Stout: “Tar Water” bottled 20/11/09. A stout with belgian influences.

I finally got around to brewing a new stout a couple of weeks ago, which was based on a rather experimental idea that I had after reading some more of “brew like a monk”, or so I thought, but it turns out I didn’t get the idea there but from Michael Jackson’s site. The belgian beer Duvel uses yeast originally cultured from the scottish ale McEwans. “Brew like a Monk” says it is only one strain, but Michael Jackson gives the following account

So I was intrigued by the idea of splitting the batch, fermenting with separate yeasts and then recombining. Further inspiration came from the idea that Orval add some brett strain to their batches before bottling, which gives it the musty aftertaste. Furthermore I had read that some stouts including Guinness combine a soured portion to the main batch to give it a little bite. The Beernut told me that Guinness use something like lactic acid to achieve this effect now. Les Howarth answered a question I had on the ICB forum about mixing yeast strains, and also as it happens, wrote an interesting article for BYO on the subject. (BYO Dec 09 p46)

In any case, I brewed a stout, along the following lines.

5910g Pale Malt
870g Brown Malt (home roasted)
400g Oat Flakes
350g Roasted Barley (home roasted)
330g Black Malt
205g Wheat Flour
165g Amber Malt (home roasted)

64g EKG (4.8) 60 mins, 48g EKG 30 mins, 48g EKG 10 mins
(40 EBU)

28L, OG 1.064

I fermented 25L with Wyeast ‘Forbidden Fruit’ (4L starter), and the rest (3L) with some Orval yeast that I cultured from a bottle, it smelled quite bretty. The main part was fermented at 18c, the Orval portion slightly higher.  I recombined them when they both hit terminal gravity of 1.010. I let the whole thing sit for a day or two before bottling.

Preliminary tasting definitely has some brett character, which reminds me of some of my favourite stouts, and the sour character was something I had definitely been missing before. My stouts had been malty, and often had that roasty bitterness, but never the sour element. I hope that the taste will develop more with some conditioning, I understand that beers containing brettanomyces can undergo complex changes with time.

I called it “Tar Water”. The Irish philosopher George Berkeley in his later years wrote a treatise on Tar Water called “Siris: Philosophical reflexions and inquiries concerning the virtues of tar-water, and divers other subjects connected together and arising from one another” (1744) and “Further Thoughts on Tar-water” (1752). Tar water was a drink made from watered down pine sap, which is mildly antiseptic but which Berkeley hailed as a more general panacea. None of that has anything to do with my stout, but since I study philosophy in my non-brewing life, and have a fondness for Berkeley, I always thought “tar water” sounds like it might be a dark, rich brew. Furthermore I found a fantastically quotable passage in the introduction to serve as a recommendation of my drink:

“There are, nevertheless, three sorts of people to whom I would particularly recommend it: seafaring persons, ladies, and men of studious and sedentary lives”

So, what’s on your Thanksgiving drink menu? Wine, perhaps? Or maybe Cider? Wait, did you say water?! That’s it—I submit beer as the holiday beverage of choice! Luckily, I’m here to provide pointers about pairing your holiday meal with the perfect beer.

Approach appetizers with a light-bodied beer that goes easy on the taste buds. Try an amber ale or a pilsner—Victory makes the outstanding Prima Pils, but a Sam Adams Boston Lager would do the trick. If you’re feeling particularly dangerous, try a Belgian pale ale like Orval or Duvel, or maybe a Bière de Garde like Jolly Pumpkin’s Bière De Mars. These bright, funky ales will keep the palate fresh while slicing through those first-course flavors. And if greens are on the menu, pick up New Belgium’s Frambozen Raspberry Brown Ale. Its tart, fruity finish works well with non-ranch salad dressings.

