadese arbeiders kan inzetten tijdens de Olympische festiviteiten. Dit terwijl de organisatie de vliegtickets en accommodaties al geregeld heeft, en zij honderden werknemers zes maanden lang opgeleid hebben om de Spelen tot een succes te maken.

Ineke van der Hoog, project manager van het Nederlandse consulaat van de Olympische spelen verklaard tegenover The Vancouver Sun dat het slagen van het project afhangt van hoe flexibel de Canadese overheid omgaat met de wet: “Het is niet dat we duizend Mexicaanse gastarbeiders hier naartoe willen brengen, niemand wil blijven, ze willen gewoon drie weken lol hebben”. Het inzetten van Canadezen is volgens haar geen optie, omdat het Holland Heineken House nauw verbonden is met de Nederlandse cultuur. De onderhandelingen zijn nog steeds bezig, daarom is van der Hoog nog steeds positief. Uitzendbureau Randstad, die het Holland Heineken House van werknemers heeft voorzien, zegt goede hoop te hebben op een oplossing.

Voor o.a. het Postiljon maakte ik een verslag van het dagje London. De volledige versie zal na akkoord van betrokkenen gepubliceerd worden. Hier alvast een groot deel.

De Zoetermeerse delegatie vanaf ‘The View’. Op de achtergrond links het toekomstige Olympisch Stadion. Daaromheen het Olympic Park, waar de komende jaren nog keihard gewerkt zal moeten worden.

De Olympische Spelen, enerzijds een enorme ver-van-je-bed-show, anderzijds straks als het ware om de hoek. Dat was de algehele tendens van de studiereis naar London die de Stichting Zoetermeer Topsport samen met luchtvaartmaatschappij CityJet afgelopen donderdag 5 november opgezet had.
Tijdens een overvol programma dat in alle vroegte aanving op Rotterdam Airport en daar ook weer eindigde in de loop van de avond werd een kijkje genomen in de keuken van de Olympische Spelen van London.

Sight-seeing
De dag ving aan met een hartelijke ontvangst door het bestuur van de deelgemeente Greenwich. Deze ‘borough’ huisvest alsnog 220,000 inwoners en zal straks in 2012 een derde van de Olympische onderdelen onderdak bieden, in stuk voor stuk schitterende accommodaties. In de O2 Arena (voorheen de Millennium Dome) zal het basketbal en turnen gehouden worden. In Greenwich Park, ooit aangelegd als jachtterrein voor de koning, zal een tijdelijk stadion worden gebouwd voor de paardrij-onderdelen. Het Olympische schieten wordt gehouden voor de Royal Artillery Barracks, ooit het hoofdkwartier van het Engelse leger. De Olympische Spelen van London worden dus moderne Spelen, waar toch een zeer prominente rol voor de rijke historie van London.
Het worden onvergetelijke Spelen, maar ook duurzame en nuttige Spelen. Er is bij de bouw veel aandacht voor de omgeving en voor de bruikbaarheid van de Olympische accommodaties na de Spelen. Het Olympische atletiekstadion wordt in capaciteit teruggebracht tot 25,000 stoelen, er wordt veel gewerkt met tijdelijke accommodaties en met topaccommodaties als de O2 Arena, Wembley en Wimbledon is het voor sommige sporten natuurlijk ook niet nodig om dure accommodaties aan te leggen. Toch worden het dure Spelen, omdat London de gelegenheid heeft aangegrepen om een volledig gedeelte van de stad te revitaliseren. East London was van oudsher de locatie van de haven. Toen die haven sloot in de jaren ’80 gingen er veel banen verloren en bleef er vervuild land achter. Door de bouw van de Millennium Dome werd al een begin gemaakt met het schoonmaken van het schiereiland van Greenwich. Het Olympisch park bevindt zich ten Noorden daarvan in het stadsdeel Stratford. Ook daar zal in de komende decennia een enorme economische opleving te bemerken zijn dankzij de activiteiten rondom de Olympische Spelen. Ook wordt er in de totale infrastructuur geïnvesteerd, en er zijn zelfs programma’s om de bevolking zelf meer te laten sporten. Een ongelofelijke totaalinspanning dus van de Londonse bevolking.

