Generał Wojciech Jaruzelski. Żołnierz kampanii wrześniowej. Jeniec i robotnik przymusowy w Kazachstanie. Oficer w Armii Berlinga. Uczestnik pacyfikacji podziemia antykomunistycznego. Informator Głównego Zarządu Informacji. Współorganizator antysemickiej czystki w LWP na przełomie 1967 i ‘68.  Minister obrony podczas operacji “Dunaj”. Człowiek, który prosił Sowietów o interwencję w obronie zagrożonej dyktatury. Pierwszy prezydent III RP. Broniony zaciekle przez tzw. autorytety. Sądzony za – nielegalny nawet według konstytucji PRL – stan wojenny: ale tak, by gonić króliczka nie łapiąc go.

Rotmistrz Witold Pilecki. Weteran wojny bolszewickiej, odznaczony Krzyżem Walecznych. Uczestnik kampanii wrześniowej, później przechodzi do partyzantki. Organizator siatki wywiadowczej AK na terenie Auschwitz, autor meldunków o sytuacji w obozie przekazywanych na zewnątrz. Żołnierz Kedywu podczas Powstania Warszawskiego. Aresztowany w 1948, po parodii procesu zamordowany, miejsce pochówku nieznane do dziś. Jak się okazuje, bękartom Marksa przeszkadza nawet pomysł uczczenia pamięci rotmistrza poprzez nadanie jego imienia wrocławskiej ulicy.

W dwudziestą ósmą rocznicę wprowadzenia stanu wojennego, jego autorom wypada złożyć serdeczne gratulacje. Prawdziwych bohaterów skazuje się na zamilczenie, podczas gdy zdrajcy wkładają maski Wallenrodów. I jeżeli jest jakiś cień pociechy, to może tylko słowa poety:

I can’t run no more
with that lawless crowd
while the killers in high places
say their prayers out loud.
But they’ve summoned, they’ve summoned up
a thundercloud
and they’re going to hear from me.

Zdaża Ci się przeglądać dane na dysku w towarzystwie osób trzecich, które nie zawsze powinny znać jego zawartość ? Bardzo chciałeś film, który miał znajomy, ale nie skorzystałeś z przenośnego dysku, ponieważ miałeś na nim prywatne dane ? Boisz się, że prywatne dane dostaną się w niepowołane ręce ? Wolałbyś, żeby nikt nie wiedział o tym, że istnieje miejsce z poufnymi informacjami ?

Powyższe problemy jak i wiele innych, związanych z bezpieczeństwem danych, rozwiązuje szyfrowanie.

Do tego celu wykorzystamy program TrueCrypt, który dostępny jest na trzy platformy systemowe: Linux, MacOS i Windows, dzięki czemu zaszyfrowane dane ww. programem odczytamy na wymienionych systemach operacyjnych.

Przygotowanie nośnika

Przed rozpoczęciem instalacji, należałoby podzielić dysk na logiczne kawałki, partycje. W przykładzie użyta zostanie pamięć USB 8GB.

Podział dysku jest indywidualny, więc ten, przygotuję na własne potrzeby:

1. 100 MB na bardzo poufne, tajne dokumeny (np. informacje o tym, kto zlecił zabójstwo Kennedy’ego )*
2. 900 MB na dane, których utrata nie zagraża życiu, jednak nie życzę sobie aby widzieli je inni (np. list motywacyjny )
3. Reszta, czyli 7GB na dane, przeznaczone na transfer ze znajomymi (np. filmy, muzyka, ebook’i)

* Taki knyf, o którym niedługo

Zaczynam od pustego dysku, nie podzielonego na partycje.

Następnie dzielę go na dwie części:

• 7GB na dane publiczne
• 1GB na dane prywatne (100 MB + 900 MB)

Dysk jest gotowy do realizacji niecnego planu :]

Szyfrowanie

Zaszyfrujemy pierwszą partycję (1GB), przeznaczoną do przechowywania prywatnych danych. Ściągamy program, instalujemy, po czym uruchamiamy. Na pierwszy rzut oka, może wydać się skomplikowany, jednak zapewniam, prosty jest jak konstrukca cepa :]

Krok 1

Z głównego okna, wybieramy opcję “Create Volume”.

Krok 2

Pojawi się okno z dwiema możliwościami, zaznaczamy drugą “Create a volume within a partition/drive”.

