<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>optimista &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://en.wordpress.com/tag/optimista/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "optimista"</description>
	<pubDate>Fri, 25 Dec 2009 06:04:05 +0000</pubDate>

	<generator>http://en.wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Frământări]]></title>
<link>http://florynleahu.wordpress.com/2009/12/08/framantari/</link>
<pubDate>Tue, 08 Dec 2009 11:28:44 +0000</pubDate>
<dc:creator>florynleahu</dc:creator>
<guid>http://florynleahu.wordpress.com/2009/12/08/framantari/</guid>
<description><![CDATA[Anei Trupu-i dulce şi plăpând Pe un mal se odihneşte, Lacu-n ochii-i blânzi priveşte, Deopotrivă toa]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Anei Trupu-i dulce şi plăpând Pe un mal se odihneşte, Lacu-n ochii-i blânzi priveşte, Deopotrivă toa]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[NUNCA ES TARDE, SI EL PROP&Oacute;SITO ES SINCERO]]></title>
<link>http://aliycia.wordpress.com/2009/11/26/nunca-es-tarde-si-el-propsito-es-sincero/</link>
<pubDate>Thu, 26 Nov 2009 11:49:50 +0000</pubDate>
<dc:creator>aliycia</dc:creator>
<guid>http://aliycia.wordpress.com/2009/11/26/nunca-es-tarde-si-el-propsito-es-sincero/</guid>
<description><![CDATA[Tengo que organizar mis papeles, mis ideas, mis libros, mi ropa, mi casa… A base de ir apagando fueg]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p align="justify">Tengo que organizar mis papeles, mis ideas, mis libros, mi ropa, mi casa… A base de ir apagando fuegos aquí y allá, sin tiempo más que para lo que va surgiendo (y no para), he acabado viviendo en un puro caos. </p>
<p align="justify">Una es la adaptación con patas y no lo llevo mal. Pero que nadie se crea que es algo deseado o contemplado pasivamente. Es más, de hoy no pasa.</p>
<p align="justify">La primera medida urgente que voy a tomar para acabar con esta situación va a ser rebautizar a la americana al aparato junto al que me paso la vida. Nada de “ordenador”. A partir de ahora: el “computador” o la “computadora” (a elegir, que luego me acusan de usar lenguaje sexista). A ver si mis neuronas lo captan, que la que tiene que “ordenar” su vida soy YO. Con frecuencia, bastaría con dejar descansar un ratito al mencionado artilugio. A veces, es un gran ayudante; a veces, un gran hipnotizador. </p>
<p align="justify">La segunda medida urgente va a ser “ordenarme ordenar”. Ahora mismo. </p>
<blockquote><p align="justify">- “Pero ya, Alicia. ¡Vamos!”, me dice mi conciencia.&#160; </p>
<p align="justify">- “Valeeee… A publicar esto y al lío”, le respondo yo, con el mismo tono con que mis hijos me dicen que sí, que van a recoger los juguetes.</p>
</blockquote>
<p align="justify">Pero… <em>yes, I can</em>. Yo puedo. Voy a hacerlo. Creedme. Cuando me volváis a leer, imaginadme levitando en medio de un espacio armónicamente organizado para invitar a la paz interior, la concentración y el trabajo bien hecho. <em>Oooommm…</em></p>
<p align="justify">Otra cosa es que sea así. Pero creo firmemente que cuando visualizamos y verbalizamos nuestros deseos damos un paso definitivo para acercarnos más a ellos. Siempre es positivo pararse, al menos, para decidir hacia dónde quieres ir, no continuar dejándote llevar si no te gustan el itinerario o el destino. Hacerte con el timón y poner rumbo a lo que de verdad deseas. Pensar sobre ello. Tenerlo claro.</p>
<p align="justify">Aunque me repito mucho, escrito queda. Necesito recordármelo con frecuencia. Y por si a alguien le sirve, aquí lo dejo. </p>
<p align="justify">Cuidaos mucho y feliz viaje.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[PERDONAD. OCUPAD&Iacute;SIMA. SOBREVIVIENDO.]]></title>
<link>http://aliycia.wordpress.com/2009/11/25/perdonad-ocupadsima-sobreviviendo/</link>
<pubDate>Wed, 25 Nov 2009 08:32:11 +0000</pubDate>
<dc:creator>aliycia</dc:creator>
<guid>http://aliycia.wordpress.com/2009/11/25/perdonad-ocupadsima-sobreviviendo/</guid>
<description><![CDATA[Sobreviviendo a un ritmo de vida frenético. A exigentes “primeras veces” profesionales. A meses de “]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Sobreviviendo a un ritmo de vida frenético.</p>
<p>A exigentes “primeras veces” profesionales.</p>
<p>A meses de “mañana le pagamos”.</p>
<p>A avalanchas de stress paralizantes.</p>
<p>A la gripe A en familia.</p>
<p>A una crisis de pareja que exigió poner punto y aparte</p>
<p>y empezar de cero.</p>
<p>Pero con la ayuda de los amigos, </p>
<p>con autoconfianza,</p>
<p>con paciencia,</p>
<p>con AMOR,</p>
<p>todo llega: </p>
<p>la conciliación de horarios, </p>
<p>el “saber hacer” en el trabajo, </p>
<p>el dominio de los nervios,</p>
<p>la inmunidad ante el virus “terrible”</p>
<p>y el acelerar del corazón, de nuevo,</p>
<p>como cuando te besan unos labios nuevos.</p>
<p>La lucha valió la pena.</p>
<p>La vida ha vuelto a ser mágica, </p>
<p>dulce, </p>
<p>sorprendente.</p>
<p>Es una sensación maravillosa,</p>
<p>como de haberme librado de muchas cosas.</p>
<p>Una sensación de ligereza,</p>
<p>de calma,</p>
<p>de paz.</p>
<p>Me siento… ¿Cómo podría explicarlo?… </p>
<p>Just like starting over.</p>
<div style="width:425px;display:block;float:none;margin-left:auto;margin-right:auto;padding:0;" id="scid:5737277B-5D6D-4f48-ABFC-DD9C333F4C5D:ec53187d-862b-468a-b9f5-1b473c1290a2" class="wlWriterEditableSmartContent">
<div><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/_IXX5gFBkfY&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/_IXX5gFBkfY&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></div>
</div>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Nagytakarítás..]]></title>
<link>http://amivilagunk.wordpress.com/2009/11/19/nagytakaritas/</link>
<pubDate>Thu, 19 Nov 2009 22:51:59 +0000</pubDate>
<dc:creator>amivilagunk</dc:creator>
<guid>http://amivilagunk.wordpress.com/2009/11/19/nagytakaritas/</guid>
<description><![CDATA[Egyik nap selejteztem a gépemen. Sorra töröltem olyan dolgokat, amik már nem illettek bele jelenlegi]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><strong>Egyik nap selejteztem a gépemen. Sorra töröltem olyan dolgokat, amik már nem illettek bele jelenlegi világomba.. azonban sok dolgot kimentettem a végleges elfeledés homályából..:):)</strong></p>
<p><strong>Nézegettem a mappáim, és találtam egyet, ami tele volt dalszövegekkel; régi számok szövegeivel, amiket egykor sokat hallgattam és jelentéseik vannak.. Egyikre kimondottan szívesen emlékszem vissza; málnaszörpös vodka, Requiem és egy mosolygós/sírós este..</strong></p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/Eb2fwb6jJks&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/Eb2fwb6jJks&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
<p><strong>Úgy gondolom, egy ilyen rendszerezés és kiszórás néha kell.. persze attól, hogy töröltem 1-2 dolgot, az emlékeket nem tudom kitörölni; és nem is akarom.. történt bármi, elmúlt barátság, kapcsolat vagy akármi, ha vissza nézek, csak a szépre akarok emlékezni.. ami meg olyan, külön mappában tárolom tovább..:)<br />