Business
De deelgemeente Greenwich zorgt er ook actief voor dat juist lokale ondernemers profiteren van die opleving, door ze bedrijfsruimte te bieden en op andere manieren te ondersteunen. Dit werd extra duidelijk door de presentatie van de organisatie Think London, die buitenlandse bedrijven helpt bij een vestiging in London. Vanaf hun kantoor, toepasselijk genaamd ‘The View’, kon het volledige Olympic Park overzien worden, een zee van bouwkranen, bouwhelmen en veiligheidslichten. Delegatieleden en ondernemers Herman Waijers en Ries Bode van Management in Motion B.V. hierover: ‘Wij sponsoren Zoetermeer Topsport en volgen in het bijzonder tienkamper Pelle Rietveld. We zouden het fantastisch vinden om straks in 2012 op de tribune te zitten tijdens zijn tienkamp, en als Management in Motion willen we dat ook zakelijk benutten door bijvoorbeeld relaties mee te nemen naar de Olympische Spelen of door in London seminars te organiseren gericht op ons vakgebied, interim-management en programmamanagement. Daarnaast zien we ook nog andere interessante kansen. Hier hebben we waardevolle contacten opgedaan om dat mogelijk te maken.‘

Robert Bouten
Opvallend was het vroege stadium van het bezoek. Het was de eerste keer dat de medewerkster van Think London haar presentatie gaf aan een delegatie, zelfs het Nederlands Olympisch Comité was pas een week voor de Zoetermeerders voor het eerst op bezoek geweest. De Zoetermeerse kanoslalommer Robert Bouten, vorig jaar in Beijing nog negende, heeft de Spelen van London echter al prominent in zijn plannen opgenomen en was daarom zeer verheugd dat hij in de delegatie was opgenomen: ‘Een dag in Olympisch London heeft de inspiratie gegeven om vele dagen terug te keren. De kwaliteit van de voorbereiding is daarbij essentieel. Mijn motto luidt derhalve: ‘Fail to prepare, prepare to fail’. Duizend dagen voor de Spelen de arena verkennen hoort daarbij!’

Voor de Stichting Zoetermeer Topsport was de studiereis weer eens een bevestiging van de enorme kracht die uitgaat van sport. Wethouder van Sport Frans Muijzers bevestigt dit: ‘Het was indrukwekkend om van nabij te ervaren hoe de voorbereiding op de Olympische Spelen door het ‘stadsdeel Greenwich’ is opgepakt om een algemene fysiek-economische metamorfose te bewerkstelligen. Grappig detail: men was op de hoogte van het initiatief “Gateway to the Games”, waarmee Rotterdam zichzelf en omgeving, waaronder uiteraard Zoetermeer, aanprijst als ideale plek voor de voorbereiding op de spelen. Het klimaat is hetzelfde, de hotels goedkoper en het is maar een uur reizen naar Londen.‘ In het weekend waarin de door de stichting ondersteunde shorttrackster Sanne van Kerkhof belangrijke stappen zette naar de Olympische Winterspelen van Vancouver vormden de in London opgedane indrukken reden om als stichting onverminderd in te zetten op verdere professionalisering van de Zoetermeerse topsport. In Londen kon worden gezien dat de inspirerende werking van topsportprestaties een investering in sport eigenlijk altijd rechtvaardigt.

Onlangs las ik een blog van Kim Skildum-Reid getiteld ‘Why Olympic Sponsorships Aren’t Effective”, welke gepubliceerd is door Harvard Business.  U vindt de blog hier. Kern van de zaak is hoe Ambush marketing de waarde van sponsoring van de officiële sponsors onderuit haalt.  De auteur zoekt uit hoe hiermee om te gaan en verduidelijkt daarmee waar het om draait bij Sportmarketing.

De moeite om te lezen.