Pairing with a primary dish can go a few different ways. Assuming you’re eating turkey, mashed potatoes, gravy, etc., a dark ale will serve you well. Consider a Belgian-style beer like Ommegang’s Rare Vos or, for the brave souls, a quadruple like Rochefort 10 or St. Bernardus Abt 12. Be careful; quads are extremely potent. Conversely, you could revisit lagers. These crisp beers make great palate cleansers, and German pilsners in particular complement poultry.

For dessert, milk stouts harmonize perfectly with chocolate. You can experiment with bolder stouts, too: Pour a glass of The Abyss or Stone’s Russian Imperial Stout after dishing out the pumpkin pie. Several other styles, including porters, lambics, and weizenbocks, also pair well with dessert; the estery flavors in lambics and weizenbocks go well with rich fruit pies, while a porter’s chocolate and coffee flavors speak for themselves.

After dinner, let your food settle while you sink into a warm armchair of inebriation with a barleywine or dopplebock. But remember, none of these guidelines are written in stone. Experiment! Get to know the styles and play with flavor combinations. And have a happy and beer-drenched Thanksgiving!

Monday: A review of my Thanksgiving-day beer!

there will be minimal to no promotion of carlsberg until their deal with liverpool ends – not from me atleast, others are welcome to add reviews.

there will be shameless budweiser worship – for 2 obvious reasons:

1. only the most awesome beer ever brewed – atleast in the plain simple category
2. they sponsor manchester united

Wederom prachtig fietsweer !

Het herfstweer blijft ons verder bekoren : een attent aanwezige zon en zachte temperaturen. Enkel een wat strakke wind zorgde voor de valse noot.  Om zeven uur was ik al uit bed en ik besloot dan maar om de fiets  te kuisen. Hier en daar nog een weinig olie en het stalen ros stond al vroeg klaar.

Ditmaal hoopte ik op een betere dag dan veertien dagen geleden. Toen had ik immens veel afgezien en dankzij De Plakker raakte ik heelhuids in het lokaal! Dat het ditmaal beter zou gaan merkte ik al tijdens de beklimming van de Pijpketel. Het ging beduidend vlotter.

Aan de voet van De Pijpketel ....

De zon was prominent aanwezig en verdreef al snel de ochtendnevel!

Aan De Paling werd ik als eerste wielertoerist verwelkomd door Elie De Wolf, een oud-Palingrijder. Jammer genoeg heeft den Elie nu veel zorgen aan zijn hoofd en komt er van fietsen helemaal niets meer in huis. Zijn vrouwke is immers geveld door een hersenbloeding en ze heeft veel zorg nodig. Elie is er dan ook alle dagen bij en rond om haar bij te staan. Enkel een vluchtig bezoekje aan De Paling is zijn enige tijdverdrijf. Een klapke met Lucie doet hem bijzonder deugd.

Al snel vielen de eerste “duiven” : Gruute Plateau en Joris Goossens, gevolgd door een reeds winters uitgedoste Iwan. Als laatste in de rij volgde Tornado Tom.  Gruute Plateau wilde graag de rally van 45 km rijden, want het was immers een tweetal maand geleden dat hij zijn fiets gezien had. Met als gevolg dat hij reeds vijf kilo is bijgekomen. Toch goed dat hij de draad weer oppikt.

Niemand had bezwaar om terug de rally te rijden . Ik vroeg aan Wim en Jurgen om niet te snel te fietsen, want de schabouwelijke tocht van veertien dagen geleden doemde plots weer op Ik mocht alleszins op kop vertrekken

Een winters ingeduffelde Iwan ...

Den Bieselenberg lag er zo vroeg nog vredig bij!

De Joris was er alleszins toch bij. Gezien zijn verstrooid karakter, had ik hem de dag ervoor nog voor gewaarschuwd dat het winteruur niet mocht vergeten worden. En jawel, hij was het niet vergeten! Toch was het nog vrij kalm als we vertrokken aan De Paling.  Iedereen zal nog lekker in bed gelegen hebben en genoten hebben van het extra uurtje slaaptijd Alleen wij, hardnekkige Palingvrienden, waren al paraat met ons ijzeren ros. Of dat dachten we want boven de Bieselenberg zagen we plots twee Palingrijders opdoemen.