</strong></p>
<p><strong>Már nem neheztelek senkire.. ami történt, megtörtént, van, amit szívesen vissza csinálnék; de már nem lehet és ez így van jól. Valószínű lesz olyan, akivel soha de soha többé nem beszélek, nem találkozok.. de talán lesznek barátságok, amik nem örökre hűltek ki; és egy szép napon egy cukrászdában ülünk majd, sütit majszolunk és nevetünk azon, milyen butaság volt elszakadni.. ezért mondjuk azért nekem is kell tennem..<br />
</strong></p>
<p><strong>Optimista vagyok.. hiszek a csodákban és abban, hogy az emberek képesek változni, képesek változtatni.. nemrég még nem hittem; de már elhiszem..</strong></p>
<p><strong>Minden egyes csalódás vagy boldogság, könnycsepp vagy mosoly kellett ahhoz, hogy itt tartsak, ahol vagyok.. és hogy merre tovább? Ez nem csak rajtam múlik.. én igyekszem mindent úgy csinálni, hogy az helyes legyen..<br />
</strong></p>
<p><strong>Ami viszont biztos: akik engem szeretnek, azokat én is szeretem; és akikre számíthatok, azok rám is számíthatnak.. bármikor..<br />
</strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Pulsera Bien está,lo que bien acaba]]></title>
<link>http://pontecosasenlasorejas.wordpress.com/2009/11/16/pulsera-bien-estalo-que-bien-acaba/</link>
<pubDate>Mon, 16 Nov 2009 13:49:28 +0000</pubDate>
<dc:creator>pendientera</dc:creator>
<guid>http://pontecosasenlasorejas.wordpress.com/2009/11/16/pulsera-bien-estalo-que-bien-acaba/</guid>
<description><![CDATA[Pulsera Bien está,lo que bien acaba_22€+gastos de envío De metal y cristal. Pulsera optimista con ch]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img src="http://farm3.static.flickr.com/2696/4109227466_38e0064e00.jpg" alt="" /><br />
<img src="http://farm3.static.flickr.com/2662/4109227458_7b4f72418d.jpg" alt="" /><br />
<img src="http://farm3.static.flickr.com/2670/4109227464_50a7c915d5.jpg" alt="" /><br />
<img src="http://farm3.static.flickr.com/2486/4109227452_a28bbca46b.jpg" alt="" /><br />
<strong>Pulsera Bien está,lo que bien acaba</strong>_22€+gastos de envío<br />
De metal y cristal.<br />
Pulsera optimista con  charms en tono bronce: pareja besándose, corazón reversible con las palabras Love y Amour, charm All is well that ends well (Bien está,lo que bien acaba), puerta y llave con el lema Home, sweet home (hogar,dulce hogar), coche,caramelo,reloj de arena y flores de cristal.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Calitatile unei femei]]></title>
<link>http://luminitacojocari.wordpress.com/2009/11/05/calitatile-unei-femei-4/</link>
<pubDate>Thu, 05 Nov 2009 12:23:20 +0000</pubDate>
<dc:creator>luminitacojocari</dc:creator>
<guid>http://luminitacojocari.wordpress.com/2009/11/05/calitatile-unei-femei-4/</guid>
<description><![CDATA[Exista multe prejudecati despre calitatile unei femei,ar fi inposibil sa negam ca nu stim nimic desp]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Exista multe prejudecati despre calitatile unei femei,ar fi inposibil sa negam ca nu stim nimic despre calitatile sale.O femeie atragatoare are o anumita stralucire interioara,ce exprima feminitate,dinamism,radiaza frumusete si e constienta de calitatile ei si le foloseste.Incredere in sine si farmecul personal ii dau nuanta vietii si un nou gust de-a savura viata.Femeia trebuie sa fie mai intii de toate educata,cocheta,finuta iubitoare,rabdatoare si modestia sa sa-i lumineze fata,blindetea sa-i stea pe buze iar INTELEGENTA so urmareasca intotdeauna in orice fapte sau ginduri.Dar optimismul pentru o femeie este acel fir rosu care o orienteaza sa devina ceea ce-si doreste cu adevarat.Femeia este atragatoare prin fidelitatea si bucuria de-a trai,sunt acele calitati pe care le emana o adevarata Femeie care se accepta si are mai multe sanse de-a fi considerata ATRAGATOARE decit sa fie INCITANTA pentru orice barbat!!!!!!!!!!!!</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Al mal tiempo, buena cara]]></title>
<link>http://suavefluir.wordpress.com/2009/11/02/al-mal-tiempo-buena-cara/</link>
<pubDate>Mon, 02 Nov 2009 07:50:15 +0000</pubDate>
<dc:creator>suavefluir</dc:creator>
<guid>http://suavefluir.wordpress.com/2009/11/02/al-mal-tiempo-buena-cara/</guid>
<description><![CDATA[]]></description>
<content:encoded><![CDATA[]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA["La Anti Ley de Murphy: "Si algo puede salir bien, saldrá bien".]]></title>
<link>http://mejorvendedor.wordpress.com/2009/10/23/ley-de-murphy-vendedor/</link>
<pubDate>Fri, 23 Oct 2009 22:39:56 +0000</pubDate>
<dc:creator>mejorvendedor</dc:creator>
<guid>http://mejorvendedor.wordpress.com/2009/10/23/ley-de-murphy-vendedor/</guid>
<description><![CDATA[n 1949 el ingeniero de desarrollo Edward Murphy Jr. enunciaba por primera vez la &#8220;Ley de Murph]]></description>
<content:encoded><![CDATA[n 1949 el ingeniero de desarrollo Edward Murphy Jr. enunciaba por primera vez la &#8220;Ley de Murph]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Imagen]]></title>
<link>http://mujerezer.wordpress.com/2009/10/23/imagen/</link>
<pubDate>Fri, 23 Oct 2009 02:18:26 +0000</pubDate>
<dc:creator>Mery</dc:creator>
<guid>http://mujerezer.wordpress.com/2009/10/23/imagen/</guid>
<description><![CDATA[  Sin tristeza en esta vida, las alegrias no tendrian valor]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p class="mceTemp mceIEcenter"> </p>
<dl class="wp-caption aligncenter">
<dt class="wp-caption-dt"><img class="size-full wp-image-92" title="Pensamiento" src="http://mujerezer.wordpress.com/files/2009/10/bg_9326681.jpg" alt="Sin tristeza en esta vida, las alegrias no tendrian valor" width="442" height="550" /></dt>
<dd class="wp-caption-dd"><span style="color:#9b4553;"><strong><em><span style="color:#ff0000;">Sin tristeza en esta vida, las alegrias no tendrian valor</span></em></strong></span></dd>
</dl>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[SON COBARDES Y SON POCOS. A POR ELLOS, SIN MIEDO]]></title>
<link>http://aliycia.wordpress.com/2009/10/16/son-cobardes-y-son-pocos-a-por-ellos-sin-miedo/</link>
<pubDate>Fri, 16 Oct 2009 11:54:50 +0000</pubDate>
<dc:creator>aliycia</dc:creator>
<guid>http://aliycia.wordpress.com/2009/10/16/son-cobardes-y-son-pocos-a-por-ellos-sin-miedo/</guid>
<description><![CDATA[&#160; Se llama Ludvínia. Está demacrada, enferma, cansada, pero no para, no puede parar. Contemplan]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p align="justify">&#160;<a href="http://aliycia.files.wordpress.com/2009/10/denuncia.jpg"><img style="display:block;float:none;border-width:0;margin:0 auto 15px;" title="denuncia" border="0" alt="denuncia" src="http://aliycia.files.wordpress.com/2009/10/denuncia_thumb.jpg?w=328&#038;h=469" width="328" height="469" /></a> Se llama Ludvínia. Está demacrada, enferma, cansada, pero no para, no puede parar. Contemplando sus arrugas, nadie le echaría menos de 70 años; tiene 61. Su cuerpo mantiene, sin embargo, una agilidad casi juvenil. Practica un deporte radical: el de la supervivencia en las peores condiciones imaginables.&#160; </p>
