beste lezers, de vakantie zit er weer op, maar heeft veel inspiratie opgeleverd. Het zal dit jaar – nog maar eens – gaan over de wondere wereld die een camping is, maar ook over Zen of de kunst van het autorijden, De Welwillenden en de clash der culturen.

tot gauw!

Ik ben net klaar met het lezen van de weekendkrant van De Morgen, mijn favoriet weekendtijdverdrijf. Het gaat zelfs zo ver dat ik, als ik tegen zaterdagavond al alle weekendkranten heb gelezen, mij een beetje verloren voel, dus meestal lees ik die dingen maar maandagavond, dan heb ik nog het gevoel dat het wat langer weekend is en dat ik op maandag toch nog wat nuttigs heb gedaan. Maar goed, erg gelukkig word ik vandaag niet van het lezen van de weekendkranten. Op pagina 78 wordt er aan Freek Braekman, dat kereltje van ‘Laat’, gevraagd of hij ooit een mystieke ervaring heeft gehad. Achteloos antwoordt hij “Tot 2001 heb ik op hoog niveau geschermd. Ik reisde de wereld rond van Mexico tot Seoel.” (ik zie hem daar al staan op de Zocalo in hagelwit schermerspakje, geconcentreerd, gevaarlijk, James Bond-achtig, …). “Sommige zeges kan ik me seconde voor seconde voor de geest halen. Zoals toen ik de wereldbeker won in Iran, in het heiligdom Persepolis, een tempelcomplex midden in de woestijn. Wat ik toen voelde, oversteeg alles. Zulke sensaties ervaar je niet in het dagelijkse leven.” Wat ik voel als ik dat lees, is een gevoel van totale mislukking, gewoon, onsportief, zelfs nog nooit op tv geweest. Waarom lees ik dat soort artikels ook? Hoe minder je over dat soort mensen weet, hoe beter het is.

Gelukkig stond er op p. 81-83 een verrassend reisartikel over het grote succes van de all-in-vakanties. Ik herinner me nog als de dag van gisteren hoe dat begrip zich voor het eerst in mijn bewustzijn nestelde. Het was in Gran Canaria, in 2000. We zaten op de Neckermann-bus terug naar de luchthaven na een week halfpension in Hotel Tabaiba Princess, dat we gekozen hadden omdat ze daar het grootste zwembad hadden. Een corpulent koppel met dito baby stapte op. Met een vette Kempische tongval vroegen ze ons in welk hotel wij hadden gezeten. “In wellek otel edde gullie gezeeete?” Waarop wij hen daarover inlichtten. “Aaah ja, da adde welle ook gezien, mor dor konde genen ooool-in ebbe.” Wij moeten daarop nietbegrijpend hebben gekeken. “Ja, welle pakken altaai ool-in, agedan ’s meurges al goesting het op nen aaamburger, of een cremglaske, dan kunde da gewoen gon aale.” Alles was goed verlopen all-in-gewijs, maar bij het horen van onze hotel-ervaring voelde ze toch enige vorm van spijt over de gemaakte keuze opborrelen: ze hadden niet kunnen zwemmen in het onverwarmde zwembad: 15 graden is toch ‘veul te kaad’. “Ja, da van ullie was wel verwaarmd, da odik gezien in de cataaalogus, mo ja, da was genen ool-in.” Dat ze dan ook nog eens verplicht waren om de hele vakantie met een fluo polsband rond te lopen, vonden ze ook geen punt. “Dan kunne ze zien da ge nen ool-in het.” Dus dat zit enorm in de lift. Club-med, Rui Hotels, op plaatsen als de Dominicaanse Republiek of Antalya. De aamburgers hebben plaatsgemaakt voor sushi all day, wok all you can eat, of cava vanaf 7 u ’s morgens. De hele dag sushi eten in Mexico, zonnecrème à volonté en de keuze tussen zoete en zoute zwembaden… Tja, dat is dan de “Zulke sensaties ervaar je niet in het dagelijkse leven,”-factor in een normaal mensenleven.

Ik heb nu ook wel zin in een cavake.