Reading the latest anthology of essays by Orhan Pamuk, Other Colours, I found one in particular that triggered some thought:  Who do you write for?

He describes periods in history in which literary writers wrote for the nation. Then, towards the end of the 20th century literary novels gained the status of high art.

His conclusion is that today, the answer for the generalised question: for whom do writers write? is that they write for their ideal reader, their loved ones, themselves or no one. Concisely, they write for those who read them.

He argues that literary writers are writing less for their national majorities, who don’t read them, but for the small minority of literary readers that do.

Analogous to what happens in the literary space, and trying to disregard the lack of romanticism in the business world, executives should view their role in society in a similar way.

Share registries turn over with vivacious rapidity. An analysis of such listings might be worth less than the resources put into doing it.

Then, directors and executives should always work with the ideal investor in mind. That marginal minority that, at any one moment, might own the companies they manage and control.

Like writers and politicians, executives must aim  for the best, while remaining loyal to their ethical standards. They should strive to engage with the world in which they live and understand their own changing place in that world.

But the ideal reader and novelist do not exist, and ideal politicians or executives don’t either.

The ideal investor or citizen could exist, however, in Orham Pamuks’ words, through

“first by imagining him into being, then by working with him in mind.”

WWW

(Salin mula sa sanaysay na To Be Happy ni Orhan Pamuk)

Palasak ba ang maging masaya? Palagi ko itong tinatanong sa aking sarili. Sa kasalukuyan, ito ang palagi kong iniisip. Kahit nasabi ko noon na lahat ng taong may kakayahang maging masaya ay masasama at mabababaw, kung minsan ay iniisip ko rin ito: Hindi, ang pagiging masaya ay hindi masama at minsan ay nangangailangan din ng utak.

Tuwing ako ay pumupunta sa tabing dagat kasama ang aking apat na taong gulang na anak na si Rüya, ako na ang pinakamasayang tao sa buong mundo. Ano ba ang pinakananais ng pinakamasayang tao sa buong mundo? Gusto niyang, natural, ipagpatuloy ang pagiging pinakamasayang tao sa buong mundo. Dahil dito, alam niya kung bakit mahalagang paulit-ulit na gawin ang isang bagay. At iyon nga ang dapat gawin, ang paulit-ulit na paggawa sa mga bagay-bagay.

1. Una sasabihin ko sa kanya: Sa araw na ito, tayo’y pupunta sa tabing dagat sa ganitong oras. Si Rüya naman ay pabibilisin ang oras. Subalit ang pananaw niya sa panahon ay medyo hindi pa lubusang buo. Halimbawa, bigla siyang pupunta sa aking tabi at magtatanong, “Aalis na ba tayo?”
“Hindi.”
“Aalis na ba tayo sa loob ng limang minuto”
“Hindi pa. Mga dalawa at kalahating oras pa.”

Pagkalipas ng limang minuto, muli siyang babalik at magtatanong, “Tatay, pupunta na ba tayo sa tabing dagat ngayon?” Kalaunan, gamit ang tinig na nanglalambing, si Rüya ay magtatanong “Aalis na ba tayo ngayon?”

2. Mukhang hindi na darating ang takdang panahon, subalit ito’y dumarating din. Sa ngayon si Rüya ay nakasuot na ng kanyang damit panlangoy at naka-upo sa kanyang de-gulong Safa na pambatang bagon. Sa loob nito’y mga pamunas ng katawan, karagdagang mga damit pampaligo, at isang nakatatawang lalagyang gawa sa buri na aking inilipat sa kanyang kandungan bago ko hinila ang bagon gaya ng aming nakasanayan.

3. Habang kami ay pababa sa masikip na iskinita, ibinuka ni Rüya ang kanyang mga labi upang sambiting ang isang malakas na Aaaaaah. Habang idinuduyan ng malubak na daan ang aming bagon, napapalitan ang kanyang sigaw ng Aaaa-aaah. Umaawit si Rüya kasabay ng indayog ng bagon. Pagkarinig nito, sabay kaming tatawa.

4. Pababa kami sa payak at walang mukhang daanan papunta sa tabing dagat. Nang aming iwanan ang bagon sa tabi ng daan papuntang tabing dagat, nawika ni Rüya, “Mga magnanakaw, ‘wag kayong lalapit dito.”

5. Mabilis naming inilatag ang aming mga dala-dalahan sa bato, tinanggal ang aming mga suot, at pumunta sa ga-tuhod na bahagi ng dagat. Pagkatapos ay sasabihin ko, “Hindi rito maalon, ngunit huwag kang lalayo. Hayaan mo muna akong lumangoy, tapos ay babalik ako at maglalaro tayo. Maliwanag ba?”

“Maliwanag po.”

6. Lalangoy ako at iiwanan ang aking mga iniisip. At kung ako’y magpapahinga, lilingunin ko ang pampang upang tingnan si Rüya suot ang kanyang damit pampaligo na nagmumukhang pulang mantsa sa dagat, at mapapaisip ako kung gaano ko siya kamahal. Mapapatawa ako sa gitna ng tubig. Siya’y kumakampay-kampay malapit sa tabing dagat.

7. Ako’y babalik. Pagdating ko sa pampang kami’y maglalaro ng (A) sipa; (B) sabuyan ng tubig; (C) si Tatay magpapatalsik ng tubig mula sa kanyang bunganga; (D) pagpapanggap na lumalangoy; (E) paghagis ng bato sa dagat; (F) pakikipag-usap sa nagsasalitang yungib; (G) at ngayon, huwag nang matakot, paglangoy, at iba pa naming mga laro na kadalasang ginagawa. Nalaro na namin ang mga ito, at ngayon ay muling lalaruin.

8. “Nagkukulay lila na ang iyong mga labi.” “Hindi totoo iyan.” “Nilalamig ka na, aalis na tayo.” Magpapatuloy ito nang kung ilang beses hanggang sa matapos ang aming sagutan at kami’y aalis. Magpapatuyo si Rüya at papalitan ang kanyang basang suot.

9. Bigla siyang kakawala sa aking mga kamay at hubo’t hubad na tatakbong humahalakhak sa gitna ng aplaya. At kung susubukin kong habulin siya na nakapaa, mapapa-aray ako sa sakit, lalo pa siyang hahalakhak. “Kung suot ko lang sana ang aking sapin sa paa, mahuhuli rin kita,” sasabihin ko. Ito lang ang nagagawa ko habang siya ay nagsisisigaw.

10. Pabalik, habang hinihila ko ang bagon ni Rüya, pareho kaming pagod at masaya. Pareho naming iniisip ang buhay at ang dagat sa aming likuran, walang sino man sa amin ang magsasalita.

Maud Newton

It was after discussing Margaret with my mother that I stopped trying to talk about my experiences. Instead, I became obsessed with the notion that I would, eventually, write them down.

Pre-teen novels were my frame of reference. I envisaged a story in the downbeat, questioning vein of “Are You There God? It’s Me Margaret” or “My Darling, My Hamburger.” But unlike those books, mine would be true, and, because I could not see beyond the sphere of my own unhappiness, it would be called, “And You Think Your Family is Crazy.” I shudder to think of it now.

