Voor de meeste amazones van de jubileumshow is het vanavond zover. De eerste stapjes worden gezet op die enge grote dansvloer bij Omar Smids. Uiteraard hadden de meeste het wel zien aankomen, en daarom waren de meeste ook snel te overtuigen om met een heer (die zich natuurlijk spontaan kwam aanbieden) de dansvloer op te gaan.

Sommige dames zetten echt de allereerste stapjes op de dansvloer en ikzelf had het genoegen om met Esther Liano, Andele Brenninkmeijer en Chawwa Visser te dansen. De één wat meer ervaren dan de ander, maar één was zeker… we hadden schik voor tien.

Na afloop moet ik concluderen, dat het wat mij betreft nog zeker voor herhaling vatbaar is, want wat hebben we het leuk gehad. Misschien dat we het over een aantal maanden opnieuw zouden kunnen proberen. Eens kijken of ik dan, samen met Esther en / of andere dansers, zoiets zouden kunnen organiseren.

Esther, Andele en Chawwa

Zaterdagmiddag voor de Beginners Soos uit, hebben we een reünie van de medewerkers die mee hebben gedaan aan de jubileumshow ter gelegenheid van het 130-jarig bestaan van het KFPS. Iedereen had het over een zwart gat na de show, en wat hadden ze gelijk. Nu is het weer partytime, want bijna iedereen is er. Zelfs Theo Brouwer (dirigent Fries Jeugdorkest) is erbij aanwezig.

Bij binnenkomst ‘draaide’ een DVD met de opname van de jubileumshow. Het was nog steeds zo leuk om te zien, en we wilden eigenlijk helemaal niet dat het was gestopt. Ondertussen liep een man met allerlei schalen en warmhoudbakken, wat uiteindelijk het buffet zou gaan vormen. Dit had Esther geregeld voor ons allemaal. Wat een lieve vrouw is het toch eigenlijk ook, dat doet ze voor ons allemaal en ik vind het eigenlijk een beetje te gek.

We hebben met z’n allen lekker gegeten en Esther heeft alle deelnemers een fotocollage gegeven, als presentje en als herinnering aan het optreden van ons allen. Twee varianten waren er, eentje voor de amazones (dus met meer paardenfoto’s erop) en eentje voor de dansers (met meer danskoppels erop). Vandaag was Charlotte ook nog eens jarig, dus daar hebben we met z’n allen speciaal voor haar uit volle borst voor gezongen. Ze vond het zo leuk… De collage staat inmiddels bij mij thuis op de kast als mijlpaal in mijn danscarrière (ahum).

Tijd voor een spontane ode aan Voorschoten, een dorp dat ingeklemd tussen Leiden en Den Haag, eigenlijk niemand iets doet. Ik woonde er vanaf mijn geboorte totdat ik in 1999 in Groningen ging studeren. Mijn beide grootvaders zijn er geboren en getogen. Destijds was Voorschoten een nietszeggend gehucht. Tegenwoordig is het een nietszeggend uit de kluiten gewassen dorp, dat trots de titel ‘Parel aan de Vliet’ voert omdat het dankzij de vele nieuwbouwwijken nu inderdaad aan dat kanaal ligt. Historisch gezien slaat het nergens op: aan de oever van de Vliet zie je in de verte de kerktoren van het oude dorpscentrum staan.

Dat is typisch Voorschoten: ze proberen er nog wat van te maken, maar in feite is het niets. W.F. Hermans schreef over de Schoolstraat: ‘elk huis ruikt er naar misdaad en moord’. Maarten ‘t Hart laat één roman zich deels in mijn bakermat afspelen, maar dan vooral in Allemansgeest, dat eigenlijk buiten het dorp ligt. Verder is het dorp de laatste twintig jaar drie maal in het nieuws geweest: één keer toen twee kleine kinderen overleden bij een brand in een huis, toevallig recht tegenover het huis waar mijn grootouders al vijftig jaar wonen. Eénmaal vanwege een brand in een bedrijf waardoor mensen deuren en ramen moesten sluiten en moesten afstemmen op 88.4 FM. En tot slot vanwege de moord op Jan Balfoort, volgens de kranten van destijds door zoiets als de ‘Katwijkse maffia’, maar het kan ook zijn dat ik dat er in mijn herinnering van heb gemaakt om nog enige spanning te brengen in de gebeurtenissen rondom mijn dorp.