We zijn er echter niet bijgeraakt, daarvoor was mijn diesel nog niet voldoende opgewarmd. We denken dat het Bettini en Tommy of B-ART waren.  Toen we aan den Tantist inreden waren ze al zodanig ver weg dat we iedere poging om hen bij te benen lieten varen.  Dat was echter ook niet nodig. We wilden er een echt zondags uitstapje van maken en we babbelden er dan ook op los.

Het baantje in naast den tantist

Aan een rustig tempo reden we zo door naar Steenhuize en Idegem. Daar was het wel oppassen geblazen op de gevaarlijke steenweg naar Aalst! Het was precies of iedereen was wakker geschoten en in de wagen gesprongen …. Na een paar geduldige minuten konden we toch de baan kruisen en onze weg verderzetten naar Moerbeke. Dat is een echt mooi stukje natuur, de zijkant van de Bosberg om uit te komen op het plein te Moerbeke. Het gaat daar wel gestaag naar omhoog.

Eenmaal in Moerbebe de spoorweg overgestoken, zetten we koers naar Twee-Akren. Op die lange licht hellende weg zagen we plots weer twee Palingrijders. Jurgen en Joris en Iwan snoerden er naartoe. Ik moest passen en gelukkig bleef Tornado Tom bij me. Hij duwde  me er als het ware bij. Toen zag ik dat het Marc Thys en Chris Bruyland waren. Na wat gedol en gezever, moest onzen Tantist even stoppen voor een plasbeurt. Het moet een lange plasbeurt geweest zijn, want ze zijn niet meer komen aansluiten. Ons tempo lag nochtans niet hoog

Den Wim met een "zelfportret"

In de kleuren van de Vananca-ploeg

Na Twee-Akren reden we verder richting Overboelare en Zourlenge Ook hier bergop, verdomd he Maar daar kreeg de Joris een dringend telefoontje (een bestelling van 500 kg kaas, dat kon hij niet zomaar laten he !).  Dus wachtten we wijselijk op onze makker. Intussen waren we al aan de kerk van Zarlardinge alwaar we aan Café Bonanza (… Herman Brusselmans lokaal ??) naar rechts draaiden. Zo reden we naar Martens- en Maria-Lierde. Hier begon het wat moeilijker te gaan voor mij …. ik moest de rol wat lossen (kijk ne keer naar de foto   ) :

Ginder ver zie je Gruute Plateau en Joris en Iwan

Iwan en Joris reden zo snel dat ze niet scherp op de foto plakten ...

Maar Gruute Plateau toonde zijn grootmoedigheid en wachtte mij en Tornado Tom op.  Gelukkig bleef de Wim steeds bij mij, want alleen is maar alleen. Zo konden we af en toe eens een gesprek aanknopen. De laatste helling van de dag was de Potaardestraat. Ook hier kreeg ik een gepast zetje van de Wim, zodat onze achterstand op de top niet te ver was. Met ons vijven reden we onze laatste kilometers tot aan het lokaal. Om goed half twaalf zaten we al een lekker warme koffie te drinken in ons lokaal.

Ja mannen, zo moet dat zijn nietwaar : een leuke zondagse uitstap met de makkers van de wielerclub, veel lachen en babbelen onder de baan en afsluiten met een lekkere Geuze of Derijck of Orval. Meer moet dat niet zijn!!!

WTC DE PALINGRIJDERS :  EEN VRIENDENCLUB !!!

Voor de statistici : 49 km aan gemiddeld 23 km/h. Veel zon en jammer genoeg evenveel wind.

Vele zonnige herfstgroeten van uw reporter ter plaatse,

Kamiel Vélo

http://www.youtube.com/user/blogdepaling

http://nl-nl.facebook.com/pages/Sint-Lievens-Esse-Belgium/De-Palingrijders/42488893723?ref=s

depaling@gmail.com

Blonde, brune(te), roscate, albe, filtrate, nefiltrate, pasteurizate ori nu … lista poate continua.

