Hoe was het, aan het eind van het vorige schooljaar? ’s Ochtends een rustig ontbijt, misschien in de haast naar school en dan naar je werk. In de wetenschap dat je pre-puber na schooltijd gewenst of ongewenst, naar de naschoolse, de buitenschoolse, de sportschoolse of de creaschoolse ging.

Wat voor een schoolse dan ook, maar ná schooltijd was je kind in professionele, veilige handen.

Tijden veranderen: nog geen 8 weken na deze overzichtelijke periode bel je aan de hand van het rooster: op maandag om half 3, dinsdag om 4 uur, woensdag zoals maandag, en donderdag om 2 uur. Tenzij je door je brugpieper al eerder gebeld bent met de mededeling dat school vandaag wat eerder ophoudt.  De week sluit af met een  creatieve middag.

Door de opzet weet je dat deze dag écht onveranderdelijk is: op school, tot 4 uur.

Vreemd eigenlijk: in een periode dat kinderen volgens hersenonderzoekers gevoelig zijn voor alle verleidingen die  op hun pad komen, worden ze aan hun lot overgelaten en verwachten we zelfwerkzaamheid en discipline die we zelf amper op kunnen brengen.  Als ouders hebben we gestreden voor professionele en betaalbare kinderopvang, hebben we meegedraaid in overlegorganen;  in de MR, GMR of OR van diezelfde voor-,tijdens-, en naschoolse opvangen.

En na al die jaren is hier het grote gat: voor je brugger geen opvang behalve particuliere, professionele huiswerkbegeleiding.

Een nieuw persoon is aan de wereld toegevoegd. Mijn vriendin L heeft een baby gekregen. Vandaag liepen Jeroen en ik het ziekenhuis in. Daar lag zij met een baby aan de borst.

Toen we 13 waren ben ik met haar familie op vakantie gegaan. Haar oom en tante kwamen ook langs in het huisje in Zuid-Frankrijk. Ze hadden een kleine baby. Op de bruiloft van L afgelopen lente, liep een jongen van 15 rond. Deze jongen was de baby van toen! Het is heel eng als mensen achter je rug om doorleven.

Die vakantie in Zuid-Frankrijk lijkt helemaal niet zo lang geleden. Nu is zij echter degene met de baby en is de baby van toen een lange puber. Haar man verwoordde het mooi. Hij hield zijn dochtertje in zijn armen en zei: “In haar ogen ben ik volwassen.” Jeroen zei op de terugweg dat hij zich niet kon voorstellen dat zijn ouders er ooit zo uit hebben gezien. Zo jong als zij. Als wij.

In Exodus 20 vers 4-6 zegt God het volgende:

4 Maak geen godenbeelden, geen enkele afbeelding van iets dat in de hemel hier boven is of van iets beneden op de aarde of in het water onder de aarde. 5 Kniel voor zulke beelden niet neer, vereer ze niet, want ik, de HEER, uw God, duld geen andere goden naast mij. Voor de schuld van de ouders laat ik de kinderen boeten, en ook het derde geslacht en het vierde, wanneer ze mij haten; 6 maar als ze mij liefhebben en doen wat ik gebied, bewijs ik hun mijn liefde tot in het duizendste geslacht.

Je zou hierbij kunnen denken dat God kinderen straft voor de schuld van hun ouders. Maar is dat ook zo? Stel: vader en moeder besluiten hun boerderij in Nederland op te geven en een winkel te beginnen in, zeg Parijs. Natuurlijk gaan de kinderen ook mee, ze zijn nog veel te jong om alleen in Nederland achter te blijven. Zo’n keuze van vader en moeder hebben een grote invloed op het leven van hun kinderen. Hun vrienden waar ze dagelijks mee speelden zien ze praktisch niet meer. De boerderij waar ze zo fijn konden spelen is vervangen door een klein winkeltje in een drukke straat in Parijs. Ze verstaan ineens niemand meer, en ga zo maar door. De keus van vader en moeder hebben een grote invloed op het leven van de kinderen. En als een kind door de ouders kwaad wordt aangedaan, dan blijven de gevolgen ook niet beperkt tot het kind zelf. Ook de generatie daarna gaat vaak gebukt onder de gevolgen van wat er met hun vader of moeder is gebeurd.

God wijst in Exodus 20 op de gevolgen van een verkeerde keuze voor een leven zonder God. Hij waarschuwt: doe het nu niet, je keuzes hebben ook gevolgen voor je kinderen en zelfs verder. Maar God voegt daar iets aan toe! God laat de geslachten boeten…. wanneer ze hem haten! Ze worden niet gestraft voor de schuld van hun ouders. Maar als ze hem liefhebben en doen wat hij gebied, bewijst hij hun zijn liefde tot in het duizendste geslacht.

