As much as I love the burgeoning tech ed field and the opportunities it provides students to grow, learn and develop, there are a number of things that fright my night. So, in the spirit of the season, here are five things that keep my spine tingling and my soul caught in that nether world of ghoulish old practices and spooktacular innovation.

1. The forgotten password. Assuming a student is going to forget their login name and password is like assuming a Vampire is going to bite your neck. It’s inevitable, and when it happens, it’s going to suck. Thankfully, you can create a new Google account pretty much whenever you want. Open IDs can’t get on to more websites soon enough.

Forgetting your password? Now that sucks.

2. Dependence on Machines:

When machines get replaced by machines, what hope is there?

Remember in Battlestar Galactica when humans made machines and the machines rose up against their creators and nearly obliterated mankind? No?  Well I do, and it wasn’t pretty.  My (loose) point is this: the more you rely on a machine to get all your work done, the more problems could arise.  I’m sure I’m not the only one who has had a hard drive fail or a paper wiped clean for inexplicable reasons. I love computers and gadgets and doo-dads, but if we’re totally reliant on them….goodbye Caprica.

3.  If the pencil isn’t broke, why fix it? Most teachers I know embrace the push towards using technology in the classroom for creation and collaboration.  There are, however, some who do not see the benefit of it and would rather stay wrapped up in “traditional” ways of teaching than work with a group of people on a given task, increasing that knowledge pool and producing a better product over all.  If we taught (and students learned) in a completely isolated environment, then I guess that would be ok.  But that’s doesn’t seem to be the realty of a 21st century learner.  Or teacher.  Or…duck.

Working together solves problems. Working alone traps you in a sarcophagus.

4.  Have computer, have no Internet. More and more in class a home computer sans Internet is akin to my Jack-O-Lantern from this year existing as a pumpkin without its orange innards. Much of what teachers are asking kids to do are now web-based and for those kids without home Internet, or with spotty connections, the ability to complete assignments and experiences can be frustrating.

Oh Jack, how I miss you.

5.  The Replicants.  One of the more frustrating things for me when rolling out a shiny new lesson that requires tech integration is to have the whole process sputter and squashed by a lack of innovative ideas and creativity.  Not because a student is incapable of being create mind you, but, well,  “if it’s already posted somewhere else, why can’t I just copy and paste it on my Google doc/wiki/forum/blog/whatever?”  Replicating someone else’s work so you can get done quicker so you can get on YouTube faster?  Well that just drives me Batty.

Replicating in favor of creating drives a teacher Batty.

Satuin jonkun aikaa sitten lukemaan aamulehdestä artikkkelin tämän vuoden Mindtrek konferenssista jossa puhuttiin Open ID:stä. (Linkittäisin myös siihen artikkeliin mutta en löytänyt sitä aamulehden nettiversiosta)

Open ID:n ideana on että kaikkiin Internetin palveluihin pystyisi kirjautumaan yksillä tunnareilla sen sijaan että jokaiseen tarvitsee omat. Kaikki varmaan tietää kuinka ärsyttävää on yrittää muistaa niitä kaikkia ja useimmat varmaan päätyy käyttämään samoja tunnuksia ja salasanoja useimpiin paikkoihin, mikä ei ole tietoturvan kannalta kaikista loistavin idea. Suomeksi asiaa on selitetty lisää Open IDn wikipedia artikkelissa.

Jos kiinnostaa tietää asiasta lisää niin omassa tiedonhaussani löysin muutaman hyödyllisen sivuston:
Open ID Explained
What Is Open ID?
Molemmilla sivustoilla selitetään mikä Open ID on, mitä hyötyä siitä on ja miten sitä käytetään. Suosittelen tutustumista.

Tämä painuu nyt testailemaan omaa uutuuttaan kiiltävää Open ID:tään.

…

Ja tunnin myöhemmin mä kadun että ikinä kuulinkaan koko helvetin Open IDstä. Ongelmana se, että en kykene pääsemään perille pystyykö ton Open IDn avulla yhdistämään jo olemassa olevat käyttäjätunnukset sellasilla sivuilla jotka tukee Open IDtä. Jos ei pysty niin sehän on ihan perseestä ja jos pystyy niin en vaan osaa. Huoh.

When we first invited people to become Solvers on hypios, we were essentially asking them to create new online identities.  We asked them to fill in personal details like their name, occupation, location, and interests.  We gave them the option of adding a picture or avatar, and finally (politely) requested that they share their newly-created profiles with other Solvers by tweaking their privacy settings.  Now, we’ve simplified things by adding a Facebook Connect button.  You can join hypios using the Facebook profile you already have.

Having trouble keeping track of all your usernames and passwords?

It quickly gets annoying to have to fill out a new form with your name and hometown each time you want to join a site. Once you’re signed up, you have to remember which username and password combination you’ve used for each network.  In theory, this protects your privacy.  Social networking sites keep your data to themselves, in their own walled gardens, safeguarding your personal details.  In practice, this can be frustrating.  You may have befriended your colleagues on Facebook, but if you decide you want to contact them through Linked In instead, you all have to create separate Linked In profiles and reconnect through those pages.  You also have to deal with the etiquette of different networks.  As Patty Seybold notes in an Outside Innovation post, an executive who never checks his company email may reply instantly to casual messages sent via Facebook, moving business onto supposedly social platforms.

This poses an obvious problem for companies like hypios, whose platform is based on a social network of Solvers.  According to a recent ReadWriteWeb post by Alex Korth, users’ most significant issues lay in having to sign up for multiple profiles, re-enter and synchronize personal data, and their inability to export this data (even though it was personal information).  hypios’ success as a marketplace for solutions depends on our ability to broadcast problems to a wide network of Solvers.  The more Solvers we can recruit, the better the chances that we can help Seekers find the solutions they need.  If Solvers can join using existing profiles, they can also import the social networks they’ve built with these profiles.

How openID standards can make your identity portable

Fortunately, online identities are becoming more and more portable, thanks to open ID initiatives.  OpenID standards allow you to create one account for several sites. The ID can come from an email account (on Google or AOL, for example), a social network profile (your Facebook or myspace account), or another single sign-on (SSO) provider.  You sign in by giving your password to the ID provider, who then confirms your identity to a website or application.  For example, if you want to use your Facebook account to log in to the hypios network, hypios will never see your password. Instead, Facebook checks your password and confirms your identity to hypios, keeping your account secure.