Bekende Voorschotenaars zijn oud-ministers Benk Korthals, zo’n verschikkelijke VVD-bal en Max van der Stoel, zoon van dr. Martinus van der Stoel die in Voorschoten een centrale rol in het verzet tegen de Duitsers speelde (ik ben opgegroeid in een familie die het niet zo heeft op het verzet, dus wie mocht denken dat er eindelijk iets positiefs over Voorschoten werd gezegd: helaas…). De familie Van der Valk komt ook uit Voorschoten, de vader van Arie en Gerrit breidde een speeltuin uit tot een restaurant, de Gouden Leeuw. Ik heb daar nog gewerkt en na één dag bij Arie van der Valk persoonlijk mijn ontslag ingediend. Ik had nog nooit zoiets verschrikkelijks meegemaakt.

Jaarlijks is er op 28 juli de Voorschotense nationale feestdag: de Paardenmarkt. Dan staat de hele Voorstraat vol met knollen. Ik haat paarden. Bovendien is er in de week die aan dit festijn voorafgaat kermis. Er is slechts één ding dat ik meer haat dan paarden… Kortom, een verschrikkelijk dorp waarin je nog niet dood gevonden wilt worden. De kerktoren van de (Nederlands-hervormde) dorpskerk is wel omschreven als één van de lelijkste in Nederland. Uitwijken naar katholieke kerken heeft weinig zin: de Moeder Godskerk is een afzichtelijk pyramide-achtig bouwsel en de Laurentiuskerk heeft vooral het nieuws gehaald omdat er op een gegeven moment bakstenen loslieten en naar beneden stortten, waardoor het levensgevaarlijk was om ook maar in de buurt van dat gebouw te komen. Wie erin slaagt toch binnen te komen moet teleurgesteld constateren dat de ‘dienst’ wordt geleid door een pastoraal werkster, met één veel te oude misdienaar die onderuitgezakt in een stoel ploft en een ‘gemeente’ die liefst oecumenisch viert met de plaatselijke PKN. Als Marijke Helwegen er nog geen act heeft uitgevoerd, zouden ze haar beslist moeten uitnodigen.

Elke keer als ik uit de trein stap op station Voorschoten, dat ondanks alle nieuwe wijken nog steeds buiten het dorp ligt, als ik over de Wijngaardenlaan of de Papelaan (liefst natuurlijk die laatste) loop richting het huis van mijn ouders (in de wijk Bijdorp, genoemd naar het nonnenklooster Huize Bijdorp dat uiteraard al lang geen klooster meer is – wel een zeer imposant gebouw), wat denk ik dan? Ik denk: ik ben thuis! Ik zie die zogenaamd foeilelijke dorpskerk en vervloek degene die het heeft gewaagd negatief over dat ding te schrijven. Groningen is leuk en heel cultureel verantwoord, Amersfoort heeft een historische binnenstad, maar er gaat niets boven Voorschoten.

Liefde maakt blind. Het is een prachtig dorp, vol met walgelijke VVD-ballen en een veel leukere inteeltbende van ‘echte’ Voorschotenaren. Als ik in het schattige centrum door de Treubstraat loop en het huis zie waar mijn overgrootmoeder werd geboren, dan kriebelt het. Als ik door de Leidseweg rijd kijk ik altijd even naar het huis waarvan mijn betovergrootmoeder de eerste steen heeft gelegd. Even verderop de Hofweg en de oude Leidseweg, waar mijn oma, door de Duitsers uit Katwijk verdreven, schuin tegenover mijn opa kwam te wonen. Het is objectief gezien absoluut een schijtdorp, dat Voorschoten, maar het is wel míjn schijtdorp.

Ondanks mijn paardenhaat, kermishaat en het feit dat ik er bijna niemand meer ken is er elk jaar op 28 juli iets in mij dat naar dat dorp wil. Verdringen kan ik het niet. Lange tijd wilde ik geen Voorschotenaar zijn zoals ik ook geen gelovige wilde zijn, omdat het geloof zo veel verschrikkelijke associaties oproept. Maar zowel Voorschoten als God, en ik weet dat het op het blasfemische af is om die twee zo naast elkaar te noemen – niemand heeft het, in de geschiedenis van de mensheid, ooit ook maar een seconde in zijn hoofd gehaald dat te doen, daar ben ik van overtuigd – maar goed, elk op hun eigen manier trekken ze mij aan, maken ze mij week en sentimenteel, ze inspireren mij en mijn liefde voor beide is aan niemand uit te leggen, hoe hard ik het ook probeer.

