Definitieve gastenlijst voor Mulher na Roda:

Contra Mestra Ursula (Capoeira Senzala)

Professora Novinha (Grupo Capoeira Brasil)

Instrutora Gaivota (Mundo Capoeira)

Graduada Baiana (Abalo Capoeira)

Mestrando Samuca (Mundo Capoeira)

Contra-mestre Curió (Capoeira Artes da Gerais)

Professor Cabeça (Cadência Capoeira)

Professor Baiano (Cadência Capoeira)

Zowel mannen als vrouwen zullen workshops volgen bij hen (volledig gescheiden workshops).

Verder zijn onze eigen graduados, Mestre Ceará (Volta al Mundo) en Contra-mestre Sorriso (Alvorado) aanwezig.

De prijs voor volwassenen bedraagt 50 EURO, voor kinderen 35 EURO.

Algemeen programma:

13/11/2009:

19u00-20u30: Openingsroda

14/11/2009:

12u00-12u45: warm up

13u00-17u00: workshops

17u00-18u00: roda

18u00-19u00: showers (sportoase)

20u00-21u00: dinner 21u00-03u30: Festa

15/11/2009:

13u00-13u45: warm up 14u00-17u00:

workshops 17u00-18u00:

roda 18u00-19u00: showers (sportoase)

Op zaterdag 3 oktober, gaan we op uitstap. In de voormiddag gaan we paintballen, daarna een lekkere lunch en ’s avonds een afsluitende roda. Let op paintbal vanaf 14 jaar en er is geen gewone les die dag. Je kan jezelf vrienden en familie nog inschrijven tot 23 september. Inschrijvingsformulier te bekomen bij Caribu of op de site onder nieuws

Zaterdag 15 augustus is er geen les.

Wel treden we 2 maal op tijdens de Europese volksspelen te Doornzele om 14u30 en 16u30.

We verzamelen om 13u30 aan de sporthal in Ertvelde.

Op zondag 26 juli treden we op tijdens de Gentse Feesten, we verzamelen op 14u aan de sporthal in Ervelde of voor diegene die rechtstreeks naar Gent willen  gaan om 15 u aan het rondpunt bij Sint Jacobs.

Voor degene die de dag na onze BBQ een gezellig dagje willen doorbrengen, in Leuven organiseren ze een gezellige Pincnick vanaf 11u30 met daarna een Roda in het park. Meer info.

http://xixarro.wordpress.com/2009/07/10/capoeira-picknick-vol-1/

Zondag 14 juni van 10 u tot 15 u

Workshop van Professor Polegar

Sportcenter I Believe

Rossevaalstraat 69B te Lebbeke

Kostprijs 15 €.

Het zweet dat je zal produceren bij Polegar krijg er gratis bij

Voor alunos: basistraining, benguela, floreios.

Voor Graduados: angola, benguela, regional, floreios.

Aangezien Caribu en nog enkele andere, het hele weekend in Diest blijven. Zijn er de volgende afspraken gemaakt, maar je bent zelf vrij om te kiezen. Wenst u zelf te blijven slapen, er is overnachting voorzien in een jeugdherberg, slaapzak meedoen.

Voor de mensen die wensen samen te rijden is er afgesproken om samen te komen aan de sporthal in Ertvelde en dit om 9u30 zowel voor de zaterdag als de zondag. Ongeveer 1u30 rijden naar Diest.

Voor de mensen die de trein willen nemen heb ik de uren opgezocht.

Zaterdag

Er zijn al een hoop meer details bekent geraakt over onze Batizado. Gaan hier alleen het weekend weergeven voor de rest kan je terecht bij onze Xix’s, want er nog veel meer. Maar voor ons waarschijnlijk moeilijk te doen kwa afstand en uur.  http://xixarro.wordpress.com/2009/04/16/batizado-2009/

Vrijdag 15 mei 2009
Van 16u00 tot 18u00
Van 18.00 tot misschien wel 21.00
Roda de Rua (straatroda)
Grote Markt,  Diest (kaart)

Hier de prijzen:
1 dag (zaterdag): workshops + eten + 1 drank + show + inkom fuif
- volwassenen € 45
- kinderen t.e.m. 12j. € 35
- enkel fuif €5

1 dag (zondag): workshops + T-shirt  (+ corda)
- volwassenen € 45
- kinderen t.e.m. 12j. € 35

2 dagen: workshops + eten + 1 drank + show + inkom fuif + T-shirt (+ corda)
- volwassenen € 75
- kinderen t.e.m. 12j. € 50
- gasten van het buitenland € 50

Indien 3 leden van hetzelfde gezin 20% korting

Vrijdag  24 april treden we op in de school van Peixe Aguliga.