I guess it’s not surprising, in the Oprah era, that so many other people had the same idea. Nowadays bookstores are overrun with narratives that could be sold under exactly the title that so appealed to my adolescent self. It’s hard to dispute writer Ben Yagoda’s assertion that the memoir has become the “central form” of this cultural moment. Whether it has, as he also contends, supplanted fiction remains to be seen.

But I hope he’s wrong.

Mavis Gallant

Why do novelists write essays? Most publishers would rather have a novel. Bookshops don’t know where to put them. It’s a rare reader who seeks them out with any sense of urgency. Still, in recent months Jonathan Safran Foer, Margaret Drabble, Chinua Achebe and Michael Chabon, among others, have published essays, and so this month will I. And though I think I know why I wrote mine, I wonder why they wrote theirs, and whether we all mean the same thing by the word “essay”, and what an essay is, exactly, these days.

Reif Larson talks about writing and the unfinished work of Nabokov is discussed.

Javier Marias

del 28 de noviembre al 6 de diciembre de 2009

Orhan Pamuk, Carlos Fuentes, Mario Vargas Llosa

We have exhibit A, The Savage Detectives, the posthumously published novel by the Chilean writer Roberto Bolano — he being probably the greatest talent to have emerged from South America since The Boom, when Garcia Marquez, and Cortazar, and Vargas Llosa made their presence felt — which secured his reputation in Estados Unidos, slow to catch on to this secret of the Iberian world, and prepared us, if preparation were possible, for 2666, which surely stands in the front rank of best novels of this decade.

And now we have The Museum of Innocence by Orhan Pamuk, the Nobel Laureate and first man of Turkish letters, author of the beguiling yet disturbing Snow, as well as My Name Is Red.

The Savage Detectives is largely a Bildungsroman about Mexico City teenagers in the middle of the ’70s, 1975-’76 to be exact.  The Museum of Innocence is also about a young man coming of age — or more precisely, a 31-year old man and his love for his beautiful 18-year old distant cousin, also in the summer of ‘75.

Two different continents, two different traditions, two different explorations of youth and love and sex in 1975.  For years, 1968 has lorded over all of us born too young to have been hurling rocks that year at the French gendarmerie, too young to have been chasing tanks in Prague, to have seen the Doors at Ondines in New York.

Could 1975 be making its mark?

I love stationery. Probably a little too much. There. I said it.

I thought I ought to acknowledge this, particularly as, for the first time, stationery got a few mentions on the blog, in my post on writing.

First, there was the Wall Street Journal article, How to Write a Great Novel. Reading through it, it was clear that stationery is pretty central for many writers. It’s not just about scribbling on any old sheet of paper – each writer has their own needs and wants, when it comes to what to actually write on, and write with.

Orhan Pamuk writes in graph-paper notebooks. Hilary Mantel always carries a notebook. Kazuo Ishiguro collects notes in a binder. Michael Ondaatje has a thing for notebooks from Muji. Dan Chaon writes on colour-coded note cards.

Margaret Atwood is perhaps less fussy, scribbling away on napkins, restaurant menus, in the margins of newspapers. (Interlude: Working that way reminds me of an interview with Elvis Costello I read. He said that despite buying many notebooks with the intention of using them for lyric writing, they would often be left unused, as he would end up scrawling his ideas on whatever pieces of paper came to hand. He clearly can be in my Stationery Fan Club, as his intentions are good, but it is interesting that he and Atwood are not tied to a particular method for physically writing their work.)

I was then delighted to see that the world of WordPress has a few stationery fans too. Frances Bean commented, “There was nothing like a fresh compilation notebook and the possibility it holds.” There is definitely something special about that new notebook, ready to be filled. Sometimes it almost seems a shame to write in a good notebook. Almost.

So why do I love stationery? From a very, very young age I enjoyed having paper and pencils. Apparently, before I could write, I would scribble on page upon page, convinced I had written a story, and would then ‘read’ it back to my parents. When I was a little older I’d spend hours writing in A4 pads. Sometimes I’d write stories, sometimes I’d make up football scores, sometimes I’d make up entire discographies of imaginary bands. Paper and pencil was a means of channelling my imagination. I was as happy with a new exercise book as I would be with a bag of sweets.

As an adult I’ve continued to enjoy using stationery, especially notebooks. I’m a real sucker for Moleskine notebooks and have completely fallen for their marketing and stories of famous writers and artists using them in the past. I find them wonderfully tactile, sturdy and just right for carrying wherever I go. They are a bit of luxury, but hardly an extravagant one.

I can also be quite fussy with pens, although so far I’ve shamefully stuck to the disposable type. One day I’ll find the right ‘proper’ pen. One day.

My Significant Other shares this love, luckily for me. We’ll happily mooch around the huge Staples superstore near where we live, or smaller shops we find, like the pen shop we came across whilst holidaying in Eastbourne. As silly as it sounds, enjoying stationery has been a lovely, fun thing for us to share.

I suppose when it comes to me actually writing, with this blog or whatever else, I’m far more likely to use my laptop than pen and paper. But my notebooks are still really important to me. I enjoy having something to hand to jot an idea in, or write a list, or to simply play around with an idea. And there is something more satisfying for me to use a notebook for this, rather than a laptop, or smart phone (not that I have one), when I’m out and about. I look forward to, many years from now, looking through those notebooks and reading those snatches of my thoughts, those snapshots of a past me.

So, do you covet particular items of stationery? If you use pen and paper, are you fussy about the pen and paper you use? Does it depend on what you’re writing? Or where? Or do you think this is all stuff and nonsense?

Photo from mrbill via Flickr

’80 sonrası şiirimizin önde gelen isimlerinden Şavkar Altınel şiir üstüne yazılarını kitaplaştırdı: Soğuğa Açılan Pencere (Yapı Kredi Yayınları).

Ünlü yazarımız Orhan Pamuk, kitabın arka kapak yazısında, “Bu parlak kitap Türkçede şiir üzerine yazılmış en iyi, en okunaklı iki kitaptan biri.” diyor.

İster istemez öteki kitap hangisi diye düşünüyor insan. Benim aklıma iki kitap geldi:Turgut Uyar’ın Bir Şiirden’i ile Memet Fuat’ın Yaşlı Bir Şaire Mektuplar’ı.

Konumuza dönersek, Şavkar Altınel’in kitabı gerçekten de böylesi savlı bir övgüyü hak eden bir yapıt.

Önce, hemen her şairin yaptığı, çeşitli zamanlarda şiir üstüne yazdıklarını, söyleşilerini vb. topladığı sıradan bir kitap gibi düşünebilirsiniz Soğuğa Açılan Pencere’yi.

Ama daha giriş yazısından başlayarak tutarlı, bütünlüklü, açık ve yalın bir şiir anlayışının okuru kuşatan, kendi dünyasına çeken atmosferine giriyorsunuz.