“Als je met de top hebt gevochten maakt niemand je meer bang”

(Verschenen in Den Haag Centraal, 14 juni 2007)

Mohamed El Farouni is geboren in Marokko. In 1985 kwam hij naar Nederland als gezinshereniging. Hij is bokser. Gewichtsklasse: super weltergewicht. Lengte: 1.76 m. Successen: vier Nederlandse kampioenstitels. Manager en hoofdtrainer: Chris van Veen, van boksschool De Haagse Directe aan de Newtonstraat. De feiten, die daarmee niets zeggen over het echte verhaal. Dat vertelt hij tussen de regels door. Het gaat over een man die een doel had en dat moest opgeven. Wat doet een man dan? Zijn voorbeeld Jean Claude van Damme gaf nooit op, maar dat was in de film. In het echte leven liggen de zaken anders.

Die zaterdagavond staat hij in een wijkcentrum aan het Rotterdamse Afrikaanderplein. Het is laat in de nacht als de profboksers beginnen. Eerst zijn jonge amateurs aan de beurt geweest, meestal afkomstig van Boxing ‘82, de plaatselijke boksschool. Zes, zeven rijen zit het publiek om de ring heen, vooral jongens en mannen, vrouwen zijn er nauwelijks. Sommige mannen bevestigen de vooroordelen over boksfans, breed, grove tatoeages, behangen met goud. Anderen zijn liefhebbers, die kijken naar kracht, naar techniek, het zijn mannen met grijs haar die tientallen jaren bokswedstrijden bezoeken. Zij knikken goedkeurend bij een zuivere combinatie van stoten. De kenners.

Dan komt El Farouni eindelijk. Het verschil met de amateurs is duidelijk. In deze partijen gaat het harder, scherper, geconcentreerder. Uitslag: El Farouni wint door KO. in de derde ronde. Zijn tiende profoverwinning, voor zijn tegenstander Antal Kubicsek de eerste knock out.

Drie dagen later zitten Mohamed  El Farouni en ik op een smal bankje in de kleedkamer van de Haagse Directe. Hij heeft me een half uur gegeven om te praten, meer tijd is er die dag niet. Hoe kijkt hij terug op het gevecht? “Ik ben tevreden met het resultaat. In de eerste ronde ben ik altijd rustig, in een wedstrijd kom ik langzaam op gang, pas in de tweede, derde ronde begin ik goed te boksen”. De mensen om hem heen zijn meer dan tevreden. Zijn trainer Chris van Veen is blij, Reinier van Delden ook. Met hem traint El Farouni elke ochtend op techniek en conditie.

Grenzen
Het is vreemd om in de intimiteit van een kleedkamer dicht naast iemand te zitten en toch een afstand te ervaren. Dat komt niet doordat El Farouni het intimiderende zwaargewicht fysiek van Mohamed Ali heeft. Hij is slank, bij het magere af, en hij is een mooie man, wat ongewoon is voor een bokser. Donkere ogen, glanzend haar en een brede glimlach die zijn gezicht opent. Als hij wil. Maar hij wil niet vaak. Er zijn grenzen. Er moet respect zijn. Er hangt spanning om hem heen. Het maakt me voorzichtig.

Terwijl hij en ik algemeenheden uitwisselen, komen er mensen binnen die net als hij die avond trainen bij de Haagse Directe. Allemaal gaan ze naar hem toe, geven hem een hand en noemen zijn naam. Met de een praat hij even, voor de ander heeft hij een persoonlijke vraag, met een derde wisselt hij details van neusoperaties uit. Zijn neus is twee keer gebroken en rechtgezet. Ik zie steeds dezelfde mengeling van vreugde over zijn aanwezigheid en ontzag omdat ze weten wat hij kan. “Gewonnen, toch?” “Ja”.

Als ik een vraag stel die verkeerd valt, deelt hij koel mee dat hij daar liever geen antwoord op geeft. Wanneer ik haastig zeg, dat dat natuurlijk kan, verschijnt even die glimlach. Zo blijft hij. Kijken, inschatten, een actie, afwachten wat de reactie is, dan pas verder. In gesprek met El Farouni leer je snel opletten. Vertrouwen moet verdiend worden.

Nieuw perspectief
“Boksen is voor mij geen carrière meer. Vroeger wel. Ik was vier keer Nederlands kampioen en ik zat in de Nederlandse selectie. Het was altijd mijn droom om naar de Olympische Spelen te gaan”. Vroeger, dat is: 2000, toen de Spelen in Sydney werden gehouden. El Farouni bokste toen zes jaar, na het begin bij De Houtzagerij, een sportcentrum in de Schilderswijk.