Toch hielden de Israelieten er nog andere gedachten op na. Daarom is God in Ezechiël 18 vers 2 tot en met 4 heel duidelijk als hij zegt:

2 ‘Waarom gebruiken jullie in Israël toch het spreekwoord: Als de ouders onrijpe druiven eten, krijgen de kinderen stroeve tanden? 3 Zo waar ik leef – spreekt God, de HEER –, nooit meer mag iemand bij jullie in Israël dit spreekwoord in de mond nemen! 4 Weet dat alle mensenlevens mij toebehoren: zowel het leven van de ouders als dat van hun kinderen ligt in mijn hand, en alleen wie zondigt zal sterven.

Ik denk dat stilte momenteel het best mijn woorden omschrijft.. de leegte die gevuld wordt met stilte.. woorden die zo vol zijn van de leegte dat ze overlopen van stilte.. 

Sinds Pa is gestorven kan ik mijn gevoelens omtrent hun overlijden niet meer vatten.. er is een vreedzame rust.. maar anderzijds is er het oorverdovende lawaai van de stilte.. een vreemd en onverklaarbaar gevoel..

In gedachte praat ik met hen.. maar verder dan ongesproken woorden kom ik niet.. in tegenstelling tot de maanden na Ma haar sterven.. verschillende brieven heb ik haar geschreven.. gevoelens omgevormd tot woorden die mij hielpen het verdriet te dragen..

Nu stapelen woorden en gevoelens zich op.. ze vinden geen weg naar buiten.. soms in een enkele traan ontsnappen er enkele.. maar wat is een plas in vergelijking met de zee..?

Nu Pa bijna een jaar geleden stierf.. komt het realiteitsbesef.. in dat jaar is ook wat voor hen hun wereld was.. hun thuis.. helemaal weg.. het enige wat nog rest is een paar vergeelde muren met de aftekening van hun spullen.. maar ook dat zal eerdaags weg zijn..

Het sombere weelt tierig in mijn lijf.. maar krijgt niet de overhand.. pluk de dag.. en ene dag niet gelachen.. inderdaad.. en soms is het een flauwe lach.. maar het is een lach..

en er komt ooit een dag dat ik weer met een glimlach terugdenk aan Ma en Pa.. dat de pijn niet overheerst.. maar ik vrees dat er intussentijd nog heel veel stille woorden zullen ronddolen doorheen mijn gedachte..

Als je klein bent, is je papa de superheld der superhelden en je moeder de beste, liefste en mooiste toverfee die er bestaat. Mama’s kunnen namelijk met één simpel toverkusje alle pijn laten verdwijnen en papa’s zijn zo sterk, dat je weet dat de grootste bullebak uit je klas niks meer durft te zeggen zolang papa er maar bij is.
Papa’s leren je ook fietsen en later mag je in z’n auto rijden. Mama’s leren je met je keukentje spelen en gaan later maar al te graag mee kleren kopen. Wat is de wereld toch mooi voor ouders, als je klein bent…

In de pubertijd kom je er namelijk achter dat je later niet met papa gaat trouwen, maar dat er andere jongens zijn. Je wordt ook niet net als je moeder als je later groot bent, want er zijn toch wel wezenlijke verschillen… en daar begint de ellende voor ouders: die klote pubertijd!

Soms gaat die tijd niet over of je begint er later mee, maar ieder kind komt wel eens in een periode dat jij en je ouders niet meer zo 2 handen op 1 buik zijn als je altijd hebt gedacht. Dat doet pijn en maakt je dwars, maar gelukkig is deze gedachtengang maar een fase. Net als de ‘ja maar’ fase Na een tijdje leer je namelijk hoe het komt. Jij bent je ouders niet, je creëert je eigen leven, maar vaak woon je wel nog thuis en dat is waarom het dan van tijd tot tijd nog wel eens wil botsen.. Waar je ouders aan de ene kant moeite hebben met het feit dat ze niet langer meer jouw superheld of toverfee zijn, hebben ze aan de andere kant ook nog eens vaak het ‘Hotel’ gevoel. “Je eet en slaapt alleen nog maar thuis..” Komt die zin je bekend voor?

Tot de tijd dat je daadwerkelijk het huis uitgaat en je papa’s superheldenmacht vervangen lijkt te worden door een andere man in je leven. Die man/jongen blijkt ook nog eens in sommige gevallen een beetje van datzelfde toverstof te hebben als jouw toverfeeën-mama! Voor ouders is dit lastig, maar wat denk je van jezelf? Zij moeten jou loslaten, maar jij hen ook! Want nu moet je ineens zelf wassen, koken, strijken en betalen!