Şavkar Altınel, şiirle ilgilenenlerin bildiği gibi şiir üstüne görüşleriyle de tanınan bir şair. Belli bir şiir anlayışının savunucusu: “Bu düşünce gerçek şiirin, moda tezlerin aksine, ‘sözcükler’den, ‘gelenek’ten ya da biçimsel ‘deneme’ ve ‘arayışlar’dan değil, ancak şairin şiirin ötesinde yatan gerçekliğe, yani kısacası yaşadığı hayata gösterdiği tepkiden kaynaklanabileceği şeklinde özetlenebilir.”

Nurullah Ataç, benim birkaç konum vardır, döner döner aynı şeyleri yazarım, dermiş. Bir yazarın düşüncelerini, yazdıklarını doğru ve haklı hissetmesinin verdiği rahatlık ve güven duygusunun yazılarına sinmesi çok da sık rastlanan bir olgu değildir. Ataç’ın yazma biçeminde bu rahatlık hemen görülür.

Şavkar Altınel’in rahat anlatımı, kendine güven yanında, ardındaki güçlü edebiyat öğrenimi ve pratiğine de yaslanıyor.

Edebiyatı ve şiiri bu denli iyi bilen birinin söyledikleri de açık, anlaşılır, net oluyor.

Soğuğa Açılan Kapı, çağdaş şiirimizle ve daha çok da günümüz şiiriyle bir hesaplaşma kitabı.

Çağdaş şiirimizin temelinde duran Yahya Kemal, Şavkar Altınel için her aşamada bir mihenk taşı. Neredeyse bütün öteki şairleri ve şiir anlayışlarını onunla sınıyor. Onun dışında sık sık İngiliz şiirine dönüp, iki yüz yıl öncesinin William Wodsworth’ünden dünyada modern şiirin kurucularından sayılan T. S. Eliot’a, çağdaş şairler Philip Larkin, Ted Hughes, Seamus Heaney, vb. dek sık sık karşılaştırmalara, kıyaslamalara girişiyor.

Bir eleştiri kitabının bunca rahat ve kolay okunabilmesi kolay rastlanan bir özellik değil. Bunun nedenini okurlar kitap boyunca açıkça görebiliyor: Birincisi yazarın bir derdi var ve bu derdini anlatmayı iyi biliyor. İkincisi, derdini kolayca anlatabilecek donanımlara sahip. Düşünce boşlukları, ikircimler bırakmıyor okura.

Bu düşünceleri paylaşabilirsiniz ya da karşı çıkabilirsiniz. Paylaşmanız için de, karşı çıkmanız için de yazar bütün açık yürekliğiyle karşınıza çıkıyor.

Şiir yazmaya ilgi duyanlar için de kafa açıcı, altın öğütlerle dolu bir kitap elimizdeki.

Soğuğa Açılan Kapı’yı okuduktan sonra içimi bir erinç duygusu doldurdu. Neydi bana böylesi karamsar bir şiir ortamında bu duyguyu veren?

1980’den bu yana şiiri hayatın dışına itmeye çalışanlar büyük başarı kazandılar. Şiir okunur, konuşulur bir şey olmaktan çıktı. Bizler azınlıkta kaldık. Ama bir kez daha gördüm ki, bu savaşta yenik görünenler haklı. Şairin dediği gibi, “Galiptir bu yolda mağlup”.

Türk şiir eleştirisinin temel yapıtlarından biri olarak kalacak bu kitap, günlerdir İstanbul Boğazı’nda durmaksızın çalan sis çanları gibi, şiirin gerçek değerlerini, ülkemiz şiir ortamının sisleri içinde haykırmayı sürdürecek.

26.11.2003

“Ceux qui remarquent avec surprise que, dans les pays musulmans, les rayons des bibliothèques sont remplis de livres où foisonnent les commentaires et les annotations manuscrits devraient, au lieu de s’étonner, lancer un coup d’oeil aux multitudes d’hommes briséés que l’on croise dans les rues. “

Je me rendis dans des bibliothèques où les employés lançaient aux lecteurs des regards qui signifiaient: “Que venez-vous donc fiche ici?”
(…) je comparais entre elles certaines images, certaines expressions rencontrées dans mes lectures; je distinguais les chuchotements discrets qu’échaangeaient les textes dont j’arrivais à déchiffrer les secrets, je les classais; je construisais de nouvelles connexions et, fier de la complexité de ce réseau que je construisais avec la patience de l’homme qui entreprend de creuser un puits avec une aiguille, je m’efforçais de tirer vengeance de tout ce que j’avais manqué dans ma vie. Ceux qui remarquent avec surprise que, dans les pays musulmans, les rayons des bibliothèques sont remplis de livres où foisonnent les commentaires et les annotations manuscrits devraient, au lieu de s’étonner, lancer un coup d’oeil aux multitudes d’hommes brisés que l’on croise dans les rues.

“La Vie nouvelle” / Orhan Pamuk (Yeni Hayat, trad. Munever Andac, Paris: Gallimard, 1999), p. 392-392.

Il Corriere di qualche giorno fa ha pubblicato un interessante dialogo tra Claudio Magris e Orhan Pamuk. Lo riporto qui sotto. Sono entrambi intellettuali che trovo particolarmente interessanti e stimolanti, soprattutto rispetto ai temi legati al confronto tra oriente e occidente, ai confini, all’europa… Ho già pubblicato alcune cose loro (Magris: sull’europa, sul terrorismo, su Eluana Englaro; Pamuk su Venezia).

Dialoghi Claudio Magris incontra l’autore de «Il museo dell’innocenza»
La variante di Pamuk «I miei amanti trasgressivi in una nuova Istanbul»
Ma la Turchia è lontana dall’Ue: colpa di burocrati e media