Als ‘amateur’ ging zijn weg naar de top in een rechte lijn omhoog. Een bokser die naar de Spelen wil, heeft wedstrijden van niveau nodig om zich te kwalificeren en die wedstrijden moet hij winnen volgens een eerlijk en onpartijdig oordeel. Dat is er niet altijd. Een wedstrijd kan ‘gepikt’ worden, vanwege de belangen die er zijn, geldzaken, er speelt altijd iets achter de schermen. Dat heeft El Farouni ook meegemaakt: “Je houdt er van te voren rekening mee. Als het dan echt gebeurt, is dat niet verrassend. De eerste keer dat ik gepikt werd was in Litouwen. Al die Oost-Europese staten komen voor elkaar op. Ik verloor de wedstrijd met 8-5 en die uitslag sloeg nergens op. Het was eigenlijk mijn eerste nederlaag. Daarvoor had ik verloren van minder belangrijke tegenstanders. Ik maakte me daar niet druk over want ik wilde naar de Spelen”. En toen? “Toen ging dat niet door.” De reden is simpel. In Nederland werden geen kwalificatietoernooien gehouden.

Hij vertelt beheerst over dat omslagpunt in zijn leven. Of het een rationele afweging was. Of daarmee niet de kans verdween op zijn grote doorbraak, net als Regilio Tuur die dankzij de Spelen doorbrak naar het wereldtoneel van het boksen. Hij kijkt afwerend en daarom vraag ik niet wat ik wil weten: ging je kapot van binnen, hoe kon je verder zonder je droom, wie helpt je dan? In plaats daarvan zwijg ik en kijk hem aan. El Farouni vervolgt, even rustig als zonet en toch iets afstandelijker. “Dus dan ben je op het punt dat je een keuze moet maken. Ga ik verder als amateur met een kans op de volgende Spelen van 2004 in Athene of word ik prof? Achteraf is het goed dat ik prof ben geworden, want in het amateurcircuit draaien nu andere jongens mee”.

Profbokser dus. Een nieuw perspectief. Boksen op hoog niveau, grote namen uitdagen, leven van wedstrijd naar wedstrijd, topsport is het. “Als amateur heb ik een tijd overtuigend geprobeerd te winnen”, vertelt hij. “Dat is op KO”. Knock out. “Op een gegeven moment werd ik kwaad, en dan ging ik alleen voor de KO. Meestal stonden ze weer op.” Waarom, vraag ik, wat gebeurde er, alles was toch weer goed? El Farouni vertelt wat er gaande was. Dat Nederland slecht omgaat met de cultuur van het profboksen. De factor van de corrupte partijen. Tel daarbij op het feit dat je jezelf voortdurend in conditie moet houden. Er kunnen maanden voorbij gaan zonder een enkele wedstrijd, het kost veel om dan op topniveau in conditie te blijven. Kwaad, ja. Bitter, nooit. De kwaadheid is trouwens verdwenen, hij richt zich op zijn sport en dat hij daartoe in staat is, heeft met zijn geloof te maken. Nee, dat vertelt hij niet, de verslaggeefster begrijpt dat toch niet. Geef me een kans, vraag ik. Hij taxeert me kort voordat hij het zo eenvoudig mogelijk uitlegt.

“Geloof is iets… dat houdt stand. Je accepteert wat er gebeurt, want alles staat opgeschreven. Dus of ik een wedstrijd win of verlies staat al vast”. Ik vraag waarom hij dan nog zo zwaar traint. Vijf, zes keer per week naar de Haagse Directe, gewichtheffen, hardlopen, al die uren, als God hem toch kan laten winnen. “God weet wat geweest is en wat gaat komen. Mijn levensfase en mijn vrije wil bepalen waar ik ben. Hij kent de uitslag. Voor elke wedstrijd train ik keihard om te kunnen winnen. Als ik verlies is dat geen diepe teleurstelling. Want ik weet dat ik gedaan heb wat ik kon en misschien was ik anders beschadigd geraakt”.

