Na przykładzie Mirosława Orzechowskiego, czyli obecnego Prezesa LPR a byłego Ministra Edukacji przetrenujemy dzisia przeliczanie miligramów na promile Otóż na blogu w/w osobnika możemy dowiedzieć się, ze ” w wydychanym powietrzu miałem 0.97 mg alkoholu na stosowną jednostkę miary. Policjanci spisali moje dane i dokonali ponownych pomiarów, które wykazały szybki spadek alkoholu w wydychanym powietrzu”

W Polsce miligramy na stosowną jednostkę miary to mg/L przeliczamy mnożąc wartośc w mg/L przez 2,1. Czyli były Minister Edukacji miał 2 promile alkoholu we we krwi, czyli mówiąc po polsku – był narąbany jak sztucer. W tym stanie ducha zapewne jego samochód prowadził się sam, bo człowiek w takim stanie go prowadzić nie jest w stanie. Wydaje sie w takim przypadku oczywistym jego tłumaczenie, że powstałe zarysowania nie powstały z jego winy

Ten wpis będzie miał dwóch wartych siebie bohaterów. Pierwszym jest były już na szczęście wiceminister edukacji, koryfeusz polskiego kreacjonizmu, obrońca uciśnionych redemptorystów i bajkopisarz w osobie jednej – czyli Mirosław Orzechowski. Mirosław Orzechowski, o czym głośno informują media, zaapelował do prezydenta Kaczyńskiego o odebranie Lukasowi Podolskiemu i Miroslavowi Klose obywatelstwa polskiego, głosząc wszem i wobec, że prawo polskie zakazuje posiadania dwóch obywatelstw. Drugim bohaterem jest zaś Wojciech Cejrowski, znany w całym kraju podróżnik, publicysta i bosy wojownik na froncie antyhomoseksualnych krucjat. Cejrowski z kolei, w wywiadzie dla Dziennika, zapowiedział zrzeczenie się polskiego obywatelstwa i przeprowadzkę do nieskażonego Unią Europejską Ekwadoru, gdzie (jak powiadają) trawy są zieleńsze, hacjendy obszerniejsze a pederaści bardziej zastraszeni.

Obie inicjatywy niosą w sobie oczywiście silny ładunek emocjonalny, my jednak przyjrzymy im się z prawnego punktu widzenia. Odpowiemy bowiem sobie na pytania: czy możliwe jest odebranie komukolwiek polskiego obywatelstwa (1), czy możliwe jest zrzeczenie się tegoż (2) i – jeśli takie możliwości istnieją – to jak wygląda procedura dokonania takiego wynarodowienia (3).

Zajmijmy się wpierw apelem Mirosława Orzechowskiego. Odezwa ta – prócz tego że dowodzi emocjonalnego popaprania działacza LPRu – jest także świadectwem zastraszającej jak na byłego ministra prawnej ignorancji. Jak bowiem czytamy w Konstytucji RP:

Art. 34. ust. 2. Obywatel polski nie może utracić obywatelstwa polskiego, chyba że sam się go zrzeknie.

Widzimy więc wyraźnie: Konstytucja zakazuje odbierania obywatelstwa komukolwiek i to w jakichkolwiek okolicznościach. Skąd więc u prawicowego radykała myśl, że prawo nie zezwala na posiadania podwójnego obywatelstwa? Zapewne z nadinterpretacji ustawy o obywatelstwie polskim. W ustawie tej czytamy bowiem:

Art. 2. Obywatel polski w myśl prawa polskiego nie może być równocześnie uznawany za obywatela innego państwa.

Czy przepis ten – sformułowany, przyznajmy, dość niefortunnie – oznacza zakaz posiadania podwójnego obywatelstwa? Oczywiście nie. W myśl takiej interpretacji obywatel Polski traciłby polski paszport w momencie uzyskania obywatelstwa innego kraju, a takie odczytanie tego przepisu byłoby oczywiście sprzeczne z cytowanym już artykułem Konstytucji. Przepis ten – jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 grudnia 1994 roku – “nie oznacza zakazu posiadania dwóch obywatelstw, lecz jedynie to, iż obywatel polski w myśl prawa polskiego nie może być równocześnie uznawany za obywatela innego państwa.” Przepis ten nie znaczy więc nic więcej ponad to, że ktoś, kto (tak jak Podolski czy Klose) posiada obywatelstwo polskie, będzie zawsze traktowany przez polskie prawo jak obywatel naszego kraju – nie będą się go więc tyczył na przykład ograniczenia w sprzedaży ziemi dotyczące obcokrajowców.

