Vorige week woonde ik een opname bij van De Laatste Show. Voor aanvang wachtten we even in de bar, en negeerden we er wijselijk de dame die mensen sprokkelt die dienst willen doen als gezicht op de achtergrond. Sommigen kwamen volgens mij gewoon voor dat moment of fame. Zo zag je bijvoorbeeld al snel enkele mensen rond de selecterende dame cirkelen, terwijl hun lichaamstaal duidelijk  ‘pick me, pick me!’ schreeuwde.

Toen we de studio binnenmochten, werd ons gevraagd om een stoel van de stapel te nemen, en hem ergens rond het podium te zetten. Het doorgangske voor de gasten moest natuurlijk wel vrij blijven. Dus placeerden we ons op de eerste rij, kortbij de interviewzetel (nog iets korter en we zaten op Michiel’s schoot). De mensen die geselecteerd werden als ‘achtergrondgezicht’ moesten in een apart hokje plaatsnemen en de show op een scherm volgen. Gezellig… je komt daar dan om de show eens live te zien, en dan moet je wat tv gaan kijken in een hokje. Eén van die mensen was trouwens een man die ik herkende, omdat ik hem ooit interviewde voor de Colruyt-testimonials. De wereld is klein.

Ondertussen werden wij wat geëntertaind door publieksopwarmer Sven de Leijer. Wat doet die man zijn job goed! Nadat we allemaal al strijk hadden gelegen van het lachen, kwam presentator Michiel op. Wat stijfjes, maar er kon toch een vriendelijke begroeting (+ enkele grapjes over Sven) af.

De gasten waren Rocco Granata (zanger), Roger van Damme (Chef van het jaar), Nabil Ben Yadir (Molenbeekse regisseur) en Jelle De Beule en Lieven Scheire (vaste rubriek ‘Goed gevonden’). Allemaal best interessant, hoewel Rocco Granata me na enkele minuten wel begon te vervelen. Zijn zachte stem en langdradige uitleg brachten mij bijna in trance. Maar het toeval wou dat ik vlak voor Rocco zat, en dat hij af en toe oogcontact maakte. Dus deed ik toch wel alle moeite van de wereld om geïnteresseerd te lijken. Hij bezit trouwens ook die typische Italiaanse charme, en dat uitte zich o.a. in het constant vastpakken van Michiel en de andere gasten. Op het einde zong hij een liedje, en wij mochten het refrein meezingen (jeej). De opname van het liedje gebeurde 3 keer, en op de duur werd het toch iets moeilijker om nog even enthousiast ‘Bella ciao, bella ciao, bella ciao’ mee te zingen.

En wat was nu het resultaat? Onze rug kwam vrij dikwijls goed in beeld. Ook die van m’n pa, die voor de gelegenheid een hemd aanhad met op de rug reclame voor z’n zaak Je hoorde m’n pa dikwijls ook gieren van het lachen (als je z’n lachgeluid wat kent), echt wel grappig om dat achteraf op tv te horen. Bon, tot zover onze 15 minutes of fame

It`s a wrap! Afgelopen vrijdag heb ik de presentatie van Bart Ensink bij Saxion opgenomen met een Panasonic videocamera. De avond ervoor nog een aantal uren bezig geweest met uitvogelen hoe dit apparaat werkt en tips uitproberen om een goede opname te kunnen maken. Voor een beginneling ben ik tevreden over het resultaat.

Het publiek bestond uit studenten die de minor Web-Presence volgen. Ensink gaf een interessante en boeiende voordracht over Content Management Systemen, Search Engine Marketing en Social Media. Prachtige kennis waarmee het aanwezige publiek zijn voordeel mee kan doen!

Volgende stappen zijn opgenomen materiaal digitaliseren en bewerken. Wat er uiteindelijk mee wordt gedaan is nog niet duidelijk. Heb je tips voor het bewerken van videomateriaal via gratis videobewerkingssoftware? Laat het me weten!

Collega gaat een presentatie houden bij Saxion aankomende vrijdag over verschillende onderwerpen waaronder social media. Ik ga dit opnemen met een videcamera. Spannend want ik heb zero ervaring. Moest ook nog ergens een camera met statief vandaan zien te krijgen. Gelukkig had de directeur er een die ik mag lenen. Vond het mooi om te zien dat mijn oproep op Twitter om een camera met statief van iemand te lenen zelfs reacties opleverde!  Nog wel even DV tapes kopen. Als alles erop staat eens kijken wat ik hiermee kan doen door het gratis programma Pinnacle VideoSpin 2 te gebruiken. Wordt vervolgd!