<p align="justify">Todos los días la veo pasar, yendo y viniendo del centro. Mendigando comida, buscando desesperadamente un hombro en el que llorar, corriendo a tomarse la sopa que un alma caritativa le deja pagada todos los días. Se mantiene con eso y la fruta o las latas que le dan. Con frecuencia, su paso ligero no tiene un destino, es solo una huida. De las palizas que le dan su marido, su hijo mayor y su nuera. De los insultos que le dedican los drogadictos que han hecho de su casa su principal lugar de reunión y abastecimiento. </p>
<p align="justify">Duerme con frecuencia a la interperie o en una pequeña chabola que se ha construido. Pasa hambre y frío. Acaba empapada cuando llueve. Cualquier cosa, con tal de no entrar donde están los demás para recibir más golpes o volver a ser violada por su principal verdugo. </p>
<p align="justify">No tiene autoestima como para recoger sus cuatro cosas e irse definitivamente. No perdería nada, nada tiene. Ya sólo tendría que mendigar para sí misma y se ahorraría tánto dolor&#8230; Pero es madre. Tiene un hijo de unos quince años, para el que me pide ropa, leche, yogures, galletas y todas las cosas que le gustan y ella no puede comprarle. Chocolate, por ejemplo. Un hijo al que insiste en mimar, aferrándose a él como si fuera su última oportunidad de dar y sentir calor humano. Ese hijo también ha empezado a pegarle y insultarla, como los demás. Y ella se hunde y se hunde sin esperanza. </p>
<p align="justify">Toda la gente da por sentado que un día aparecerá muerta, que está condenada, siendo inocente. Que pronto será un número más en la maldita estadística de la violencia contra las mujeres. </p>
<p align="justify">Llevo unos tres años asistiendo a su sufrimiento, como todos en el pueblo. Habría que ser ciego para no verlo. Pero es que, por ser gitana, es como si le quitasen importancia a sus quejas. Como si las patadas no le dolieran o las palabras tan duras que oye cada día no se le clavaran en el alma. Me indigna que todo el mundo me aconseje que deje de ayudarla “o no te la quitarás de encima”. No consigo hacer oídos sordos a su llanto, a su necesidad de ser comprendida, consolada, cuidada. Por si no tuviera ya bastante maltrato, muchas “personas de bien” la tratan como si fuera una leprosa, la ignoran e intentan mantenerla alejada de sus cómodas y felices vidas.</p>
<p align="justify">Al principio, me limitaba a darle comida y ropa. Luego, intenté que la Seguridad Social se hiciera cargo del asunto. Fueron a su casa, vieron las condiciones infrahumanas en que vivía y simplemente le dieron un dinero mensual. Nada de alejarla del maltratador, nada de protegerla, de sacarlos a ella y a su hijo menor de edad de ese infierno. Ni que decir tiene que su marido se las arregló para ser él quien cobrara el dinero y ella tuvo que seguir mendigando para comer. Y si llegaba a casa con las manos vacías, paliza de regalo. </p>
<p align="justify">El problema no son sólo las instituciones, las leyes, el miedo de la gente a “meterse en líos con gitanos”. Una persona tan vapuleada no se imagina a sí misma llevando una vida “normal”. Se rinde, se conforma. Tira la toalla, como si lo que le ocurre fuera inevitable. Tan solo espera que la muerte llegue ya de una vez, que ese corazón que ya tiene muy debilitado, se pare de repente y la libere de esta prisión. Sería una muerte dulce, comparada con la que presiente. Un mujer así “sabe” que convive con su probable asesino.</p>
<p align="justify"><a href="http://aliycia.files.wordpress.com/2009/10/mujermaltratada.jpg"><img style="display:inline;border-width:0;margin:0 10px 0 0;" title="MUJER MALTRATADA." border="0" alt="MUJER MALTRATADA." align="left" src="http://aliycia.files.wordpress.com/2009/10/mujermaltratada-_thumb.jpg?w=229&#038;h=240" width="229" height="240" /></a>Pero yo no me doy por vencida tan fácilmente. La semana pasada me surgió la oportunidad de hacer algo más. Tuve que valorar las consecuencias. Era algo muy arriesgado. Debía depositar mi seguridad en las manos de terceras personas que no me conocían y que podían meter la pata. Sigo algo asustada, pero siempre he sido positiva, valiente, confío en mi suerte y en la justicia. Compartir aquí esta experiencia es una prueba de ello. Ojalá mi testimonio haga que alguien más se atreva a enfrentarse a sus miedos y denunciar un caso de maltrato del que haya sigo testigo mudo hasta la fecha.</p>
<p align="justify">Aquí la cosa va más allá del maltrato. La gente parece no darse cuenta de lo grave que es tener a unos camellos como vecinos. No se trata solo de esta mujer, sino de todo lo que eso genera y del peligro que corren nuestros hijos, nosotros mismos. Toxicodependientes y delicuentes pasando todos los días delante de casas como la mía, ingenuamente desprotegidas. Aparte, ya he visto a un chico del pueblo, hermano de una amiga, caer en esa trampa mortal. Cada vez que le veía ir en busca de su dosis, me estremecía por dentro. Dentro de unos años pueden ser mis hijos. Por no hablar del hijo de Ludvínia, carne de cañón y posible corruptor de sus compañeros de instituto.</p>
<p align="justify">Uno de mis alumnos es policía. Nada como tener contactos. Que sí, que ya sabían de eso, que algo habían hecho, blablabla. Le conté lo que no sabía. Le provoqué un poco diciéndole que “eso”, en España, hace tiempo que se habría resuelto. Que ese menor y esa mujer debían ser protegidos. También la juventud del pueblo. Él no sólo es una buena persona, íntegra; es padre de un chico y eso le tocó de lleno. Le pedí que se dejaran de rollos de que no lo habían podido pillar in fraganti vendiendo la droga. Que ese cabrón tenía tal lista de delitos a cuestas como para pudrirse en la cárcel el resto de su vida. </p>
<p align="justify">En realidad, no espero tanto. Me conformo con que Ludvínia conozca una vida digna en los años que le quedan de vida. Espero que la acojan en un centro donde no tenga que mendigar comida, donde poder mantenerse limpia, calentita, segura, y convivir con personas que la traten como a un ser humano. Y, si es posible, que su hijo pequeño tenga al menos una oportunidad, la última probablemente, de salir de ahí, de ser reeducado, salvado. </p>
<p align="justify">Hoy le he pedido a Ludvínia que evite llamar a mi puerta en las próximas semanas. Todo cuidado es poco. Sobre todo, ahora que he recibido una gran noticia de su boca. Algo que me contó esta mañana deshecha en lágrimas y palabras de agradecimiento: esta noche, su marido fue detenido e interrogado. Por lo visto, confesó algunos de sus crímenes. El proceso está en marcha. Ojalá sea rápido y efectivo. Ojalá su mujer sobreviva a la furia del monstruo en que preveo que se convertirá, ahora que, por fin, empieza a sentirse acorralado. Ojalá nunca me relacione con su detención.</p>