Nella letteratura moderna e soprattutto in quella contemporanea, la città non è più lo scenario della narrazione, ma diviene essa stessa una forma epica, si identifica con la struttura e col ritmo del romanzo, con la sintassi sconvolta della realtà e della storia. Già la Parigi di Balzac o la Londra di Dickens sono autentici personaggi, sanguigni, tentacolari, ibridi, polimorfi e ancor più lo sono la Berlino di Döblin, la Vienna di Musil, la Dublino di Joyce o la New York di Dos Passos, la cui labirintica e sconnessa pluralità è lo specchio della psiche dell’individuo che si aggira nella giungla metropolitana. Oggi una di queste città disgregate e agglutinanti è la Mumbai di alcuni scrittori indiani e soprattutto la Istanbul di Orhan Pamuk, il narratore turco Premio Nobel nel 2006, uno dei più celebrati autori presenti sulla scena della letteratura internazionale. Già nei suoi primi romanzi – Il signor Cevdet e i suoi figli, La casa del silenzio o Il castello bianco – Istanbul è lo sfondo vivente di un motivo fondamentale nell’opera di Pamuk, affrontato con originalità, rigore e umanissima partecipazione: l’incontro-scontro fra Oriente e Occidente, di cui l’Impero Ottomano prima e la Turchia dopo sono stati il più grande teatro. In Istanbul la storia di una città diviene quella di chi la racconta, in un continuo intarsio di fantasia e realtà, rievocazione del passato che si trasforma nel presente del narratore-personaggio. Anche Il museo dell’innocenza – il recentissimo romanzo ora tradotto da Barbara La Rosa Salim (Einaudi) che sta avendo una grande eco – non esisterebbe senza Istanbul; il narratore-personaggio si chiede, ad un certo punto, come potrebbe far capire la sua devastante passione per la donna amata a chi non conosce la città, perché la storia dei due amanti, Kemal e Füsun, «non è una semplice storia d’amore, è la storia di un mondo, o, in altri termini, la storia di Istanbul». La vicenda amorosa si intreccia infatti a quella della città – i disordini e il terrorismo degli anni Settanta, il putsch militare del 1980 e le leggi di guerra, il riemergere del fondamentalismo islamico dopo la radicale e anche brutale modernizzazione di Kemal Atatürk, col suo laicismo integrale che per Pamuk è tradizione di famiglia. Questa turbolenta storia turca – difficile da capire per gli occidentali, che si stupiscono di scoprire che i modernizzatori laici sono anche i nazionalisti autoritari – è presente pure in altri libri di Pamuk, come Neve o Il mio nome è rosso. Ma in questo romanzo Istanbul è ben di più. È una stratificazione di culture, uno spazio-tempo, il cedevole crogiolo della vita stessa, in cui affonda le radici e le linfe l’amore di Kemal e Füsun, la donna che egli conosce e di cui si innamora alla vigilia del suo matrimonio con Sibel; la donna per la quale, con la quale, senza la quale egli vivrà, pur sposato con Sibel, in una mescolanza di passione travolgente, ambiguità morale, conformismo sociale, purissima tenerezza e selvaggia trasgressione. È per la donna amata che Kemal decide di costruire il Museo, idea portante e struttura del romanzo stesso, col suo catalogo che si identifica con la narrazione e la sua strabocchevole e ordinata pletora di oggetti, ognuno con la sua storia. Oggetti che conservano il calore e l’odore di Füsun, ma narrano pure la città e il mondo: migliaia di scatole di sigarette, animali di porcellana, flaconi ed etichette di acqua di Colonia, sedie sfondate, tappeti, armadi di cucina, 4.213 mozziconi di sigarette, menu e tovaglioli di ristoranti, biglietti di cinema, forcine per capelli. Lo scrittore Pamuk diviene col suo nome e cognome personaggio del suo romanzo, in quanto il protagonista Kemal lo incarica di aiutarlo nella raccolta del Museo e nella ricostruzione della sua storia d’amore. Incontro, non per la prima volta, Pamuk a Milano. È un uomo aperto, di immediata simpatia, il quale sa bene che la vita conta più della letteratura e si è battuto in difesa dei Curdi e per il riconoscimento della memoria storica del massacro degli Armeni, attirandosi, nel suo Paese da lui fortemente amato, censure e aggressive ostilità, anche pesantemente di recente. In lui una franca e gentile allegria si unisce allo Hüzün, quella malinconia turca così simile alla tedesca Sehnsucht e alla Saudade lusitana, nostalgia della nostalgia.
Magris – «Anch’io – gli dico – penso che i paesaggi siano personaggi; si leggono, come si legge un libro o un volto, e quando li raccontiamo disegniamo senza accorgercene il nostro ritratto, come in una famosa parabola di Borges. Quale è il tuo rapporto col paesaggio – urbano, naturale, umano?»
Pamuk – «I paesaggi per me contano molto, anche perché da giovane volevo fare il pittore. Nei romanzi, tuttavia, non si guarda un paesaggio, bensì vi si entra dentro ed esso viene visto con gli occhi dei personaggi, così come nella pittura cinese si suppone che chi lo guarda non sia il pittore, ma la figura che ne fa parte. Nel Museo dell innocenza Istambul è vista soprattutto attraverso i personaggi, attraverso la loro malinconia, i loro amori, le loro pene. Ciò che amo nel tuo Danubio è che non è il ritratto di un fiume, bensì una struttura di relazioni tra gli uomini. Ho visitato anche il Museo del Crimine che tu descrivi, così come, per il mio romanzo, ho visitato migliaia di musei, anche minimi, di tutto il mondo».
Magris – «Il Museo come romanzo è un tema fecondo in letteratura. Penso a certi autori barocchi, al Museo della Scienza di Renzo Rosso, all’ingegnere Neweklowsly del mio Danubio con la sua maniacale e totalizzante raccolta di ogni dato fluviale possibile e, proprio adesso, anch’io mi sto confrontando con la storia (vera) di un abnorme museo. In generale, la mania museale e collezionista è stata vista come una seduzione grandiosa ma spettrale, un amore per la vita mummificata ossia per la morte; penso a certe grandi pagine di Broch su questo tema. Il tuo museo è invece piuttosto il luogo della tenerezza, dell’affetto, del calore umano, quasi della felicità. Dell’innocenza, come dice il titolo. Ma può esistere oggi, dopo l’infanzia, un’innocenza? Nessuno è innocente, non fosse altro perché nasce e viene a trovarsi in un mondo almeno in parte condizionato dalla colpa altrui, ingiustizie, guerre, violenze, che è sempre un po’ anche nostra. Quale innocenza, dopo tutte le Auschwitz antiche e nuove?».
Pamuk – «Nel romanzo, ovviamente, l’innocenza è anzitutto quella dei due amanti i quali infrangono il codice della verginità prematrimoniale, in un Paese in cui ancora all’epoca della mia giovinezza, negli anni Settanta, esso era un tabù anche per la borghesia che si pretendeva occidentalizzata. Racconto come la ricerca della felicità passi oltre tutto questo».
Magris – «Un amore è una ricerca di felicità, nel tuo romanzo, che restano all’interno di una società e delle sue norme, senza romperle…».
Pamuk – «Cerco di mostrare, senza polemica moralista, una società in fondo omogenea nelle sue abitudini, classi alte e basse che guardano gli stessi programmi televisivi e ne discutono. Amo le persone semplici. Personaggi come il tuo ingegnere o il mio protagonista si aggrovigliano in modi complicati, si dibattono tra innocenza e avidità, passione e calcolo. Kemal, il mio protagonista non è innocente; il suo amore è grande, ma egli è anche compromissorio e calcolatore, anche se alla fine si redime».
Magris – «Il tuo libro è un’odissea dell’amore in una società oppressiva…».
Pamuk – «Cerco di arrivare alle radici dell’amore, ma è difficile. Forse neanche Shakespeare, il più grande, ha capito davvero cosa sia l’amore».
Magris – «A proposito del tuo libro si parla soprattutto dei due amanti, Kemal e Füsun. Ma io trovo non meno, quasi più affascinante la figura di Sibel, la donna con cui Kemal si fidanza e si sposa, profonda nell’apparente normalità, che non è certo meno seducente della trasgressione. C’è un punto su cui non concordo, quando tu dici che, mentre si sta vivendo il momento più felice di tutta propria vita non si può saperlo. Io credo di averlo invece saputo, mentre lo vivevo, e ciò che è venuto dopo lo ha confermato…».
Pamuk – «Ma come è possibile, quando è passato, vivere sapendo che il resto sarà in discesa?».
Magris - «Forse perché la felicità, quando c’è, non passa col passare della situazione che l’ha resa possibile. La felicità è, così come diciamo che Shakespeare è un poeta. O come il mare, altra passione che ci unisce…».
Pamuk - «Se mi chiedessero: “E adesso come vuoi che ti uccidiamo, dove vorresti morire?”, io risponderei: “Uccidetemi mentre sono al mare, mentre sto nuotando e abbraccio l’oceano”. Quando abbracci il mare come abbracceresti tua madre, per esempio quando Kemal e Füsun nuotano nel mare verso la fine del libro, ecco, quella è la felicità. Il mare mi fa anche scrivere meglio. Dopotutto siamo mediterranei…».
Magris – «Tu ami il tuo Paese, con quell’amore critico che è la vera fedeltà. Come giudichi – con la tua fede nell’Europa e nella necessità che la Turchia ne faccia parte – sia il ritorno dell’integralismo islamico sia la modernizzazione laica, giusta ma spesso intollerante? C’è una via fra queste Scilla e Cariddi?».
Pamuk – «L’Italia ha sempre appoggiato l’ingresso della Turchia nell’Unione Europea. Oggi la situazione è peggiorata, la porta è meno aperta di qualche anno fa e non ne hanno colpa solo Angela Merkel e Sarkozy; il processo è stato sabotato pure da ultra nazionalisti, burocrati e media turchi. Ne ho una profonda malinconia, la hüzùn turca, ma non piango. Per quel che mi riguarda le difficoltà che ho avuto e che ho in Turchia sono trascurabili rispetto a ciò che ha dovuto sopportare la precedente generazione di scrittori, esposti al carcere, all’esilio. La mia posizione è soprattutto quella di essere stato trasformato in uno “scrittore politico”, cosa che non sono e non voglio essere. Ai giornalisti che mi chiedono di parlare di queste cose rispondo: “La punizione peggiore inflittami dal governo turco sono le domande politiche che mi rivolgete”».
Mitteleuropa Bosforo * * * Magris Claudio
Pagina 038/039
(12 novembre 2009) – Corriere della Sera