We komen om 16u30 aan de ingang van zijn school samen.

Adres: MSHO Evergem Hofblikstraat 21 9940 Evergem

Axé,

Barbicha

Spijtig genoeg kan er nog altijd geen les zijn wegens staking in de sporthal. Daardoor is er op zaterdag 18 april geen les.

Wel hebben we een optreden zaterdagavond  in zaal “Den Tejo” Diederikstraat 7 te 9960 Assenede. We verzamelen om 20h00 aan de sporthal.

Axé,

Barbicha

Wegens staking in de sporthal is er vanavond woensdag 15 april geen les.

Of er zaterdag 18 april les hangt af of de sporthal al terug open is.

Best eens bellen naar de sporthal op voorhand.

Zaterdagavond hebben we ook een optreden in Assenede, normaal gezien vertrekken we na de les.

Als er geen les is komen we samen om 21h00 aan de sporthal

Axé,

Barbicha

op pad

Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad.
Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad.

Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad. Reizen met oppad.

Bericht overgenomen van bij Xixarro

Espada heeft weer zo’n workshop organiseert met dezelfde fantastische leraars als vorig jaar: instrutor Rouxinol (Aldeia Capoeira) en professor Espirito (Grupo Balança).

21 & 22 maart 2009 Sportoase Leuven (judozaal)

 21ste van 13.00 tot 17.00 22ste van 12.30 tot 17.00 !

Wees stipt om je aan te melden zodat we geen tijdverlies hebben, de zaal is telkens om 17.00 al door anderen gereserveerd!

prijs: €25 voor 1 dag – €35 voor 2 dagen / €30 voor graduados & buitenlanders

En neem je berimbau mee, indien je die hebt. Er zullen ook dit jaar weer geweldige muzieklessen voor beginners en gevorderden zijn!

Graduado Caribu gaat zeker naar daar !!! Vertek uur woensdag af te spreken en ook of er al dan niet les is zaterdag.

Op Zaterdag 14 maart geven we een optreden in de sporthal van St-Laureins.
We komen samen om 17u30 aan de sporthal in Ertvelde.

Axé,

Barbicha

Op dinsdag 6/01/09 geeft onze Caribu les in Houthalen op uitnodiging van Graduado Buchinganga. Voor deze die geïntereseerd zijn om mee te gaan, Caribu zal vertrekken om 16u30 vertrekplaats Mc Donalds Wondelgem want het is les van 18u tot 20u en nog een eindje te rijden.

Adres: Sporthal Lakerveld, Guldenspoorlaan 16a 3530 Houthalen

In kader van music  for life actie van stubru geven wij op 18 december een optreden in Eeklo nabij Gent. Het zou plaats vinden in het St. – Jan ziekenhuis Oostveldstraat 1 9900 Eeklo van 19u30 tot 20u30.

Het zou de bedoeling zijn om daar met zoveel mogelijk capoeirista’s van Mundo aanwezig te zijn.

Daarom een oproep naar alle Mundo’s in Vlaanderen kom af !!!!!!!!!!!!!

Voor die gene die niet rechtstreeks naar Eeklo willen of kunnen rijden. Wij verzamelen om 18u30 aan de sporthal in Ertvelde.

Dag 1. Zondag 24 Augustus
We zijn vertrokken en hebben geen datum vastgesteld om terug te zijn. Dat komt niet vaak voor en is vrijheid.
Eindelijk zijn we voorbij het stuk 80 dat we al kennen. We rijden op the 80, all the way to Wisconsin en het stuk naar Reno is bekend van de rit naar Burning Man. Van Central Valley in de Neveda’s n(Bergen) door Reno ( de B versie van Las Vegas) en dan de Nevada desert in , waar we nu zijn. Desert houdt in: een bergachtig/heuvelachtig kaal landschap met grote wijde vlaktes waar her en der het water groeven doorheen heeft getrokken. Op de vlaktes en hellingen groeien kniehoge struiken met daartussen de droge overblijfselen van de lente begroeiing. Het palet van de hellingen is bruinroze met witte lijnen van de dirtroads en grijze rotsen die her en der de kop op steken. Sommige berg formaties zijn een oranje roze roest kleur. Het pallet loopt in de valleien over in lichtbruin en okergeel en grijs groen tinten. Het licht is fel en, ondanks dat de blik eindeloos ver kan dwalen, voel ik me ingesloten door dit landschap. Het is groot, onveranderlijk en 10.000 miljoen jaar ouder dan ik. We zitten op 1200 meter hoogte = 4000 feet.