<p align="justify">Yo no soy de rezar al estilo tradicional, pero hago algo parecido, a mi manera. Ahora lo estoy haciendo: por ella, por nosotros, por todas las personas en una situación similar. La razón está de nuestro lado. Somos muchos más. No podemos seguir haciendo la vista gorda. No podemos permitir que estos tipos hagan lo que les dé la gana y no lo paguen caro. No podemos dejar que destrocen así la vida de los demás.</p>
<p align="justify">No nos dejemos engañar. Su violencia es una muestra de una enorme debilidad. Los fuertes somos nosotros. Los que amamos, los que controlamos nuestros más bajos instintos, los que somos capaces de ponemos en el lugar del otro. Los que podemos, incluso, entender que el que hoy es verdugo ayer fuera víctima y, por eso, no nos negamos a ofrecerle la posibilidad de reparar lo que sea reparable. Pero que no se equivoquen. Aquí, los que están al mando de la situación no son ellos. Somos los que luchamos, los que respetamos y exigimos el cumplimiento de las leyes y el respeto de los derechos humanos. Los valientes de verdad somos los que nos enfrentamos a nuestros miedos para que se haga justicia. </p>
<p align="justify">La fuerza de una persona no se demuestra dando una bofetada, sino ejerciendo y predicando el pacifismo, la solidaridad, el amor al otro y a uno mismo. </p>
<p align="justify"><em>Alea iacta est</em>. ¡Aleluya!</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Winston Churchill]]></title>
<link>http://frasedeldia.net/2009/10/14/winston-churchill-4/</link>
<pubDate>Wed, 14 Oct 2009 22:55:25 +0000</pubDate>
<dc:creator>caminando</dc:creator>
<guid>http://frasedeldia.net/2009/10/14/winston-churchill-4/</guid>
<description><![CDATA[Sea optimista, no resulta muy útil ser de otra manera.]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Sea optimista, no resulta muy útil ser de otra manera.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Enrique Bunbury - Canción cruel]]></title>
<link>http://episodioscercanos.wordpress.com/2009/10/14/enrique-bunbury-cancion-crue/</link>
<pubDate>Wed, 14 Oct 2009 20:57:04 +0000</pubDate>
<dc:creator>acercandro</dc:creator>
<guid>http://episodioscercanos.wordpress.com/2009/10/14/enrique-bunbury-cancion-crue/</guid>
<description><![CDATA[No creáis nunca lo que dicen por ahí cualquiera puede escribir y decir lo que piensa sin pensar una ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>No creáis nunca lo que dicen por ahí<br />
cualquiera puede escribir<br />
y decir lo que piensa sin pensar<br />
una ocurrencia, un rumor<br />
un tostón folosofal, una línea sacada de contexto</p>
<p>es un buen pretexto para poder lanzar<br />
tu arma arrojadiza<br />
contra el resto de la humanidad<br />
por tu forma de andar te reconocerán<br />
al final el problema serás tú</p>
<p>y el tic tac del reloj<br />
marca tus horas<br />
cuenta hacia atrás<br />
¿cuánto crees que te quedará?</p>
<p>podrás escribir a renglón seguido<br />
un indulto, otro insulto<br />
o lo que creas más injusto<br />
puedes utilizar una creencia popular<br />
un refrán o una mentira aprendida</p>
<p>qué tal escuchar<br />
otras voces algo que no conoces<br />
que te pueda apacionar<br />
que te pueda sorprender<br />
como la primera vez, por última vez</p>
<p>puedes utilizar una creencia popular<br />
un refrán o una mentira aprendida</p>
<p>marca tus horas<br />
cuenta hacia atrás<br />
cuánto crees que te quedará.</p>
<p><a href="http://www.goear.com/listen/5e4fe37/Canción-cruel-enrique-bunbury" target="_blank">[Escuchar aqui]</a></p>
<p><span style="font-family:Arial;font-size:13px;white-space:pre;"><br />
</span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Policarpo Fandos.]]></title>
<link>http://gleu.wordpress.com/2009/10/10/policarpo-fandos/</link>
<pubDate>Sat, 10 Oct 2009 02:31:20 +0000</pubDate>
<dc:creator>Gleu</dc:creator>
<guid>http://gleu.wordpress.com/2009/10/10/policarpo-fandos/</guid>
<description><![CDATA[PENSAMIENTO POSITIVO Enfrentarse a un hecho inesperado es dificil. Más aún cuando sus consecuencias ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>PENSAMIENTO POSITIVO</p>
<p>Enfrentarse a un hecho inesperado es dificil. Más aún cuando sus consecuencias son imprevisibles y nadie encuentra las soluciones. Pero solo desde el positivismo se puede avanzar. La realidad no esta siempre en nuestras manos, pero somos libres para elegir la actitud.</p>
<p>&#8221;El optimista, ante un obstáculo, encuentra una oportunidad, y persevera después del fracaso&#8221;.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA["¡CHÚPAME WEY!"]]></title>
<link>http://desarrollodh.wordpress.com/?p=57</link>
<pubDate>Wed, 07 Oct 2009 17:57:34 +0000</pubDate>
<dc:creator>Lucas Burgueño</dc:creator>
<guid>http://desarrollodh.wordpress.com/?p=57</guid>
<description><![CDATA[Ayer conocí una chica muy interesante. Empezamos a hablar de su país, sus platos típicos y de los ob]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Ayer conocí una chica muy interesante. Empezamos a hablar de su país, sus platos típicos y de los ob]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Buscando trabajo]]></title>
<link>http://nomada2401.wordpress.com/2009/10/06/buscando-trabajo/</link>
<pubDate>Tue, 06 Oct 2009 08:50:43 +0000</pubDate>
<dc:creator>Nomada2401</dc:creator>
<guid>http://nomada2401.wordpress.com/2009/10/06/buscando-trabajo/</guid>
<description><![CDATA[No es un secreto para nadie que la situación económica está muy dificil en todos lados y con tal de ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>No es un secreto para nadie que la situación económica está muy dificil en todos lados y con tal de conseguir trabajo pues hay que hacerle de todo no?</p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/M7NghEA2juw&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/M7NghEA2juw&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Optimista]]></title>
<link>http://poen.wordpress.com/2009/09/27/optimista/</link>
<pubDate>Sun, 27 Sep 2009 14:34:00 +0000</pubDate>
<dc:creator>zsebmosoly</dc:creator>
<guid>http://poen.wordpress.com/2009/09/27/optimista/</guid>
<description><![CDATA[- Ki az abszolút optimista? - Az a férj, aki a feleségét a divatház előtt járó motorral várja.]]></description>
<content:encoded><![CDATA[- Ki az abszolút optimista? - Az a férj, aki a feleségét a divatház előtt járó motorral várja.]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[ Autoestima y Actitud Positiva]]></title>
<link>http://anambarrios.wordpress.com/2009/09/21/autoestima-y-actitud-positiva/</link>
<pubDate>Mon, 21 Sep 2009 02:09:38 +0000</pubDate>
<dc:creator>Dra. Anamaria Barrios</dc:creator>
<guid>http://anambarrios.wordpress.com/2009/09/21/autoestima-y-actitud-positiva/</guid>