We were expecting more fist-fighting in the parliament meeting on Friday but relatively civilized quarrels dominated Friday’s meeting. Main opposition CHP is gone all crazy- literally indeed- and their reaction is ridiculous and beyond reason. Their childlike reaction and nearly criminal discourse (one higher official of CHP explicity stated that the best solution is what the State did during Dersim Rebellion, that is outright massacre…) have to be contained. I believe that AKP, DTP and a few liberals with possible indirect support from MHP can further the Initiative. Yes, MHP, nationalist party, does in fact acted quite civilized yesterday and despite their harsh criticism on the Kurdish Initiative their love of and support for the State may turn out to be a positive sign in this case. Because they wery well realized that this initiative may help unite the nation again. Armed suppression did not work as the the three decades had demonstrated…

Turkey’s main opposition Republican People’s Party (CHP) leader Deniz Baykal addresses members of parliament as Prime Minister Tayyip Erdogan (L) and his Education Minister Nimet Cubukcu listen in the background during a debate at the Turkish Parliament in Ankara, November 13, 2009. Turkey’s parliament is set to discuss on Friday reforms designed to boost the rights of the country’s Kurdish minority and end a 25-year separatist conflict, moves seen boosting its European Union membership ambitions.REUTERS/Umit Bektas

Turkey unveils reforms for Kurds

Turkish opposition leaders speak out against Kurdish initiative – Hurriyet Daily News and Economic Review

CSM: To solve Turkey’s culture clash, old elite must yield to free speech – by Orhan Pamuk

For the complete report from the csmonitor.com click on this link

Pamuk: “I identify with Kemal’s attention as a lover to his beloved because it is like a novelist’s attention to words. In the end, being a novelist, in a way, is loving the world, caressing the world with words. It is paying attention to all the details that you have lived and experienced. This book is my most personal, intimate book. It is all the things I have lived and seen in Istanbul in my entire life. It is a panorama written with loving detail.”

Populist opposition

Emergence of new political space in Kurdish domain by EMRE USLU

With the government having brought its proposal to address the Kurdish question to Parliament, Turkey has been concentrating on the details of the proposal.

Título: Neve
Autor: Orhan Pamuk
Género: Romance
Tamanho: 488
Formato: Pdf

Neve conta a história do poeta e jornalista Ka, um exilado político que vive na Alemanha, mas que volta para sua cidade natal na Turquia, chamada, vejam só: Kars (que significa Neve, em Turco). Ka pretende escrever uma matéria sobre Kars para um popular jornal da Alemanha e também investigar o estranho aumento repentino de suicídios entre as jovens da cidade. Durante a viagem, ele lembra de uma antiga colega chamada Ïpek, uma moça divinamente bela, pela qual ele se apaixona em um piscar de olhos. O conflito político e religioso é intenso e envolvente, ao mesmo tempo que mistura o romance entre Ïpek e Ka, impregnado com os valores quase exóticos da cultura oriental. As duas facções principais são os islamitas radicais e os chamados secularistas (ou ateus), que inclusive estão disputando as eleições na cidade. A principal escola – a Escola Secundária – proíbe as moças de entrarem vestindo seus mantos, que são uma marca bem forte de sua religião. É a partir daí que se iniciam as especulações de Ka, que tenta entrevistar familiares das suicídas, apesar de não ter muito sucesso. Entre as muitas casas de chá de Kars e muita neve, Ka volta a escrever seus poemas, ele se sente inspirado novamente, pelo amor de Ïpek talvez, mas mais do que nunca pelo amor que sente por Deus. O Ka ateu da Alemanha volta a acreditar nesse ser divino quando chega a Kars, volta a querer ser feliz, volta a saber o que é o amor.

Download

I was invited to attend the Toronto International Writers Festival and what a treat! It is fascinating to see how other people in different countries do things. Some you can hope to learn from and possibly replicate, others you know you won’t be able to, such as having your office and green room in the penthouse suite of a luxury hotel…

The opening night was a heart warming event with Diana Athill and Alice Munro in support of Pen. The audience had paid $100 for the cocktail and talk and it was a full house. The two grand ladies of letters were funny, honest and obviously enjoyed meeting each other. The words “short stories” were not mentioned once and I wondered when, in the UK, people would realise that a short story writer is not simply someone who still has to grow up to writing long stories. Munro won the Man Booker International but is not eligible for the Booker! at least for the moment. You can listen to their podcast on the Globe and Mail website.

The next day, with Orhan Pamuk, the mood was quite different . He started with a 20 minutes reading of his new novel, The Museum of Innocence, followed by an interview. He was charming, tongue in cheek, thoughtful but became icy cold when asked about politics. Why is it that writers who come from “difficult” countries can’t simply talk about their novels. It’s journalists who ask political questions about topics that are simply not in the books. And no he does not regret expressing the views he did but was not going to be drawn onto that terrain. As to talking about his assassinated friend, the Turkish Armenian journalist Hrant Dink whose photo was on the stage, he was simply not the subject of a talk show. I felt sorry for his lovely interviewer who was looking more and more uneasy. I also felt sorry for his translator whose name he simply did not mention but explained that it did not reflect the amount of work put in by him and other people to make the English text his own. He talked beautifully about writing about a town, either as an outsider regretting what’s missing or an insider tracing a personal map of all the places relevant to the author’s own story. He dismissed writers who say they are led by their characters whereas his novels are carefully plotted. He was there, as in his books, perfectly in control and most brilliant to watch and listen to. I had once dreamt of having Pamuk in conversation with either Amos Oz or David Grossman but I doubt this will ever happen. Pity!