Inaczej rzecz się ma z dziennikarzem Cejrowskim. Cejrowski obywatelstwa chce się zrzec i ma do tego prawo: zapewnia mu je znów wspomniany artykuł Konstytucji. Dokładniejsze informacje co do dokonania narodowej apostazji znajdziemy w art. 13-17 ustawy o obywatelstwie polskim i rozporządzeniu Prezydenta RP dotyczącego tegoż tematu. Dziennikarz Cejrowski, by zrzec się polskiego obywatelstwa musi posiadać lub mieć przyobiecane obywatelstwo Ekwadoru; zaświadczenie o nim dołącza do wniosku składanego staroście lub (jeśli Cejrowski mieszka już w swej ekwadorskiej hacjendzie) konsulowi RP. Ograniczenie takie służy ochronie jednostki: wychodzi się bowiem ze słusznego założenia, że posiadanie jakiegokolwiek obywatelstwa lepsze jest od statusu bezpaństwowca. Przeciwko naszemu bosemu publicyście nie może się też toczyć postępowanie sądowe: gdy takie się toczy zrzeczenie się obywatelstwa nie jest możliwe – mógłby to bowiem być sposób na wymiganie się od kary. Wniosek o zrzeczenie się obywatelstwa wraz z potrzebnymi dokumentami starosta przekazuje wraz ze swoją opinią wojewodzie, ten zaś – za pośrednictwem ministra właściwego do spraw wewnętrznych – Prezydentowi. Na biurku Prezydenta ląduje też wniosek złożony konsulowi. To Prezydent podejmuje ostateczną decyzję: od jego decyzji nie ma odwołania, Wojciech Cejrowski winien więc uważać, by nie podpaść Pierwszemu. Odmowa wyrażenia zgody powinna być jednak spowodowana ważnymi przesłankami; wyrażenie zgody powoduje zaś automatycznie utratę obywatelstwa polskiego (ma więc, jak to się mówi mądrze, charakter konstytutywny). Jeśli do takiej sytuacji dojdzie, konsul lub starosta wręczający wnioskodawcy zgodę na zrzeczenie się zobowiązany jest zabrać mu dowód, paszport czy też inne polskie dowody tożsamości.

Widzimy więc: sprawa jest możliwa do przeprowadzenia, acz wymaga samozapracia. Tego jednak, jak sądzę, panu Cejrowskiemu nie brakuje – może też, wierzę szczerze, liczyć na wsparcie rodaków. Ja też od siebie dołożę cegiełkę: mogę dopomóc w wypełnieniu wniosków i ponieść walizkę. Jakby zabrał ministra Orzechowskiego – to nawet na bosaka.

Pamiętacie wyznanie zastępcy Giertycha – Orzechowskiego o Darwinie “To luźna koncepcja niewierzącego starszego pana, który tak widział świat. Może dlatego, że był wegetarianinem i zabrakło mu ognia
wewnętrznego”. Dzisiaj postanowił on, że znów zadziwi świat poziomem swojego intelektu. Stwierdził mianowicie, że Podolskiego i Klose nalezy pozbawić polskiego obywatelstwa. W tym celu wysłał nawet list do Prezydenta, w którym domaga się “natychmiastowego wszczęcia procedur pozbawienia obywatelstwa polskiego tych osób, które występują w narodowych barwach obcych państw”.

Po prostu idiota  czy tylko “luźna koncepcja starszego pana” ? Słuchając tych mądrości zastanawia mnie jak można było opowiadac mrzonki o IV RP otaczając się tak ograniczonymi umysłowo i intelektualnie ludźmi.

UPDATE: hasło absolutnie genialne – za Angora, ktora przytoczyła wypowiedz jednego z internetautów “Zabawne, idioci rodzą się we wszystkich krajach świata, a tylko w Polsce zostają wiceministrami edukacji….”