Krok 3

Pozwolę sobie wyjaśnić pola wyboru:

“Standard TrueCrypt volumes”

• opcja pozwala na zwyczajne w świecie szyfrowanie, byłaby domyślną opcją gdyby nie opcja nr 2

“Hidden TrueCrypt volumes”

• opcja knyf, o której wspominałem wcześniej, w skrócie pozwala na utworzenie ukrytej partycji, której istnienia nikt nie jest w stanie udowodnić, poza osobą, która ją utworzyła, obszar ten wydzielany jest na partycji zaszyfrowanej

Szyfrujemy wybraną partycję (1 GB) drugą opcją, która pozwoli nam ją całą zaszyfrować, a potem utworzyć na niej ukrytą część.

Krok 4

“Select Device …”.

Wybieramy partycję do zaszyfrowania, w moim przypadku 996 MB (1 GB).

“Next”.

Krok 5

Wyskakuje komunikat, czy jestem pewny swojego wyboru, potwierdzam, po czym przenosi mnie do okna, z polami wyboru dotyczącymi algorytmamów szyfrowania, te domyślnie ustawione są ok, więc pozostawiam okno bez zmian.

Krok 6

Czas na autoryzację, do wyboru mamy hasło, klucz lub kombinację obu. Klucz jest niczym innym jak plikiem, za który może nam posłużyć film, muzyka czy zdjęcie (np. *.avi, *,jpeg, *.mp3) lub po prostu wygenerowany losowo ciąg znaków, co wykonać możemy za pomocą tego programu. Na temat tworzenia haseł polecam stronę wikipedii, siłę hasła możemy sprawdzić na stronie password meter lub na stronie Microsoft’u.

Do tej części, która później będzie miała 900MB (100MB pójdzie na część ukrytą), zdecydowałem się mieć tylko hasło.

Kiedy przejdziemy dalej, wyskoczy informacja o tym, że krótkie hasła są łatwe do złamania, chcesz uniknąć komunikatu, stwórz hasło które ma minimum 20 znaków , mnie osobiście pasuje to które podałem, klikam “Tak”.

Krok 7

Teraz trochę rozrywki, im dłużej pomachamy myszką, tym lepiej (silniejsze klucze), kiedyś przestanie nas to bawić, wtedy dajemy “Format”, akceptując ostrzeżenie.

Krok 8

Operacja się powiodła, partycja została zaszyfrowana, o czym informuje nas poniższy komunikat, “Next”.

Program obliczył wolne miejsce na zaszyfrowanej partycji.

Krok 9

Ponownie pole dotyczące wyboru algorytmów szyfrowania, w tym przypadku w kontekście ukrytego woluminu, pozostawiamy bez zmian.

Krok 10

Wyznaczamy wielkość ukrytego obszaru, pamiętajmy że tworzymy go na zaszyfrowanej przed chwilą partycji, czyli zajmująca aktualnie 1 GB partycja zaszyfrowana, zmniejszy się o 100 MB na rzecz tej ukrytej.

Krok 11

W tym przypadku wykorzystam kombinację klucza z hasłem, hasło wygeneruję za pomocą programu pwgen (nie ubliżając własnej kreatywności), natomiast za klucz posłuży mi obraz w formacie jpg.

Zostawiamy ptaszka przy opcji “Use keyfiles” i wybieramy “Keyfiles”.

Następnie klikamy “Add files …” i szukamy pliku, który będzie naszym kluczem (możemy wybrać kilka).

Do klucza dodajemy hasło, klikamy “Next”, akceptujemy komunikat.

Krok 12

Przeniosło nas do następnego okna, system plików pozostawiamy domyślny, chyba że mamy powody by go zmienić, natomiast ptaszka zostawiamy w zależności od tego, czy chcemy wykonać szybkie formatowanie (pole z ptaszkiem), czy pełne (pole bez ptaszka). Różnica między nimi jest taka, że to drugie sprawdza dysk pod względem uszkodzonych sektorów, przez co trwa znacznie dłużej. Pole w naszym przypadku jest szare, więc wybór został dokonany za nas, najważniejsze że ma on sens

Krok 13

Myszka do ręki i robimy wygibasy

Po zakończeniu formatowania, wyskoczyło okno informacyjne, akceptujemy je, i przy następnym dajemy “Next” i “Anuluj”.