<description><![CDATA[La tendencia a ver el lado negativo de las cosas y la tendencia a ver preferentemente el lado positi]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><strong><span style="color:#000000;">La tendencia a ver el lado negativo de las cosas y la tendencia a ver preferentemente el lado positivo son actitudes que no sólo influyen en nuestros estados de ánimo sino que terminan afectando a los resultados de lo que hacemos. Es ya un tópico describir a los optimistas como pesimistas mal informados, o como ingenuos que no captan todos los aspectos de la realidad, o como ilusos que antes o después se rendirán a la evidencia de que la vida es un cúmulo de problemas tan frecuentes como de difícil solución. Pero ser optimista no equivale a ser frívolo o inconsciente. Optimista es quien percibe lo bueno de cada circunstancia y quien a partir de esa percepción es capaz de optimizar las posibilidades que cada situación plantea. Una de las verdades más profundas de la psicología humana la refleja el viejo proverbio de que &#8220;nada es verdad ni mentira, todo es según el color del cristal con que se mira&#8221;. Una misma situación percibida por dos personas puede adquirir una dimensión muy diferente. No se puede afirmar categóricamente &#8220;esto es así&#8221;, es más adecuado el planteamiento &#8220;yo esto lo percibo así&#8221;, porque la forma en que hemos aprendido a interpretar la realidad va a condicionar nuestro estado de ánimo y éste el enfoque que daremos a nuestra vida. En realidad, existen casi tantos puntos de vista como personas, en tanto que cada uno somos diferentes de los demás. Pero en una clasificación muy sencilla y quizá un poco reduccionista podemos distinguir entre optimistas y pesimistas. Las personas pesimistas interpretan la realidad desde su lado más negativo, y las optimistas perciben lo mejor de cada situación, lo que no quiere decir que ignoren lo malo. El pesimista no sólo tiene el sufrimiento garantizado, sino que con su actitud difícilmente va a aportar soluciones constructivas a los problemas. En cambio, los optimistas tienden a vivir más felices y superan con más facilidad las complicaciones. Dos tipos de actitudes Las actitudes de clausura las mantienen quienes perciben las dificultades como amenazas, quienes cierran la puerta a las soluciones, se enclaustran en lo dramático y ven, sobre todo, la dificultad. Al contrario, las actitudes de apertura son propias de quienes viven las dificultades como problemas a resolver, buscando la salida más eficaz posible. Cuando se encuentran en una apuro, no pierden mucho tiempo en lamentarse y se dedican a hallar las salidas al problema. Hay que elegir Simplificando, se trata de optar, de decidir qué tipo de pensamientos y actitudes nos resultan más convenientes. La vida cotidiana se empeña en proporcionarnos a menudo situaciones difíciles de sobrellevar y de superar. Esto nadie lo duda. Pero el pensamiento positivo nos ayuda a gestionarlas, porque es constructivo y enfoca las relaciones humanas de una manera más equilibrada, ya que se basa en la convicción de que todo puede ir mejor si nosotros ponemos de nuestra parte una actitud positiva. Ser pesimista amarga el carácter y enturbia nuestras relaciones. Además, esta actitud habitualmente esconde la falta de confianza en uno mismo y en los demás. &#8220;Qué más quisiera yo que ser optimista, pero la vida me ha hecho ser realista&#8221;. Esta afirmación casi siempre oculta una renuncia al cambio, que se basa en que las personas son como son y en que es inútil esforzarse por cambiar el carácter y la actitud de la gente. Nada más falso. Hay que reconocer que todos tenemos un componente genético difícil de modificar, pero la personalidad se compone también de conductas aprendidas y sobre estas sí se puede actuar. En eso consiste el proceso de mejora de la personalidad que, aunque en lo básico se construye en los primeros años de vida, puede cambiarse. Por mucho que creamos ser de un modo determinado, si echamos un vistazo a nuestros cinco o diez últimos años de vida contemplaremos cómo han evolucionado nuestras actitudes ante los diversos acontecimientos ocurridos. Y si la vida nos cambia, normalmente, a más serios y circunspectos, ¿por qué no podemos modificar voluntariamente nuestra manera de ver las cosas, para poder vivir más positivamente? Hablar con uno mismo Víktor E. Frankl, un psiquiatra, cuenta en &#8220;El hombre en busca de sentido&#8221; las peripecias de un colectivo de judíos prisioneros en campos de exterminio nazi, liderados por el propio Frankl, que cada día buscaban (y encontraban) motivos para seguir vivos y mantener la esperanza. Frankl continuó investigando sobre las actitudes positivas como medio de supervivencia y acuñó el término logoterapia, un método terapéutico que utiliza como elemento de curación la capacidad que todo individuo tiene para pensar, hablar y hablarse a sí mismo, en positivo. La clave es restringir los pensamientos negativos y fomentar la fe en nosotros mismos, buscando en cada momento la respuesta más conveniente a nuestros problemas. No se trata de negar las dificultades, sino de trasmitirnos consignas que nos ayuden a superarlos. ¿Quién no ha visto a los tenistas hablarse a sí mismos en pleno partido, animándose, corrigiéndose, estimulándose? Han sido entrenados psicológicamente para ello, para superar esos momentos de flaqueza o desaliento dándose ánimos a sí mismos, apelando a su fuerza interior, a esa actitud positiva y optimista. Ser optimista equivale a vivir mejor Buscar el lado positivo de las cosas ayuda a sentirnos mejor, hace surgir sentimientos de bienestar y proporciona fuerza y energía para enfrentarnos a las situaciones difíciles. Fijarse en las cosas buenas de la vida es una actitud, que puede ser cultivada y trabajada. Veamos algunas pautas: &#8211; Cuando percibimos algo como exclusivamente negativo, dudemos de ese pensamiento. Ha de haber algún modo de hallar algo positivo a la situación o, al menos, a relativizar su gravedad. &#8211; Cuando nos veamos atrapados en un callejón sin salida, no reaccionemos inmediatamente. Detengámonos, reflexionemos y busquemos alternativas. &#8211; Hagamos frecuentemente inventario de todo lo bueno que tenemos, que es mucho. Recordemos cuántas personas están peor que nosotros. &#8211; Escuchemos a quienes nos quieren y nos valoran tal y como somos. &#8211; Utilicemos pensamientos constructivos: &#8220;quiero&#8221;, &#8220;puedo&#8221;,&#8221;soy capaz&#8221;. Recordemos situaciones a las que respondimos positivamente. &#8211; No aceptemos pensamientos como &#8220;a mis años no puedo cambiar&#8221;. &#8211; Admitamos nuestros errores. Sólo quien se equivoca está vivo de verdad. Los que nunca se equivocan, cometen la mayor de las equivocaciones porque no asumen riesgos: consciente o inconscientemente, se han rendido. &#8211; Las dificultades son oportunidades que nos da la vida para fortalecernos. De esas batallas podemos salir reforzados y con una mayor autoestima.</span></strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[THAT IS SO COOL!]]></title>
<link>http://aliycia.wordpress.com/2009/09/18/that-is-so-cool/</link>