De Horsey Hoppers zijn skippy ballen met paardenhoes.
Horsey Hoppers zijn overal te gebruiken van tuin tot woonkamer (mits deze leeg is natuurlijk…of niet?).
Het is een leuk ding voor zowel nong als oud want de bedoeling hiervan is dat je met zijn tweeën ergens plaatsneemt een een race doet naar de finish terwijl je op de (overigens leuk bedachte) skippyballen zit.
Je kan echt uren lang speelplezier hebben hiermee samen met je vrienden, familie of zelfs compleet vreemden in een race naar de finish.

Ze worden geleverd met 2 skippy ballen, 2 hoezen, 2 jockey petjes, startfluitje, finishvlag en pomp om de ballen mee op te blazen de skippy ballen zijn 72 cm in diameter en stuiteren als de beste.

Voel je weer kinds met de Horsey Hoppers en bestel ze nu via horsey hoppers.

2 augustus 2009,

Ter gelegenheid van het 180 jarig bestaan van de brandweer Ingelmunster en de 50ste Kriekekermis werd de werd een grootse veiligheidsdag georganiseerd op het feestterrein aan de Kweekstraat.

Zo was er een oldtimer rondrit en tentoonstelling.
Eén van de talrijke oldtimers was deze DeLorean DMC-12

Een Cobra

Een Cadillac Eldorado

Ook een paardentrekwedstrijd stond op het programma.

Ook tochten per koets waren mogelijk

De brandweer van Ingelmunster gaf onder andere een demonstratie rond het blussen van een brandende frietketel.

Er was een static show van brandweer oldtimers en de huidige Ingelmunsterse brandweervoertuigen.

Autopomp Mercedes-Metz uit 1954, brandweer Lede.

Magirus brandweerwagen uit 1952, brandweer Dour.

Chevrolet brandweerwagen uit 1925, brandweer Ingelmunster

Ladderwagen Magirus Deutz uit 1952, brandweer Vilvoorde

De huidige autopompen van brandweer Ingelmunster waren aanwezig.
Mercedes 1124 in gebruik sinds 1998

Dodge RG13 in gebruik sinds 1981

Ladderwagen Iveco 150E27 NB met Magirus ladderpakket
(Zie http://users.skynet.be/bs131346/brandweer/1024nl/wagens/ladder.htm )

Het Vlaamse Kruis deed EHBO demonstraties.

Het Rode Kruis was aanwezig met diverse voertuigen.

SIT-MED en CP-OPS voertuig
SIT = Snel Interventie Team, bij rampen brengen deze voertuigen extra materiaal en hulpverleners ter plaatse
CP-OPS = Command Post Operations, dit is een voertuig met communicatie apparatuur te gebruiken door de bevelvoerders van brandweer, medische hulpdiensten (MUG arts) en politie die op de plaats van een ramp aanwezig zijn.

Een Ford 4×4 voertuig

De douane gaf demonstraties rond het doorzoeken van een verdacht voertuig
Daarbij werden motoren en een X-stralen scanner ingezet.

De scanner is van het type HCV mobile

Een deel van het terrein was omgedoopt tot helihaven

Ook de MUG helikopter West Vlaanderen kwam ter plaatse.

In de namiddag was er een grote demonstratie waarbij een verkeersongeluk met een auto en bus werd gesimuleerd.
Hier namen het Rode Kruis, brandweer Ingelmunster en de MUG heli aan deel.

Rode Kruis hulpverleners evacueren het slachtoffer in de auto.

Na de brandweer komt ook de MUG heli ter plaatse.

Blussen van een gesimuleerde brand in de motorruimte van de bus.

Na de demo wordt de bus terug op de wielen getrokken door de kraanwagen met voorbouwlier.

Meer foto’s op:

Een foto presentatie: van de demo

Augustus / Gieten – Drenthe

6 september 2009,

Tijdens de opendeurdag van brandweer Lokeren was deze pompwagen te zien.

Voorzien om getrokken te worden door twee paarden, pompen gebeurde met mankracht. De koperen bol is waarschijnlijk een ‘windketel’ en dient om de opgebouwde druk door de pompbeweging meer constant te maken.

Verder zijn er aanzuigslangen te zien en banken waarop de bemanning moest meerijden tijdens een uitruk. De twee houten palen moesten blijkbaar in de haken op de uiteinden van de hefboom geplaatst worden om te pompen.

..

1, 2, 3 …

Polocrosse – Dutch Open / 2009

..

..

..

..

..

..

..

..