Some application providers have also become ID providers, namely Google and Facebook.  Last December, both companies launched ‘Friend Connect’ features, which allow users to log in to different websites using previously-created identities.  However, as blogger John McCrea pointed out in his post about the launches , Google’s connect feature is built on open-source technology, while Facebook’s uses its own proprietary sources.  And while Facebook initially focused on integrating with major sites like Digg, Google promised to add a social component to any and every website by making it easy to cut-and-paste its code.

Who can you trust with your identity?

Of course, all of this depends on your trusting a provider with your personal information in the first place.  There are privacy, security, and practical concerns:

• One irate former Facebook user, Leif Harmsen, told a New York Times blogger that “Facebook does everything to make you more dependent,” such that “it is not ‘your’ Facebook profile.  It is Facebook’s profile about you.”  In fact, Facebook ended its Beacon program after users complained that purchases they’d made on partner sites were automatically posted as ’stories’ in their Facebook profiles.
• Besides concerns over commercialization of personal information, there are security worries.  Just as an OpenID provides users with access to multiple sites, it gives hackers the same freedom.
• More practically, if an ID provider service goes down, users will be unable to sign on to any of the sites at which they use their IDs.

Why ‘open’ ID doesn’t mean ‘open to the whole Internet’

We think it’s important to remember that having an OpenID doesn’t mean that your profile becomes more open, though.  (Even if Facebook is encouraging its users to make some elements of their profiles open to everyone on the Internet.)  Though more and more websites will integrate social networks, ID providers will only reveal the details you’ve chosen to give out. It’s the same information, just displayed on more pages around the Internet.

As Alex Korth of ReadWriteWeb points out, however, ‘open’ IDs may eventually lead to interoperable IDs and a ‘web of identities’ much like the ‘web of data’ that will form the semantic web.  Just as data will point to other data with URIs, social connections will point to each other through OpenIDs.  Depending on how much information our friends share, a typical search query on the web of identities could poll social connections’ favorite books or vacation destinations by looking at purchase histories or status updates.

It could also help Solvers use each other as resources, whether by polling connections about the best new textbooks or soliciting advice on a scientific problem from like-minded people.  At the very least, it could help Solvers find others who have worked on similar problems or have matching interests.

Given our interest in the semantic web, we think this could be a really exciting way to connect with people.  No matter what ID provider you choose or how you use your online identity, we hope that openID integration will make it easier for you to become part of our network.

Photos from mandamonium and Arkangel on Flickr.

Share this post!

Cloud Computing
Cory Doctorow: ‘ the main attraction of the cloud to investors and entrepreneurs is the idea of making money from you, on a recurring, perpetual basis, for something you currently get for a flat rate or for free without having to give up the money or privacy that cloud companies hope to leverage into fortunes.’ Guardian

Digital Britain
Open Rights Group, BT, Which?, TalkTalk, Consumer Focus respond to government plans to disconnect internet users http://bit.ly/4mCuBA
“3.9M or 7M? Behind the UK’s dodgy file-sharing numbers” http://tinyurl.com/l2xsxk Radio 4 More or Less investigation

Education
Winning Open Design for Classroom of the Future http://ping.fm/QsdXh

Google
http://tr.im/yhQJ Google developing a micropayment platform and pitching it to newspapers

Higher Education
Fast Company on free online alternatives to university: Wiley, P2P University, MIT http://bit.ly/bRS40

Innovation
SSRN Business plans for public WiFi failed to anticipate how residents would use the service. http://bit.ly/2QP6G
Victor Keegan on some online start-ups Guardian

Journalism
Cardiff Future of Journalism Conference: how newspapers use Twitter (mostly badly) http://bit.ly/rzPGX
Video: Leading academics’ views on whether there’s a future for journalism http://bit.ly/rG2yh
Emily Bell: Proposals For Newspaper Publishers Include Google Micropayments http://cnt.to/hHY good summary

Mapping
By 2015, chinese government is planning to have 286 cities digitally mapped http://tinyurl.com/omtau4 reports Beijing Review

Music
FT techblog: Apple allows Rhapsody music streams on iPhone: http://bit.ly/46Hy17 Spotify, now RealNetworks. FCC taking an interest.

Open ID
OpenID Pilot Program to be Announced by US Government http://bit.ly/yWSBH

Open Access
MIT OpenCourseWare Shares Some Stats and Prepares to Make Site Improvements http://bit.ly/SgKyS

Typography
Simon Garfield on IKEA’s switch from Futura to Verdana: flatpack font
Why does it matter? Illustrated

Het OpenID, een van de jongste vormen van identificatie, vindt steeds meer zijn weg op de digitale snelweg. Waar de digitale identiteit kan versnipperen door de vele gebruikersnamen en wachtwoorden die men heeft voor uiteenlopende websites kunnen gebruikers met één en hetzelfde OpenID inloggen op iedere website die gebruik maakt van het OpenID protocol. Het OpenID tracht een bijdrage te leveren aan een uniforme digitale identiteit op het internet. Het heeft als doel het creëren van een open, flexibele, transparante en gedecentraliseerde vorm van authenticatie en identificatie op het web. Maar in hoeverre kunnen we spreken van flexibiliteit, transparantie en decentralisatie? In dit artikel een kritische blik op het OpenID vanuit de ogen van de Franse filosofen Michel Foucault en Gilles Deleuze.

Disciplinemaatschappij

Michel Foucault spreekt in ‘Discipline and Punish: The Birth of the Prison’ van identiteitsvorming in het licht van de disciplinemaatschappij. Hierin gaat het idee schuil van sociale controle door middel van categorisatie van individuen als zijnde data. Tevens illustreert Foucault hoe lokale acties, die (on)bewust door het subject wordt uitgevoerd, een groter systeem van machten kan voeden die niet logischerwijs gecoördineerd is. Je weet wat je doet en waarom, maar niet wat dit voor verdere gevolgen kan hebben op het groter geheel der dingen. De disciplinering van het subject is een klassieke vorm van het vormgeven van de identiteit; het ontsluiten van persoonsgebonden informatie. Discipline leidt tot een machine die perfect en effectief functioneert in de samenleving. Het analyseert de ruimte en controleert de activiteiten van individuen.

