***

last may 9, galing ako ng pasay para sa pre-employment exam ng pnb (philippine national bank). out of the 34 exam takers, only 14 got qualified. the usual entrance exam ang test pero time-pressured. sakit sa ulo at likod ang makukuha mo after the exam. nakayuko ka lang kase at utak ang gumagana habang nakaupo ka at sinasagutan ang test. but luckily, i was one of the few who passed.

isa ang pnb sa mga inapplyan ko dito sa angeles city. it was april nung nagpass ako at ininform ako na freeze hiring daw nila yet, when they saw my resume and copy of grades, inentertain pa rin nila ang application ko. mabilis ang application at hiring process ng bank na ‘to. during the initial interview sa pasay, the HR informed us na wala pa raw vacant sa head office and she told us to coordinate na lang with the branch officers sa lugar namen. the next day we informed mam rachel from the angeles main branch – yung nagentertain sa pag-apply namen (she is warm and kind). she told us that sa head office daw ang deployment namen lalo na ako dahil specialized ang course ko. isa pa, wala daw vacant sa mga branches na malapit.

for my parents, there is something about this bank. para kay mama, bata pa lang daw sya eh hangang hanga na daw sya sa mga nagtatrabaho sa mga banko (tulad ng mga tita ko) kase feel nya eh napakaprofessional daw tignan. para sa tatay namen, sa mga banko din kase nagsipagtrabaho ang mga kapatid nya. yung isa, si auntie cecil, sa pnb nagtrabaho. sa pnb head office to be specific. mga certified public accountant sila. kaya siguro, parang naconvince sya somehow na sa head office (sa pasay) ang possible deployment ko sa pnb. pero teka, last time may sinabi sya bigla. kung hintayin ko na lang daw magkaroon ng bakante dito sa angeles at wag nang tumuloy sa head office. haaay jusko. kaloka. pero, dito ko naisip na maybe, etong possible deployment ko sa head office, is God’s way to persuade our father na kailangang lumuwag luwag naman sya sa pagkakasakal sa akin o kaya naman, His way para mabuksan ang isipan ng tatay namen na darating at darating din ang panahon na magma-maynila ako para doon hanapin ang pinakamagandang opportunity.

balak ko ring mag-apply sa mga ibang banko actually. ang kaso, di ko magawang makapunta sa head offices kase sa makati ang location. matagal ko ng pinaplanong magpunta ng makati para personal na magpass sa mga companies at banks na sinearch ko pa sa internet. di nga lang matuloy tuloy kase wala akong pera. di ko naman masabi sabi sa tatay namen ang plano kong ‘to kase ayaw nga akong magmanila. sa kanya lang naman ako humuhugot ng pera sa job hunting na ‘to. kahit daw libo-libo pa ang mga kasama ko o kakilala ko, eh hindi pa rin daw sya papayag na magmanila ako. kung may sarili lang akong panggastos para sa mga plano ko, baka matagal na ‘kong nakahanap ng trabaho sa makati. sayang din ang mga tumatawag sa akin. saktong sakto pa naman kase analyst (dream job ko) ang position at promising ang mga offer. haay jusko…

pero naaawa na rin ako minsan sa tatay namen. eh di naman kalakihan ang sweldo nya pero sinusuportahan pa rin nya ako financially sa pagjobhunt ko – yun nga lang dito lang sa angeles at sa pnb. malaki laki na rin ang nabigay at nagastos nya sa kin kung susumahin ko. kung hihingi naman ako ng perang panggastos para sa pagjobhunt ko sa makati, ay jusko, lalamunin ako ng napakalaki nyang boses pag nagsermon. minsan naaawa na rin ako sa sarili ko dahil gustong gusto kong gawin talaga ang mga plano ko, kaso kanino ako hihingi ng pera para sa makati dream ko? paano ako magsisimula? naroon ang mga magagandang offer, ang kaso, linilimitahan ako ng mismong tatay ko sa pagexplore ng mga oportunidad. alam kong kung lagi lang akong nakikinig sa iba lalo na sa kanya, walang mangyayari sa buhay ko. lalo pa’t he can’t seem to go places dahil hindi malakas ang loob nya. baluktot sya kung magreason out. kesyo ganito, kesyo gano’n… haay jusko…

heto, last monday. tumawag ako sa head office para magfollow up. ayun, freeze hiring pa rin at wala pang bakante. pag nga naman minamalas. yun na nga lang ang chance kung saan pwedeng pumayag ang tatay ko na magmaynila ako eh… ay jusko. unti unti na kong nawawalan ng pag-asa… nag-apply din ako sa topdata na sa kabutihang palad naman ay nahanap ko ang lokasyon nila. tinawagan ko kasi landline nila. nagwalk in na ko kase di naman sila sumasagot sa email. kasama ko isa kong kaibigan nung nainterview. database editor ang inapplyan namen. habang naghihintay ng tawag sa pnb, kailangan maging productive naman ako. feeling ko talaga konti na lang at mababaliw na ko dahil sobrang nakakainip sa bahay pati na rin ang so-called paghihintay ng tawag sa pnb. for final interview kame nyan next week sa topdata. sakto kasing wala yung boss nila kaya ayun, next week pa hihintayin. kainis. pero sana makuha kame at nang kahit paano eh, magkapera ako ng sarili. kainis isipin na palamunin pa rin ako ng mga magulang ko. ay kainis… gusto ko na maging independent financially!!!!!!!!!!!!!!!!

ewan. ayoko mang sabihin ang linyang ‘to pero heto… bahala na… ang daming sumasagi sa isip ko ngayon… ifever man matuloy ang deployment namen sa head office, ano kaya ang magiging job role ko? ibibigay kaya sa akin yung analyst position? magkano kaya ang sasahurin ko? sapat kaya yun para sa familial responsibilities ko? paano ang lodgings at expenses ko doon? makukuha ko kayang makapag-ipon ng malaki? haaay Lord, i truly and badly need You… oh Lord…

P.S.:

dear dream job,

wag kang mag-alala. magkikita din tayo. siguro sa ngayon, hinahanda pa ‘ko ni Lord sa pagkikita natin. (financially) lumpo pa rin kasi ako hanggang ngayon. nakadepende pa rin kasi ako sa mama at papa namen. pero basta, wag kang mag-alala, magkikita at magkikita tayo sa lalong madaling panahon…

nagmamahal,

ambitious (and determined) menggay