De meningen bij de vorige foto waren verdeeld, zoals deels verwacht. Door het werken met een lange sluitertijd is ghosting nu eenmaal niet te vermijden op dergelijke drukke ontmoetingsplaats. Ook in deze foto krijg je een specifiek kenmerk van de langesluitertijdopname, namelijk melkachtig water. Benieuwd of ook hier weer de meningen uiteen lopen.

Aku yakin, semua orang (waras) pasti tak ingin sakit. Tapi, tak mungkin juga kita bisa selalu sehat tanpa sesekali sakit. Sebab sakit  itu juga penanda bahwa kita memang manusia normal yang punya keterbatasan fisik.

Manusiawi kan?

Teringat sewaktu kami sakit.  Mama menjadi orang yang pualing repot di rumah. Mengompres dahi kami, membuatkan bubur, menyuapi, mengelap badan kami, lalu menggosok badan kami dengan minyak kayu putih. Beberapa kali mama terpaksa bangun karena kami rewel. Bahkan, mama menyiapkan menu khusus bagi yang sakit.

Mama tulus mengelap saat kami mimisan,  juga membersihkan kotoran yang keluar dari perut kami. Tanpa mengeluh. Tak semua orang bisa tahan menghadapi 2 hal ini lho….

Sesekali mama menyentuh dahi dan leher kami untuk mengukur suhu kami, atau menyelimuti kami hingga “brukut” agar tak kedinginan.

Mama pasti membuatkan teh manis hangat dan menyiapkan segelas air putih, menyediakan jeruk manis segar atau pisang, lalu menempatkan sebuah kursi di dekat tempat tidur untuk meletakkan logistik itu agar kami mudah mengambil minum dan obat tanpa harus meninggalkan tempat tidur. Saat kami berangsur sehat dan bisa bangun dari tempat tidur, kursi di dekat tempat tidur pun mulai disingkirkan.

Biasanya sih, belum sehat sepenuhnya, kami sudah bisa mengurus diri sendiri.

****

Saat aku  demam tinggi hingga nyaris mengigau, mama juga menemaniku. Biasanya saat demam tinggi begitu, airmata meleleh tak dapat kucegah, kepalaku nyut-nyutan dan seolah “kulihat” segulung kasur besar  dari langit-langit kamar turun pelan-pelan berputar, semakin dekat….membesar…membesar… membesar…..lalu  mengancam akan menabrakku. Aku seperti mendengar gulungan kasur itu menderu-deru whuung…whuung..whuung….

mengerikan!

Nana kecil selalu ketakutan pada kasur itu. Lalu mama lah yang kupanggil. Saat mama datang, aku merasa aman, pasti kasur itu tak berani datang.

Kalau demam kami cukup serius, mama membawa kami ke dokter dengan naik becak. Mama sanggup menembus gulita malam di kampung yang saat itu minim penerangan untuk memeriksakan kami pada dokter terbaik.

Aku ingat, saat TK, aku pernah sakit, demam parah. Kasur itu tak henti menggulung-gulung hendak menghantamku, jadi terus-menerus kupanggil mama untuk menemaniku.

Tapi, mama juga harus terus beraktifitas mengurus rumah. Akhirnya mama menggendongku dengan selendang sambil menyapu. Aku meringkuk dalam pelukan mama.

Aku merasa badanku sangat berat. Aiih..aku kan sudah besar…

Tiba-tiba aku merasa kasihan pada mama, pastilah berat menggendongku. Repot pula sambil menyapu. Bahkan kulihat adikku tak merengek minta gendong pula. Jatuh iba pada mama, aku minta turun dari gendongan mama.

****

Ketika aku beranjak dewasa, perhatian mama pada kami tak berkurang. Pernah suatu kali, tekanan darahku anjlok sangat rendah hingga aku merasa sekitarku tampak gelap, kepalaku  sangat pusing nyaris tak bisa bangun. Mama membelikanku tonseng dan sate kambing…

hmmm……enak dan mantap??

Uh, enak bagi yang sehat, tapi saat puyeng begitu, mana ada yang terasa enak dan nikmat?