Waarom schrijf ik dit? Feit is dat ik later zelf heel graag kinderen wil. En als ik dit op een zonnige zondag zomaar ineens aan het overdenken ben, ben ik blij dat ik, de eerstkomende periode, nog een lieve mooie toverfee zal zijn en dat het nog enkele decennia duurt voor ik net zo’n irritant kreng tegenover me heb staan, zoals ik zelf soms tegenover mijn ouders heb gedaan.

Ik moet stoppen. Mijn superheld is vliegend in een nanoseconde chinees gaan halen en mijn toverfee heeft de wijn op tafel getoverd… Als ik later groot en sterk ben word ik net zo’n heldenfee als zij!

Wat kan dat snel gaan, een woord wat heel gewoon was in onze taal en altijd een positieve lading had, is verworden tot een woord met een negatieve connotatie.

Vroeger  was respect  iets wat je vanzelfsprekend betuigde aan ouderen. Voor iedereen zonder grijze haren was respect toch iets wat je moest verdienen. Je moest iets moeilijks kunnen, iets moeilijks hebben gedaan. Of je moest iets bijzonders zijn. Respect krijg je als je uitzonderlijk moedig was – in een oorlog, of in een andere situatie waarin wegkijken of wegrennen gemakkelijker was geweest.
Wijsheid, dat gaf ook recht op respect. Als iemand veel had gelezen, veel wist, of als iemand anderszins wijs was – een wereldreiziger, een zenboeddhist of een priester.

In de tijd van onze (groot)ouders  was dat nog weer anders. Toen werden eerbied en respect ook voorgeschreven door gezagsverhoudingen. Er was respect voor vaders, priesters en dominees, voor burgemeesters en ministers. Maar na de informalisering en individualisering die in de jaren zestig doorzetten, werd respect meer en meer een functie van prestatie.

Begin deze eeuw was daar iets geks mee aan de hand. Op straat liepen jongens van soms nog geen 15 en die EISTEN respect.
Daarin zat om te beginnen al een tegenstrijdigheid. Het gedrag waarmee je respect eist, kan tot van alles leiden, maar niet tot respect.

Want de nieuwe lading werd geïntroduceerd door Nederlandse jongens van wie de vader meestal in de Marokkaanse Rif was opgegroeid. Hun onzekerheid vertaalde zich naar een gebiedende wijs: ik eis respect.

Ook de jongeren die aanleunen tegen de RAP-cultuur bedienen zich graag van deze stoere taal.

Ik vraag me af, ligt het aan mij en wennen we al aan de manier waarop anderen hun “recht”op respect opeisen en daarmee hun onzekerheid proberen te verbloemen of is die manier van “communiceren” aan het afnemen en gedragen de jongeren van nu zich anders (meer aangepast aan ‘onze’ manier)  dan hun vaders?

Daar stond ik vannacht – een druipend kind onder de oksels vastgegrepen, een weeïg geurtje van kots, een klokradio op 3:06. Ik bleef daar nog even zo staan, nog niet goed beseffend in wat voor stinky avontuur ik nu weer terecht gekomen was. Maar dan: een nieuwe gulp die op de vloer pletst, mijn blote voeten plots in lauwe brij met sliertjes slijm. Oké, ik ben wakker…
Sinds ik het overgeefverhaal bij Isabel zo waanzinnig grappig vond heb ik het al twee keer vlaggen gehad. Twee keer! Op veertien dagen. ‘t Zal wel iets zijn van laatst lachen zeker? Ik heb wel erg hard gegiecheld toen…
De wijze woorden “kotspartijtjes gebeuren in verschillende fasen, minimum twee” had ik onthouden, maar je legt een kind vol braaksel niet gewoon terug te slapen met de boodschap ‘Blijf maar wat liggen in dat vochtig pyjamaake vol halfverteerd voedsel tot fase twee achter de rug is…’ Ik moet dat dan opdweilen en propere lakens leggen. Het kind moet gespoeld en in een vers textieltje gewikkeld. Ik doe dan alsof er geen tweede fase bestaat. Vorige week leverde die houding mij een kapsel met brokjes op. Gisteren viel fase twee mee. Voor mij toch. Meneer Ooievaar had minder geluk. Maar die kan in de wasmachine.
Ik bespaar u het aansluitend diareeverhaaltje. U hebt fantasie genoeg…
Maar toen ik vanochtend – met mijn twee uur en achttien minuten slaap – in de douche stond te suffen, besefte ik dat dit enkel het begin is. Kinderen zijn zo. Ze doen dat. Ik ga nog bergen overgeefsel ruimen, kak scheppen en snot vangen. Een kind dat is een beetje als een gefaseerde studentendoop. Je krijgt de stront niet op een nacht te verwerken, maar in porties. Heerlijk toch, die kinderen.
Tadeusz kan er stoer uitzien en overdag ruikt hij cool naar motorolie en babyzeep, maar ’s nachts is hij soms een snikkend hoopje dat mama roept. En dan kan het me niks schelen dat hij stinkt. Dan ben ik zo graag de mama die hij roept…