We hebben het maar goed in onze Vanagon, beter dan de ‘setlers’ die hun geluk westwaarts zochten en deze barre vlaktes overstaken, de een na de ander, met de hoop op vruchtbare gronden achter de horizon. Stond hen een verassing te wachten …. ‘The Sierra Nevada’. Een rotsachtig, breed en lang gebergte wat zicht uitstrekt over de gehele lengte van Californie. Daar kan je dus niet omheen als je vanuit de staat Nevada de Pacific wil bereiken. Misschien dat daarom een bizarre stad als Reno kan ontstaan, gelegen in een bloedhete ronde valleiwaar een rivier uit de Nevada’s doorheen stroomt. “Laten we dan maar hier blijven, die bergen worden onze dood”. De Donner pas is vernoemd naar een gedoemde poging om de oversteek te maken, beroemd om het kannibalisme waar de groep uit wanhoop toe werd gedreven.

Steden als Reno zijn een beetje onwerkelijk. Bloedheet en uit de grond gestampt. Zelfs de oude gebouwen lijken op kartonnen dozen die zijn blijven staan na een filmopname. Mensen horen niet op zulke plekken te wonen. Steden zoals Phoenix in Arizona of Austin in Texas waar het in de zomer rond de 40 graden is. Tegelijkertijd; mensen hebben altijd op hete plekken gewoond alhoewel dat in veel gevallen zonder airco, gekoelde zwambaden en limonade met 10 ijsklontjes was. Het is het gegeven dat al die mensen op super hete plekken gaan wonen en die dan zo koel mogelijk maken en dat het naar je hand zetten van de wereld verspilling, arrogantie en egoïsme als gevolg heeft. Nee, we hebben de airco niet aan in onze auto. Dat doen we alleen in noodgevallen. We zijn allebei een beetje moe weggegaan op deze trip en we hebben afgesproken de airco te gebruiken op de lange ritten (8 uur per dag) als nodig te verlichten. The heat can wear you out man!

Dag 2 Maandag 25 Aug.

We zijn net het grootste droge zoutmeer van Noord Amerika over gestoken. Onwerkelijk! Wit en eindeloos en levenloos omringd door kale rotsachtige bergen die aan hun voet oplossen in de hitte. Prachtig.
Bij Salt Lake city wordt het zout ook gewonnen en daar zie je de zout kristallen glinsteren en hebben de palen langs de weg zoutklompen aan hun voet. Salt Lake City is spectaculair gelegen in een vallei met een gigantische bergketen aan de ene kant en de zoutmeren en woestijn bergen aan de andere kant. Grote contrasten komen hier samen inclusief het centrum van de Mormonen die deze stad, na overal te zijn verjaagd, hebben gevestigd. De Utah High Desert eindigt aan de voet van de bergketen waar de nu doorheen rijden en de roest, grijs en bruintinten en blauwe lucht omruilen voor serieuze wolken luchten, groene berghellingen en sappige valleien aan de oostkant van de bergketen.

Inmiddels zijn we al weer een tijdje in Wyoming en het landschap is minder ruig dan Utah en wordt tot nu toe bepaald door lage Mesa’s (tafelbergen) en vlakte’s die westwaarts allemaal groen begonnen en zijn overgegaan in een licht grijsgroen gesteente wat zienderogen wordt weggewassen. Dit is het meest niksige landschap wat we tot nu toe hebben gezien. Alleen de randen van de Mesa’s onderbreken de eindeloze vlaktes, ze zijn mooi en trekken scherpe lijnen in het landschap. Wat een eindeloze leegte. En dan ineens BOEM! Een spectaculaire vallei met een rivier en een dramatische pas met rood oranje pinakels, ook wel bekend van cowboy films. Vanaf nu heten ze cowboybergen.

