Oeps! Ik was de laatste tijd zo druk met het verwijderen van de splinters uit de ogen van anderen, dat ik mijn eigen balkje pas laat ontdekte. Nou, voor de dag ermee: voilà!

Mijn vorige post ging eerst over de dubbele moraal bij de EO. Maar na het verwijderen van mijn oogbalkje, zag ik in de spiegel dat het niet om ‘de’ EO gaat, want dat is ook maar een verzameling mensen, het gaat om mij: kwetsbare man en struikelende volgeling van Jezus. Het gaat om de balk in mijn eigen ogen – om mijn eigen schijnheiligheid en dubbele moraal! Ik heb de titel van die post en een deel van de inhoud daarom zojuist aangepast. De strekking blijft gelijk, maar er is wat zelfkritiek aan toegevoegd. Voortschrijdend inzicht, heet dat.

Mannen hebben het moeilijk – zo zongen Frank Boeijen en Henny Vrienten al gebroederlijk. Onze seksualiteit is net zo gebroken als de rest van Gods mooie schepping. Kunnen mannen kijken zonder te begeren? Kunnen mannen van een mooie vrouw genieten zoals zij genieten van een bloeiende bloem, een meesterlijk kunstwerk of een adembenemend vergezicht? Oefening baart kunst, hoop ik maar.

De ogen van de man (de vensters van zijn ziel) worden bestookt met prikkels. En met vrouwen zal het niet anders zijn, vermoed ik. We leven in een verleidelijke wereld die aan ons trekt en die ons afhankelijk en verslaafd wil maken. Laat de man die daar niet mee strijdt zich hier melden – ik wil zijn geheim graag weten (tenzij het een eunuch is).

Vorige week heb ik met mijn lief gevierd dat we elkaar 22 jaar trouw zijn geweest. Dat is de officiële telling volgens de burgerlijke stand, maar onze trouw duurt al heel wat jaartjes langer. Hebben we in de tussentijd niet stiekem naar andere mooie schepselen van God gekeken? Ehm… laat ik voor mezelf spreken. Er gaat geen dag voorbij zonder te genieten van vrouwelijk schoon. Maar! Ik heb het altijd bij kijken gelaten en heb elke andere vrouw met respect en waardigheid behandeld.

En daar komt ie. Een bijbeltekst. Ik zag ‘m gelukkig van verre aankomen nu die grote balk uit mijn oog verdwenen is. Ben je er klaar voor?

“En ik zeg zelfs: iedereen die naar een vrouw kijkt en haar begeert, heeft in zijn hart al overspel met haar gepleegd.”

Ai, ai, ai. Wee mij, arme zondaar. Hoe kan ik nu ooit nog een trouwe discipel van Jezus en man van Lydia worden? Ik ben reddeloos verloren. Of nee, toch niet. Ik ken gelukkig Iemand die mij vrijspreekt…

Waarom sprak Jezus deze woorden? Ik heb er niet voor doorgeleerd, maar mijn eenvoudige verstand leert mij dat Jezus de hypocrisie van schriftgeleerden en andere vrome kwezels aan de kaak stelde. In die tijd stonden de schijnheilige mannen al gauw met stenen klaar om een ’schuldige’ te straffen met een regen van dodelijke verwijten. Maar Jezus maakte hier duidelijk dat al die betweters geen haar beter waren dan de mensen die zij wilden stenigen. En Jezus is de Meestertimmerman die alles wist van splinters en houten balken. Hij ging er zelfs kapot aan. Daarom krijg ik geen veroordeling, maar VRIJSPRAAK!

En voor degenen die willen weten of de verleidingen om te zondigen van buiten of van binnen komen: check this.

Onze voorouders hadden in de woestijn de verbondstent bij zich, gemaakt in opdracht van de engel die met Mozes sprak, naar het ontwerp dat Mozes had gezien. Onze voorouders hadden deze tent bij zich toen ze onder leiding van Jozua het land veroverden van de volken die God voor hen verdreef; dit duurde tot in de tijd van David. David werd door God begunstigd en vroeg om een heiligdom voor het volk van Jakob. Maar het was Salomo die voor God een tempel bouwde. Toch woont de Allerhoogste niet in een huis dat door mensenhanden is gemaakt, zoals de profeet zegt: “De hemel is mijn troon, de aarde mijn voetenbank. Hoe zouden jullie dan een huis voor mij kunnen bouwen – zegt de Heer –, een plaats waar ik kan rusten? Heb ik dit alles niet met eigen handen gemaakt?” Handelingen 7:44-50

Er valt van alles te leren uit deze indrukwekkende preek van Stefanus. Nu valt mij op dat uit alle aangehaalde geschiedenissen vooral blijkt hoe onverbeterlijk eigenwijs, ongehoorzaam en kort van memorie mensen zijn. Van generatie op generatie bleef God trouw, maar zijn volk bleef heilloze wegen kiezen.