DA: Hoegaarden, Paulaner (aia alba si nefiltrata), Orval, Abbaye Des Bonne-Espérance, Krusowice, Budweiser Budvar (originalu` cehesc, nu chestia aia din “Land of the free and home of the brave”),  Peroni doppio malto (singura italianca care mi-a placut), Guiness, Samuel Adams (doar Winter Brew, ca restul is prea aromate pentru gustul meu), Pilsner Urquell, Sapte Coline, Leffe (bruna), Baltica Gold, Goesser, Timisoareana, Ursus, Stella..etc…

NU: Splungen, Tuborg (singura care-mi provoaca migrene matinale dupa 3-4 in seara dinainte), Peroni, Nastro Azzuro, mizeriile de Redds si Becks Lemon.. lista poate continua.

Ordinea e total aleatoare, iar orice adaugire va fi supusa aprobarii subsemnatului, numa` dupa ce va fi testata amanuntit.

P.S. Topic inspirat dupa http://socolatower.wordpress.com/2009/09/30/top-cea-mai-gay-masina/

Addendum: orice bere la PET nu merita sa existe, chiar daca e pe lista lui “DA”.

Addendum #2: insemnare scrisa in timp ce-mi desfat papilele cu o sticla de Abbaye Des Bonne-Espérance (750 ml si 8 grade alcoolice).. Hac !

Though we both drank loads of beer on our trip (I mostly stuck with my beloved lambics), Keith was on a self-imposed mission to consume all of the Belgian Trappists.  Did he succeed?  Scroll down to find out.

• House beer at Chez Léon, Brussels.
• Hopus Blonde at A La Mort Sabite, Brussels.
• “Lambic Dégustation: Lambic Doux, Lambic  Blanc, Kriek, Bourgogne des Flandres” at A La Bécasse, Brussels. *
• Hoegaarden at Le Pré Salé, Brussels.
• De Koninck bolleke at Quinten Matsijs, Antwerp.
• Leffe Blond at Amadeus, Antwerp.
• Kwak at Café Métropole, Brussels.
• ‘t Smisje Wostyntje Tour Hauts Mosterd Biër at ‘t Brugs Beertje, Bruges.
• ‘t Smisje Dubbel at ‘t Brugs Beertje, Bruges.
• Abbaye des Rocs Brune at Le Corbeau, Brussels.
• Delirium Tremens at De Dulle Griet, Ghent.
• Trappistes Rochefort 10 at Het Waterhuis aan de Bierkant, Ghent.
• Orval at Delirium Café, Brussels.
• Duvel at Chaff, Brussels.
• Chimay Bleue at Chaff, Brussels.
• Maredsous 10 Tripel at Café Le Fontainas, Brussels.
• Amstel at Brasserie De Roode Leeuw, Amsterdam.
• Westvleteren 12 at Café Gollem, Amsterdam.
• Westmalle Dubbel at Café Gollem, Amsterdam.
• Hertog Jan Weizener at Festina Lente, Amsterdam.
• Kasteel Donker at Café Brakke, Amsterdam.
• Leffe Blond at Café de Pels, Amsterdam.
• Duvel at Café van Leeuwen, Amsterdam.
• Charles Quint at Café Gollem, Amsterdam.
• Maredsous 8 Dubbel at Café Gollem, Amsterdam.
• Duchesse de Bourgogne at Silkbar, Amsterdam.
• Karmeliet Tripel at Café Gollem (Pijp), Amsterdam.
• La Trappe Tripel at Café Gollem (Pijp), Amsterdam.
• Leffe Brune at Silkbar, Amsterdam.
• Westmalle Tripel at Kingfisher, Amsterdam.
• La Trappe Isid’or at ‘t Arendsnest, Amsterdam.
• Texels Tripel at ‘t Arendsnest, Amsterdam.
• Stichting NH Alternatieve Bierbrouwers Maelstrom at ‘t Arendsnest, Amsterdam.