Ik heb vannacht niet de reflex gehad om al die kots en stront met mijn camera vast te leggen. Daarom dan maar een foto die het andere stuk van het verhaal belicht: het stoere kereltje dat geen vrees kent…

Aan de VU volg ik de studie Communicatiewetenschap, maar aan Keele volg ik drie derdejaarsvakken, in verschillende richtingen.

Marketing
Ik doe een Marketing module genaamd “Exploring Brands and Branding”, waarbij we een dagboek moeten bijhouden met gedachten en gevoelens ten opzichte van een merk (in mijn geval Google). Dit dagboek analyseren we met als doel tot een conclusie over de rol van het merk in het leven van consumenten komen.

Kim in de Freshers Gate

Psychologie
Het tweede vak, genaamd: “The Social Self” volg ik aan de faculteit Psychologie. Dit vak gaat over groepsprocessen en sociale identiteit. We krijgen uitleg over verschillende onderwerpen en lezen veel artikelen. Aan het eind van de module moeten we een “research proposal” schrijven.

Cultuur
Het derde vak, een dubbele module, is onderdeel van de Culture, Communications and Media-richting aan Keele en heet “British society through the eyes of British film: 1960s to the present”. Voor dit vak bekijken en analyseren we elke week een of twee films. We bespreken onder andere de verschillende thema’s in de films en of de film representatief is voor de samenleving op dat moment. 

Seminars
Deze drie vakken worden gegeven in seminars van twee uur. Ik heb dus in totaal maar zes uur “les” in de week. (Overigens wel op de meest onhandige tijdstippen die je kunt bedenken).

De seminars zijn vergelijkbaar met de werkgroepen aan de VU. Het zijn groepen van maar 20, 10 en 7 personen. Dat betekent dat ik zelf ook vaak het woord krijg en ik dus goed voorbereid op moet komen dagen. Ik vind dat eigenlijk wel leuk, want zo wordt ik gemotiveerd om ook echt wat te doen.

Tot zover mijn uitleg over de studie aan Keele. Mijn ouders zijn op dit moment hier om me te bezoeken, dus ik moet weer snel gaan!

Dat ’s ochtends traag moeten wakker worden: dat heeft Benne mee van mij. Ik had dat ook toen ik jonger was maar extra activiteiten zoals werken en moederke spelen hebben me doen besluiten dat zo’n dingen niet meer kunnen. In de winter moest ik ’s morgens een kwartier met mijn rug voor de verwarming zitten, en na dat kwartier voor me uit zitten staren begon ik dan voorzichtjes aan een drukke dag vol puberperikelen.

Die neiging om altijd onder dekentjes te kruipen: dat heeft Benne mee van mij. Ik ligt niet zo graag ‘onbedekt’ in de zetel. ‘t Mag zelfs een tropische zomernacht zijn, ik lig altijd onder een laken. Herfst- en winteravonden vind ik dus best gezellig, zolang ik mijn fleecedekentje over mij en mijn oudste zoon kan gooien.

Dat onbezonnen gedrag, geen gevaren herkennen, nijdig worden als je iets niet kan, blijven proberen: dat heeft Fries mee van mij. Ofwel zijn we één en al zen en blijven we proberen tot het lukt, soms uren aan een stuk met hetzelfde ding bezig zijn. Ofwel worden we nijdig en gooien we de oorzaak van onze frustraties aan de kant. Fries kan het nog, zo’n potje stampvoeten. Mij hebben ze gezegd dat dat niet meer past eens je als volwassene wordt beschouwd.

Het lachebekje spelen: dat zou Fries dan ook een beetje hebben van mij. Ik was volgens mensen die het kunnen weten een erg vrolijk kind: altijd vriendelijk, blij en opgewekt. Ik kon zelfs grappig zijn en ik was bijzonder lief. Als ik me nu soms bezig zie, vermoed ik dat ik ergens een zusje moet gehad hebben waarmee ze me verwarren

De liefde voor boekjes en boeken: allebei hebben ze ‘t mee van mij en hopelijk mag dat ook zo blijven. ’s Avonds boekjes lezen in bed, nog één kwartiertje voor het slapengaan. Leeuwen zien onder tafel, olifanten op het plafond, vliegtuigen in je hand en vlinders in je haar. Ik kon het allemaal goed bij elkaar verzinnen, en die jongens van me blijkbaar ook wel.