Panopticon

Foucault haalt in zijn boek ook de notie van het panoptisme aan. Het panopticon, een gevangenistype wat oorspronkelijk is ontworpen door filosoof Jeremy Bentham, is een gevangenissysteem waarin sprake is van continue controle en registratie. Het systeem is afgegrendeld en staat onder constante bewaking. Individuen kennen een vaste plaats en worden door een macht van boven gedisciplineerd en in het gareel gehouden.

De structuur van het panopticon is onzichtbaar en er is constant surveillance aanwezig die iedereen in het netwerk beïnvloed. De controlerende macht van het panopticon analyseert en deelt mensen in. Bewust en onbewust gedragen subjecten zich naar de regels die gelden binnen het panopticon. Iedereen kan de rol uitoefenen van kijker versus degene die wordt geobserveerd en de kijker en geobserveerde kunnen zich simultaan in beide posities bevinden. Foucault beschrijft tevens het subject als een object van informatie en nooit als het subject van communicatie. Het is eenrichtingsverkeer. Je betreed het netwerk, wordt ingedeeld, wordt constant geobserveerd, je gaat je hier onbewust naar gedragen en hebt uiteindelijk geen stem meer.

Controlemaatschappij

Gilles Deleuze noemt de disciplinerende machtsstructuur waar Foucault over spreek achterhaald. We leven volgens Deleuze – door de komst van nieuwe technologieën – in een controlemaatschappij. Persoonsgebonden informatie wordt op een andere wijze ontsloten wat van directe invloed is op de identiteitsvorming.

De disciplinemaatschappij is volgens Deleuze een analoog systeem, waarin patronen werden gevolgd die een begin en een einde hadden. Wanneer een nieuw netwerk binnen het machtsstructuur werd betreedt moest men opnieuw starten; zich opnieuw identificeren. Nu is er een verschuiving gaande van een disciplinemaatschappij richting een controlemaatschappij. Dit heeft alles te maken met de opkomst van nieuwe media.

Waar in de disciplinemaatschappij men werd opgesloten in een netwerk met strikte regels – als bijvoorbeeld in de gevangenis – hebben subjecten in een controlemaatschappij bepaalde vrijheden binnen netwerken. Maar deze netwerken brengen naast vrijheden ook mechanismes van controle met zich mee die van invloed zijn op het individu. Opdrachten die uitgevoerd moeten worden staan in connectie met elkaar. Een succesvol afgeronde opdracht kan toegang bieden tot een nieuwe opdracht. Het subject maakt hierdoor continu een ontwikkeling door; het wordt steeds gevormd, als het ware geüpgrade, en zo ook de identiteit.

Hoe kunnen we de controlemaatschappij van Deleuze aan de vorming van de identiteit relateren? In de controlemaatschappij is geen sprake meer van een handtekening die voor een individu staat. Deze heeft plaatsgemaakt voor codes die bepalen of iemand wel of geen toegang heeft tot bepaalde informatie. Individuen worden ‘dividuals’, een stukje data, die door middel van controle kunnen worden aangesproken.

In het licht van…

Als we vanuit de klassieke ideeën van Foucault en Deleuze kritisch kijken naar hoe het OpenID de digitale identiteit vormt, centraliseert en haar uniformiteit bewaakt  zijn er een aantal interessante conclusies die we kunnen trekken.

Het OpenID spreekt van een vorm van authenticatie wat open, flexibel, transparant en gedecentraliseerd is. Maar als we het systeem vanuit het oogpunt van Foucault bekijken is er sprake van gesloten systeem wat gebruik maakt van parcellering. Eigenschappen van de gebruiker worden in een gesloten netwerk geclusterd en bewaakt. De parcellering zorgt tevens voor codering en identificatie. Op

Het OpenID is weliswaar transparant; eenmaal aangemaakt staat het in directe relatie tot het individu. Echter, doordat de eigenschappen van het individu geclusterd worden is controle over het individu, zoals in de disciplinemaatschappij van Foucault, gemakkelijker. De gebruiker is direct te herleiden naar zijn of haar Open ID. Gebruikersnamen, wachtwoorden en persoonlijke gegevens zijn niet meer gedecentraliseerd zoals in het huidige internetmodel. In die zin kunnen we dus concluderen dat het OpenID gecentraliseerd in tegenstelling tot wat de makers claimen.

Op basis van het OpenID kan worden bepaald of iemand toegang kan krijgen tot bepaalde content of niet. Dit grijpt terug naar de klassieke ideeën van Deleuze over de controlemaatschappij. Op basis van kenmerken en de codering,wordt bepaald of het individu wel of geen toegang krijgt. Daarnaast transformeert het OpenID met je

mee. Doordat persoonlijke data op minder fragmentarische wijze op het internet verschijnt kan de digitale identiteit mee ontwikkelen met het subject. Dit spreekt in essentie de notie van fragmentatie door het medium van Stuart Hall tegen. Echter, de continue transformatie van het OpenID kan ook een keerzijde hebben. Je OpenID, je digitale identiteit, kan naast met je mee transformeren ook op je achterlopen. Bij veranderingen in de realiteit hoeven deze veranderingen niet direct door te worden gevoerd in het OpenID.

Bronnen

• Deleuze, Gilles. ‘Postscript on Control Societies’ in Thomas Levin, Ursula Frohne and Peter Weibel (eds.), Ctrl Space: Rhetorics of Surveillance from Bentham to Big Brother, Cambridge, MA: MIT Press, 317-321, 2002.
• Foucault, Michel. ‘Discipline and Punish: The Birth of the Prison’, trans. Alan Sheridan, New York: Vintage, 135-228, 1979. [Nederlandse vertaling].
• Singer, Brooke. ‘Against Data Determinism in a Networked World’, MFA Thesis, Carnegie Mellon University

Esta mañana he ído un post en comunidades online y otras inquietudes sobre el debate abierto de las identidades en Internet, algunas personas que leéis este blog no tenéis porque estar al día de qué se comenta en este sector, por tanto trataremos que sirva como altavoz de lo que se cuece.

Bien, hace unos meses se abría el debate de la identidad en Internet, Internet es un medio que está pasando de ser anónimo a tener identidad, y las redes sociales han ayudado a que así sea. Pero tenemos millones de redes sociales a las que suscribirnos, incluso medios de comunicación, para mi Facebook ya lo es.