Hier zijn de antwoorden op de vragen die ik niet durfde te stellen. Berusting in het lot dat vast staat, maar alleen nadat je zelf alles hebt gedaan. Daarom kan hij doorgaan, ook dankzij de sponsors die in hem geloven: Haags Troc, Bionic Computer’s, Marost Seafood en Kneet’s Gym. Die betalen zijn kosten, de Haagse Directe financiert dan de tegenstander, de keuringen, betaalt het geld voor Nederlandse Boksbond. Na de zomer wil hij uitkomen voor de Benelux-titel: “In België zit een goede bokser. Jamel Bakhi. Die ga ik uitdagen. Hij heeft 17 wedstrijden gebokst, 1 verloren en 2 onbeslist en 14 gewonnen. Ik heb van mijn 10 wedstrijden er 9 gewonnen en 1 verloren.”

Ander geluid
Profbokser zijn in Nederland levert geen riant inkomen op. Mohamed El Farouni heeft een full time baan als jongerenwerker bij een welzijnsorganisatie in Delft. Hij werkt met randgroepjongeren van 12 tot 23 jaar, jongens en meisjes. “Wij helpen ze een goede invulling te geven aan hun vrije tijd. Dat betekent activiteiten, organisaties met recreatie en educatieve betekenis, voorlichting op het gebied van drugs, seks, financiën, verslaving, politie, noem maar op. We leveren een bijdrage aan hun opvoeding. Ik ben ook iemand die een ander geluid kan laten horen wanneer ze zeggen dat ze gediscrimineerd worden bij het vinden van een baan of stageplek. Als Marokkaan en bokser kan ik invloed uitoefenen op een generatie die weinig van de wereld om zich heen snapt. Die troefkaart van dat toch niet geaccepteerd worden neem ik dan weg. Zo heb je minder kans op een nieuwe Mohamed B. of een Samir A. of zo’n Hofstadgroep”.

Hij voetbalt vaak met ze en als je gaan boksen kan de jongeren alleen goed doen, denkt hij. “Als je hebt getraind dan heb je geen energie meer over om rottigheid uit te halen. Je gaat lekker naar huis. Het haalt het negatieve uit je. En je leert soorten mensen kennen, daar ontwikkel je je door”.

Trots
Hij moet weg, de training begint zo, we hebben nog maar een paar minuten over. Dat zijn twee vragen, schat ik in. Of hij bang is in de ring? “Nee. Ik ben voorzichtig en gespannen. En ik heb zelfvertrouwen. Want als je met de top hebt gevochten en je bent een paar keer Nederlands kampioen geweest, dan maakt niemand je meer bang. Dan speel je je eigen spelletje en dat weet je ook”. Als ik vertrouwelijk beken dat ik bang kan zijn als ik een brief moet openen, zegt hij: “Je moet niet bang zijn. Dat is een slechte eigenschap. Voorzichtigheid is goed”. En toegeeflijk: “Jij bent zo, ik ben anders”. De toenadering maakt me onvoorzichtig als ik vraag hoe zijn moeder het eigenlijk vindt dat haar kind geslagen wordt. Het is even stil voordat hij trots antwoordt: “Haar kind wordt niet geslagen”. De afstand tussen hem en mij is terug. “Haar kind bokst. Ze weet dat ik tegen een stoot kan oplopen maar ook dat ik verstandig genoeg ben om te stoppen als het niet gaat”.

Daarmee is het gesprek afgelopen. Correct als altijd neemt hij afscheid en loopt vastberaden de kleedkamer uit, de zaal van de Haagse Directe in. Ik kijk hem na. Weer een harde training, morgen nog een, elke dag is lang en vol, maar hij heeft daardoor een kans op de Beneluxtitel. Mohamed El Farouni is 33 en zal uit zijn leven halen wat erin zit.

Deze week raakte bekend dat Rio de Janeiro de Olympische spelen van 2016 mag organiseren.

De Braziliaanse stad kreeg de voorkeur boven de andere kandidaten Tokio, Chicago en Madrid. Het is de allereerste keer dat de spelen in Zuid-Amerika georganiseerd worden. Dit zeer tegen de zin van Madrid die maar liefst 38 miljoen euro uitgaven om de Spelen te verwelkomen. Tevergeefs dus.