Het lijkt erop dat Stefanus de theologische experts van zijn dagen een beschrijving geeft van het tragische landschap dat zij achter zich in de tijd kunnen overzien. Het is het historische slagveld van de menselijke tekortkomingen. Maar wat heeft de tegenwoordige generatie daarvan geleerd?

Jezus, de Immanuël, God-met-ons, was daadwerkelijk bij de mensen komen wonen. Van kleine baby tot volwassen man had hij in hun lot gedeeld. Vol bewogenheid had hij zijn armen uitgestrekt naar gebroken, dwalende mensen. Hij had vergeving en genezing gebracht, hij had het liefdevolle gezicht van God getoond, hij had de juiste weg naar het Vaderhuis gewezen, want hij was Zelf die Weg. Maar de mensen hadden in zijn gezicht gespuugd, zijn armen en benen gestrekt, zijn handen en voeten vastgespijkerd en zijn weg van lijden en gehoorzaamheid afgewezen.

Opnieuw staan mensen op het punt om een wijze, liefdevolle man het zwijgen op te leggen. Maar Stefanus is de angst voorbij. Hij vertelt de waarheid en kent de geschiedenis van zijn volk uit het hoofd. De mensen die zijn afgestudeerd in God en zijn heilige schriften, blijken niets te weten van de Heer van het leven. De mensen die menen dat zij de waarheid bewaken, staan op het punt om een onschuldige te doden. Opnieuw.

Stefanus zweeg niet, maar hij sprak vrijmoedig. En zijn woorden maakten toen indruk en dat doen ze nog steeds. Nog altijd moeten wij, hardleerse mensen, de lessen leren die Stefanus in één adem aan ons doorgeeft. Welke dwaalwegen zijn wij gegaan? Welke onschuldigen hebben wij de mond gesnoerd? Wanneer hebben wij de Heer van het leven afgewezen en in het gezicht gespuugd?

Kijk om je heen – nog altijd staan er bouwwerken die met hoge torens naar God verwijzen. God kan daar wel komen, maar hij woont er niet. We kunnen de Schepper van het leven niet binnen muren metselen of met menselijke woorden of geloofsbelijdenissen voor onszelf opeisen. God woont niet in huizen – of in denkbeelden – die door mensen zijn gemaakt.

Vader, alle stellige dingen die wij over u menen te weten, vallen in het niet bij uw grote majesteit. Eerbiedig ontzag is wat ons overblijft. Ontzag voor u en diep respect voor het getuigenis van uw kind Stefanus.

Even leek het erop dat Sektus en zijn volgelingen op zouden staan om weg te gaan. Zij leken te begrijpen dat er bij de Anth’ weinig belangstelling bestond voor hun plannen. Er heerste doodse stilte rond het kampvuur en de bezoekers keken elkaar vragend aan. Zij smoesden onder elkaar terwijl Kalam, Tugor en Rannsjak afwachtend naar hun keken. Ondertussen zag Kalam dat de muur rond de stad dankzij Foelar en zijn mannen steeds sneller vorderde. Naarmate de muur verder klaar zou zijn, zou de behoefte aan de mannen van Gûl als bondgenoot ook minder worden. Kalam besloot die gedachte met Tugor te delen maar deze was daarvan weinig onder de indruk. “We zullen nog heel veel moeten werken voordat onze stadsmuur een leger kan tegenhouden”, meende hij. Op dat moment waren de gasten ook bijna uitgepraat en op het gezicht van Sektus verscheen een vriendelijke en opgeluchte glimlach. “Luister”, zei hij.

“Ik denk niet dat we onze meningsverschillen over het belang van koningen en uitverkorenen breed hoeven uit te meten. Misschien komt er ooit een dag dat ook wij Kalam als uitverkorene zullen zien. Sterker nog, mogelijk zullen zijn zonen ooit op de troon van onze stad zitten. Tussen bondgenoten is alles mogelijk.” Kalam voelde zich in verwarring gebracht door de plotselinge draai die Sektus maakte. Tugor liet zich minder snel overhalen en vroeg zich af wat precies de bedoeling was van Sektus’ opmerkingen. “Dat klinkt mooi”, zei hij, “maar wat heeft u ons precies te bieden?”