Pernah pula, sewaktu aku harus opname,  mama terpaksa ijin tak masuk kerja demi menjagaiku di rumah sakit. Untuk itu, mama rela tidur di lantai beralaskan karpet seadanya. Aku sebenarnya tak tega, tapi mama berkeras menungguiku.

Rasanya nyaman dan tenang dengan perhatian seluruh penghuni rumah saat kami sakit. Kami menjadi merasa begitu istimewa mendapat perhatian ekstra, terlebih dari mama. Tapi, jangan salah kira; dengan sakit begitu, kami tak lantas menjadi manja berlebihan lalu merengek-rengek minta macem-macem.

Karena punya pengalaman betapa tak berdaya saat sakit dan betapa bahagianya saat kita dimanjakan diperhatikan lebih, maka aku pun mudah merasa iba pada mereka yang sakit. Saat papa, mama atau saudaraku sakit, aku juga “meniru” mama, membuat si sakit senyaman mungkin,  lalu menyiapkan air hangat untuk si pasien mandi. Well, sedapat mungkin aku membantu mama meladeni mereka dengan penuh perhatian.

****

Betapa tak enaknya jatuh sakit di rantau. Tak ada yang akan memanjakanku seperti saat di rumah dulu. Ketika sakit, aku harus bisa mengurus diri sendiri. Di saat seperti itulah yang agak berat. Aku jadi merindukan mama. Ingin diperhatikan seperti dulu.

Mama memang perawat paling hebat di dunia. Tak ada duanya.

Justru pada hari mama harus menjalani operasi pengangkatan kista, Desember 2007 lalu, tak seorang pun dari anak-anaknya yang menunggui mama.

Kakakku berada di luar negeri. Aku pun tak bisa pulang karena harus istirahat total, bedrest setelah cobaan berat yang kualami. Adikku nomor tiga dalam masa pemulihan pasca caesar 2 bulan sebelumnya. Si bungsu tengah di luar kota mengikuti kompetisi bergengsi paduan suara mahasiswa sebagai duta kampus.

Terpaksa papa menunggui mama sendirian. Saat itu aku ingin pulang dan ikut menunggui dan merawat mama, tapi keadaanku tak memungkinkan. Uff…pedih…

Begitupun, mama tak mengeluhkan ketidakhadiran anak-anaknya.

Sudah beberapa hari ini aku termehek-mehek menyanyikan lagu ini. Lagu sangat pendek, berlirik sederhana yang kupelajari saat kecil dulu, entah siapa pengarangnya, tak berhasil kucari lewat internet. Haru biru aku….

Kasih ibu, kepada beta

Tak terhingga sepanjang masa

Hanya memberi, tak harap kembali

Bagai sang surya menyinari dunia

Kupersembahkan lagu ini untuk mamaku.

Mama…Terima kasih telah menjadi perawat terhebat di dunia ya, Ma?

I love you fullll…

****

Nah, siapa perawat andalan Anda?

You need more proof?

Check this out:

http://www.fivedoves.com/letters/aug2009/bge821.htm

http://www.fivedoves.com/letters/may2009/dee57-3.htm

http://www.fivedoves.com/letters/july2009/josephb721.htm

http://www.fivedoves.com/letters/apr2009/dee425.htm

http://www.fivedoves.com/letters/apr2009/dee427.htm

http://www.fivedoves.com/letters/apr2009/josephb428.htm

gisteren dus de studio in geweest. alles staat er voor de drums & bas op en een stukkie gitaar hebben we ook al gehad. liggen op schema, dus nu even duimen dat we die lijn vandaag doorzetten… volgens mij (ons mag ik wel zeggen gaat het echt heel erg tof worden. kan niet wachten tot ik het kan laten horen…

En dan komt dit:

Wat gebeurt er met je huisdier als de opname komt en de arme diertjes achterblijven…

http://www.postrapturepets.com/

deze planeet is gek

shalom

Bram

ZOOO, hehe….! 

Opname’s gemaakt voor een interactieve presentatie (3 korte filmpjes) van mijn bedrijf. Deze kan ik bijv. op mijn website plaatsen. Drie opname’s, met uiteraard verschillende teksten, is wel genoeg voor een middagje heb ik gemerkt. Het weertje was overigens top, nu met spanning wachten op het resultaat…… Volgens de cameraman staat e.e.a. er goed op. Ik ben erg benieuwd, volgende week volgt er meer.