Naast het WK voetbal in 2014 haalt Brazilie nu dus ook een ander groot sportevenement binnen. Bij elke kandidatuur van een stad hoort ook een soort van promovideo. Die van Rio de Janeiro kan je hier bekijken.

Rio 2016;

Algemene feestvreugde in Rio de Janeiro ?

Dat valt wel mee, het georganiseerde feest op het strand van Copacabana trekt maar een 25.000 bezoekers, terwijl de bezoeker records van massale feesten in Rio en São Paulo in miljoenen geteld worden, is een aantal van  25.000 wel heel magertjes.

Dat Rio gewonnen heeft, is te danken aan een geweldige marketing campagne, waar zwakke punten tot een deugd werden omgevormd.

Dit betekent dat de verantwoordelijkheid van het locale bestuur alleen maar toeneemt. De Federale, Staatse en gemeentelijke overheden hebben zich dan weliswaar achter het ´bid´ geschaard, maar het zijn politici en die kijken niet verder dan hun eigen interesse en de eerstvolgende verkiezingen. Hier ligt dan ook het grote gevaar voor de organisatie van de Spelen, 2016 ligt nog 7 jaar ver weg, en in de tussentijd komen alle types van verkiezingen voor, zoals de presidents verkiezingen.

Er ligt nog een ander gevaar op de loer, en dat is lange termijnplanning, dat is een tak van sport welke ze in Brazilië niet kennen. Overheden kijken hier maximaal vier jaar vooruit, en continuïteit in plannen en projecten na de wisseling van de wacht na de beëindiging van de ambtstermijn komt vrijwel niet voor.

Carioca´s;

Ik heb 12 jaar in São Paulo gewoond en gewerkt, en ik ken de cultuur. Terwijl São Paulo het financiële en economische hart van Brazilië is, teert Rio de Janeiro voornamelijk op vergane glorie, en kan zich dan ook maar met moeite op de been houden met inkomsten vanuit het toerisme en in toenemende mate vanuit de oliewinning voor de kust van Rio de Janeiro. (De staat Rio de Janeiro krijgt een gedeelte van de belasting, waar olie/gas wordt aangeland).

Hoe vaak ben ik niet naar Rio afgereisd, om eenmaal aangekomen, er achter te komen dat degene met wie ik had afgesproken niet ter plaatse was, of zich veel te laat op de afspraak meldde. Punctualiteit en verantwoordelijkheidsgevoel zijn zeer mager bij  Carioca´s.

Niet dat ik tegenstander ben van dat de spelen in Rio gehouden zullen worden, integendeel, ik ben een groot voorstander, maar ik ben pessimistisch m.b.t. de uitvoering van het masterplan, het op tijd afkrijgen van alle sport-complexen, het op orde krijgen van het openbaar vervoer, veiligheid, en gezondheidszorg. Waar op elk gebied een deficit van tientallen jaren investering ligt, kun je dit niet zomaar in 7 jaar wegwerken. Ook al heb je een ongelimiteerd budget.

Ik zal op deze Blog de ontwikkelingen in de gaten blijven houden, en af en toe een kritische noot laten horen. Ik hoop dat ik ongelijk krijg en dat de spelen een groot succes zullen worden, en dat na afloop de locale bevolking zal kunnen profiteren van de gedane investeringen.

Vanuit Nederlands oogpunt was de Wimbledon-titel van Richard Krajicek in 1996 een van de meest memorabele sportmomenten uit de vorige eeuw; dit zullen ook minder fanatieke tennisfans beamen. Maar wist u dat Krajicek niet de eerste Grand Slam-winnaar was die prijkt op ons redelijk bescheiden tennispalmares? Die eer viel te beurt aan een veelzijdige sportvrouw, een kleine 70 jaar eerder. Kea Bouman won namelijk in 1927 de finale van het vrouwen enkelspel op Roland Garros.