<pubDate>Fri, 18 Sep 2009 00:49:43 +0000</pubDate>
<dc:creator>aliycia</dc:creator>
<guid>http://aliycia.wordpress.com/2009/09/18/that-is-so-cool/</guid>
<description><![CDATA[&#160; Dadle al play y mirad a esa chica en primera fila haciendo cosas “raras”. Bailando sola, cuan]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><div style="width:425px;display:block;float:none;margin-left:auto;margin-right:auto;padding:0;" id="scid:5737277B-5D6D-4f48-ABFC-DD9C333F4C5D:ff02bbcb-be38-451d-8392-d378d8fc472d" class="wlWriterEditableSmartContent">
<div><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/TnaPDgYK9gI&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/TnaPDgYK9gI&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></div>
</div>
<p>&#160;</p>
<p align="justify">Dadle al <em>play</em> y mirad a esa chica en primera fila haciendo cosas “raras”. Bailando sola, cuando nadie más lo hace. Saltando como una loca. Tal vez penséis: “¿Qué le pasa a esa? Que le den algo.“ </p>
<p align="justify">Así me he sentido yo en algunas ocasiones. Rara. Excéntrica. Yendo a contracorriente. Incomprendida. Pero algo más fuerte que yo, me ha dicho:”Sé tú misma, olvídate de los demás, sigue tu instinto; haz lo que debas, quieras y necesites hacer. Ahora. A nadie le debes explicaciones.” </p>
<p align="justify">Yo dicto las reglas de mi vida y mi primer mandamiento es ser feliz. Si los demás se conforman con una vida en blanco y negro, ellos se lo pierden. Yo quiero mucho más. </p>
<p align="justify">Lo inesperado no ha tardado en producirse. Algunas personas a mi alrededor se han dejado contagiar por mi desparpajo y mi visión del mundo. La defensas, el sentido del ridículo, la timidez… han saltado por los aires. El crío que aún llevaban dentro ha salido a la luz. Y les he visto sonreír; disfrutar, a veces, por primera vez en mucho tiempo. </p>
<p align="justify">Y esas personas han contagiado a otras. Y esas a otras. Y esas a otras. Y a otras… </p>
<p align="justify">Antes de darme cuenta, estaba rodeada de semejantes, seres humanos en mi misma onda. Transformados o atraídos. Entretejiendo sus vidas con la mía día a día. Uniéndonos todos cuando hace falta. Funcionando como una trama alimentada por el intercambio de favores, de sentimientos, de proyectos. </p>
<p align="justify">¿Te apuntas a la fiesta de ser feliz? Baila conmigo. Sigue mis movimientos. Yo seguiré los tuyos. Seamos uno, una marea humana sincronizada, una red que solo atrape buenas vibraciones. </p>
<p align="justify">Seamos música. Seamos alegría. Ganas de vivir. Let’s do it! </p>
<p align="justify">LET´S DO IT!</p>
<p align="justify">&#160;</p>
<p align="justify">&#160;</p>
<p align="justify">(Obrigada, Paulo. Por vezes um vídeo vale mais que mil palavras.)</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Percepcion Individual]]></title>
<link>http://expresatecontigo.wordpress.com/2009/09/13/percepcion-individual-2/</link>
<pubDate>Sun, 13 Sep 2009 06:40:08 +0000</pubDate>
<dc:creator>expresatecontigo</dc:creator>
<guid>http://expresatecontigo.wordpress.com/2009/09/13/percepcion-individual-2/</guid>
<description><![CDATA[Cada persona posee una manera diferente de percibir el mundo. Como ser humano tienes la capacidad me]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="alignleft size-thumbnail wp-image-41" title="Xavier Simon" src="http://expresatecontigo.wordpress.com/files/2009/05/egoismo-compartido1.jpg?w=500" alt="Egoismo compartido" width="402" height="272" /></p>
<p>Cada persona posee una manera diferente de percibir el mundo. Como ser humano tienes la capacidad mental de percibir y valorar las cosas de manera diferente. Utiliza este bien natural para visualizar las circunstancias de una manera positiva. No es una tarea facil, pero es lo mas conveniente para afrontar aquellas circunstancias desagradables y no dejar que te dominen y manipulen. Por que tal vez en estos momentos seran circunstancias terribles, pero una vez las sobrepases, pasaran a ser un evento dentro de las etapas de la &#8220;vida&#8221;, el cual haz sobrepasado y del cual haz aprendido a ser mas fuerte y mas sabio.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[TODO IR&Aacute; BIEN]]></title>
<link>http://aliycia.wordpress.com/2009/09/02/todo-ir-bien/</link>
<pubDate>Wed, 02 Sep 2009 00:58:45 +0000</pubDate>
<dc:creator>aliycia</dc:creator>
<guid>http://aliycia.wordpress.com/2009/09/02/todo-ir-bien/</guid>
<description><![CDATA[Ven. Acércate. Déjame conocerte. No sé cómo has llegado hasta aquí, pero, créeme, nada es casual. De]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Ven. Acércate. Déjame conocerte.</p>
<p>No sé cómo has llegado hasta aquí, pero, créeme, nada es casual.</p>
<p>Descubramos juntos el porqué de este enigmático encuentro.</p>
<p>Seguro que hay algo que debo darte, decirte, compartir contigo.</p>
<p>Seguro que hay algo que debes contarme, regalarme, compartir conmigo.</p>
<p>Algo que podemos hacer juntos. Algo que aprender el uno del otro.</p>
<p>Lo presiento. Lo sé. Siempre he sabido ese tipo de cosas.</p>
<p>Atraigo a personas como tú. Las necesito para evolucionar, para crecer.</p>
<p>Te necesito. Es probable que tú también me necesites.</p>
<p>Comprobémoslo. Háblame de ti.</p>
<p>Escucharé lo que me quieras contar. Intuiré lo demás.</p>
<p>Leeré tus líneas y tus entrelíneas. Reflexionaré.</p>
<p>Buscaré respuestas, contradicciones, puntos en común.</p>
<p>Formas de liberarte. De motivarte. De ilusionarte.</p>
<p>De hacer que te sientas especial.</p>
<p>Porque sí. Porque lo eres.</p>
<p>Porque quiero, puedo y debo.</p>
<p>Porque seré feliz escuchándote</p>
<p>Leyéndote. Sintiéndote. Aprendiéndote.</p>
<p>Mirándote a los ojos. Al corazón.</p>
<p>Provocando tu risa.</p>
<p>¡Me gustaría tánto verte reír!</p>
<p>Y escucharte, y leerte, y sentirte.</p>
<p>Y aprenderte.</p>
<p>No sé cómo has llegado hasta aquí, pero, créeme, nada es casual.</p>
<p>Ven. Acércate. Déjame conocerte.</p>
<p>Te estaba esperando.</p>
<p>Déjame abrazarte.</p>
<p>Confía en mí.</p>
<p>Todo irá bien.</p>
<p> </p>
<div id="scid:5737277B-5D6D-4f48-ABFC-DD9C333F4C5D:43377363-fa40-468f-a748-ae8a91de2c8f" class="wlWriterEditableSmartContent" style="width:425px;display:block;float:none;margin:0 auto;padding:0;">
<div><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/KFPIMugUWKw&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/KFPIMugUWKw&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></div>
</div>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Amanecer.]]></title>
<link>http://yankoblumen.wordpress.com/2009/08/30/en-la-lucha/</link>
<pubDate>Sun, 30 Aug 2009 05:21:43 +0000</pubDate>
<dc:creator>Yanko B. Antivilo</dc:creator>
<guid>http://yankoblumen.wordpress.com/2009/08/30/en-la-lucha/</guid>
<description><![CDATA[Qué se ama cuando se ama, fue la mágica pregunta latente mientras interrogaba a unas personitas sing]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="    alignleft" src="http://www.pasarlascanutas.com/fondos%20de%20pantalla/paisaje_amanecer_Caribe/fondos/paisaje_amanecer_Caribe_1024x768.JPG" alt="Amanecer" width="295" height="221" /></p>