Dag 3 Wyoming – endless Wyoming
We rijden door ‘the Great Divide Basin’, (een onderbreking in de Rocky Mountains range die van New Mexico helemaal tot noord Canado reikt) een licht heuvelachtige ruig landschap, stoffig en begroeid met een dun laagje struikgewas. De lucht is stoffig en heiig en dat haalt het gevoel van ruimte uit the sky above us. Wat een vreemde plek. Ik dacht dat we leegte hadden gezien maar het kan dus nog leger, ik zou hier nu niet willen stoppen. Het is bijna even onherbergzaam als de Salt lakes. Gelukkig vind je in deze ruigte, verborgen in een ogenschijnlijk eindeloos landschap, groene valleien, zoals ‘The Flaming Gorge’ waar we vannacht hebben gekampeerd.

Wat een vondst! Het was een ongeplande stop die we hebben gemaakt omdat we niet nog langer wilde rijden en in het donker op de camping aan wilde komen. Flaming Gorge was de enige groene vlek op de kaart binnen ons bereik. Een prachtige verstilde vallei, of eigenlijk een netwerk van valleien met een redelijk diverse vegetatie (voor een droog en heet landschap) en een netwerk van water stromen (nu droog) die naar een gigantisch langgerekt en grillig gevormd meer lopen. Het meer ziet eruit als een brede rivier gelegen in een klassieke cowboy canyon met hoge rotswanden en pinakels. De camping was spectaculair gelegen op en heuvel omringd door het meer en de canyon die gloeide in de avondzon.

Wat een magistrale plek en wat een heerlijke stilte. We hebben de Van geparkeerd op de mooiste plek van de camping en zijn meteen afgedaald naar het water waar we verrast werden door twee kleine spelende otters. Ik zag ze als eerste, om de hoek van waar we wilden gaan zitten, en vroeg Steven te blijven waat hij was met Po. Ik wilde de otters niet de stuipen op het lijf jagen. Om beurten hebben we de otters geobserveerd. Op een gegeven moment verdwenen ze uit het zicht en zijn we gaan zitten. Steven toverde een fles wijn uit zijn knapzak en toen was het ineens romantisch compleet met het gouden licht van de ondergaande zon. We zaten lekker ons wijntje te drinken toen ineens de hele familie otter om de hoek kwam zeilen. Moeder en 3 kinders. Nietsvermoedend liepen ze recht op ons af tot op 6 meter afstand toen we besloten maar wat geluid te maken omdat de schok anders erg groot zou zijn. Moeders keek op en stoof achteruit en riep al knorrend haar kroos, wat zich niet bewust leek van gevaar, bij elkaar. Op de rand van ons terrein en hun veilige steile rotswand om de hoek bleven ze stilstaan om ons te observeren en nog wat na te knorren. Ze liet ons zien dat ze niet zomaar weg gejaagd kon worden en Steven dacht zelfs even dat de ons aan wilde gaan vallen. We kregen de kans om deze prachtige en grappige beesten goed te bekijken. Na een paar minuten dropen ze af. Wat een bijzondere ontmoeting. We voelde ons inmiddels een beetje opgelaten als indringers van het domein van de familie otter en zijn teruggewandeld naar onze camping plek.

Dag 4 Nebraska.
We rijden door de Pawnee National Grasslands en zijn nog aan het bijkomen van een zeer frisse nacht aan de voet van de Snowy Range in Medicine National Park in Wyoming. Na de nacht in de prachtige Flaming Gorge te hebben doorgebracht besloten we om op onze rustdag naar ’s ochtends naar Medicine Bow te rijden en daar de middag relaxed aan een van de meren door te brengen. Flaming Gorge was te heet om de hele dag te blijven en vauit Medicine Bow zouden we de volgende dag weer op schema liggen. Medicine Bow bleek, zoals al onze bestemmingen tot nu toe, een stuk verder dan we dachten en daar kwam nog eens bij dat de camping op 11.000 feet hoogte lag. Oeps, lekkere keuze Freya! Ach, ik mag de grenzen van onze mogelijkheden graag testen en weet dat de mooiste plekken niet pal langs de snelweg liggen.