Przegraliśmy. To stwierdzenie najlepiej obrazuje wczorajszy mecz Polska-Niemcy, bez dopisywania do niego żadnej egzystencjalnej mitologii o odwiecznym boju między Polakami, a Szwabami, ani bez bezsensownego wygłaszania mądrości życiowych typu: piłka jest okrągła, a bramki są dwie. A skoro jeden wyraz wystarczy, więc o naszej przegranej pisał już nie będę.

Napisać za to wypada o pomyśle pana Mirka Orzechowskiego, który raczył domagać się odebrania polskiego obywatelstwa Podolskiemu, który okazał się być katem naszej drużyny. Co prawda z gatunku tych porządnych katów, nie ekscytujących się ociekającą krwią na katowskim toporze (w tym wypadku piłce w bramce Boruca), lecz wykonujących po prostu swoje zadanie.

Ktoś kto reprezentuje barwy innej reprezentacji narodowej nie zasługuje na polskie obywatelstwo, pisze były (i niech tak pozostanie) polityk na swym blogu.

Panie Mirosławie, omal z fotela nie spadłem, mądrości pańskie czytając – co akurat byłoby wielką szkodą, gdyż akurat relaksowałem się ze szklanką johnniego walkera w dłoni. Mądrze prawi chciałem wymruczeć, lecz z mruczeniem się w ostatniej chwili powstrzymałem. I miast aprobaty pomyślałem „Co tak cienko Mirosławie?”. Skoro, jak Pan łaskawie pisze, Podolski jest zdrajcą to na szubienice z nim! Albo, jeszcze lepiej, ukamienować go, prawdziwymi polskimi kamieniami oczywiście. Jak on śmiał, jako mały chłopiec, wyjeżdżać ze swoimi rodzicami do wrogów naszego narodu. Jak on śmiał zgadzać się na grę z niemieckiej reprezentacji. Nasi działacze nie potrafili go przyciągnąć, ale przecież nie ich wina, że Niemcy mogli zaoferować lepsze warunki! Więc zakopać wyrodnego sportowca, zdrajcę piłkarskiego, czarną owce pośród biało-czerwonego stada, po głowę w ziemi i bić kamieniami aż wyda z siebie ostatnie niepatriotyczne tchnienie.

Sęk jednak w tym, że bardzo ciężko podciągać pod zdradę granie w piłkę nożną, ale… skoro Pan tak pisze, trudno się nie zgodzić.

(prawy.pl)

Katarzyna Hall kontra… Pius XI
O wesołej „degiertyzacji”, czyli sześciolatki do szkół!

Oczywiście ruchy antyrodzinne jak liberalizm, czy komunizm zdobywały sobie pole od początku XX wieku. Atoli Jego Świątobliwość Pius XI, widząc zakusy wyrywania dzieci z pieleszy rodzinnych, po to, by jak najwcześniej wpajać im odpowiednią formację, napisał encyklikę „Divini illius magistra” (O chrześcijańskim wychowaniu młodzieży). I stoi tam napisane, w proroczy niestety sposób: „Do osłabienia wpływu środowiska rodzinnego dziś się dołącza fakt, że prawie wszędzie dąży się do coraz to większego oderwania dziatwy od rodziny, już od lat najwcześniejszych, pod różnymi pozorami, już to natury ekonomicznej, przemysłowej lub handlowej, już to natury politycznej.” I teraz niech pani Hall usiądzie w szkolnej ławce i słucha: „A jest też kraj, gdzie wydzierają dzieci z łona rodziny, aby je wykształcić (a raczej zniekształcić i zdeprawować)”. Wtedy chodziło o sowietów, ale i tak zabrzmiało profetycznie…