Sektus leunde achterover. Hij had gehoopt dat de Anth’ hem zonder problemen de helpende hand zouden toesteken, zoals zij de vorige keer heel onverwacht hadden gedaan. Deze keer bleken zij toch wat minder spontaan te willen handelen. “Goed, goed”, zei hij na een tijdje. “Jullie zijn hier bezig die stadsmuur op te bouwen. Stel je nu eens voor dat een heel volk jullie komt helpen bij de bouw ervan. ” Hij boog zich nu weer naarvoren en lette goed op de gezichtsuitdrukking van de Anth’. Zo op het eerste gezicht leek die nog al teleurstellend. Tugor en Rannsjak gaven niet meteen te kennen dat zij opgetogen waren, alleen in Kalams ogen kwamen lichtjes. “Het kan mij niet snel genoeg klaar zijn”, merkte hij op. “Maar we hebben niet alleen behoefte aan bouwers maar ook aan producenten van steen.”Sektus grijnsde. “Dat kan geen probleem zijn meende hij. Bij onze stad is een permanente productie van stenen aan de gang. “Dat kan best zijn”, meende Tugor. “Maar op het ogenblik zal er tocvh niet veel steen gemaakt worden. Bovendien maken wij andere steen dan julliwie, betere zelfs”, liet hij erop volgen. Sektus beet op zijn onderlip. Het leek erop dat hij voor de tweede keer was verslagen. “Maar”, begon Rannsjak nu. “Er zit wel een egoede gedachte in. Wij helpen de gouden mannen in hun strijd en zij helpen ons bij de onze.” “Dat lijkt mij ook”, stende Kalam in. ”Laten we eens kijken wie we zouden kunnen missen. We kunnen natuurlijk niet iedereen naar de strijd sturen.”

Sektus keek nu de kring rond en hij merkte dat alleen Tugor aarzelde. “Ik denk dat onze mannen heel goed kunnen leren dezelfde steensoort te maken”, zei hij gauw. Aan de andere kant denk ik ook dat jullie een grote groep extra werkers best kunnen gebruiken.” Tugor keek zijn beide vrienden aan en zag nu dat zij het met elkaar eens waren. “Zullen we Foelar vragen?” zei hij. Eigenlijk vond hij het al vreemd dat Foelar helemaal niet aan de bijeenkomst meedeed. Dat moest Kalam ook toegeven. “We hebben hem er niet bij gehaald omdat hij zo hard met de mannen aan hetw erk was”, zei hij maar eigenlijk vond hij dat zijn jongevriend zich wat vreemd gedroeg sinds hij uit de rode stad terug was. “ja, hij hoort erw el bij”, gaf hij langzaam toe. Misschien kwam het wel door zijn eigen gevoel. De laatste dagen was hij erg moe en vaak ook afwezig. Het leek alsof hij zijn oude drijfveren had verloren. Met steeds meer en intenser plezier kon hij naar A’akane kijken maar de bouw van de stadsmuur  en al het andere liet hij graag aan Foelar en Tugor over.

Foelar twijfelde. “We zijn eene goed eind op weg en we weten niet hoelang de strijd voor de rode stad gaat duren. Zekerheid over de hulp van de mannen van die stad hebbenw e ook niet. Straks gaan ze vooral bouwen aan hun eigen stad. Hoe snel kunnen we klaar zijn met onze muur als ze ons komen helpen?” vroeg hij ten slotte.

Het gesprek vlotte niet erg en Kalam trommelde zo nu en dan ongeduldig met zijn vingers op de grond. “Goed, best we doen het”, zei hij plotseling. “We moeten een beslissing nemen. Na de strijd komen jullie ons helpen met de muur en we krijgen zo’n ding waarmee we het water op kunnen.” Sektus fronste bij die laatste woorden zijn wenkbrauwen en boog zich opnieuw naar de andere mannen toe. Ondertussen keken Tugor, Foelar en Rannsjak wat verloren voor zich uit. Het leek wel of Kalam zich helemaal niets aantrok van hun bezwaren. Was hij overgehaald door de belofte dat hij in de gouden stad misschien ook de uitverkorene zou kunnen zijn? Tugor keek hem opnderzoekend aan maar Kalam reageerde niet.