<p>Qué se ama cuando se ama, fue la mágica pregunta latente mientras interrogaba a unas personitas singulares, nada de constructivas sus respuestas, ningun aporte y es simple pues no existe.</p>
<p>Tras las caídas sientes que ya no puedes más, que la basura ha regresado a tu vida y por n-ésima vez retorna la amargura a ti producto de haber caído en el mismo y estúpido error. Por ahí leí un cometario de Cinthya [vieja amiga] y wow anonadado pero bueno la cosa es así, a pesar de que por causa de querer logar algo haya caído en el maldito error nuevamente, eso no es motivo para rendirme y decir no puedo más, como siempre he dicho la vida te da oportunidades a diario, el hecho de que cada día puedas levantarte y comenzar una nueva etapa por muy simple que sea, es la instancia para volver a comenzar, para enmendar macabros errores, ya no volverá a ocurrir, es algo que lo decides y ya al menos así lo plantea David [un nuevo amigo], la chance del triunfo jamás estubo tan cerca, es solo tratar de hacerlo, pues es la hora, el momento y la oportunidad de alcanzarlo en mis manos.</p>
<p>Te levantas, he aquí un nuevo día, Dios te lo ha dado&#8230; puedes mucho, y ya eres tu versus los obstáculos. Qué sería de la vida sin los problemas, inconvenientes; de cierto nada bueno, no tendríamos ese roce tan peculiar, quizás ni tendríamos todo lo que tenemos, ni sabríamos cuanto podemos.</p>
<p>Lucha, cada día algo nuevo, un nuevo aporte a la batalla de la vida. No estas en este mundo para detenerte por un simple error, estás para algo grande, para lograr mucho, solo depende de tu enfoque y de quien te sustente, para que te resulte procura que Dios esté de tu lado <img src='http://s.wordpress.com/wp-includes/images/smilies/icon_wink.gif' alt=';)' class='wp-smiley' /> </p>
<p>Olvidé que Verónica [Otra amiga del ayer] se merece aquello que habla de los problemas.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[APURANDO EL MES DE AGOSTO]]></title>
<link>http://aliycia.wordpress.com/2009/08/26/apurando-el-mes-de-agosto/</link>
<pubDate>Wed, 26 Aug 2009 18:25:57 +0000</pubDate>
<dc:creator>aliycia</dc:creator>
<guid>http://aliycia.wordpress.com/2009/08/26/apurando-el-mes-de-agosto/</guid>
<description><![CDATA[Me hizo mucho bien escribir el anterior post. Y algunos otros que no llegué a publicar; en ellos sol]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p align="justify"><a href="http://aliycia.files.wordpress.com/2009/08/picture44.jpg"><img style="display:inline;margin-left:0;margin-right:0;border-width:0;" title="Picture 44" border="0" alt="Picture 44" align="left" src="http://aliycia.files.wordpress.com/2009/08/picture44_thumb.jpg?w=221&#038;h=254" width="221" height="254" /></a>Me hizo mucho bien escribir el anterior post. Y algunos otros que no llegué a publicar; en ellos solté toda la negatividad que había acumulado últimamente. Ha sido también estupendo poder desahogarme, reírme y recordar quién soy al lado de mi familia; mis padres y mi hermano mayor, de visita la semana pasada. </p>
<p align="justify">En síntesis, he dedicado este mes de agosto a desconectar del trabajo y a hacer limpieza en casa, en el jardín y en mi alma, los tres bastante abandonados. He pasado más tiempo de calidad con mis hijos. He vuelto a disfrutar de cosas que antes me gustaban. He descansado el cuerpo y la mente. El proceso de cura está casi acabado. Ya tengo ganas de iniciar mis nuevos proyectos. A partir del día 1, a la vuelta de la esquina. Mientras tanto, intento que Alex e Inés, sientan que cada día es especial, aunque no sean éstas las vacaciones que hubiera deseado para ellos.</p>
<p align="justify">Quedan flecos importantes, sobre todo los referentes a la pareja. Pero se empiezan a mover fichas. Es un recomienzo. Completo. Porque en esta crisis, la de los 7 años la llaman, el amor tocó fondo por mi parte. Muchos motivos de tensión acumulados. Distanciamiento total. Y la necesidad de reencontrar mi camino y mi paz interna, antes de ser capaz de volver a querer. </p>
<p align="justify">Todo comienza a encajar. La armonía se está instalando en mi vida. Este año va a ser el de la llegada a metas antes solo soñadas: la compatibilidad total entre trabajo y familia, la reconquista de un espacio y un tiempo personal, la autosuficiencia económica, la forma física y una nueva e interesante vida social (aquí y en Sevilla). La estabilidad sentimental es una meta aún lejana, pero que veo ahora mucho más factible que hace unos días. Como digo, algo está pasando, algo se está moviendo&#8230; </p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[La eterna cumpleañera]]></title>
<link>http://alessiadibari.wordpress.com/2009/08/22/la-eterna-cumpleanera/</link>
<pubDate>Sat, 22 Aug 2009 18:00:36 +0000</pubDate>
<dc:creator>Alessia Di Bari</dc:creator>
<guid>http://alessiadibari.wordpress.com/2009/08/22/la-eterna-cumpleanera/</guid>
<description><![CDATA[Antier fue mi cumpleaños “oficial”. A la mayoría de la gente le parece chistoso –inclusive ridículo-]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Antier fue mi cumpleaños “oficial”. A la mayoría de la gente le parece chistoso –inclusive ridículo- que festeje dos cumpleaños, pero qué le puedo hacer si la vida quiso que cumpliera dos veces en un mismo año.</p>
<p> </p>
<p>Y no, no estoy pacheca ni nada que se le parezca. Nací un 20 de julio, pero mi acta de nacimiento dice 20 de agosto. Tal vez la vida quiso compensar los ocho prematuros meses con lo que nací y cuando menos para efectos legales compensaron el mes que me hizo falta en la panza de mi madre.</p>
<p> </p>
<p>A decir verdad, me gusta tener dos cumpleaños, me siento especial. Creo que de alguna forma marca una diferencia y me hace particular. Se preguntarán ¿qué tiene de particular cumplir dos veces? Tal vez nada, pero a mí me da una cierta ilusión de compensación.</p>
<p> </p>
<p>Indudablemente festejo los dos, uno más que otro. El de julio –el día que nací- es el más importante, pero igual me ofendo sino me marcan –aunque sea- para felicitarme en el de agosto. Si mi cumpleaños de julio no fue ninguna maravilla o hubo algo que no me gustó, en el de agosto me puedo reivindicar… por aquello que dicen los que saben de astrología &#60;&#60;<em>a como es tu cumpleaños es tu año</em>&#62;&#62;, pues yo tengo dos chances de tener un mejor año.</p>
<p>De hecho este año estuve muy festejada… primero festejé con una fiesta –de disfraces y todo- dos días antes de mi cumpleaños; después –el mero día- salí con mis amigas a cenar y antier festejé con mi familia en la playa y hasta soplé la velita con mi sobrina.</p>
<p> </p>
<p>Probablemente no tenga nada de extraordinario tener dos fechas onomásticas, pero por qué no celebrarlas si la vida me premió con dos. Así que “¡gracias a la vida, que me ha dado tanto!”</p>