I attended an interesting event trying to bring in new technology to the book festival. The room was set up cabaret style and the young woman I sat next to didn’t seem overjoyed by my company. She had probably hoped for a handsome stranger not a middle aged lady. People were invited to tweet about the session as it went along, a bit like thinking aloud in writing, their tweets for all to read on a screen. There also was a journalist from the Toronto Globe blogging live on the event. The discussion was all about Peep culture as opposed to Pop culture, writers blogging in character, etc… The most interactive moment of the session was still when people were invited to get up and learn how to open a coconut. That’s also when I finally chatted with my neighbour. Then a band riffed to screened You Tube videos, a woman being spanked, a kid bewildered by anasthesia, Susan Boyle… That’s when I left. Probably not one to bring home, apart maybe for the coconuts.

The festival went on with a mix of readings and round tables. Readings are a serious affair, with 4 or 5 authors (novelists, poets or even non fiction writers) reading for 20 minutes or so each and an interval in the middle, no questions or discussions. Some writers love it and are very good at it, others tell me they don’t see the point of it. I think the odd mixing enables to introduce new voices or genres. It can also be a sort of best of the festival. Maybe one to try at JBW… I would love to hear what people think. I was only at the festival for a few days but heard an impressive of international authors such as Eric-Emmanuel Schmitt, Boualem Sansal, Colm Toibin, Sherman Alexie, Iain Pears, Adam Thorpe, Sarah Waters, Tash Aw, John Irving, Michael Ignatieff and, of course, Anne Michaels and Margaret Atwood.

I was impressed by the relatively young average age of the audience and so were my colleagues from New Zealand and Australia. There were even some amazingly stunning Punks complete with Mohicans and studded jackets come to meet David Byrne who was talking about his Bicycle Diaries. Students go in free although apparently most of them don’t take advantage of the offer and will buy their tickets. I also learnt a new term: “toilet review” as practiced by my of my colleagues who will shut herself up in a cubicle after an event to hear what people say about it. In that case, it was after AL Kennedy’s superb show “Words” and the review was enthusiastic as it should be.

Back in the UK, I was greeted by Amanda Craig’s blog giving some advice to festival organisers. Her list of dos and don’ts makes sense and I hope we don’t suffer from too much of the faults she attacks. The question of how much a writer should be paid is a difficult one. We tend to think we help an author promoting a new book but it must be said that even established writers today receive advances which become pityful if divided by the time it’s taken them to produce their new work. I always try to put myself in the author’s shoes and make sure what we offer is worth coming to JBW. It may definitely not be the payment but hopefully the pairing with another writer, an attentive audience, a good and well-prepared chair and, of course, good book sales. Definitely for me the most exciting part of devising the programme is the matchmaking between authors. I was delighted to know that AL Kennedy and Shalom Auslander or Sarah Dunant and Amy Bloom are still in touch. And at our next festival, I look forward to conversations between Susan Neiman and the Chief Rabbi, Philippe Sington and Frank Tallis, Etgar Keret and Jonathan Safran Foer and last but not least, Michael Arditti and … Amanda Craig. If you have not yet read her wonderful Hearts and Minds, rush and get a copy.

Sâmbătă, 14 noiembrie 2009, o aeronavă privată va decola de pe Aeroportul Internaţional Cluj cu direcţia Paris, Beauvais. La bordul ei ne vom afla noi. Doi. Fără a mai pune la socoteală şi pisica (pentru că ea va rămâne acasă, în atenţia rudelor grijulii). Timp de şase zile şi cinci nopţi vom face aproape tot ce ne va da prin cap. Vom mânca croissante proaspăt culese, vom bea vinuţ şi vom vorbi, desigur, engleza. De stat, vom sta în Montmartre, la un hostel. Vom cumpăra suveniruri ieftine şi de prost gust pe care le vom înghesui în sacoşa de rafie pe care am achiziţionat-o în acest scop (am văzut eu în filme că se poartă – în Cache, în Un prophete...).

Rugămintea mea vi se adresează vouă, celor mai umblaţi prin lume sau pur şi simplu mai informaţi, mai citiţi etc., care sunteţi poftiţi să ne oferiţi sugestii legate de locuri demne de vizitat, chestii de făcut, obiective de neratat, mâncăruri, băuturi, moduri de-a ne petrece (timpul), în fine, mă-nţelegeţi. Orice sugestie, trimitere, informaţie practică de potenţial folos va fi apreciată (ei, nu chiar orice… asta e aşa, o vorbă, but anyways). Doar una va câştiga însă premiul oferit săptămâna asta, adică una dintre cele mai impresionante cărţi citite de mine în ultimii ani: Orhan Pamuk, Mă numesc Roşu. Dacă vă număraţi printre cei care consideră că Nobelul se acordă exclusiv pe criterii extra-literare, nu vă mai obosiţi să participaţi, căci Pamuk l-a câştigat deja. N-are rost să vă vorbesc despre carte. Au făcut-o alţii suficient de bine. Cartea este oferită prin generozitatea din inima mare a celui mai recent sponsor al concursului, ultimul, dar nu cel din urmă, unicorn .

Aşteptăm deci sugestiile şi nu reclamaţiile dumneavoastră pe toată durata weekendului .

Romain Gary

Ne Balzac gibi, “Tanrıdan sonra en çok insan yaratan kişi” unvanını almasına karşın, ölüm döşeğine düştüğünde bile hâlâ, “Daha yazacaklarım bitmemişti” diyen bir hayat arsızlığı; ne de Marcel Proust gibi, yedi ciltlik “Kayıp Zamanın İzinde” serisinin son noktasını koyduktan sonra, “Artık rahatça ölebilirim” diyen bir tevekküle sarılmış; ömrü boyunca yazdığı ilk ve son romanı “Çağımızın Kahramanı”nda ‘kahraman’ olarak tarif ettiği; çevresindeki bütün kadınları kendine aşık edip, hiçbirine, değil aşık olmak, en ufak bir sevgi ve merhamet dahi beslemeyen hastalıklı Peçorin’le, yalnızca çağı değil, çağın kahramanlarını da sorgulatmıştı insanlara Lermontov. Peçorin, ‘aşık olamayan’ biriydi ve bu haliyle ‘çağımızın kahramanı’ydı.

Çağ, şahsi zaaf ve yetersizliklerden ziyade, daha toplumsal, kitlesel hastalıklarla kirlenmeye başlayıp, kalabalıklar yine de yollarına ve ömürlerine kıytırık ‘kahramanlar’ atamakla cebelleşirken, Brecht haykırmıştı bu kez, halen pek dikkate alınmayan o muazzam reçeteyi: “Toplumca ihtiyacımız olan şey kahramanlar değil, kahramanlara ihtiyacı olmayan bir toplumdur olsa olsa.”