De termijn die Sektus noemde, beviel ook Foelar wel. Als het allemaal echt binnen dietijd geregeld kon zijn! Het was nu alleen nog maar de vraag wie de strijdmacht van de Anth’ en Kraj zouden vormen. De jagers, grootjagers en jagers van de Kraj konden een aardige macht vormen. Dan zou in de stad van de Anth’ verder alles neerkomen op de mannen van de buitenste kring, leraren en wagarden. En wie zou in de stad achterblijven? “Ik niet”, zei Kalam al vast. Hij zag tegen een zware veldtocht op.

Foelar reed voorop zijn loopvoeter terwijl hij zijn zwaard van Kraj al van het begin af aan door de lucht liet zoeven. Rannsjak beelf net zover van hem af rijden dat het zwaard hem niet kon raken. De vier mannen van de rode stad volgden en daar achter kwam de strijdmacht  De jagers en grootjagers bereden een loopvoeter, de rest kwam te voet er achteraan. In het begin ging dat in eene behoorlijk tempo maar de hitte die van de vlammen rond de stad afstraalde temperde de snelheid van de opmars behoorlijk. Zelfs bij het inademen kwam er warme lucht naarbinnen vanwege de vuren rond de stad.

Plotseling hield Foelar zijn loopvoeter in. Tegen de hel verlichte achtergrond in, meende hij iets te zien dat hem onverklaarbaar voorkwam. Het leek wel of de vuren uitsluitend rond de stad lagen maar de muren van de stad schenen er nauwelijks door te zijn aangetast. “Kijk eens”, klonk nu de stem van Rannsjak. “Die muren zijn helemaal niet meere rood maar ze kleuren blauw, dezelfde blauwe glans die over de stenen ligt in onze eigen muur.” Op Foelars gezicht kwam een ontevreden uitdrukking. Hij kreeg het gevoel dat hij in een v al was gelokt. Was hier wel een belegering aan de gang? Nou ja, het leek er wel op want iets verderop stonden lange ladders tegen de muren. Belegeraars hadden geprobeerd de stad in te nemen, zo leek het. Toch wass vreemds. De belegeraars moesten de nieuwe krijgsbende nu toch in het oog hebben gekregen? Toch vormde zich nergens eene legermacht.

Foelar besloot nu dichter langs de zee te rijden zodat hij met zijn mannen gemakkelijker zou kunnen uitwijken om terug te keren naar het eigen kamp. Dat was overigens niet naar het zin van de vier gouden mannen. Zij wilden juist met het hele leger meer landinwaarts trekken maar dat zou hen ook dichterbij de stad brengen. “Het is niet de bedoeling dat ik op grote afstand al word waargenomen”, meende Foelar en zijn gasten legden zich bij die beslissing neer. Zij behielden zich echter het recht voor om zelf wel verder landinwaarts te gaan rijden. Foelar kon dat wel een beetje begrijpen. De gouden mannen liepen meteen gevaar want de stad werd immers omgeven door vijanden.

Dat gevoel begon hem trouwens steeds meer te verlaten. Tot zijn grote verbazing zag hij in de verte twee groepen ruiters tegen elkaar vechten maar het was helemaal niet duidelijk of er mannen uit de stad bij waren. Een eind verderop gingen voetsoldaten elkaar te lijf. Net wilde hij opdracht geven om de hele legermacht te laten stilstaan toen hij ontdekte hoe  zijn gasten hem in alle stilte waren gesmeerd. De vier goduen mannen waren in geen velden of wegen meer te bekennen. Wat er wel naderde, was een grote stoet ruiters. De mannen leken regelrecht op Foelar en zijn gevolg af te rijden. Hij greep Rannsjak bij de schouder. “Wat denk jij ervan?” “Ik denk”, zei deze laatste langzaam, dat we in de val worden gelokt.  Het is de bedoeling dat wij tegen eene groep belegeraars vechten zodat de gouden mannen minder te doen hebben. Aan de andere kant, vormen die belegeraars ook niet allemaal één grote macht. Ze vechten nog al wat onder elkaar uit. Ik snap er niet veel van maar ik begrijp wel dat onze gasten weg zijn. Dat is toch vreemd.”

Veel tijd om erover na te denken was er niet. De vreemde ruiters kwamen in hoog tempo dichterbij en van de landkant leek nu ook een macht voetsoldaten op de Anth’ af te komen. Foelar en Rannsjak keken elkaar kort aan en zeiden maar één woord “rommer”. Rommer was niet alleen het Anth’ woord voor een ijshut maar het was ook de benaming voor een slagopstelling geworden. Voetsoldaten met lange speren vooraan en daar vlak achter een kring van ruiters. Helemaal aan de achterkant stond dan nogeene kleine macht van voetsoldaten. De Anth’ stonden in de kortste keren in een halve kring opgesteld met de zee in hun rug. Die dekking hadden ze nodig want de vijand was talrijk en ze konden niet aan alle kanten een rommeropstelling maken.