Porcupine Tree – The Incident: IX. Time Flies

Gisteren was mijn laatste paardrijles van Jolanda. Ze had een paar weken eerder al aangegeven dat ze zou stoppen met lesgeven; dit als eerste op vrijdag. Dit omdat ze wel eens iets anders wilde. En omdat haar jongste zoon nu ook gewoon naar school gaat, had ze besloten om de opleiding Maatschappelijk Werk en Dienstverlening te gaan doen. Heel begrijpelijk, maar ook jammer.

Ik moet eerst even vertellen dat ik in een beetje een vreemde les rijd: de meeste mensen rijden al hun halve leven in dezelfde les op vrijdag en hebben ook al hun halve leven van Jolanda les. Na wat rekenwerk ben ik bijvoorbeeld tot de conclusie gekomen dat ik al zo’n 10 à 11 jaar bij haar rijd. Dat was langer dan ik had gedacht en dus rijd ik ook langer paard dan ik had gedacht.. Roos rijd al vanaf ieniemienie Roosje-tijd bij haar en van Nynke kan ik me ook niets anders herinneren, net als dat ze altijd op Shadow rijdt.

We hadden met z’n allen al besloten dat we dit afscheid niet zomaar voorbij konden laten gaan. Dus had de moeder van Ingeborg een foto van ons allen te paard gemaakt en zou ik een kaart en een mooie bos bloemen regelen. Toen ik naar de manege fietste was ik ronduit zenuwachtig. Ik was gelukkig niet de enige, want Roos zag ook nogal tegen het einde van de les op. Ik fladderde een beetje door de stallen heen, op zoek naar mensen die ik kende, die nog iets op de kaart moesten schrijven en ik kwam Meine tegen. Meine reed eerst ook van vijf tot zes, maar besloot zich toe te leggen op het westernrijden, waardoor hij ook ergens anders ging rijden. Toen ik hem vertelde dat dit Jolanda’s laatste vrijdag was, schrok hij zichtbaar, waarna hij opvallend stil werd (normaliter is hij een behoorlijke spraakwaterval).

Het paardrijden was leuk, hoewel het rijden op Variante echt heel anders is dan Igor en ik nog steeds een beetje moet wennen. Als laatste gingen we nog even naar de buitenbak, om een paar hindernisjes te springen. Dat ging bij mij niet helemaal vloeiend, maar dat gaf niet. Toen was het dan tijd om bloemen te geven en afscheid te nemen. Ik was blij dat mijn moeder had gepleit voor bloemen in een pot, zodat Jolanda die later in haar (grote!) tuin kon gaan zetten, want ze werd overstelpt met boeketten. Ze werd er helemaal verlegen van, dat was heel lief. Ze vond de foto en de kaart ook heel leuk, dus dat was heel fijn. Er vloeiden een paar tranen, maar toen moesten we echt afzadelen. Daarna kwamen we nog even bij elkaar en besloten we dat we zeker contact zouden houden. Aangezien Roos en ik allebei weten waar Jolanda woont, zouden we ook eens met z’n allen langs kunnen komen, of een reünieles organiseren.

Ook redelijk paardgerelateerd: m’n moeder ging in een vlaag van opruimwoede bezig op onze zolder en bracht een plastic bak vol speelgoedpaarden mee naar beneden. Geweldig! Ik heb vroeger samen met m’n zusje en vriendinnetjes zooooveel uren met die paarden rondgegaloppeerd. Ik had een complete manege onder m’n bed gebouwd, met laadjes uit een kastje als boxen, met echt stro (of voor de ‘allergische’ paarden met echt zaagsel). De paarden hadden zelfmaakte winter- en zomerdekens, sjabrakken, peesbeschermers, kroonrandbeschermers, bandages, frontriemen, singelbontjes, naambordjes, cavaletti en martingalen en noemmaarop. Toen Franka en ik alle speelgoedpaarden op tafel hadden gezet, schoten spontaan alle namen weer in m’n hoofd. Pollie en Twister, mijn eerste Shetlandpony en bruine KWPN-er, Hamlet, de statige appelschimmel die we in een supermarkt in Denemarken kochten en genoemd werd naar de Fjord die daar op de camping stond en waar ik op had gereden, Lady, het nu oerlelijke plastic paard met een metalen stang in haar been, dat Franka ooit kreeg (inclusief roze stal!), mijn eerste manenpony (lees: My Little Pony), de palomino Golden Sil, de twee altijd liggende paardjes Misty en Flyer.. etc.