Ante esta situación la sopiniones son diversas, por un lado de ve la necesidad de que exista una única identidad por persona y no una identidad duplicada y triplicada en cad auna de las webs en las que nos movemos. Hay varias iniciativas y por tanto detractores de ambas. Un grupo de desarrolladores crearon OpenId.org, es una iniciativa que apoya un sistema de identificación digital descentralizado, con el que un usuario puede identificarse en una página web a través de una URL (o un XRI en la versión actual) y puede ser verificado por cualquier servidor que soporte el protocolo. A diferencia de otro tipo de identificadores como microsoftpassport, facebookconnect, google friend connect… aquí no se llevaría nadie el control porque no tiene necesidad de lucro esta iniciativa, es tipo opensource (es el término con el que se conoce al software distribuido y desarrollado libremente. Fue utilizado por primera vez en 1998 por algunos usuarios de la comunidad del software libre, tratando de usarlo como reemplazo al ambiguo nombre original en inglés del software libre free software).

Veremos en unos meses qué propondera, yo mientras no tenemos toda la confianza puesta en OpenId quizás sería bueno que otras empresas y redes tipo tuenti… se animaran a hacer dos acciones en este sentido, dejen importar contactos de tuenti para otras plataformas y empiecen a utilizar un tuentiadd.

Para acceder a los recursos electrónicos suscritos por la Universidad de Salamanca (bases de datos, revistas y libros electrónicos) dejará de estar operativa la actual opción “Acceso mediante Proxy de su cuenta de correo USAL”.
Desde ahora deberá hacerlo a través de “iDUSAL”, o bien “Acceso mediante el código de barras de su carnet USAL”. Puede encontrar más información en la web del Servicio de Bibliotecas: http://sabus.usal.es y en la página de configuración del Acceso Remoto: http://sabus.usal.es/servicios/remoto.html

Se ha habilitado el servicio iDUSAL, servicio de Identidad de la Universidad de Salamanca (http://www.usal.es/webusal/node/2084).
A través de este sistema, mediante una validación única con su usuario de correo electrónico y su contraseña, podrá acceder a diferentes servicios internos y externos a la Universidad, además de proporcionar el servicio de identificador con OpenID (http://www.usal.es/webusal/node/2340).
Entre estos servicios existe un amplio número de recursos bibliográficos a los que se puede acceder validándose en el enlace “Login Institucional” del recurso bibliográfico. Rediris propone una lista con sitios interesantes con identificación Open ID http://www.rediris.es/sir/sps_library.php

Le soir où j’ai publié ce billet, j’ai écouté Les Grands Reportages à RDI. Le titre : «Les enfants de la surconsommation». Le sujet : la publicité faite au enfants aux États-Unis. Après le visionnement, je me suis sentie en conflit avec moi-même car j’adore la pub et en ayant posté ce billet, je ne voulais pas que l’on m’associe (c’est mon surmoi virtuel) aux gens de cette race qui n’ont aucun scrupule et qui veulent vendre à tout prix. J’aime me faire surprendre par une bonne pub, j’aime quand une marque témoigne d’un vrai quotidien, j’aime ça tout simplement. Mais quand on parle à des enfants et qu’on fabrique des machines à consommer et de manière tout à fait intentionnelle, là, j’adore un peu moins…Vous l’aurez deviné, nos voisins d’en bas n’ont pas de règlementation à ce sujet contrairement à nous avec les articles 248 et 249 de la loi sur la protection du consommateur au Québec.Quand tu dis qu’une sortie scolaire est un visite de centres commerciaux…Depuis les années 80, il y a eu un changement dans la mentalité des jeunes car certains pédagogues ont remarqué que l’ambition des jeunes était maintenant de devenir riche :| Aujourd’hui, la philosophie de ces représentations de Laguna Teen (terme inventé par moi-même) est:

Vous êtes ce que vous Avez
Vous êtes ce que vous Acheter
Vous êtes ce que vous Posséder

Bel avenir en perspective pour nos voisins du sud.

Ce que Jeff Gomez expliquait, c’était que maintenant, il va falloir impliquer une marque, un brand d’une manière immersive plutôt que traditionnelle si on veut s’adresser aux nouvelles générations. Il n’a pas tord, c’est un fait. Est-ce éthique, c’est une autre question…et cette question mérite d’être concertée.

On le sait, les  8-12 ans préfèrent l’écran d’ordinateur que la télévision car les jeux qui s’y retrouvent sont interactif et ils ont été pensés, designés justement pour que les enfants veuillent y aller.

Sur DELICIOUS, j’ai poussé un lien «Bill my parents » qui offre l’opportunité aux ados de magasiner en ligne et dès lors, le parent peut aller approuver ou non les achats de leur progéniture. C’est peut-être pas l’idéal, mais au moins, il y a un certain contrôle parental…

Ce qui m’amène à dire qu’Internet et le mobile représentent le no man’s land, le free for all, le sky’s the limit de la publicité car il n’y a aucune règlementation à ce jour. C’est de l’analyse marketing all the way. Où tu cliques, qu’est-ce que tu regardes, combien de temps tu parles, à qui, etc…Je ne pousserai pas plus loin la chose car pour le moment, j’ai envie d’y penser plus longuement…

Par contre, ça m’amène à penser à Facebook Connect . Qu’est-ce que c’est exactement ? Facebook Connect permet de se connecter sur un site Internet indépendant sans avoir à se créer un (autre) compte. C’est génial quand on y pense car comme tout le monde, on n’est pas mal tanné de se créer un millième comptes et comme tout le monde, on oublie son foutu mot de passe. Mais encore, Facebook Connect veut dire quoi…donner l’opportunité aux sites Web d’avoir de l’info sur vous?  C’est probablement un des modèles de revenu du géant du social virtuel. Oui, l’application est gratuite, certes.  Mais qu’advient-il si la plateforme demande à Facebook : hé, auriez-vous (par harsard (!) les données de ma clientèle? Ils vont dire oui, ça coûte tant $. Ha…

Je préfère Open ID. Plus objectif et moins «consumer  friendly».