De loopvoeters van de aanvallers zetten zich plotseling schrap. Vermoedelijk waren de lange speren die nu in hun richting wezen daarvoor voldoende reden. De dieren hadden helemaal geen zin om in de lange scherpe, stokken te rennen en zich te verwonden. Zij voelden instinktmatig aan dat de hoge punten een gevaar voor hen betekenden. Hoe de ruiters van de vijand ook probeerden,, de dieren deden geen stap meer vooruit. De eerste aanval van de ruiters was afgeslagen maar de voetsoldaten drongen steeds verder op. “Zucht”, riep Foelar nu, daarmee doelend op de opening in een ijshut maar ook in de opstelling. De voorste mannen met hun lange speren kropen nu dichter bij elkaar zodat de ruiterijl van de Anth’ er door kon. Zonder één onderbreking stormden de Anth’ ruiters nu op het voetvolk af. Dat gebeurde met zoveel geweld dat de voetsoldaten van de vijand het gelid verlieten en probeerden een goed heenkomen te zoeken. Intussen bleven de speerdragers van de Anth’ een scherm vormen tussen de ruiterij van de vijanden en het eigen loopvoetersvolk. De ruiterij van de vijand kon daardoor nog steeds de aanval niet inzetten.

Er was een witte flits boven het slagveld. Loopvoeters en voetsoldaten schrokken maar de Anth’ schrokken erger dan hun tegenstanders. Zij keken  angstig en verbaasd naar de witte, heldere bol die langzaam langs de hemel leek te kruipen. Even verderop ging ze geluidloos uit en verdween ze in het donker van de avond. Die onderbreking van het gevecht  maakte niet veel uit want de slagorde van de Anth’ bleef  ongebrioken. Toch verbaasden de Anth’zich over het fel witte schijnsel dat boven het slagveld bleef hangen. Het leek haast dag en dat werd nog erger toen er voor de tweede keer een harde knal klonk die door fel wit licht werd gevolgd. Wie had het nieuwe wapen gebruikt? Foelar zag het licht met verbazing aan maar toen hij merkte dat er verder niets veranderde, zette hij opnieuw zijn loopvoeter aan tot de aanval. Hij hoorde niet meer, zag niet meer maar was verdoofd door wapengekletter en geschreeuw om bloed. Hij voelde hoe ook zijn kaken op en neer gingen maar verstond zijn eigen woorden niet. De strijd duurde voort.

Http://mythologie.wordpress.com

Service

Hinderlaag onder goden

In den beginne bestond alleen de Chaos, eene onmetelijke, duistere en ledige ruimte. Uit den schoot van den Chaos kwam het eerst Gaia (de Aarde) te voorschijn met hare breede borsten. Deze bracht Uranos (den Hemel) voort. Met hem verbond zij zich en uit hunne verbintenis sproot eene gansche reeks van goddelijke wezens, de Titanen, die het eerste godengeslacht uitmaakten, en behalve deze de drie Kyklopen en Arges en de drie Hekatoncheiren. Zoowel de Kyklopen als de Hekatoncheiren werden echter door Uranos in den Tartaros geworpen, daar hij vreesde, dat zij hem zijne heerschappij over de wereld zouden ontrukken. Gaia, hierover vertoornd, stookte hare oudere zonen, de Titanen, op tegen hunnen vader. Niemand hunner was bereid iets gewelddadigs tegen hem te ondernemen behalve de jongste en listigste onder hen, Kronos. Deze wachtte, in eene hinderlaag verscholen zijnen vader op. Met eenen sikkel gewapend, overviel hij Uranos, toen deze niets kwaads vermoedde, verminkte hem op eene gruwelijke wijze en beroofde hem van de heerschappij. Uranos sprak zijnen vloek tegen zijnen misdadigen zoon uit, en die vloek kwam weldra in vervulling. (Zie Kronos en Titanen.) De lichaamsdeelen, waarvan Kronos met zijne sikkel zijnen vader beroofde, vielen in zee en verwekten daar het schuim, waaruit later Aphrodite ontstond. Uit de bloeddroppels, welke uit zijn lichaam op de aarde vielen, ontstonden de Erinnyën, de Giganten en de melische Nymphen