De opdracht was om alle zwaar emotioneel beladen paarden eruit te zoeken, die te bewaren en de andere ponytjes te verkopen/naar de Kringloopwinkel te brengen. Dat liep natuurlijk uit op een bewondersessie, waarin dekjes weer werden vastgehaakt, stallen werden opgezet en bandages weer werden vastgemaakt. Uiteindelijk zijn we erin geslaagd een tweedeling te maken en hopen we met het resterende deel iemand op Marktplaats blij te kunnen maken.

Dan nog iets heel anders: gisteren ben ik ook nog naar de kapper geweest en heb ik weer een brandnew haircut. En, ook niet onbelangrijk, ik ben er blij mee. Het ironische is alleen dat het nog niemand is opgevallen en er veel mensen waren die me vóór het kapperbezoek vroegen of ik een nieuw kapsel had..

Ook is het dit weekend weer tijd voor het jaarlijkse terugkerende Jouster Merke festijn. Ik ben er nog niet geweest, maar ik geloof dat ik vanavond even ga. En de kortingsbonnetjes voor de noga mee ga nemen =D

Peace.

3, 2, 1 …

..

..

……..

.

…

Polocrosse – King of One Horse Sports

….

…

…

…

…

.

Umpire: Desmond Phelan

….

Alle informatie over Polocrosse is te vinden op de site van de Dutch Polocrosse Association / Polocrosse Nederland

…

Winnaars Dutch Open Polocrosse 2009 – Holland A division – Gefeliciteerd!

van l nr. r: Marieke Smallegange, Thomas Bakker, Having Steenhuis

…

….

detail - ‘KLIK”

…

…

….

Op 12 en 13 september werd voor de 4e keer het Open Nederlands Kampioenschap Polocrosse in Exloërveen / Drenthe gehouden

Een fotoserie volgt achter onderstaande link!

……………………..“CLICK POLOCROSSE PICTURES”

…

…

…

…

….

..

…

…

…

…

…

…

Tijdens zo’n tornooi heeft niet iedereen enkel oog voor de ruiters en amazones op het paard.

Breda Hippique

Zaterdag, 5 september 2009. Kennis gemaakt met een voor mij totaal onbekende wereld via Breda Hippique. Geen idee waar ik vandaag in terecht zou komen. Ja, paardensport, dat was mij wel duidelijk, maar verder? Geen idee.

Het werd een verrassende ontmoeting met mensen uit de gehele wereld. Als je de kentekenplaten van de auto’s met bij behorende trailers bekijkt dan wordt meteen duidelijk dat Breda Hippique geen regionaal onderonsje is van paardenliefhebbers, maar een serieus meerdaagse bijeenkomst van en voor paardenliefhebbers.

Paardensport ken ik van de televisie, verder totaal niet. Wie kent Anky van Grunsven niet als het gaat om de paardendressuur? Tijdens dit evenement heb ik een totaal ander deel van de dressuursport gezien en was er van onder de indruk. Sterker nog, het was voor mij een kippenvel moment. Als je een blinde amazone een dressuurproef ziet uitvoeren met niets anders dan stem begeleiding – door verschillende personen aan de zijkant van de dressuurbak – dan krijg je wel respect voor de prestatie van deze amazone.

Vierspan Marathon | Breda Hippique

Naast de dressuur voor aangepaste sport heb ik o.a. nader kennisgemaakt met springen en de vierspan marathon. Op het enorme terrein vonden simultaan een aantal verschillende paardensport evenementen plaats. Ogen en oren te kort om als leek die ik ben in deze wereld alles te volgen.

Naast de sport was er ook plek voor het commerciële randgebeuren. De inwendige mens werd daarbij natuurlijk ook niet vergeten.

Na het wedstrijd en commerciële ‘geweld’ achter mij te hebben gelaten, ben ik het randgebeuren gaan opzoeken. Wat een enorme investering in middelen en tijd getroosten sommigen zich om deze sport te kunnen uitvoeren. De foto’s hiervan spreken voor zichzelf.

Volledig album bekijken

Ik heb het eigenlijk helemaal niet zo begrepen op paarden. Om de een of andere reden hebben deze machtige dieren mij nooit echt aangesproken. En de liefde voor het paard verging helemaal toen eind juli mijn twee dochters tijdens een paardenzegening bijna vertrappeld werden door een op hol geslagen trekpaard.

Maar een tijdje terug werd uw dienaar uitgestuurd naar een ruitertornooi. Stel je voor: Xray tussen vijfhonderd kwijlende viervoeters. Gelukkig viel er nog wat sfeer vast te leggen tijdens de wedstrijden.