Dyski są już gotowe do użycia, gratuluję !

Przeglądanie zaszyfrowanych partycji

Program TrueCrypt jest interfejsem do zaszyfrowanych dysków, dzięki niemu możemy odblokować lub zablokować dostęp do nich, dlatego warto wrzucić jego instalki (Linux,Windows,MacOS) do jednego katalogu, na niezaszyfrowanym obszarze, które mogą się przydać, w razie gdybyśmy chcieli z nich korzystać na komputerze, bez tego programu.

Krok 1

Z głównego okna programu, wybieramy opcję “Select Device …”.

Krok 2

Zaznaczamy zaszyfrowaną partycję, w tym przypadku /dev/sdc1 (1GB)

Krok 3

Uzyskamy najpierw dostęp do części zabezpieczonej tylko hasłem (900 MB), klikając “Mount”.

Zanim jednak potwierdzimy operację, należy koniecznie ustawić opcję , która pozwoli na bezawaryjne używanie dysków. Zrobimy to używając opcji “Options <”, zostawiając ptaszka przy “Protect hidden volume the mounting outer volume”, podając hasło i klucz do ukrytej części, opcję ustawiamy jednorazowo.

Krok 4

Teraz możemy przeglądać dysk jak każdy inny, kiedy skończymy z niego korzystać, dajemy “Dismount”

Krok 5

Dostęp do ukrytej części uzyskamy podając kombinację klucza z hasłem.

Krok 6

Teraz możemy przeglądać nasz tajny dysk

Podsumowanie

Dostęp do zaszyforwanych partycji, zależy od samej autoryzacji, którą definiujemy przy ich tworzeniu. Zapraszam do artykułu na temat szyforwania nośników optycznych (CD/DVD)

That’s all folks !

Katalog

Slices from the brain of H.M.*, a key patient in pioneering memory studies, will be immortalized online.
Lizzie Buchen, Nature Vol 462/26 November 2009

Henry Gustav Molaison
bardziej znany jako H.M. lub HM,
kamień milowy światowej neurobiologii,
niezapomniany zapominalski
pośmiertnie staje się do wglądu on-line.

Skrawki jego klinicznej osoby
cieńsze od ludzkiego włosa
utworzą przejrzysty
i nieocenionej przydatności katalog,
który zresztą nie byle komu
będzie udostępniany.

Jakie to wyzwanie!
Jakie zobowiązanie!

Odnaleźć szczelinę w duszy,
którą mogła wyciekać
obficie dozowana rzeczywistość.

Wyjaśnić, czemu zapach
w ogrodzie pacjenta,
znaczący gest wykonany
przez kogoś bliskiego,
czy to, co pomyślał sobie
o lekarzu w trakcie badania,
płoszyło się jak stado wróbli
nakrytych brutalnie przez przechodnia
na zażywaniu kąpieli w kałuży,
zamiast zastygać w kształt,
wietrzejący z biegiem czasu.