www.marktplaza.be/Lego-Duplo-4862-Hinderlaag-6892819.php

www.woxikon.com/dut/vanuit%20een%20hinderlaag%20neerschieten.php

www.paulbogaert.be/?page_id=335

http://www.koreus.com:80/video/fait-hiver.html

Heggenmus-vrouwtjes gaan ‘vreemd’ met het meest krachtige mannetje in de buurt. Als een vrouwtje een nestje wil, zoekt een zorgzaam mannetje uit, waarvan ze verwacht dat hij trouw is en een goede vader. Samen gaan ze aan de slag om dat nestje te bouwen. Terwijl ze zo heen en weer vliegen met strootjes en takjes, zorgt het heggemus vrouwtje ervoor dat ze ook paart met het meest krachtige ‘macho’-heggemus mannetje in de buurt.

Dat mannetje verwijdert vaak voor de paring met zijn snavel het zaad van zijn voorganger, maar soms doet het vrouwtje dat ook zelf. Dat betekent dat de vogels echt zelf invloed proberen uit te oefenen op hun nageslacht. Het heggenmus-vrouwtje krijgt op deze manier ‘the best of both worlds’: krachtig nageslacht dat wordt opgevoed door een zorgzame man.

Ontrouw
Het zorgzame mannetje weet van niets en doet zijn uiterste best voor ‘zijn’ jongen. De vogels zijn na een week of zes gevlogen en denken niet meer terug aan hun jeugd, dus waarschijnlijk is deze oplossing voor hen alleen maar goed. Ze krijgen immers een optimale combinatie van ‘nature’ en ‘nurture’.

Mensen
Heggenmus-gedrag is mensen niet vreemd. Onderzoeken varieren van één op de tien tot een op de tweehonderd kinderen die op deze manier zijn verwekt en opgroeien bij een vader die niet de hunne is.Bij mensen heeft dergelijk gedrag waarschijnlijk een grotere impact op de kinderen: die zullen diep van binnen voelen dat ze er niet helemaal bijhoren en misschien herkennen ze zich ook niet echt in hun ‘eigen’ vader.

Debat
Het is bijzonder dat wanneer er gesproken wordt over ontrouw in relaties, de zwangerschappen die daar een gevolg van zijn, onbesproken blijven. Blijkbaar is het zowel voor mannen als voor vrouwen toegestaan. Dat vrouwen zwanger kunnen worden van een ander dan hun echtgenoot, wordt eenvoudigweg doodgezwegen. Dat mannen buiten de deur kinderen verwekken, wordt volkomen normaal gevonden. Zelfs koningin Juliana moest het zich laten welgevallen dat haar man maar liefst bij twee andere vrouwen kinderen kreeg. Niemand die het een schande vond dat Bernard de vrouw met de hoogste positie in ons land op die manier ‘onteerde’.

Een koppel dat zich niet realiseerde dat ze mekaar aan het versieren waren op Internet, gaat scheiden.

Sana Klaric en echtgenoot Adnan, die zichzelf de namen “Schatje” en “Prins van Vreugde” toebedeelden in een online chatroom, spendeerden uren door elkaar te zitten vertellen over hun huwelijksproblemen.

De waarheid kwam aan het licht toen de twee uiteindelijk kwamen opdagen voor een date. Nu heeft het paar, uit Zenica in centraal Bosnië, beslist om te scheiden en beschuldigen ze elkaar van ontrouw.

“Ik was plotseling verliefd. Het was ongelooflijk. Wij leken allebei vast te zitten in het zelfde soort miserabel huwelijk. Het had niet dichter tegen de waarheid aan kunnen zitten”, zei Sana, 27.

Adnan, 32, zei: “Ik vind het nog altijd moeilijk te geloven dat Schatje, die zo’n prachtige dingen schreef, eigenlijk de zelfde vrouw is waarmee ik ben getrouwd en die al die jaren geen aardig woord voor me over had”.
(bron)

One klefste kant bovenhalen terwijl er wel eens een bekende aan de andere kant zou kunnen zitten: het is de meest primaire angst van iedereen die zich aan het anonieme of pseudonieme online flirten heeft gewaagd.

Geen wonder dat er al ontelbare versies van dit verhaal de wereld zijn ingestuurd (remember “You’ve Got Mail?“). En blijven geherlanceerd worden anno 2007, ook al heeft iedereen ondertussen profieltjes met fotootjes of een webcam .

Dit verhaal is vuistdik verzonnen. En dan is Bosnië een veilige locatie, waar toch niemand gaat heen reizen om te verifiëren.