Otóż pani Hall zakłada, że „im młodsze dziecko, tym łatwiej je zmotywować do nauki. Wcześniej zachęca się je do czytania, pisania czy malowania. Łatwiej przychodzi mu potem nauka. Po za tym młodsze dzieci mają zupełnie inne nastawienie do życia w grupie niż te, które wychowują się w domu i opiekują się nimi rodzice czy babcia”. Bilans strat na rzecz zmniejszenia kontaktu z rodziną nie pada z usta Hallowej. A na zarzut separowania małych dzieci od rodziców pani minister odpowiada bez namysłu pytaniem: „Czy siedzenie w domu z bezrobotnymi rodzicami jest szczęśliwym dzieciństwem?” Nie wiem, jakich rodziców miała Jej Miłość Catherine Hall, ale ja miałem normalnych, kochających i każdy rok z nimi dał mi to, czego już nikt mi nie zabierze. A nawet, jeśli są rodziny, gdzie dzieci marnieją, usychają – a takie są, niestety – to remedium jest walka z patologiami w rodzinach, a nie separacja wszystkich dzieci w całej Polsce od swoich najbliższych.

Jednak niewiasta, której na chrzcie dano na imię Katarzyna twierdzi, że to norma i standard w Unii Europejskiej: „W zdecydowanej większości krajów europejskich dzieci idą do szkoły w wieku 6 lat, ale są też kraje, gdzie do szkół trafiają pięciolatki. Nasz system edukacyjny jest zatem archaiczny”. Na szczęście badania opinii publicznej wykazują, że większość Polaków nie popiera obniżenia wieku obowiązku szkolnego. Ale co z tego? Większość Polaków jest za karą śmierci, za lustracją, za serbskim Kosowem, za kastracją pedofili… Co z tego? W demokracji to się nie przekłada na realizację woli ludu przez jego przedstawicieli. Demokracja wedle Arystotelesa jest „najgorszym z możliwych ustrojów, bowiem są to rządy hien nad osłami”. Celujące stwierdzenie, ale poza hienami i osłami są jeszcze wilki… Są!!!

Czasy się zmieniają. Ot, banał, frazes, klisza po utyskiwaniu rodziców, dziadków. Jednak to prawda. Po porządkach w prywatnej bibliotece znalazłem „Program nauki religji (dawna pisownia – dop. Redakcji) rzymsko-katolickiej w publicznych szkołach powszechnych”. Mamy rok 1935, a ówczesne Ministerstwo Edukacji Narodowej wówczas nazywające się Ministerstwem Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego na podstawie własnego rozporządzenia wydaje wytyczne dla katechetów. Ówczesny MEN nie nakłania do mówienia o wielości religii; godności człowieka; tolerancji;  jakimś ekumenizmie? Nie, ale z lubością zacytuję przedwojenny MEN: „Celem nauczania religii w szkole powszechnej jest dążenie d tego, by dzieci ukochały i naśladowały Jezusa Chrystusa, poznając jego życie i naukę. Chrystus Pan winien być głównem źródłem i podstawą życia religijnego dziatwy”. Taką retorykę miał MEN niewiele ponad 70 lat temu. Jedno życie. A pozostała przepaść, przy której nawet Roman Giertych z Mirosławem Orzechowskim to bardzo umiarkowani konserwatyści.

Pozostaje patrzeć na kolejne pomysły minister Hall. O skasowaniu Sienkiewicza już mówiła. Przywróciła w MEN portrety komunistycznych aparatczyków zdjęcte przez Giertycha. Zapowiedziała „degiertyzację” szkół i wycofanie programu „Zero tolerancji”. Teraz tylko niech wprowadzi wychowanie seksualne, warsztaty nt. homoseksualizmu, genderowskie szkolenia na temat ról społecznych, wspólny podręcznik historii pisany m. in. przez Niemców… Pole do PO-PiS-u ma duże.

Tymczasem wilki czekają. Ostrzą pazury…

Robert Wit Wyrostkiewicz
wyrostkiewicz@prawy.pl

(prawy.pl)

Po nagłośnieniu sprawy przez Orzechowskiego KRRiT ukarze TVN za program Kuby Wojewódzkiego

Przewodniczący KRRiT nie ustalił jeszcze wysokości kary, która zostanie nałożona na TVN. W przyjętej uchwale KRRiT stwierdziła jednak, że TVN poprzez emisję spornego odcinka “Kuby Wojewódzkiego” (odcinek z 25 marca 2008 roku) naruszył art. 18 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji.

Ustęp ten zakazuje m.in. propagowania “działań sprzecznych z prawem, z polską racją stanu oraz postaw i poglądów sprzecznych z moralnością i dobrem społecznym”.