Gabriel Garcia Marquez’in, yazın yolculuğunu noktaladığı ve tüm okurlarına bir dilim çikolatalı pasta gibi sunarken, bana, tamamen özel bir servisle ikram ettiğini duyumsatan, 29 Ağustos doğumlu yaşlı kahramanıyla başucuma yerleşen, “Benim Hüzünlü Orospularım” kitabından sonra, tamamen şahsi nedenlerle başucu kitaplığımın ikinci sırasına yerleşmiş; “Bu kitabı sizin için yazdım Emre bey” sözüyle biten, Murathan Mungan’ın “Yüksek Topuklar” romanının, benim gözümde Emre’den sonraki en “cool” karakteri olan ve sanki, Mungan’ın, yüzünü ardına saklayarak seslendirdiği eşcinsel yazar Selim’in, “Hiç kimse kendi çağının kahramanı değildir” sözü ise, bu yazıya asıl ilham veren teşhistir; tam da yüzden, başınız fena halde beladadır!

* * *

O güne kadar izi bile görülmemiş Emile Ajar adında bir yazarın ilk romanı olan ve romandan ziyade uzun bir hikâyeyi andıran; henüz 5 yaşındaki Momo’nun dilinden anlatılan “Onca Yoksulluk Varken”in namı, kısa bir süre sonra Fransa sınırlarını aşıyor ve literatüre evvelâ, “kayıp yazar” özelliğiyle kaydoluyordu. Evet, Emile Ajar, kayıptı. Bir kişi dışında (o da mektup vasıtasıyla) hiç kimseye röportaj vermemiş, olumlu-olumsuz tüm eleştirileri yanıtsız bırakmıştı. Ama Ajar, Romain Gary’nin o dönem, “Fransız edebiyatının en büyük yazarı” olduğunu savunanlara karşıt tüm “eleştirmen”lerce, “asıl ve asil yetenek abidesi” ilan ediliyor, lâkin bunu da, tıpkı kötü niyetli saldırıları ve dedikoduları olduğu gibi, hiç umursamıyordu. Gary ise, “kendisinden daha büyük bir yetenek ve dehaya sahip” olarak kabul edilen Ajar hakkında, “Değerli eleştirmenlerimizin takdiri bu yöndeyse, üzerine söz söylemek benim haddim değildir” demekle yetiniyor, tevazuuyla yalnızca hayranlarını değil, karşıtlarını da büyülüyordu. Fransız edebiyat çevreleri şimdi, iki farklı kutba ayrılıyordu. Bir yanda Romain Gary, diğer yanda ise, Emile Ajar müritleri. Bir yazarı her şeyiyle sahiplenen, diğerini insafsız bir aptallıkla reddediyordu. Emile Ajar kayıptı, Gary ise acı acı gülüyordu.

* * *

Emile Ajar, ilk romanının ardından kendisiyle ilgili olarak, tamamen kurgulanmış bir başka Emile Ajar daha yaratmış çevreleri hiç de “ince” sayılamayacak kadar sert bir üslupla eleştiren “Yalan Roman”ı, “Onca Yoksulluk Varken”den sadece bir yıl sonra yayınladığında; Romain Gary, “kısa süre sonra çıkaracağı romanın çalışmalarını sürdürdüğünü” açıklamıştı. Ajar’ın romanından bir yıl sonra da, 1977’de, Gary’nin “Kadının Işığı” geldi. Şimdi artık rekabet, böyle uzaktan bir atışma gibi sürecek, önce Ajar sözünü söyleyecek, herkes onun romanlarına hücum edecek, ardından Gary’nin mürekkebi vitrinlere dökülecekti.

1979’da “Kral Solomon’un Bunalımı”yla üçüncü adımını attı Ajar. 1980 yılında yayınladığı “Uçurtmalar”la “müritlerinin” sayısını biraz daha arttıran Gary ise o yıl, bu romanıyla değil, intiharıyla konuşulacaktı. Ajar, “Solomon’un Bunalımı”yla sabahlarken, Gary, kendi bunalımının çemberini yaramamış, 2 Aralık 1980 günü Paris’te, tabancasını şakağına dayamayı tercih etmişti. Bütün dünyada büyük yankı uyandıran intiharın ardından olay yerine gidenlerin teşhis ettikleri cesette gördükleri şey ise, intihardan önce Gary tarafından yazılmış mektupta yer alan, “Çok eğlendim, teşekkür ederim. Hoşçakalın” sözünden çok daha derin, anlamlı ve anlamsızdı. İntihar ederek hayatına son veren yalnızca Romain Gary değil, aynı zamanda Emile Ajar’dı.

Kendi şakağına dayadığı tabancadan çok daha öldürücü hamlelerle üzerine çevrilmiş, sözde eleştiri kalemlerinin sivriliğine, kesinlikle daha sivri olmayan bir yöntemle yanıt verip, kendinden bir başka adam daha yaratmıştı; şimdi dünya edebiyatının en önemli isimlerinden biri, daha doğrusu ikisi (!) olarak anılan ROMAIN GARY. Üstelik bu yöntemle, kendi düşmanlarını bile kendisine tapar hale getirmiş ve Fransa’daki her yazarın sadece bir kere alma hakkı bulunan Goncourt Edebiyat Ödülü’nü, iki kere elde etmişti.

Oysa Romain Gary bile tüm bu özellikleriyle, “kendi çağının kahramanı” değildi. Ölümü, belki de bu gerçeğin en soğuk göstergesiydi.

* * *

Bazen ödeyemediği, bazen ödemek istemediği için borçları gün be gün biriken Balzac, “soylu” çevrelere girmeye çalışırken, sürekli kaçmak zorunda kaldığı için adres değiştirdiği zamanlarda onu kovalamaktan bitap düşmüş alacaklılarının bilmediği şuydu: Onlar, “bir” kişinin peşinde değillerdi. Romain Gary’yi acımasızca eleştirirken, Emile Ajar’ı göklere çıkaranların da, “bir” kişi olarak başedemeyecekleri deha ve yeteneklerin sahipleri olan sanatçılar, özellikle de yazarlar; ömürleri boyunca “kahramanı” olamadıkları çağlarından çok daha ötesine uzanarak isimlerini kazımayı başardılar yeryüzüne.

Oysa karşılarındakiler, tanınmıyorlar bile.

Orhan Veli’nin “hayasızlığının yüzüne tükürmeye” davet edildi bu ülkede de insanlar, kimi kılavuz boku yemiş “yazarlar” ve “eleştirmenler” tarafından. Can Yücel için, “şair değil, küfürbazın teki” denildi; Ece Ayhan, eşcinsel olduğu için kaymakamlıktan azledildi. Çetin Altan, “dönek” denilerek parmakla gösterildi. Nazım Hikmet, fotoğrafları “solcu” gazetelere basılarak, hedef ilan edildi. Orhan Pamuk, Elif Şafak linç edilmek istendi. Yaşar Kemal, işkence tezgâhlarından geçirildi. Neyzen Tevfik, açlık ve yoksullukla “terbiye” edildi. Sabahattin Ali, haince katledildi… ve daha niceleri…

Ama onlar, kendi çağlarının değil sadece; kirleri, kompleksleri, yetersizlikleri, zekâsızlıkları, vicdansızlıkları, ahlâksızlıkları, aşağılıklıklarıyla bütün çağları kirletenlere karşın, çiğ çağlarına ışık oldukları dünyanın, en esas kahramanları… Etrafınıza bakın hemen; parmakla gösterip, “kaka” dediğiniz bir yazar göreceksiniz. Ona bir daha bakın: çünkü o çağlar boyunca yaşayacak, siz, iziniz kalmaksızın çürüyüp gideceksiniz.