* Timmerman’s

Bem, como nós almoçamos e jantamos quase todos os dias em restaurantes nas últimas duas semanas, eu acabei experimentando várias cervejas neste período. Como está muito devagar colocar uma a uma (e minhas aulas estão para começar…), resolvi fazer um “mega post” falando de 9 cervejas… (faltaram 3 para uma caixa ) Lá vai:

Orval

Esta fica numa categoria parecida à da Westmalle; lembra bastante a Chimay, mas é menos encorpada. Como gosto de cervejas fortes e encorpadas, continuo preferindo a Chimay. Faz alguns dias que a bebi, então terei de experimentá-la novamente para colocar mais detalhes.

Estaminet

Finalmente vou falar de uma cerveja pilsen, categoria “premium”. Eu gosto de cervejas pilsen, mas acho chato elas dominarem o mercado brasileiro da forma como dominam; acho que por isto demorei um pouco mais para experimentar uma cerveja deste tipo. Voltando à Estaminet, ela tem cor clara e brilhante, muito límpida. No primeiro gole ela dá a sensação de ser super amarga, mas logo depois esta sensação desaparece e fica apenas um sabor muito agradável, de uma cerveja saborosa, macia e muito, muito boa.

Hoegaarden

Lembram da Brugs Witbier? Pois é, esta também é uma witbier, mas eu não sabia disto, esta informação fundamental não estava no cardápio e, como ela parece ser bem conhecida, nunca ia imaginar isto. O maior mérito dela é não ter o mesmo sabor pronunciado da Brugs, ser um pouco mais “aguada”. É mais ou menos como dizer que seu maior mérito é não ser tudo que deveria ser… Talvez o único motivo para experimentá-la de novo seja curiosidade, pois li que as witbier ficam praticamente brancas quando estão bem geladas (por isso também são chamadas de white beer). Talvez bem gelada ela seja um pouco mais palatável.

De Koninck (Bolleke)

O legal desta cerveja é que ela tem um “apelido”: Bolleke, que na verdade é o nome do copo em forma de bowl da De Koninck, a cervejaria que a produz. Agora falando da cerveja em si, eu não lembro muito bem dela Só lembro que gostei, era uma boa cerveja, mas também nada de espetacularmente especial.

Westmalle Tripple e Leffe Tripple

Estas duas são muito boas mesmo. São cervejas claras, mas muito fortes (9% de álcool e acima). Elas são claras e apresentam-se um pouco turvas, mas nada tão exagerado quanto uma witbier. Apesar de serem assim tão fortes, tem um sabor muito suave, nenhum amargor exagerado nem presença marcante do álcool. A Westmalle é um pouquinho mais encorpada; eu gostei mais dela e a Fernanda, da Leffe. Mas qualquer uma delas me deixaria muito contente.

Kriek

Desta eu escapei Um colega do curso a pediu para experimentar e seu comentário foi: “Hum, parece cereja. Hum, cheira como cereja. Hum, tem gosto de cereja! É, não dá para acertar todas…”. Acho que não preciso falar mais nada.

Brugge Tripel

Mesma categoria das Westmalle e Leffe Tripple descritas acima. Mas esta é um pouco mais sem-graça. Experimentei quando visitamos Brugge, já que era uma cerveja local.

Lesage

Outra cerveja que experimentei em Brugge. Como ela estava em destaque no cardápio imagino que não seja uma cerveja muito comum de se encontrar (também não lembro de tê-la visto em nenhum dos restaurantes/bares de Leuven). Ela é uma cerveja blond, mas tem uma coloração um pouco mais intensa, não é dourada. É muito saborosa e também não dá nem sinal de seus 7% de álcool.

Ufa, depois desta maratona acho que não tenho mais nenhuma na lista para escrever… A não ser a Stella Artois, que não é mais novidade aí no Brasil. Mas admito que é ótimo ter a opção de pedir uma Stella quando você não está a fim de pensar muito no que vai beber…

http://www.huliq.com/1/84258/obama-beer-summit-feature-red-light-and-blue

This offends me on so many levels.