We kwamen dus pas om 3.00 aan op Sugarloaf campground waar we meteen twee extra lagen aantrokken. Het was fris op die hoogte en de wind raasde met grote vaart langs de kale rotsige bergkam waar we pal onder waren. Hoppekee! In 5 uur tijd van een woestijn Canyon naar een High Alps gebergte inclusief sneeuw. Ons lichaam was inmiddels redelijk in de war van alle grote overgangen in hoogte, temperatuur en luchtvochtigheid. Ik had even het gevoel dat ik de hele middag in de luie stoel wilde zitten. De duurde niet lang want het gebergte lonkte en we hadden niet lang meer voordat de zon onder zou gaan en dus zijn we een wandeling gaan maken naar de sneeuw. We zaten echt aan de voet van de bergtop in een terrein met prachtige kristalheldere ijskoude meertjes, velden met wilde bloemen, rotsen van kwarts en hele taaie kleine perfecte dennen boompjes. De wandeling was kort maar onwijs mooi. Wat een diversiteit aan bloemen! in overwegend paars een geel tinten en wederom een dramatiek in de rotsformaties dit keer alleen van een heel andere orde dan in Flaming Gorge. Dat voelde als een teruggetrokken verstild landschap en daar was de wind een welkome verfrissing, hier was’ie koud een lawaaiig en de bergen hier torende boven alles uit met een ijzige overmacht.

Dit was niet de plek voor een luie middag aan een meertje. Dit was een plek voor taaie bergwandelaars en actievelingen. Dat zijn we op het moment niet en het feit dat we allebei tijdens het ontbijt over handschoenen begonnen verzegelde het plan om verder te gaan.

Dag 5 Iowa

Rolling hills of green lush farm land. De overgang van droog en goud naar nat en groen grasland vond bijna onopgemerkt plaats in Nebraska. Gisteren zijn we begonnen aan ons eerste luisterboek ‘A walk in the woods, Re-discovering America on the Appalachian trail’ door Bill Bryson. Een geniale vertelleing (reisverslag) van een poging om het bijna 3800 km lamge pad door de Apallachen te bewandelen. Terwijl we naar dit verhaal luisterden, wat zich trouwens in een heel ander gedeelte van de VS afspeelt, veranderede het cowboy landschap in een sappig, bijna Hollands aandoende landbouw gronden met beken, kreken, rivieren en meren. Het was heet en de luchtvochtigheid makkelijk 100%. De lucht was zo nat dat je’m kom proeven. Het rook en smaakte naar de tropen kas in Blijdorp. Het voelde ook als de tropen maar zag eruit als Brabant. Ik was al redelijk in de war van alle overgangen waar we in razend tempo doorheen reisden, deze tegenstrijdige zintuiglijke ervaring moest er nog eens bij komen! Alles op deze trip was tot nu toe onbekend en nieuw terrein was maar deze visuele herkenning was tot nu toe de grootste verassing. Het rivieren landschap was compleet met riethagen, populieren, spreeuwen, eksters, fluitenkruid en een waterig zonnetje. Dit type landschap zouden we niet meer verlaten tot op onze terugreis alhoewel het naar het oosten meer op Frankrijk en naar het noorden meer op Scandinavië zou gaan lijken. Dit gedeelte van de ‘Mid-West’; Oost Nebraska, Iowa en Wisconsin waar we doorheen reden leek een perfecte replica van het Europa waar Duitsland, Luxemburg, Belgie, Frankrijk en NL samen komen. Een stad als Metz zou zomaar elk moment op kunnen doemen in de volgende vallei. Zelfs de wolken luchten waren hetzelfde.

De stops op de rit door Iowa waren enigszins shockerend. Iowa presenteert zich in de ‘rest area’s’ als een modern en georganiseerd knooppunt van mobiliteit en is trots op z’n faciliteiten voor vervoer per trein, auto en boot. Deze trots wordt breeduit ten toon gespreid in de rest area’s die als voorbeeld dienen van deze typische Iowase industrie en met veel zorg worden schoongehouden. Een beetje teveel zorg als je het mij vraagt. Ik de toiletten waarvan ik gebruik heb mogen maken werd zo veel schoonmaak middel gebruikt dat het pijn deed aan m’n neus en ogen. Ik voelde me een slachtoffer van het fenomeen Hyper Hygiëne. Voor veel Amerikanen zijn dingen pas schoon als ze ook schoon ruiken, dat wil zeggen: ruiken naar schoonmaak middel. Het liefst ruik je dat dan al van een afstand zodat je weet dat het goed zit. Ik verafschuw de lucht van wasverzachters uit drogers die je OVERAL ruikt als je langs huizen loopt. Dat kan niet goed, lees: gezond, zijn.