—

Detail

De auto in het vervolg maar een stukje verder zetten

Blackfield – 1,000 People

Vandaag ben ik bezig geweest om doel nummer 60 van mijn Day Zero lijst te vervullen.

Met de hulp van zelfrijzend bakmeel, bakboter, suiker, ei en een beetje zout kneed ik een deegje en na wat boetseerwerk staan er zestien kattige kopjes op de bakplaat. De oven doet vervolgens een halfuur flink z’n best en daarna moeten de kattenkopjes even afkoelen en wennen aan hun nieuwe goudbruine kleurtje. ’s Avonds smeer ik er een laagje glazuur op en wanneer dat gedroogd is, probeer ik met chocoladeglazuur de kopjes expressie te geven (omdat onze schrijfstiften ‘opeens’ op waren). Dat is nog een hele klus, want het chocoglazuur is nogal wispelturig, ondanks mijn – al zeg ik het zelf – behoorlijk vaste hand. Dat resulteert dus in nogal eh.. vreemde expressies. Bijbehorende beelden:

Marieke kwam vandaag ook nog langs, natuurlijk met de auto, want ze heeft haar rijbewijs! En ze bracht mij naar de manege (: Dat was leuk. Dan volgt er nu wat paardengeblaat, wat eventueel door de ongeïnteresseerde lezer(es) geskipt kan worden.

Normaliter rijd ik op Igor, en na vier, vijf weken geen paard te hebben gereden, keek ik daar best wel weer naar uit. Toen ik langs de grote bak liep, vroeg Jolanda subtiel of ik misschien eens iets anders wilde proberen. Wat dan? Nou, Het Nieuwe Bonte Paard. Het paard dat zeven jaar is en nog maar nauwelijks driekwart jaar onder zadel. Eerste gedachte: eehh.. *shock* Tweede gedachte: nice! Dus, ik zoek de box van Variante/Fariante (als je het al zo typt, de naam blijft nog een beetje een mysterie), poets, zadel op en wil opstijgen.

Jolanda had al gewaarschuwd dat ze soms een beetje vervelend kon zijn bij het opstijgen, dus ik verwacht Igorfratsen, zoals rondjes lopen enzo. Variante begint inderdaad te lopen, ik neem de teugels wat op en op het moment dat ik in één beugel sta, begint ze weg te galopperen. Eigenlijk logischerwijs ’stijg’ ik af en laat haar een rondje door de bak bokken en galopperen. Daarna vangen Jolanda en ik haar en longeren we haar even. Geen problemen meer bij het opstijgen. Ik heb heerlijk gereden, hoewel ik echt kon merken dat het, qua zadelmak zijn, nog een heel jong paard was. Ze was totaal niet stabiel, zwabberde en leek soms geen raad met haar eigen lichaam. Ook reageerde ze soms heel extreem op mijn hulpen, als of ze maar één versnelling had. Dat werd gaandeweg de les wel beter, hoewel ze wel steeds meer ging ’stofzuigen’ (omdat ze nog zo jong is, heeft ze moeite om haar gewicht op de achterhand te krijgen, want dit vergt spieren en lenigheid, en loopt ze dus heel erg op de voorhand, waardoor ze haar hoofd ook naar beneden brengt). Uiteindelijk gingen we nog naar de buitenbak (ze liep voorop!) en heb ik zelfs een paar keer een sprongetje gewaagd. Het was pas de tweede keer dat ze sprong en ze keek één keer maar een beetje naar de hindernis. Wat een superpaard.

Nu zit ik alleen met het dilemma dat ik moet kiezen tussen Igor en Variante. Igor is een ontzettend lief paard, met veel ervaring, dat alles doet en geweldig springt. Dat is fijn, want ik houd van springen. Variante is een lief, jong, onervaren paard, waarvan de grenzen nog een beetje verkend moeten worden, maar waarvan ik veel kan leren. Probleem is dat wanneer ik van Igor af ga, het waarschijnlijk heel moeilijk zal zijn om ooit weer op hem te kunnen rijden. Dit omdat een meisje in de les na mij al een poosje op hem aast. Aangezien er ’s avonds ook al iemand op hem rijdt en hij maar twee uur per dag mag rijden, weet ik bijna zeker dat ik dan wel dag kan zeggen. Aan de andere kant, ik rijd nu volgens mij al drie of vier jaar op Igor, een beetje variatie kan ook geen kwaad.. Ik heb nog een hele week om te beslissen ^^

Nu is het bedtijd, want ik val om van de slaap.

Peace!