First of all, Bud Lite? Plueeze. You can’t give a few calories to the cause of righteous beer drinking and plausable summit holding? Are you going to drink White Zinfandel at the next French state dinner?

Second, how on earth can you drink a Belgian beer that looks, tastes and smells like piss? Just because you don’t want your six pack to screw up your six pack? Live a little Mr. Prez!

Third, letting your participants pick their own beer? What kind of leadership is THAT? You pick their beer and they’ll like it, DAMMIT! May I remind you that your participants also screwed America over? The Prof picked a Jamaican beer (oh, the spliff jokes we could make) and the Sgt. picked a beer co-owned by our enemies to the north, Blue Moon (while brewed in all-America Colorado formerly brewed in Memphis, TN, until they closed the brewery, by American Coors which merged with Canadian Molson, becoming the bi-national juggernaut Molson-Coors Brewing company – note that Molson boldly comes first in the corporation title!). And Blue Moon is also a “Belgian-style” ale. Damn Belgians. Trying to take over the diplomatic world with their Brussels-centric control over the EC.

Fourth, how can you be so politically tone-deaf? Now you set yourself up for Professor Gates to accuse you of caving to whites. I mean, drinking the national beer of rednecks? Bud Lite, the beer that “passes” for beer?

Hell, dude…I mean Mr. Dude, if you’re going to let someone drink a Belgian-owned beer, at least choose this logo:

Since the White House doesn’t routinely stock foreign beers (unless they are formally American beers now wholly owned by  foreign conglomerates, that is), send Rahm out to the nearest specialty beer store STAT before you permanently destroy your legacy.

Or, at the very least, cave in to Massachussetts special interests and pick Samuel Adams (Light,  if you really have to watch your waistline).  Or import Kid Rock’s American Badass Beer from Michigan. It might give you a leg up in the Health Care battle that you’re losing a grip on (who wants to go up against an American Badass?). Plus, it’s likely to taste as anemic as a Bud Lite.

Brewery: Orval
ABV: 5.2%-7.2% depending on aging.
IBU: Unknown.
Price: $5-7

This is a special beer. Orval is one of only a handful of breweries in the world that can put “Trappist” on their label. That is because their beer is brewed by Belgian monks who dedicate themselves to perfecting a centuries-old recipe. The result is a dry, spicy ale for a formidable price.

My experience with Orval was interesting. The nose was full of soft fruits, yeast, and spice. The color shone a cloudy gold. I was impressed with the finish, which was refreshingly dry, and the scotch-like, chewy mouthfeel. There were hidden hops in this too, but what really surprised me was the strong carbonation. Interesting. All in all, this was a great drink, big and complicated, representing a strong and sophisticated end of the beer spectrum. The price is the only thing I can gripe about. Five bucks is an awful lot for eleven ounces. A must have for any enthusiast, I will be dipping my feet in Orval very infrequently.

In God* we trust our beer,
Mr. Sober
Hot-shot Beer Enthusiast

*And monks.

Da oggi disponibili le birre della Brasserie Artisanale de Rulles

Greg Verlhest si laurea all’Università della Birra di Lovenio. Nel 2000 apre la sua Brasserie Artisanale a Rulles, nella zona delle Ardenne chiamata Gaume. La purezza dell’acqua e la passione per la birra fanno nascere la Rulles Blond, utilizzando il lievito dell’Orval.