Dag 9 Wisconsin
Laat ik het verhaal over Iowa nog even afmaken. Iowa voelde heel conservatief en angstig. I know: What can you say about a state based on your view from the Interstate highway?.
Veel tekenen van een extreem evangelistsche moraal die overal weinig subtiel onder je neus wordt gedrukt. Het meest extreme voorbeeld hiervan was een afbeelding van 2×2 mtr van een bloederige geaborteerde foetus op de achterkant van een truck op de snelweg. De tekst eronder luidde: “make the killing stop”.
Daarnaast veel bilboards van radiozenders met namen zoals: ‘Heaven Talks’ en ‘Tune in to God’. Een ander hoogtepunt was een serie auto banden op palen langs de weg waarop in witte letters de volgende tekst was geschilderd: I am a sinner god save me enter into my heart change me I am ready to receive your blessing.
Ach ja, gewoon typisch rural Amerika.
Noch een ding en dan houd ik erover op.
Bij een tankstation zagen we een handgeschreven reclame voor gegrilde kip en het was lunchtijd dus ging in naar binnen om kip te kopen en ook meteen wat brood.
Het restaurant was van binnen een langwerpige witte doos waar het kleine beetje daglicht, dat door de drie ramen aan de voorgevel naar binnen viel, werd overstemd door 12 stuks TL verlichting. Van de 8 plastic tafeltjes, die nogal verloren in de ruimte stonden waren er drie in gebruik. Ik werd zo onopvallend mogelijk (zonder beweging van het hoofd, alleen van de ogen) geobserveerd en voelde de vragen achter 8 paar argusogen. Het leek of men bang voor me was, in ieder geval achterdochtig. We waren duidelijk van een ander soort.
“Do you have grilled chicken and some buns?” vroeg ik aan de serveerster.
“Well, yeah we do”.
“What kind of chicken? Leg or breast?”
“Well, it is like a breast but a little different, how shall I explain? Let me go get one so I can show you”
Ze kwam terug met een bordje in haar hand met daarop een gepaneerd stukje en een bleek ongepaneerd stukje kipnugget.
Ah, nu begrijp ik waarom ze niets kon zeggen over het soort kip!
Processed quasi vlees!
‘Well no thanks.”
Ik verliet verbouwereerd het etablissement. Dit was, na een rouwcentrum, zeker een van de meest deprimerende ruimtes waar ik ooit ben geweest. Killer, plastikker en onechter heb ik nog nooit een restaurant gezien. Een rouwcentrum voor de nep-kip.
Buiten leek alles weer ‘normaal’ Frisse lucht, de wind over het gras en eindeloze glooiende groene heuvels. Ach, hoe ‘echt’ is dat eigenlijk?
Hoe heeft het zo ver kunnen komen dat mensen zo vervreemden van ‘het natuurlijke’?.

Here I’am, met een gloednieuw interessante en informatieve site! Boordevol nuttige tips. En helemaal in voor tips.

Net hierboven in de pagina vindt je onderdelen, zoals crocs- en nepcros, hulpmiddelen zoals een toiletverhoger, klossen etc. Dit zijn losse pagina’s waar je op terechtkomtals je ze aanklikt. Ook vind je op deze site informatie en nieuwtjes in Nederland en daarbuiten als het aankomt op voorzieningen.

Wouter Buist (30), blootsvoets loper

‘Ik vind het heerlijk om op blote voeten te lopen. Het maakt me niet eens zo veel uit hoe ver of hoe lang. Het gaat me om het gevoel zelf, van blote voeten op de grond. Vaak loop ik in de duinen van Soest. Na een dag werken kan het mij in tien minuten helemaal ontspannen.’

‘Daarnaast heb ik gemerkt dat het voor mijn spieren en voeten heel goed is. Mijn voeten zijn veel sterker geworden sinds ik op blote voeten loop. Ook ben ik mijn beenspieren anders gaan gebruiken.