Jak poinformowała KRRiT we wtorek w komunikacie, postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte w związku ze skargami, które napłynęły do Rady, a w których formułowano zarzut publicznego znieważenia symboli narodowych.

Rzecznik TVN Karol Smoląg powiedział PAP, że stacja nie zgadza się z decyzją KRRiT i będzie się od niej odwoływać.

“Jeżeli będzie trzeba spotkamy się z Krajową Radą w sądzie. Krajowa Rada zamiast nakładać kary na TVN powinna zająć się tym, co do niej należy, czyli np. przerywaniem przez TVP programów reklamami. Znamienne, że w tym wypadku to TVN musiał wyręczyć Krajową Radę i skierować tę sprawę do sądu” – dodał Smoląg.

Wcześniej zawiadomienie do prokuratury w tej samej sprawie skierował b. wiceminister edukacji Mirosław Orzechowski (LPR). Autor programu Kuba Wojewódzki ocenił wówczas, że ta sytuacja pokazuje, iż “ciągle w Polsce jest bardzo ciasna przestrzeń dla wszelkiego rodzaju prowokacji czy happeningów quasi-artystycznych”.

“Myślę, że wracają trochę duchy afery z Dorotą Nieznalską czy Katarzyną Kozyrą, bo jednak było to nawiązanie do takiego happeningu” – dodał Wojewódzki.

PAP/Wyroi

- To była prowokacja od początku do końca obliczona na wywołanie kontrowersji – powiedział Mirosław Orzechowski. – Haniebna rzecz zasługująca na sprawiedliwą karę. Żaden patałach nie może sobie pozwalać na próby zdobywania popularności profanując polską flagę. Sprawa była przygotowana, bo natrudzono się, by dostarczyć do studia psie odchody.

(prawy.pl)

“Mordowano Polaków, a rząd Polski milczy”

“Wczoraj odbyło się w Warszawie tajne spotkanie Władysława Bartoszewskiego, sekretarza stanu w Kancelarii Premiera z niemieckim sekretarzem stanu w Urzędzie Kanclerskim, Berndem Neumannem. Spotkanie było poświęcone – według oficjalnego komunikatu MSZ – »problematyce historycznej w stosunkach pomiędzy oboma krajami«. W rzeczywistości rozmawiano o budowie centrum upamiętniającego tzw. niemieckie wypędzenia – pisze Orzechowski.

“Nie wiem, na czym Władysław Bartoszewski opiera swoje twierdzenie, że spotkanie to jest jakimś pozytywnym krokiem na drodze do »uznania przez Niemców oczywistych faktów historycznych«? Czyżby pan Bartoszewski miał problem ze zrozumieniem prostego faktu, że Niemcy przyjechali do Warszawy, żeby potajemnie załatwić przychylność, albo chociaż milczenie rządu Tuska, dla pomysłów czczenia pamięci Niemców wypędzonych«?” – pisze poirytowany Orzechowski.

“Warto zwrócić uwagę na wypowiedziane słowa, że »widoczny znak przeciwko ucieczce i wypędzeniu« – ma być poświęcony TAKŻE deportacji ludności polskiej! Jaka z takiego ujęcia wynika niemiecka prawda historyczna? Że głównymi ofiarami deportacji byli Niemcy, których ktoś wyrzucił z ich domów (sic!) Ale Niemcy nie zapomnieli, że – owszem – z własnych domów wypędzono też Polaków. A w którym miejscu podkreślono, DLACZEGO odbyły się »deportacje ludności niemieckiej«? Czyżby pan Bartoszewski i rząd Tuska zapomnieli, że Niemcy przybyli tu jako najeźdźcy, agresorzy i zbrodniarze? Czy na tym, że zbrodniczo mordowali Polaków ma polegać ich krzywda i milczenie polskiego rządu?” – pyta retorycznie polityk LPR.

