Massembre: ik heb er als 12-jarige en vervolgens als 16-jarige CM-monitrice honderden keren gezongen dat “mijn voeten versleten waren”. En toch bleef ik terugkomen.
Een tijd geleden kwam ik er een jaar lang voor mijn werk elke maand een cursus organiseren. 
Dit weekend mocht ik er een andere primeur beleven: met de hele uitgebreide schoonfamilie verblijven in wat de slaappaviljoenen waren vroeger, waar ik toen nog tegen mijn zin de verplichte platte middagrust moest houden. 
Nu genoot ik er met volle teugen van de mini-siësta’s na het pijnigen van mijn kuiten.
Niet alleen de slaappaviljoenen hadden een heuse facelift gekregen en droegen nu de overdreven titel “comfortkamers”, ook de ingang van het restaurant had er een nieuwe attractie bij.  Een collectie van ‘opgezet wild’ vormde een heuse aandachtstrekker vooral voor de 2- en 3-jarige ukjes.  Kleine Elias stelde ons echter allemaal gerust de eerste avond dat we er voorbij kwamen:
“Die bijten niet hoor! Er zitten geen batterijen in!”  …… Oef!

Briljant filmpje, blijven kijken tot het eind… Van Derren Brown, een kruising tussen Jan Bardi (hoe zou het daarmee zijn eigenlijk) en James Randi. Iets om hier in Vlaanderen ook eens uit te halen?