Vanaf 1923 reeg Bouman de nationale titels aaneen, waarvan ze er uiteindelijk het bewonderenswaardige aantal van 14 zou veroveren (netjes verdeeld over enkel, dames- en gemengd dubbel). Het is maar goed dat het internationale tennis in die tijd al tot bloei was gekomen, anders had Bouman nooit enige tegenstand van betekenis gehad. Haar carriere overlapte enigszins met die van de befaamde Francaise Suzanne Lenglen, de eerste tennisdiva in de geschiedenis, die hedentendage een hoofdbaan naar haar vernoemd weet op Roland Garros. Datzelfde toernooi wist onze landgenote in 1927 te winnen door in de finale de Zuid-Afrikaanse Irene Peacock te verslaan met 6-2 6-4. Lenglen was begin dat jaar gestopt, maar dit mag het gevoel van nationale trots uiteraard niet in de weg staan!

Bron: www.historischcentrumoverrijssel.nl

Deze prestatie is onverklaarbaar genoeg in de vergetelheid geraakt. Bouman is bekender gebleven door haar hechte band met haar mannelijke equivalent Henk Timmer. Mede door Timmer had Bouman al eerder een unicum bewerkstelligd: in 1924 werd ze de eerste Nederlandse sportster die een Olympische medaille won (brons, ook in Parijs). Vier jaar later was tennis van de Olympische agenda gehaald, zodat Bouman voor eigen publiek helaas niet kon schitteren. Dat Bouman en Timmer een goed op elkaar ingespeeld koppel waren, bleek wel bij hun dood: Timmer overleed op 13 november 1998 op de gezegende leeftijd van 94, de even oude Bouman volgde vier dagen later. Daarmee zijn beiden nog getuige geweest van de Wimbledontriomf van Krajicek.

Een andere overeenkomst tussen beide tennistoppers was dat ze ook in andere sporten wisten uit te blinken. Timmer werd in 1941 Nederlands kampioen squash en reed drie maal de Elfstedentocht uit. Bouman was tevens hockeyinternational en vergaarde een nationale titel in de golfsport. Grappige weetjes zijn nog dat de dichter Speenhoff een gedicht over Bouman schreef en dat een sigarenmaker een sigaar naar haar wilde noemen, maar dat vond de geboren Almelose niet zo’n goed idee. Met een kort eerbetoon op NUtblog zou ze postuum wel kunnen leven, zo vermoedt de secretaris….

Bronnen: www.sportgeschiedenis.nl, www.tennismuseum.nl, geschiedenis.vpro.nl

Ja, ik ben sportliefhebber. Tenminste: ik vind de meeste balsporten aardig om te zien (rugby en American Football zijn zo enkele uitzonderingen) en als een Nederlander het goed doet bij een niet-bal-onderdeel dan juich ik ook mee. Dus ja: chauvinistisch ben ik ook wel. Op zich zou dat dus de ideale combinatie zijn om mijn steun – voor wat het waard is – uit te spreken voor de WK- en Olympische lobby die er momenteel bezig is.

Maar nee: dat doe ik dus niet. Hoewel het mij fantastisch lijkt om vanuit de achtertuin van mijn ouders naar een stukje Olympia te kijken, of in bijvoorbeeld Euroborg of de Grolsch Veste naar Italië-Argentinië te kijken; ik denk niet dat het ervan komt. Dus ben ik het met deze oude lobbes, en ook wel met mijn naamgenoot-die-weer-eens-zijn-keutel-terugtrekt, eens, al gebruikt hij een andere reden (besturen kunnen we volgens mij juist wel heel goed) om de lobby te stoppen dan ik. Want volgens mij is het gewoon zo simpel als wat: we zijn te klein (ook samen met België), hebben te weinig budget, te weinig goede accommodaties (met de stadions zit het nog wel redelijk snor als dat stadion in Rotterdam er daadwerkelijk komt, maar hotels zijn bijvoorbeeld niet goed en groot genoeg) en wij moeten het doen met Jan-Peter als ‘boegbeeld’. Is toch wat anders als Obama, of niet dan?

Bovendien zouden we ons helemaal niet met die corrupte FIFA- en IOC-bende moeten willen inlaten. Het gaat hen puur om het geld, niet minder, vooral meer. Dus: stoppen met die lobby en dat geld mooi gebruiken voor de gezondheidszorg of het onderwijs.