<p> </p>
<p>Sí, hoy ando muy optimista. ¿Qué le puedo hacer? Tener al retoñito de mi hermana rondándome aquí todo el día no deja lugar a la amargura ni a la desesperanza. De hecho, ahora que reparo en esto, creo que por eso no he podido terminar el libro que traje para leer, es de una melancolía y tristeza como pocos y no estoy en ese <em>mood</em> –cuando menos por el momento-. Ya regresaré a mi casa y junto conmigo, todo el equipaje.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[QUERER ES PODER.]]></title>
<link>http://jgarciasola.wordpress.com/2009/08/21/querer-es-poder/</link>
<pubDate>Fri, 21 Aug 2009 22:20:30 +0000</pubDate>
<dc:creator>Jennifer García Sola</dc:creator>
<guid>http://jgarciasola.wordpress.com/2009/08/21/querer-es-poder/</guid>
<description><![CDATA[&#8221;No es porque las cosas sean difíciles que no nos atrevemos. Es porque no nos atrevemos que la]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:center;"><strong><em>&#8221;No es porque las cosas sean difíciles que no nos atrevemos. </em></strong></p>
<p style="text-align:center;"><strong><em>Es porque no nos atrevemos que las cosas son difíciles&#8221;.</em></strong></p>
<p style="text-align:right;"><strong>Lucio SÉNECA.</strong></p>
<p>Han pasado dos  siglos y las palabras del filósofo de origen cordobés no sólo siguen vigentes, sino que se reafirman cada día.</p>
<p>A menudo hacemos que las cosas sean difíciles, quizá porque buscamos demasiadas excusas, aparentemente razones coherentes y de peso, que no hacen otra cosa que retrasar la consecución de nuestros objetivos. Nos preocupa actuar sin pautas, y organizamos cada segundo de nuestro tiempo, porque tenemos muchísimas cosas que hacer, todas mucho más importantes que pararnos a pensar qué es lo que realmente queremos, y como &#8216;cada cosa tiene su momento&#8217; seguimos avanzando en el esquema de nuestra rutina, hasta llegar al próximo paso, para no romper nada. Lo único que se nos escapa en nuestro elaborado plan, el tiempo, tiempo que es en realidad impredecible, por más que queramos controlarlo, no sabemos a ciencia cierta en qué instante comienza &#8216;el momento de tal cosa&#8217; o &#8216;el momento de tal otra&#8217;.</p>
<p>A veces deberíamos ser mucho más simples, hombres y mujeres, simples. Y plantearnos hacer las cosas, sin importarnos si es ese el momento, las circunstancias o los intereses. Si no, puede que un día decidamos parar en nuestro ajetreado día a día, y entonces preguntarnos, ¿pasó el tren?&#8230;</p>
<p><em><strong>&#8221;Podemos hacer lo que deseemos si lo intentamos lo suficiente&#8221;.</strong></em></p>
<p><strong>Hellen Keller. (Medalla Presidencial de la libertad de los EEUU 1964).</strong></p>
<p>Efectivamente, hace más el que quiere que el que puede.</p>
<p>Me llama mucho la atención que en muchas ocasiones, cuanto más nos acercamos a lo que queremos, a nuestras metas, más miedo sentimos, es curioso cómo las personas nos &#8216;entretenemos&#8217; para hacer tiempo, porque ahora no es el momento, o porque &#8216;no se puede&#8217; hacer otra cosa.</p>
<p>Decididamente dudo bastante que pudiera &#8217;sobrevivir&#8217; bajo ésta premisa. Me opongo al &#8216;No se puede&#8217;.</p>
<p>Prefiero vivir con ilusión por las cosas que hago, hacer las cosas que quiero y siento, que para nada implica que no las haya sopesado antes.</p>
<p>Y es que no hay cosa que me guste más que sentir ILUSIÓN, soñar en pequeñito y luchar por alcanzar mi meta, porque después vendrá otra, y otra, y otra&#8230; Me encanta tener un proyecto delante, aunque pueda parecer insignificante, y sentir nervios, impaciencia.. por empezar a trabajar en ello.</p>
<p>No puedo soportar cuando me doy cuenta de que estoy complicando tanto algo, que pueda estropearlo tanto que no tenga arreglo, y &#8216;perder el tren&#8217;. Aunque cuando consigo &#8216;espabilar&#8217; corro hasta la siguiente parada, porque creo que el momento depende de cada uno, cada persona puede &#8216;transformarse&#8217; a sí mismo, y por extensión a su realidad.</p>
<p>Con esto, no espero otra cosa que transmitir un &#8216;pelín&#8217; de espíritu emprendedor, o al menos las ganas de &#8216;cambiar el chip&#8217;, ser optimista es más sano para todos, y además mejora el humor&#8230; y en estos tiempos que corren no está mal convivir con personas alegres, que si algo tiene solución, no es un problema.</p>
<p><em><strong>&#8221;LO HICIMOS PORQUE NO SABÍAMOS QUE ERA IMPOSIBLE&#8221;.</strong></em></p>
<p><em>(M. Ángel Rodríguez Pinto.</em> Director de ESCO-ESNA<em>.)</em></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[No vale la pena]]></title>
<link>http://remyblas.wordpress.com/2009/08/20/no-vale-la-pena/</link>
<pubDate>Fri, 21 Aug 2009 00:54:52 +0000</pubDate>
<dc:creator>Remy Blas</dc:creator>
<guid>http://remyblas.wordpress.com/2009/08/20/no-vale-la-pena/</guid>
<description><![CDATA[Hay veces en que mi instinto tiene una voz tan clara y potente que me resulta difícil expresar la fu]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Hay veces en que mi instinto tiene una voz tan clara y potente que me resulta difícil expresar la fuerza de la convicción que puedo tener acerca de algo por solo una simple corazonada. Como ahora, que tengo la total seguridad de que ciertos intereses que pueden presentarse en mi vida no valen la pena. Es una frustración previa al intento, y podrían acusarme de negativo o derrotista, pero no es pesimismo sino la simple convicción de que algo no vale la pena, que el resultado jamás va a ser lo suficientemente satisfactorio como para justificar los intentos y esfuerzos.</p>
<p>¿Soy realmente una persona pesimista por eso? No soy capaz de fundamentar tales decisiones a través de la lógica o el razonamiento, es simple y puro instinto, natural y salvaje, un sexto sentido en su expresión más completa.</p>
<p>No me considero una persona demasiado activa, puede que no haya logrado en mis años de vida tanto como otros en el mismo tiempo, pero sé que logré mucho más que otros y estoy en una posición, que tengo una vida que algunos incluso envidiarían. En algunos sentidos dejo que la pereza sea mi pecado capital de preferencia, pero en muchos aspectos soy alguien emprendedor y me doy el lujo de ponerme objetivos y plantearme proyectos a veces ambiciosos. Algunos quedan en el olvido pero muchos otros se vuelven realidades y tengo la seguridad de que otros que aún no alcancé, van a realizarse si no me rindo.</p>
<p>Pero hay otras cosas en las que ni siquiera soy capaz de considerar la posibilidad de que se realicé. Casualmente suelen ser temas referidos a mi vida sentimental y puede que ahí radique el problema, que ese sea mi zona defectuosa, el aspecto más pesimista de mi filosofía de vida. Pero incluso teniendo en cuenta eso hay veces que el instinto dice fuerte, claro y sin dejar lugar a dudas: No vale la pena.</p>
<p>Y no me queda otra que aceptarlo.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