Rulles Blonde Birra bionda veramente buona, al limite dell’eccellenza fra le tre prodotta da questa piccolo brasserie artigianale. Ha colore dorato leggermente opaco, testa di schiuma morbida e cremosa, abbastanza persistente. Dall’aroma emergono subito note citriche e speziate, insieme al malto leggermente caramellato. Ha corpo rotondo e molto beverino, di frizzantezza non accentuata, che la rendono asciutta e dissetante e, insieme anche morbida e gratificante al palato. Anche nel gusto riemergono le note agrumate e leggermente luppolate che si erano evidenziate nell’aroma. Finisce mediamente lunga, leggera e dissetante; quasi una birra estiva. Alc 7%

Rulles Triple Buonissima triple, dal colore biondo dorato e dalla schiuma compatta e persistente. Ha naso molto fresco, abbastanza speziato con molte note floreali, asciutto e ripulente. Il corpo è rotondo, non eccessivamente robusto, che ripresenta le note speziate dell’aroma con alcuni sentori agrumati e astringenti, che ben si armonizzano con la componente maltata, predominante. Lungo e asciutto il finale, che non risente della potenza alcolica; dissetante e rinfrescante, quasi estiva. Alc 8,3%

Rulles Estivale Il “solito” splendido lievito d’Orval, con il malto pale & pilsener, luppoli americani (Warrior & Amarillo) fanno di questa birra il ricordo (e/o l’anticipazione) dell’estate: già al naso si sentono gli aromi estivi, freschi e rinfrescanti, del luppolo, dell’erba, dei campi di grano, con un lievito dosato con sapienza. Ma già il colore è solare, biondo, non trasparente ma leggermente velato, come quello della bella stagione. Va giù che è un piacere: un pochino agrumata, ben dosati luppoli e lieviti, un malto fragrante che la rende completa e rotonda; un finale asciutto, fresco e solare, la rendono quasi indispensabile. Alc 5,2%

Ever wish you could economize on beer by getting it straight from the brewery? You can’t. Due to antiquated liquor laws and an oversized Annheuser-Busch lobby in Washington, breweries can’t even sell their beer directly to retail stores. They have to sell to distributors, who then sell to your corner deli or supermarket. Of course, there’s a price markup every time the beer changes hands.

But there is a way to cut in early: most distributors have warehouses in the city where they sell beer directly to the thirsty consumer. Unlike NYC retailers, they sell in bulk–kegs, 30-packs, and cases, meaning you can stock up for a fraction of what you’d pay at a deli.

For the bottle sipper, pick up a case of Brooklyn Pennant Ale for $33.59 at American Beer Distributors (256 Court St., Brooklyn–map), or a case of Dos Equis Amber for $25.99 at Carousel Beverages (436 3rd Ave., Brooklyn–map). If you’re really looking to save dough, grab a 30-pack of Genessee Cream Ale (it’s better and cheaper than Bud Light) for $15.99 at New Beer Distributors (167 Chrystie St., Manhattan–map).

Warehouses can be a Mecca even for the consummate beer snob, sporting celebrated but hard-to-find American micros like Left Hand, Allagash, and North Coast, and imports like Orval and Sinebrychoff. At around $10 per six pack they’re not cheap, but they’re cheaper than you’ll find them anywhere else in the city.

Ternat

Ideale weersomstandigheden vandaag. Niet te koud, noch te warm en vooral droog weer !! Wat moet een mens meer hebben op een zondagvoormiddag .

Vandaag staat geen rally aangestipt op onze kalender. Alle blikken gaan naar de GPS  met de trouwste staat van dienst : Drekes. En ja, Drekes heeft een trainingsparcours van vroeger ….. naar Ternat. ” Bah ja. “, stelt Iwan, “Waarom niet …. ?!” en weg zijn we naar de voorpoort van het mooie Pajottenland.

Met acht zetten we vaart richting Ninove : de Plakker, Marc VDB, Geert Wattez, Peter Van Goethem, Danny DS, Drekes, Iwan en zoon Tom. Het eerste half uur wordt er pillon gegeven. Samen met de voorzitter rijden we het eerste half uur aan 28 gemiddeld.  Na wat opmerkingen van achteraan milderen we wat vaart. Maar het moet gezegd, de trein in groep drie begint goed te bollen.