Wil je als ambtenaar tegenwoordig nog een beetje meetellen, dan ontkom je er niet meer aan om een groot sportevenement te halen naar je stad of land. Dus staan in 2010 in Amsterdam de start van de Giro d’Italia en in Rotterdam het vertrek van de Tour de France op de agenda. En dat terwijl we net het EK hockey en de start van de Vuelta in Assen achter de rug hebben. Het vervolg is passend: deze week werd bekend dat in 2012 de WK wielrennen naar Limburg komen. In 2018 gaan we vervolgens samen met de Belgen voor het WK voetbal en ook dát is nog maar een opstapje. In 2028 moeten immers de Olympische Spelen in Nederland georganiseerd worden!

Prachtig, al die ongebreidelde ambitie. Grote sportevenementen zijn niet alleen goed voor de ego’s van wethouders en ministers, maar ook voor de Nederlandse sportwereld. Ze stimuleren atleten om het beste uit zichzelf te halen. Sportbonden en verenigingen krijgen bovendien een unieke kans om nieuwe leden te werven. Bij een juiste aanpak kan zelfs de hele maatschappij profiteren. Er zijn nauwelijks betere kapstokken denkbaar om fair play, gezondheids- en anti-discriminatieprojecten aan op te hangen. Bovendien vormen grote toernooien de ideale gelegenheid om een stel bouwvakkers aan het werk te zetten en een paar nieuwe stadions, beter openbaar vervoer en fileloze snelwegen uit de grond te stampen.

Een beetje duur is het allemaal wel. Om de kandidatuur van de Olympische Spelen voor te bereiden is bijvoorbeeld tussen 2009 en 2016 een investering van 250 tot 900 miljoen euro nodig. Per jaar welteverstaan! Het zijn vooral overheden die zich garant stellen voor deze kosten. Zo steekt de gemeente Amsterdam liefst vijf miljoen euro in de start van de Giro. En dat in de huidige tijden van crisis, waarin ons allemaal twee jaar extra werken voor ons pensioen in het vooruitzicht gesteld wordt.

Gelukkig, zo weten de verantwoordelijke ambtenaren ons steeds weer te vertellen, wordt al dat geld braaf terugverdiend. Opbrengsten uit kaartverkoop, economische groei, aantrekkend toerisme en groeiende sponsorgelden zorgen voor inkomsten. Een sterkere sportcultuur voor een krachtigere samenleving waarin minder geld nodig is voor sociale ondersteuning, armoedebestrijding en gezondheidszorg.

Zie zo’n verzameling harde en zachte factoren maar eens in een degelijk economisch model te proppen. Lastig, zoniet onmogelijk! Het gevolg is dat er de meest bijzondere berekeningen uit de hoge hoed getoverd worden om de investeringen te verantwoorden.

Even terug naar de vijf miljoen voor de Girostart. Amsterdam verwacht volgens de Volkskrant dat tegenover die investering een opbrengst staat van maar liefst 25 miljoen. Nou heeft de gemeente Amsterdam een paar zaken goed voor elkaar, zoals de garantie van drie dagen lang live televisie verzorgd door de NOS, maar we praten hier wel over een rendement van liefst 500%. Dat is niet minder dan 25 keer zoveel als meester-oplichter Bernard Madoff aan zijn klanten beloofde! Gelukkig staat Amsterdam bekend om haar degelijke financiële ramingen. De Noord-Zuidlijn kost ook maar een paar miljard meer dan gedacht, zullen we maar zeggen.

Betekent dit soort financieel gegoochel dat we al die grote sportevenementen in Nederland maar af moeten blazen? Nee, natuurlijk niet. We zullen alleen moeten accepteren dat de talrijke positieve effecten, waar zonder meer sprake van is, moeilijk compleet te meten zijn. Er blijft gewoon een beetje onzekerheid over.

Grote troost is dat hoe dan ook de omvang van de positieve effecten te beïnvloeden is met goed geformuleerd en uitgevoerd beleid. Goed georganiseerde projecten kunnen juist in het licht van grote sportevenementen tot veel goeds leiden. We kunnen dankzij al die sportevenementen in 2028 aardiger, toleranter, gezonder en welvarender zijn dan nu. Politici en sportbestuurders van Nederland, er ligt een mooie taak op u te wachten!

Auteur: drs. Joris van Dooren