Hakkında yazmak için epeyce geç bir zaman olmasına karşın, dayanamadım; blogumun ilk girişini web 2.0′a ayırdım. Kendimi bu alan üzerinde uzman ilan etmiyorum fakat yıllar boyu edindiğim bilgileri ve üzerlerindeki nacizhane yorumlarımı da paylaşmakta sakınca görmüyorum. Bu yüzden iyi de oldu bu konuyla başlamak.

İlk olarak şunu açıklığa kavuşturmak gerek. Web 2.0, herhangi bir programlama dili değildir yahut WYSIWYG tipi bir web editor hiç değildir. Bunları sayıyorum çünkü maalesef Amerika’da bile teknoloji cahili telemarket zincirleri bunu sanki Windows Vista altında çalışan bir program gibi göstererek, satış yapmaya çalışıyorlar üstüne üstlük herhangi bir sorun dahilinde 7/24 (!) online destek bile sağlıyorlar. Helal olsun deyip konumuza dönüyoruz.

Temel olarak baktığımızda, ikinci nesil web elemanlarındaki ortak özelliklerin grafik ve programlama üzerinde yoğunlaştığını görüyoruz. Örneğin, bir podcast web sitesi ile bir p2p programı arasındaki benzerliklere bakacak olursak, ilk öne çıkacak şeyler yüksek kalite imajlar, basit arayüz ve etiketleme sistemidir. Aynı şeyi iki web sitesi için düşünseydik, benzerliklerin sayısı kuşkusuz artmış olacaktı, ama ne yazık ki o zaman da bunların neler olduğunu açıklamak daha da karmaşıklaşacaktı. Bu karmaşıklığı oluşturan ana sebep Web 2.0 akımı için herhangi bir standardizasyonun mevcut olmamasıdır. Diğer bir deyişle, bu sistem içerisinde örnek teşkil edecek binlerce internet sitesi mevcuttur fakat içlerinden hiçbiri herhangi bir kalıp içerisine sokulamaz, birbirinden bağımsız olabilirler.

Birçok bilişim insanının varlığı hakkında ateşli tartışmalara sürüklendiği bu akım Tim O’Reilly tarafından 2004 yılında resmen adlandırıldı ve

Web 2.0, bilgisayar endüstrisinde internetin bir düzlem olarak ilerlemesiyle bir işletme devrimi ve bu düzlemin kurallarını başarı için anlamaya çalışmaktır. Bu kurallar arasında başlıcası şudur: Ağ etkilerini daha çok insanın kullanabilmesi için programlar kurmak.

şeklinde tanımı yapıldı.(Alıntı: Wikipedia)

Kendi çapında bir tanım…

O’Reilly’nin tanımı sade bir vatandaş için çok fazla anlam ifade etmemekle birlikte, havada kalan yerlerin oturması için şöyle bir önermede bulunabiliriz: Web 2.0, görselliğin ve güncelliğin ön planda tutulduğu, kullanıcıların seyirci pozisyonundan sıyrılıp katılımcı ve paylaşımcı özelliklerini kazandığı, doğrudan sonuca yönelik aynı zamanda bütün bu aksiyomları basit bir arayüzde gerçekleştiren yeni internet platformudur.

İşin biraz daha teknik kısmına inersek bir web sitesinde olmazsa olmaz ilk şart yüksek çözünürlükte, dikkat çekici ve canlı görsel öğelerdir. Bu öğeler kullanıcı sayısını arttırmakla birlikte kullanım süresini de uzattığı için ideal bir advertising aracı olarak da kullanılabilir.

İkinci şart işin mimarisindedir. Milenyumun ilk yıllarındaki freehost furyasını hatırlayalım. İnsanlar kişisel web sitelerini inşa edebilmek aynı zamanda da maddi külfet altında ezilmemek için geocities, freewebservers, mynet gibi parasız sunucuları tercih ediyorlardı.Verdikleri bedava hizmet karşılığında sitelerin kıyısında köşesinde reklam bannerları ve pop-up’lar barındıran bu sunucularda web sayfası oluşturmak kolay olmakla birlikte, estetik ve kullanabilirlik açısından oldukça uzaktaydı. Genel seyre bakınca olağan, statik, kalitesiz imajlardan oluşan ve dizayn tutarsızlıkları barındıran, herhangi bir değişikliğe gitmek için bütün şablonu değiştirmek zorunda kaldığınız sade html’lerdi bunlar. İşte bu furya Web 2.0 inovasyonu ile yeni nesil bloglara yerini teslim etti. Bu günlerde bir blog sahibi olmak dakikalarla ölçülüyor. Üstelik aldığınız verim, Web 1.0 zamanına göre çok üst seviyelerde.

Üçüncü şart ise kullanılan prorgramlama dili. Web 1.0′da kullanılan html editorler, tasarımcıların yaratıcılıklarını sınırlamaktaydı. Şimdi ise böyle bir durum söz konusu değil. Kısaca AJAX adı verilen yani bir çok dilin senkronize halde kullanılmasıyla oluşturulan sayfalarda öne çıkan özellik dinamizm. Pek tabii ki veri güncelleme kolaylığı da cabası. Buna verebileceğimiz örnek olarak son zamanların popüler içerik yönetim sistemi, açık kaynaklı Joomla! Var. Administrator panelinden tek tuşla sitenizi şekilden şekle sokabilirsiniz. Sunucu üzerinde yapılan ufak veri değiş-tokuşlar sayesinde ise hızlı olarak güncellemelerinizi gerçekleştirebilirsiniz.

Dördüncü olarak, Web 2.0 deyince akla gelen en önemli kavramlardan biri collaboration; yani işbirliği. Makro ve mikro olarak yapılan bu işbirlikleri sayesinde net üzerindeki akış daha hızlı sağlanıyor en önemlisi bu marketten elde edilen gelirler her geçen gün artmakta. Bu da işin ekonomik boyutu. Örneğin, 5 sene önce SEO denilen Arama Motoru Optimizasyonu pek az kişi tarafından bilinirken şimdi ileriyi gören girişimciler patır patır, sadece SEO üzerine şirketler kuruyor. Karşılıklı reklam alışverişleri, link değişimleri ve tabii ki Adsense de işin işbirliği boyutu.