“Panie Donaldzie Tusk, panie premierze, nie ma pan żadnego prawa angażować autorytetu rządu niepodległej Rzeczypospolitej, do fałszowania, czy choćby zaciemniania historii naszego państwa, sąsiadujących z nami Niemiec, czy Europy. Jeśli pański minister popełnia błąd, proszę natychmiast zdymisjonować go” – apeluje polityk Ligi.

onet.pl/Wyroi

Wyspał się, wypróżnił, może nawet pograł z rana na Playstation… Od początku debaty telewizyjnej widać było, że Donald Tusk ma dobry dzień.

W tej debacie wyborczej nie chodzilo przecież o przekonanie kogokolwiek, kto sie waha. Każdy zawodnik gadał do swoich, już przekonanych. Chodzilo w niej o to, żeby wyprowadzić z równowagi przeciwnika. I żeby ten przeciwnik zachował się jak pajac na oczach publiczności. Bo taka sytuacja mogłaby zasiać zwątpienie w jego szeregach.

Tusk miał chwile lepsze i gorsze, ale zadanie wykonał. Przecież łatwo rozpoznać, kiedy Jego Oczywista Oczywistość Jarosław Kaczyński wychodzi z siebie. Zaczyna wtedy przerywać rozmówcy w pól zdania, macha paluchem i – niech użyję jeszcze raz porównania, które już raz wam się podobało – i trajkocze polszczyzną GSowskiego magazyniera z czasow Gomułki.

A w ostatnim kwadransie debaty widzieliśmy właśnie takiego Kaczynskiego.

Po debacie przelecialem sie przez blogi autorów oszołomskich w poszukiwaniu komentarzy do tej debaty. Jedni z nich milczą, inni piszą iż nawet jeśli Kaczyński przegrał, to i tak wygrał. Cóż, ktoś napisał, że miłość jest ślepa.

Moje oczekiwania spełnił jedyniemój nowy idol, moja muza i światełko migające na bagnach polskiej polityki – kto, no kto? – Mirosław Orzechowski. Pan Mirek wczoraj zaraz po mszy zapisał sobie na blogu taką myśl:

Jarosław Kaczyński sprawia wrażenie, jakby po tej rundzie stracił wiarę, zwątpił. Wygląda jak wielki zeppelin, któremu przekłuto powłokę.

Osobiście uważam, że jeśli Kaczyński w jakikolwiek sposób jest zeppelinem, to raczej małym i niezbyt sterownym.

Ale uwaga Pana Mirka na temat Prezesa przypomniala mi o jeszcze innym zeppelinie, z pewnocią bardziej udanym, lepiej wypadającym podczas występów na żywo. O Led Zeppelin konkretniej. W grudniu Led Zeppelin powstanie z prochów, podniesie się z kart historii i zagra na żywo. Ma pewno bedzie fajnie jak w ubiegłym stuleciu, kiedy gitary jeszcze strugało się z drewna.

Na ten jeden jedyny koncert oferowano tylko 20 tysiecy biletów, po 120 funtów od sztuki. A chętnych na te bilety było prawie 20 milionow (to nie pomyłka: dwadziescia milionow!) osob. Teraz bilety pojawiaja sie tu i tam do nabycia z drugiej ręki. Ale już po 2-3 tysiące funtów.

*

Poniżej jutubka, z przerobionym nieco “Stairway to Heaven”. Tekst jest glupi, ale zabawny. O kupowaniu i życiu codziennym.

Podejscie ekipy Giertycha do teorii Darwina

“Nie znajduje ona poparcia w obserwacji” – dowodzi profesor.
W wywiadzie dla sobotniej “Gazety Wyborczej” wiceminister edkacji Mirosław Orzechowski powiedział, że teoria ewolucji Darwina to “pomyłka, którą zalegalizowano jako obowiązującą prawdę”. “To luźna koncepcja niewierzącego starszego pana, który tak widział świat. Może dlatego, że był wegetarianinem i zabrakło mu ognia wewnętrznego” – powiedział Orzechowski.

Rozumiem, ze Pan Orzechowski jest swiatowym autorytetem w tej dziedzinie, majacym naukowe dowody przeciwko całym światowym gremiom zajmujacym sie tym problemem. Bo inaczej to on jest zgorzknialym starcem, ktory chwilowe dorwanie sie do wladzy usiluje wykorzystac do leczenia własnych kompleksów, ze po prostu inni na świecie doszli do ciekawszych wniosków naukowych niz on….