De liefde voor water, een bad, zwemmen, plonsen: ook weer van mij. Als ik ze zo in bad zie spelen en de halve badkamer zie onderspatten heb ik eigenlijk meer zin om gewoon mee te doen. Maar ‘t schijnt dat je je dan als moeder kordaat moet opstellen en zeggen dat zoiets niet past, dat ze geen water uit het bad mogen gieten.

Ik zou het wel eens fijn vinden om zo’n genenkaart te hebben, met alle eigenschappen van mijn zonen. Gewoon om te weten wat ze allemaal hebben doorgekregen van hun ouders en of ik daar al dan niet blij mee moet zijn.

 Surf eens naar www.dreamland.be/playbeez!

Wat kan het een mens wel niet kosten voordat hij zijn eigen aardigheden eindelijk weet te vatten in 1 woord: hooggevoeligheid. En wat moeten sommige ouders wel niet doorstaan voordat het licht aan gaat, hun kind is hoogbegaafd.

Zelf was ik ziek gedurende 14 jaar. Niet een beetje kwakkelen en rustig aan moeten doen, maar disfunctioneel en ten ene male uitgeschakeld. Het lijf deed het niet. De geest bleek een toevluchtsoord. Ik ging op ontdekkingsreis. Wat ik er vond…

Ik zocht naar oorzaken van mijn ziekte. En ik wilde de redenen weten voor mijn flinterdunne zelfvertrouwen en kwetsbaarheid, want er moest wel iets mis zijn met mij. Normale mensen waren blij, konden hun kind optillen. Verdienden geld. Kennelijk was ik niet normaal. Dus rommelde ik rond in trauma’s, achter blokkades, tussen genetisch vastgelegde onmogelijkheden en kapotte toekomstdromen, en ik rouwde om een vertrapt kinderhart. Zal ik door gaan? Nee, want het is vast niet leuk om te lezen. Het was ook niet leuk om te zoeken.

Toch werd het een geweldige ontdekkingsreis, want wat ik vond…

Komt dit je overigens bekend voor? Heb jij jezelf ook binnenste buiten gekeerd? Heb jij ook de armoedige troost en bescherming ervaren die een etiket je biedt, ADHD, ME, Borderline of Burn-out en tenslotte HSP?

Maar wat  ik vond! Dat is niet uit te leggen in 1 blog. Ik zou er een boek over kunnen schrijven (Ben ik al mee bezig, ik hou je op de hoogte als je wilt). Wel kan ik het hier een voorlopige naam geven. Ik noem het The Magic of Life.

Deze term dekt de lading niet, want wat ik vond laat zich niet bepalen.  Het is meer als een smaak, een sfeer, een toon. Het voelt warmer dan een moederhart, het is meer thuis dan thuis ooit kan zijn, het vult me als een ademteug aan het strand. Deze magie draagt geen oplossingen aan en verandert niets aan wat er is. En toch lijkt alles er anders door.

Misschien dat ik je in volgende blogs kan laten meeproeven. Tot je zegt: O dat! en dan schuift er een glimlach op je gezicht en je leest niet verder.

Een ding heb ik goed begrepen. Er is niets mis met mij. Ik ben super gevoelig, wat een gave! Ik hoor wat anderen niet horen, ik voel en ruik waar anderen aan voorbij leven. Onder mensen die niet kunnen meekijken  voel ik  me soms alleen. Maar ik wandel door de werelden en de grootsheid vult mijn wezen.

Het is geweldig om reisgenoten te ontmoeten. Vaak zijn dat kinderen. Bijzondere kinderen. Kinderen met een etiket. Kinderen die niet kunnen wat ‘normale’ mensen kunnen. Dat wat ze wel kunnen, kunnen normale mensen niet, en blijft daarom vaak onopgemerkt.

Elkaar verstaan is als samen muziek maken. Het maakt gelukkig.

“Doe de speurtocht met Klasse voor Ouders aan zee op zondag 18 oktober. De duinen, het strand, de pleinen en de dijk van Blankenberge tot Oostende zijn het speelterrein van jou en je kinderen. Test de teamspirit in je gezin en win de reischeque van 1 000 euro voor een gezinsvakantie aan zee, in de Ardennen, …
Surf naar www.degoudenzeepladijs.be.”