Öte yandan bir başka işbirliği ise site sahipleri ve ziyaretçiler arasında yaşanıyor ki ben bunu mikro olarak adlandırıyorum. Yukarıda belirttiğim gibi web 2.0′la artık dilediği gibi at koşturma yetkisine sahip olan kullanıcılar, wiki adı verilen sanal ansiklopedilere serbestçe bilgi girebiliyor, podcast sitelerde vizüel içerikleri yayınlayıp, paylaşabiliyor, bloglarda yazıları puansal olarak değerlendirip altlarına konu ile ilgili düşündükleri şeyleri yazabiliyor, RSS ve feedback sistemi ile takip ettikleri sayfalardaki güncellemeleri anında elde edebiliyor, sosyal ağlarda bütün arkadaş çevresiyle o an nerede,kimle, ne yaptığını paylaşabiliyorlar.

Bitirirken…

Konuyu şöyle bir toparlayıp, başucu linkleri vererek yazıyı bitirmek istiyorum.

Sonuç olarak, her geçen gün gelişmekte olan teknolojinin internet üzerindeki yorumu olan web 2.0, kullanıcı odaklı bir platform olup, katılımı, paylaşımı ve işbirliklerini desteklemekte, bunun sonucunda ise minimum düzeyde maliyet ile en fazla verimi ve kazancı elde etmeyi amaçlamaktadır. Bunu gerçekleştirmek ise, daha önce akla gelmeyen fikirleri üretmek ve yeniliklere imza atmaktan, bütün bunları ise bilişim dünyasında varolan teknikleri ayırt etmeden, bir harmoniyle uygulamaktan geçiyor.

Kullanım alanında başı çeken internet siteleri için;

Podcast

www.youtube.com

www.dailymotion.com

www.myspace.com

www.metacafe.com

www.musicovery.com

www.read.io

www.musicstrands.com

www.podzinger.com

Resim

www.23hq.com

www.zooomr.com

www.flickr.com

www.deviantart.com

E-ticaret

www.ebay.com

www.amazon.com

www.hepsiburada.com

www.gittigidiyor.com

Karışık

www.wikipedia.com

www.joomla.org

www.reddit.com

www.del.icio.us.com

www.facebook.com

www.pligg.com

www.weblogsinc.com

www.wordpress.com

www.zohowriter.com

www.gmail.com

www.feedburner.com

www.digg.com

www.blogger.com

]]> http://broodkast.wordpress.com/2009/06/05/online-utopia/ Fri, 05 Jun 2009 07:41:53 +0000 broodkast http://broodkast.wordpress.com/2009/06/05/online-utopia/

Het internet is voor velen een virtuele wereld, los van hun echte leven. Ze zoeken al eens iets op. Ze sturen als eens een mail, zoals ze ook wel sporadisch een brief versturen. Voor een minderheid is het internet wel een deel van hun leven. Hun online identiteit is verweven met hun ik van vlees en bloed. Deze happy few bleken al vaker de voorlopers van de massa. What is next? Hoezeer kan het internet samensmelten met onze echte levens, met echte huishoudens en hun behoeften en gemakken? Wat ik in dit artikel beschrijf, is mijn utopische visie op de toekomst van het internet en welke plaats het in ons dagelijks leven kan innemen.

Één worden met jezelf.
Een eerste noodzaak die zich opdringt, is dat iedereen 1 vaste, officiële account heeft op het web. Idealieter is deze account gelinkt met je officiële identiteit, zoals die beschreven wordt door je identiteitskaart. Iedereen kan bijgevolg online inloggen met de gegevens van zijn of haar digitale identiteitskaart. Met dit open-id kan iedereen inloggen bij alle online shops, netwerksites, e-banking en andere online services. Anonimiteit is dus niet langer aan de orde op het web. Dit heeft als voordeel dat online criminaliteit veel sneller in de kiem kan gesmoord worden. Mensen krijgen meer vertrouwen in het internet, iets wat nu nog vaak een drempel vormt. Aan de andere kant blijft het risico op identiteitsdiefstal bestaan. Tevens vraagt dit systeem een aanpassing van alle databases van alle huidige websites.

U bent in de lucht.
Een tweede kwestie is die van de dataopslag. Bestanden worden steeds groter en talrijker. De vraag naar opslagruimte in allerlei toestellen stijgt spectaculair. Gsm’s, laptop’s, HD-camera’s en ipod’s met opslagcapaciteit van 80GB en meer zijn absoluut geen uitzondering. Het is bovendien een last om steeds al die “zware” data te verplaatsen. Hoe vaak ben je niet ergens waar je je digitale muziek, films of foto’s wil bekijken, maar je laptop, ipod of de zoveelste externe hdd niet bij hebt? Een open-id samen met een remote desktop systeem kunnen dit gesleur van data ongedaan maken. Data wordt niet langer lokaal opgeslaan, maar hangt als het ware in de lucht. Nu niet echt natuurlijk, Alles wordt bewaard op servers en is gekoppeld aan je open-id. Zo heeft alle hardware slechts een heel beperkte opslagcapaciteit nodig. Je moet natuurlijk je besturingssysteem en drivers op je apparaat bewaren. En ook om data te bufferen zijn een aantal bytes nodig. Alle andere data pluk je gewoon uit de lucht, door in te loggen op eender welk toestel.

Zo zal het dus mogelijk worden om onbeperkt te fotograferen met je digitale camera. Je foto’s worden immers onmiddelijk bewaard op een server, gelinkt aan jouw unieke profiel. Eigenlijk heb je voortaan steeds al jouw data ter beschikking, zolang je maar een scherm en besturingssysteem hebt om ze te bekijken. En ja, natuurlijk is er steeds een snelle, open en draadloze internetconnectie nodig. En die dient dan wereldwijd voorzien te worden door een service provider of waarom niet door de overheid, betaald met belastingsgeld?

So…
Goed, we weten nu wat de drie vereisten zijn: een officiëel open-id, externe dataopslag en een wereldwijde draadloze internetconnectie. Maar welke voordelen biedt dit nu?

Ik vertelde daarnet al dat het vertrouwen in het internet zal toenemen dankzij een open-id-systeem. Tevens is er een onbeperkte dataopslag en is al je data steeds toegankelijk op alle plaatsen. Deze feiten maken echter nog een pak andere dingen mogelijk. Zo kunnen we met onze id’s ook inloggen via onze tv, gsm, ipod en waarom niet onze koelkasten of oven?