Via Sint-Antelinks, Nederhasselt en Outer rijden we naar Ninove. Vandaar nemen we een soort jaagpad (naast een treinbedding) tot in Okegem.  Aan een tempo van om en bij de 25 km/h fietsen we daar in de prachtige natuur. We komen geen kat tegen en er kan rustig gebabbeld worden. Drekes heeft intussen het commando overgenomen, samen met een steeds beter rijdende Tom Van Hende. Dat wordt op termijn een Palingrijder voor de eerste groep!  Zijn progressiemarge mag er alleszins zijn!!

Eenmaal Okegem achter ons zetten we koers naar Liedekerke via het Liedekerkebos.   Via de Assesteenweg rijden we dan naar Sint-Katherina-Lombeek om via landelijke wegen Essene aan te doen.  Daar is onze voorzitter het ongeluk schuldig en hij valt plat. Geen lievemoederen aan : freins toe !! Iedereen aan de kant en de Peter begint aan de minder aangename taak om zijn binnenband te vervangen.  Intussen grapt de plakker erop los. Vooral het voorval in Outer waar hij een bananenschil in mijn achterzak wegwerkte. Iedereen is het dan ook roerend eens dat onze oorlogskas met vijf euro gespijsd zal worden, ondanks het tegenstribbelen van de Plakker. De animosoteit werkt blijkbaar niet aanstekelijk bij de Peter want het werk gaat traag vooruit.

Nadat de reparatiewerken achter de rug zijn, zetten we ons parcours voort richting Affligem.  Als ik het bord “Affligem” zie staan, moet ik onwillekeurig terug denken aan een bezoek die Tanja en ik ooit gebracht hebben aan de abdij van Affligem. Daarbleven me een aantal zaken bij zoals de gewijde stilte in dit prachtig gebouw, de immens mooie bibliotheek met tal van oude werken, …… en de Affligem abdijdrank. Het water komt me in de mond en nadat de plakker dan nog eens zit te pochen dat hij de avond ervoor 10 Orvals naar binnen heeft gewerkt, besluit ik geniepig dat ook ik straks een Orvalleken ga drinken.  De Plakker heeft er trouwens weer zin in, want hij stelt dat aan het tempo dat er gereden wordt in de derde groep, hij er gerust nog 10 Orvals kon gedronken hebben de avond ervoor.

Maar goed, wat later komt Geert Wattez zijn diensten vooraan aanbieden. Drekes en Tom willen het wat rustiger aan doen en ze worden dan ook graag afgelost door Geert, Peter en Iwan.  Zij brengen ons via Welle en Haaltert tot in Ede en Aaigem. Daar wordt het sein gegeven door Marc dat het nu allemaal wat rustiger aan kan. Ook Tom en Drekes willen het wat kalmer. Maar de wind zit natuurlijk ook in het nadeel. Vanuit Aaigem rijden we naar Ressegem. Ik spreek onderweg Tom nog even moed in en maan hem aan om het wiel van De plakker niet meer te lossen, wil hij hem kloppen in de finale. Het laatste stuk tot aan de Palingbeek neem ik voor mijn rekening en vanaf daar besluit ik samen met marc de laatste helling te nemen. Marc zit er wat door en het is niet plezant om alleen aan het lokaal aan te komen.  Aan het gelaat van de Plakker te zien moeten we al niet meer raden wie de finale won. Tom moet duidelijk nog wat meer krachten opdoen, maar hij heeft  alle tijd daarvoor.

Het bezoek aan het lokaal was na een rit van een 63 km meer dan welkom. Na een paar spa’s besloten Marc, de Plakker en ik om de Orval aan te pakken.  Wat kan het leven toch mooi zijn nietwaar? !!

Voor de statistieken : 63 km aan bijna 26,5 km/h

GPS-Link : http://www.gps-sport.net/routes/Route-Groep-3-12-april-2009-_23722
(met dank aan Iwan)

Van uw reporter ter plaatse,

Kamiel Vélo

http://www.youtube.com/user/blogdepaling

depaling@gmail.com