In het dagelijks leven gebruik ik schoenen met heel dunne zolen, zonder hielverhoging. De stabiele houding die ik daarbij heb, is heel prettig. Het is een houding waarbij ik ontspannen ben. Ik heb ook het idee dat door het lopen op blote voeten de balans in mijn lichaam zich herstelt. Dat alles op zijn plek valt.

Overigens was ik als bewegingswetenschapper altijd al geïnteresseerd in de techniek van lopen. Toch heeft heeft het mij verbaasd hoeveel ik heb kunnen leren door gewoon mijn schoenen uit te doen, en te voelen wat ik doe.

Overweldigd
In de wandelworkshops die ik geef, laat ik mensen op zoek gaan naar hoe ze het prettigst blootsvoets lopen. Ik laat ze heel voorzichtig beginnen, op het strand of in de duinen van Soest, want in het begin kan het gevoel aan je voeten overweldigend zijn. Veel mensen zijn tijdens het wandelen niet bezig met hun voeten. Ze lopen met hun benen. Blootsvoets ontkom je er niet aan: je voeten schreeuwen om aandacht.

Het mooie aan lopen op blote voeten is dat het zo simpel is. Wandelen kún je heel ingewikkeld maken, maar als je alles weglaat, ontdek je ineens nieuwe dingen. Idealiter land je op een vrijwel platte voet, dan gaat eerst de hiel de lucht in en volgt de rest van de voet. Je moet de voet redelijk snel optillen. Maar dat doe je automatisch op blote voeten, anders schuur je met de tenen over de grond en veroorzaak je wrijving.

Sinds ruim een jaar ben ik met blootsvoets lopen bezig. De aanleiding was een Finse schoen, de Feelmax, met een heel dunne zool waarbij je het gevoel hebt dat je op blote voeten loopt. Gaandeweg liep ik daar lekkerder op dan mijn oude schoenen. Nu loop ik alleen nog maar op schoenen met vlakke zolen, en als het kan doe ik ze uit.

Townships
Lopen op blote voeten maakt het bewegen gemakkelijker. Je kan alles z’n gang laten gaan zodat je eigenlijk vanzelf loopt. Ergens heb ik het gevoel dat dit komt omdat je met blote voeten de omgeving als het ware waarneemt. In het begin zijn scherpe steentjes verschrikkelijk, maar later krijg je minder last van die prikkels.

Mijn voeten weten het juiste pad te kiezen. Misschien is het wel de intelligentie van de voeten. Maar dat vertrouwen heb ik wel moeten ontwikkelen. Ik las laatst in Jan Knippenbergs ‘De mens als duurloper’, dat Afrikanen lopend vanuit de townships naar hun werk hun schoenen over de schouders droegen. Waarom? Omdat je voeten dan lichter zijn.

Deze week ben ik elke dag in de duinen geweest, op blote voeten. Even lekker een moment voor mezelf. Naar buiten gaan doet sowieso goed, maar ik heb het idee dat het wel meer is dan dat.’

Wist je dat?
Een marktkoopman in België al meer dan tien jaar schoenen uitvent. Blootsvoets. Het lopen op blote voeten ook wel oerlopen wordt genoemd. De mens tussen de 40 en 26 duizend jaar geleden voor het eerst schoenen aantrok. Dat men dat weet omdat de botten in de voet daarna minder sterk werden. Er circa 200.000 zenuwbanen in de voeten uitkomen. Er inmiddels vier blote voeten paden in Nederland zijn, in Groningen Gelderland, Noord-Brabant en Limburg.

Dit artikel verscheen eerder in Op Pad 5, 2008.

Zoals eerder vermeld sta ik in januari in Esta. Maar deze maand staan Benjamin en ik sámen in het blad Op Pad van de ANWB! Ik kreeg ‘m vandaag in de bus en er is een pagina gewijd aan ons überromantische ontmoetingsverhaal. Met fraaie foto uit ons eigen archief. Kopen dus! (of even doorbladeren bij de kiosk)

Naarmate hij Hobart verder achter zich laat schudt de bus, met chauffeur Wally aan het stuur, zijn inhoud steeds heftiger door elkaar. Eenmaal op Cockle Creek Road, een ernstige overschatting van het woord ‘weg’, weet Frans Vermeulen het zeker: Tasmanië’s wildernis kondigt zich aan.

Lees verder over ‘Tasmanië, te Voet over de South Coast Track’ uit Op Pad 8, 2005