WiFood
Stel je het volgende eens voor: De id’s van alle gezinsleden zijn gekoppeld aan het huis. Via een touchscreen in de keuken kan de boodschappenlijst aangevuld worden. Je merkt dat de melk in de koelkast bijna op is, voegt ze toe aan het lijstje. Hetzelfde doe je met de wortels, de charcuterie en de suiker. Je mankeert ook nog een pakje batterijen en 6 rollen toiletpapier. Hup, alles toevoegen aan het lijstje. Via het scherm kies je je favoriete supermarkt en op het einde van de week verstuur je je lijstje. De volgende dag wordt je bestelling geleverd aan je deur. Betaling verloopt via e-banking op je scherm, ofwel laat je het automatisch doorrekenen op het einde van de maand.

Een gerecht bereiden met hetgene je in je koelkast hebt liggen? Voer op het scherm deze ingrediënten in en je krijgt meteen een aantal gepaste recepten voorgeschoteld. Natuurlijk kan je ook gewoon zelf een recept naar keuze opvragen, met daarbij zelfs de meningen en tips van anderen.

Toch geen zin om te koken vandaag? Geen probleem. Via hetzelfde touchscreen roep je alle restaurants op, (al dan niet) in de buurt. Je kan alles zien per categorie, afstand, prijsklasse, enz. Je kan het menu en de openingsuren raadplegen en zelfs instant reserveren en een routebeschrijving in je gps laden.

Online planner gevraagd
Je agenda heeft voortaan geen vaste drager meer. Je wekker zal je wakker maken op het uur dat je plande in je agenda, ook al heb je deze data ingevoerd met je gsm of vanaf je laptop. Gedaan met afspraken vergeten. Je kan immers online consultaties bij de dokter, tandarts of opticien vastleggen en vervolgens komen die automatisch in je agenda te staan. Bij een conflict tussen twee gebeurtenissen krijg je een waarschuwing, bij verjaardagen of feestdagen, een herinnering.

Je dag zal voortaan ook anders beginnen. Na automatisch gewekt te zijn, zie je op je gsm je planning voor die dag. De koffiezet zal automatisch aangaan naargelang jouw aanvangsuur van de dag. En vervolgens kan je bij het ontbijt op het scherm het belangrijkste nieuws bekijken en krijg je de weers-  en verkeersinformatie te zien die jou persoonlijk aanbelangt.

Terwijl je buitenshuis bent gaat het alarm automatisch aan en je wordt verwittigd indien er ongeregeldheden plaatsvinden. Je kan dan zelfs via je gsm je huis bekijken via een webcam om te controleren of het loos alarm is of niet.

’s Avonds kom je thuis en je opent je garagepoort met je gsm. Je huis is lekker op temperatuur tegen het uur dat je aankomt en indien je later bent dan gewoonlijk zijn je favoriete programma’s automatisch opgenomen. En he, kijk eens aan. De boodschappen die je gisteren bestelde, zijn netjes aan je deur geleverd.

Tv2
Naast de keuken zal ook je tv-scherm een veel uitgebreidere functionaliteit meekrijgen. De hedendaagse digitale tv is al een stap in de goede richting. Maar er is een veel betere integratie met de online wereld mogelijk.

Je tv-scherm zal naast traditioneel tv-kijken ook dienst gaan doen om op het web te surfen, je agenda te raadplegen en om je muziek, films, games en andere media die gekoppeld zijn aan je account af te spelen. Je kan ook nieuwe muziek, games of films aankopen en zo toevoegen aan je collectie.

Zin om te fitnessen? Raadpleeg een fitness-site via je tv-scherm en je hebt meteen een work-outprogramma ter beschikking. Of je kan evengoed video-chatten met één van je vrienden terwijl je sport.

Communicatie zal geen grenzen meer kennen. Vergelijk het met facebook nu, maar dan uitgebreid met audio- en videochat en een stuk gebruiksvriendelijker. Het zal tevens supereenvoudig worden om foto’s, filmpjes, recepten, teksten en allerlei andere grote bestanden te delen met je vrienden.

Papier, niet hier.
Administratieve rompslomp is een ander probleem dat makkelijk kan opgelost worden. Vergeet die honderden rekeninguittreksels, facturen, offertes, rekeningen, belastingsaangiftes, verzekeringsdocumenten die je jaarlijks in de bus krijgt. Deze dingen krijg je voortaan digitaal binnen op je account. Je betalingen zijn meteen geregeld en je bewaart steeds een overzicht van al je documenten en verrichtingen die je in het verleden uitvoerde.

Schilderwerken laten uitvoeren, een loodgieter nodig? Vraag offertes online aan en leg een datum vast vanuit je zetel, je keuken, je wagen. Het maakt niet uit zolang je maar een scherm ter beschikking hebt. De mogelijkheden zijn eindeloos.

Bescherming
De integratie van on- en offline creëert ongetwijfeld een massa kansen en mogelijkheden, maar zijn we bereid om in zo’n wereld te leven? Willen we nog meer dan we nu al doen onze dagen slijten door op schermen te kijken? Bovendien krijgen mensen snel het gevoel dat ze geen controle meer over hun eigen leven hebben, de indruk dat ze geen privacy meer hebben. De onlinewereld is niet voor iedereen weggelegd. Een volledige samensmelting van deze twee werelden lijkt me dus de eerste jaren niet aan de orde, maar er is niets mis met een beetje vooruitstrevendheid.

Less than 16% of humanity do have internet connection. It is strange to speak about social media site. What social type do you mean? Nothing is not social. It is just a kind of  autocongratulation or autopromotion. What’s happening? We are developing Open ID, compatilibity, permeability between social media plateforms because we are not able to talk to others cultures, to others people. Social medias sites need to talk each other because they have not found the way to conquer other lands. When more than 80% of the planet ignore what is facebook, twitter, gmail, we should really think the usefulness of these sites. Are they really social or just narcissistic? 

How can we charm Bambara, Hutu, Zulu, Kalash, Bolowen, Pa Dong to use social media sites? Further to clichés, how can we create social contents? Do we need to review not the business model but the social model? What would be the place of roots?  Do not you believe that arrongance is too much? Do Bambara, Hutu, Zulu, Kalash, Bolowen, Pa Dong they need the same google, ergonomy? What do you know about them? How were the ancient civilizations ways of communication?

Do not be too much socialists, we need money to make money. What do you think about rehabilitating indigenous values? That is not the real value?