Çünkü, evet, “kimse kendi çağının kahramanı değildir”… sanatçılar hariç!

EMRE DURSUN
‘09, İstanbul

Now I know that I said a few days ago that I wouldn’t be joining in any more challenges but rules are made for breaking aren’t they? I saw on Lizzy’s blog that she was joining in with Bibliophiles “The November Novella Challenge” and the temptation to read a selection of books I wouldn’t normally reach out for, though I have now found I have read quite a few unwittingly, seemed too great and so before I knew it I had signed up. Before I went gaily whizzing off into the internet ether or ran full blaze to the local charity shops in the hunt, which is what I would normally do, I stopped and did some research instead.

I really wanted to know how long a novella actually is and unhelpfully Wikipedia only gives you the length in words. I don’t know about you but I tend not to count the number of words in a book as it sort of distracts you from the reading of it. I decided to go with the Novellas.org definition and count a novella being between 60 – 150 pages long. I also saw they had a list of top novellas which I wrote down only to be shocked by how many I have already read, not loads but more than I thought…

I then made some big decisions. I would definitely do the challenge but there had to be some rules as I have already set myself the goal of reading books that take my fancy, no planned reading and also buying less books (though as you will see from a post later in the week this has already gone down the swanny somewhat after being up north and having a binge) so I needed rules. Well actually there were only two. First rule had to be that I wouldn’t set a goal of how many I would read or an order, I would simply dip in and out of them. The second was that I could only read novella’s I already owned, which seeing as I had read most of those listed was a bit of a pain until I discovered I actually owned quite a few in my endless TBR.

• The Visitor – Maeve Brennan
• The Skeleton in the Cupboard – Alice Thomas Ellis
• The White Castle – Orhan Pamuk
• The Girls of Slender Means – Muriel Spark
• Fire in the Blood – Irene Nemirovsky
• A Study in Scarlet – Arthur Conan Doyle
• Lady Susan – Jane Austen
• Death in Venice – Thomas Mann

I actually think I own more than this but these were the books that were to hand and I couldn’t go ferreting around forever as I would loose reading time (and as I haven’t yet started 1984 for book group tomorrow I need to be reading lots today) I may come across more as I wander through my TBR shelves and boxes who knows, but the main idea is no pressure. So let’s see how I do. I was going to try and sneakily say We Have Always Lived at the Castle by Shirley Jackson was the first November Novella but actually I read it in October.

Is anyone else joining in with this, can I tempt any of you? What have your experiences with the novella been? Have I chosen a good diverse mix? Which ones have you read in the past and loved or loathed? Do you like novellas or not? Would you much rather read a book you can get engrossed in than ones that’s concise?

• A couple of real good readings at UCLA’s Hammer Museum: Wed 11/18 7pm, Tin House regular Yiyun Li; and Thurs 11/19 7pm, in a terrific pairing, two wonderful women and amazing short story writers, Dylan Landis and Mary Otis
• Dylan will be reading again later that week, Sun 11/22 4pm, at Village Books in Pacific Palisades; also at Village Books, LA Times film critic Kenneth Turan, Thurs 11/19 7:30, with a new book about Joe Papp and the Public Theater
• A good month also at the Central Library’s ALOUD Reading Series: Thurs 11/5 8pm, an evening with Orhan Pamuk (this event not at the Library, but at the Aratini/Japan America Theater); Mon 11/9 7pm, Rita Dove; and Tues 11/17 7pm, memoirist Mary Karr with her latest, Lit
• The last show of the year for the Chinatown reading series Vermin on the Mount, Sun 11/8 8pm, featuring Blake Nelson and Alex Espinoza among others
• The year’s last show, as well, for the New Short Fiction Series, Fri 11/18 8pm, a book launch for author Daniel A. Olivas’ new collection, Anywhere But LA
• Sat 11/14 4pm, Tod Goldberg reads from his new collection, Other Resort Cities, at Westwood’s Mystery Bookstore
• Stories Bookstore/Cafe in Echo Park co-sponsors Amiri Baraka, accompanied by live jazz, Sat 11/14 5pm, at The Echo
• Skylight Books in Los Feliz celebrates National Bookstore Day, Sat 11/7 2-4pm, which will feature folks from other area bookstores, including Doug Dutton of Dutton’s Books–a great way to celebrate bookstores past and present; Sat 11/14 5pm, Patrice Weitz with her debut, College Girl (Nick Flynn describes the novel’s heroine as “a philosopher of heartbreak and redemption”); and Sun 11/22 4pm, Michelle Huneven with her memoir Blame (10% of proceeds go toward the substance abuse center Phoenix House)
• And finally, at Book Soup: Thurs 11/5 9pm, intriguing for the title alone, Empty the Sun, a novel by Joseph Mattson (also reading at Vermin that Sunday), which includes a CD of music that inspired the book; Sun 11/8 1:30, Jonathan Safran Foer, with Eating Animals; Sun 11/15 6pm, noted rock critic Robert Hilburn (the only journalist to visit Folsom Prison with Johnny Cash) presents Corn Flakes with John Lennon: And Other Tales from a Rock ‘n’ Roll Life; and Mon 11/16 7:30, Book Soup takes care of sales at a rare local appearance by Barbara Kingsolver, reading from her new novel The Lacuna (this event is hosted by Writers Bloc and takes place at the Writer’s Guild)

Hande Ataizi  mini etek giymesin.

Ercan Saatçi spor yazmasın, mümkünse evden çıkmasın.

Orhan Pamuk’a yazar, Reha Muhtar’a ideal eş ve akil adam muamelesi yapılmasın.

Magazin muhabirleri yavuz hırsız rolüne soyunmasın.

40 yıllık Holosko, HoloŞko olmasın.

Serdar Turgut’a destek olmak için 10 takla atılmasın.

Ayşe Arman her önüne gelenle röportaj yapmasın.

Oray Eğin, Hıncal Uluç’la kanka olamayıp, hıncını Haşmet’ten çıkarmasın.

Medya Fenerbahçe’yi her konuda kollamasın.

“Turkcell’in çekim gücü” reklamı daha fazla yayınlanmasın.

Roberto Carlos her aklına estiğinde “Brezilya’ya döneceğim” diye beyanat vermesin.

Uğur Dündar o kravatları artık takmasın.

Halk her ay en az 1 kere “Şimdi emlak almanın tam zamanı” haberleriyle keriz yerine konulmasın.

Engin Ardıç Atatürk’e küfretmesin.