Ik weet het. Ik ben nog piepjong. Echt niéts in deze wereld, maar, een lichtpunt in men leven, ik behoor niet (meer) tot de jeugd van tegenwoordig. Zelfs ik krijg het daarvan op de (steeds breder wordende) heupen.  Ik heb een ellenlange lijst van grote en kleine ergernissen, maar zal het kort houden. Ik wil immers  geen oude zeur lijken!!!

1. Drankgebruik: waar in godsnaam HALEN ZE HET???? “Hoi ik ben 14 en loop nu om 1u snachts compleet van de kaart over straat en moet niet om een bepaald uur thuis zijn” IK kan het mij niet voorstellen dat ik dat ooit als 14-jarige deed. Ja, misschien een keer, maar dat was na een nacht boven de pot + week huisarrest + weet-ik-veel-wat-nog COMPLEET uit mijn hoofd gesloten.

Ik verbied mezelf het woord “Breezersletjes” boven te halen. Verdorie… ik deed het net!

2. Taalgebruik: “Hey gast auw moeder is een f*cking hoer joenge, vuilen aidsverspreider” is een zin die niet gauw uit men hoofd zal verdwijnen. De jongen van wie deze zin kwam was 12 jaar! Wij hadden toen net het woord “trut” of het al veel te schunnige “eikel” ontdekt.. maar dit? De ene kleuter zegt f*ck you tegen de andere zonder in te zien wat het wil zeggen, daar zijn ze immers kleuters voor… maar dit? 12-13-14 jarigen beseffen maar al te goed wat het wil zeggen!

3. Puberteit: Ik ben voor de eerste keer uitgeweest toen ik 12 was: naar een jongerenwerking feestje waar géén alcohol werd geschonken en wat eindigde om 12 uur. Tegenwoordig moet het steeds vroeger steeds meer zijn. Ik stel me zo regelmatig de vraag: waar is hun jeugd naartoe? waar zijn de spannende dagen bobbejaanland, gaan “shoppen” in de dichtsbijzijnde delhaize, woensdagmiddag vriendinnen-filmdag,… enzoverder enzovoort. Het lijkt wel alsof er geen overgangsfase meer bestaat.  Mijn vaste stamkroeg heeft een gouden cafébaas. Ik ken hem van vroeger (via men moeder) en is altijd in voor een babbel op een rustige donderdag (na het werk!) Laatst vroeg ik hem wat hij ervan vond.

“Je kan er niets tegen doen, het zijn je klanten. Ik zou ze ook graag aan de deur zetten, maar hoe erg het ook mag zijn, als ik nog maar een identiteitskaart vraag zoeken ze ruzie met mensen in het café en ben ik steevast een hoop klanten kwijt.”

Ik krijg kriebels van de schaamteloze jeugd. Want in godsnaam, waar staan later mijn kinderen op die leeftijd?

Zoen

Da Dame

Exclusief voor The Sausage Machine! Vanuit Sevilla, op Erasmusstage in het hoger onderwijs, schrijft Lies Bulckens, een van mijn oud-leerlingen, een tedere en poëtische gastpost over haar ouders. Lies behoort tot het groepje jonge auteurs tussen 16 en 26 jaar die regelmatig voor of op dit blogje schrijven. De meesten van hen hebben ook een eigen blog, zoals Lies Bulckens, die een reisblog bijhoudt. Lies’ eerste TSM-post handelde over de Semana Santa, de Goede Week, die Lies in Sevilla meemaakte.  

Kinderen en ouders. In deze lentedagen bloesemt hun liefde weer veel warmer, intiemer, ontroerender en uitbundiger op in webwoorden overal. Of … knippen ze eindelijk de navelstreng door om een nieuwe lente in hun leven te kunnen verwelkomen: zoals Delphine Boël met de publicatie van haar autobiografie. Woordenwolkerig speels klinkt ouderliefde bij Ewan McIntosh in het getwitter tussen hem, zijn broer en hun moeder. En diep intiem in de tien Moedermomenten van Sylvie Marie die door Jozef Deleu geselecteerd werden voor de jongste uitgave Uit het nest geroofd  van zijn poëzietijdschrift Het Liegend Konijn. Op die website staan trouwens vijf prachtige ouder- en moedergedichten uit dat aprilnummer 2008: van Sylvie Marie, maar ook van Leonard Nolens, Anne Büdgen, Myrte Leffring en Leo Vroman. Ontroerend mooi. Zelf zestig kan ik mijn tranen niet bedwingen.

  Lies Bulckens

Die twee. Ouders 

Ze zijn weer naar huis, die twee. Na een trip door Andalusië en een bezoek aan hun jongste zit hun paasvakantietrip er weer op. Ze hebben het goed gehad. Ze hebben het altijd goed gehad samen, die twee. Die twee, dat zijn mijn ouders, Paul en Ria, middenvijftigers die van het leven genieten.

Sinds de kinderen oud genoeg zijn om alleen te overleven, hebben ze hun vakantiedraad met twee weer opgepikt. Het is veel rustiger om met twee door een mooi land te rijden zonder vier gillende, wenende, zingende, zagende, lachende, kibbelende bengels op de achterbank. Ze hebben het juiste beroep, met de meeste vakantie. Het zijn leerkrachten, die twee.

Mijn moeder houdt van haar vleugelpiano en vindt rockmuziek maar kakmuziek. Mijn vader houdt van zijn dwarsfluit en Willem Vermandere en zet de radio graag luid. Ze zijn gebeten door de muziekmicrobe sinds jaar en dag.   

Mijn moeder speelde samen met haar zus de sterren van de Vlaamse-Ardennenhemel op hun gitaar aan het kampvuur op scoutskamp. Mijn vader speelde in zijn jonge tijd op een hoop heilige missen van allerlei kalibers.

Ze genieten van het leven van elke dag. Ze eten graag, lekker en veel.

Mijn moeder kookt gezond met weinig vet en zout. Mijn vader kookt minder gezond, meer vet en zout, en met meer smaak.

Ze zijn verschillend maar hebben zoveel gemeen.

Ze houden van veel en verafschuwen weinig.

Maar het meest houden ze van elkaar.
Die twee.