Can someone offer a tip or two about Open ID? I can’t figure out how to get one, or what mine is if in fact I already have one. I thought it was just the Letter T’s URL plus my WordPress password, but that doesn’t seem to be working. Please advise!

MySpace has announced a MySpaceID implementation, currently in limited testing on the new Yahoo! homepage. The MySpace application is one of several new “Apps” Yahoo! recently began testing. It’ll enable users to check-in and keep up to date with the information and other people. Other social networks are also aggressive.

Social networks are now getting serious in the business. Recently, Facebook also introduced The Facebook Principles, which will guide the development of its social network service. Also, the Statement of Rights and Responsibilities aims to make clear Facebook’s and users’ commitments related to the service. These initiatives are being carried out to attract and retain users.

Similarly, AOL People Networks has launched Bebo in different European territories. It has also roped in emerging media brands AlloCiné, Clipfish, Telecom Italia owned Yalp!, Diagonal View and Preview Networks’ Filmtrailer to its Open Media Platform.

Others are offering high-end services that go beyond the conventional social networking scope. For instance, Friendster, a leading social network in Asia, has launched support for users in the Philippines and abroad to send and receive money on Friendster. Globe Telecom will partner Friendster for money transfer through its subsidiary G-Xchange (GXI) and their GCASH mobile commerce platform.  Friendster also added support for Tagalog, a language in the Philippines.

The addition of new features has also become important for social networking companies becuase most social networks are struggling for survival in the absence of adequate ad support. According to research firm IDC, ads on social networking services have lower click-through rates than traditional online ads and they also lead to fewer purchases.    

While offering new features, now MySpace social network has launched new functionality for MySpaceID, a product that allows any website to access the MySpace social graph, enabling any user to securely link their MySpace profile, friends, and activities with their favorite websites. 

MySpaceID also launched developer access to MySpace user activity streams and a seamless authentication experience for sites across the web as well as a new developer workflow and MySpaceID SDKs.

With these offers, MySpace claims to be the first major social network to have the full “Open Stack” implemented where information is flowing to partner websites based on open Web standards. 

MySpace now offers OpenID-support on every custom user URL. Previously announced functionality of MySpaceID includes finding MySpace friends on a partner site and linking user’s MySpace profile to the profile on a partner site.

Also Read:
Indians Prefer Global Social Networks

I remember when I first heard about open ID about a year ago, on the Security Now Podcast (twit.tv/sn). I was very excited about the idea of having only one password to manage, while  still being able to sign up for all of these  web 2.0 services. The huge barrier to entry for many of these websites, currently,  is that you have reveal your e-mail address to a third party, who may or may not subscribe you for every porn, viagra and penis enlargment mailing list on the internet. Well I have enjoyed all of the porn over the years, the penis enlargment e-mails are annoying, and I already have a viagra supplier. One e-mail that I don’t mind getting is the Nigerian scam e-mails and fake stock tips. Those always amuse me.

I digress. For those of you who don’t know what the hell I’m talking about, and for some reason are still reading this, I will describe open ID (and hopefully not butcher it). Open ID is a way for you to confirm your identity on the internet. This keeps you from having to create a username and password for each individual website you visit. So an Openid world would work like this: you get onto the internet, and log into your Open ID provider. Then when you want create an account with an up and coming social network, like orkut, you give orkut your OpenID address, such as http://someopenidprovider.com/yourusername. That’s it. No Password, no email address. You may want to create a user name just to obfiscate your id a bit, but the beauty of it is that you don’t need to remember your user name. When you want to log into orkut later, you simply provide your open id credential again. Every time you create an account, your open id provider makes you confirm that it is you creating that account. Every time you want to log in, a similar message appears.

The chief critisism with this that there is one single point of failure for ALL of your websites. That is to say that if anyone ever gets access to your open id account, they can now log into all of your websites. I would contend for most people, this is already the case. How many websites do use the same username and password combo on? The number of websites that want you to create an account these days makes it very difficult to protect yourself by having different passwords for each website. This means that you already have a single point of failure. Log into any one of your websites, from a library computer that has a keylogger on it, and all of your websites are now comprimised. Open ID can at least protect you, by attaching a one time password to your account.

One time passwords come in many forms. Some of the more popular methods are RSA tokens, and SMS alerts. These protect you from having your password compromised by adding a second factor to your authentication.  Factor 1: Something you know (user name and password). Factor 2: Something you have (an rsa token, randomly generating a number that only your Open ID provider know, or  # sent to your cell phone that uses the same method. )

My point about Open Id is that it needs to come soon! It seem’s like many websites, including facebook.com are signing up to be an open ID provider. What we really need, is for websites to start accepting open ID. The sitution that we have right now is like a bunch of websites making keys, but none of them accepting those very same key.

This week, for some reason, I was compelled to try out a bunch of web 2.o services, that I’ve been hearing about for awhile. I’ve been giving my e-mail address out everywhere. Every time I type my e-mail address into a web form I cringe and think “How much spam am I going to get from this site?”

TheSaiko.com

Twitter just “leaked” their “sign in w/ Twitter Connect Feature.  Like other master login services (Facebook, MySpace and Open ID being the biggest and earliest), Twitter will now allow you to user your Twitter login to access other accounts you may have that are in no way tied to Twitter.  This is major in the Techie and early adopter worlds.  

Facebook has a leg-up on this, as there are hundreds of millions of people already actively using their platform every day.  But, Twitter may have timed their introduction perfectly.  Recently their brand has been all over the Internet and traditional media.  The spot light is now on Twitter and they couldn’t be happier.

You may be asking yourself, “Why wouldn’t I just use Facebook to sign in, rather than Twitter?”  That’s a good question.  We’ve not found any reasons why we’d use Twitter over Facebook for login.  It could turnout to be Coke vs. Pepsi with no clear winner.

What has techies buzzing is the fact that Twitter is an open environment where Facebook is closed like the door on a safe.  That means that all Facebook applications operate only within Facebook.  Twitter differs because all of it’s associated applications run outside of Twitter, but connect on the back-end.  That’s huge.  It ensures that Twitter remains simple.

At the end of the day, tech gurus feel that it is an “arms race” with the end goal being the control over the largest amount of users.  So far Facebook is in the lead.  Let’s wait and see if Twitter’s simplicity will beat them in the long run.