Wydusić wreszcie z tego
jakże niezręcznie nieznanego organu
jakąkolwiek bezapelacyjną odpowiedź.

~~~~~~~~

*

Henry Gustav Molaison (ur. 26 lutego 1926, zm. 2 grudnia 2008) (w literaturze medycznej znany jako HM lub H.M.) – amerykański pacjent, który – po eksperymentalnej operacji mózgu mającej wyleczyć epilepsję – utracił zdolność formowania nowych wspomnień.

Jego pamięć proceduralna i krótkotrwała były nienaruszone, pamiętał on także zdarzenia sprzed operacji, ale jego mózg nie był w stanie przechowywać nowych wspomnień. Przypadek Molaisona był szeroko studiowany, badania w których brał udział, zrewolucjonizowały zrozumienie tego, w jaki sposób działa mózg i w jaki sposób oraz gdzie formuje się nowa pamięć długotrwała.

Źródło przypisu: http://pl.wikipedia.org/wiki/Henry_Gustav_Molaison

Dzisiaj mam dla Ciebie ciekawy artykuł Kasi Szafranowskiej na temat koncentracji i zapamiętywania:

Koncentracja – klucz do pamięci

Nie ma problemów z pamięcią. Jest jedynie nawyk bujania w obłokach. Koncentracja i pamięć są ściśle połączone. Poznaj 2 wyjątkowe ćwiczenia i naucz się jak możesz koncentrować się lepiej i dzięki temu zapamiętywać szybciej i na dłużej.

Jak koncentracja wpływa na pamięć?

Koncentracja jest kluczem do pamięci. Jedynie to, na czym skoncentrujesz swoją uwagę będziesz mógł sobie przypomnieć z łatwością. Przykładem wpływu niskiej koncentracji na pamięć jest sytuacja sprawdzania godziny. Przypomnij sobie, ile razy po spojrzeniu na zegarek dalej nie wiedziałeś, która jest godzina. Nie mówiąc już o tym, żebyś przypomniał sobie szczegółowo jak wygląda tarcza Twojego zegarka. Innym przykładem jest np. wyprawa na zakupy. Zauważ, co pamiętasz po powrocie do domu. Mimo, że byłeś świadomy i obecny przypominasz sobie najczęściej jedynie to, co przyciągnęło Twoją uwagę najmocniej.

Jak ćwiczyć pamięć i przypominanie sobie informacji?

Mało kto zdaje sobie sprawę z faktu, że przeszkodą tak naprawdę jest przypominanie sobie informacji, a nie zapamiętywanie. Zatem Twój trening powinien skoncentrować się na umiejętności odtwarzania, wydobywania informacji.

Ćwiczenie 1.

Za każdym razem, gdy coś czytasz, zrób przerwę co kilka stron i przypomnij sobie jak najwięcej szczegółów z właśnie przeczytanego fragmentu. To ćwiczenie jest równie proste jak skuteczne. Jednym z kluczy do pamięci długotrwałej są powtórki. Uświadamiając sobie szczegóły treści ćwiczysz przypominanie sobie oraz robisz jednocześnie powtórkę. Po przeczytaniu całości zrób generalną powtórkę całej treści i przypomnij sobie maksymalnie dużo szczegółów.

Ćwiczenie 2.

Codziennie wieczorem przed zaśnięciem zrób przegląd swojego dnia. Przypomnij sobie przebieg całego dnia zaczynając od tego momentu, a kończąc na poranku tego dnia. Wizualizuj przebieg dnia od końca do początku, w celu zwiększenia trudności treningu. Z dnia na dzień zauważysz, że ćwiczenie to przychodzi Ci coraz łatwiej. Dodatkowo jest ono bardzo wydajnym treningiem koncentracji oraz wyobraźni.

Pamiętaj im lepsza jest Twoja koncentracja, tym łatwiej zapamiętujesz i przypominasz sobie potrzebne informacje.

PPS.: Zobacz darmowy e-zin Kasi Szafranowskiej: Davinci news!

Ostatni wieczór pełen był dla mnie przeżyć niespodziewanych, a to za sprawą jednego z wielu filmów odbywającego się właśnie w Chicago 21. Festiwalu Filmu Polskiego w Ameryce. Miałem zamiar opublikować tę recenzje wraz z całym podsumowaniem owego przeglądu, jednak nie pozwoliło mi na to wzruszenie, którego doświadczyliśmy wczoraj my wszyscy, czyli obecni na projekcji filmu widzowie.

 

Jan Nowicki i pudel Mefisto w filmie "Jeszcze nie wieczór"

Z beznadzieją starości polemizuje debiut fabularny znanego dokumentalisty Jacka Bławuta pt. “Jeszcze nie wieczór”.
Nie jest to film zwyczajny z wielu względów, a jednym z nich jest jego wartość… dokumentalna właśnie. Utrwala on bowiem w naszej pamięci odchodzącą bezpowrotnie w przeszłość pewną epokę kina, a właściwie – pewnego rodzaju aktorstwa, które było bardziej misją i powołaniem, niż zawodem. A wiadomo, że odchodzenie w przeszłość jakiejś epoki, to nic innego, jak odchodzenie ludzi, którzy tę epokę tworzyli. W tym przypadku: całej plejady znakomitych polskich aktorów sceny teatralnej i filmowej.

Akcja dzieje się w miejscu jak najbardziej prawdziwym: w Domu Aktora w Skolimowie, (którego pełna nazwa brzmi: Dom Artystów Weteranów Scen Polskich), gdzie mieszka – mając zapewnioną stałą opiekę – kilkudziesięciu emerytowanych aktorów. Jak najbardziej prawdziwy jest również Jan Nowicki (Wielki Szu), który zjawia się tam pewnego dnia niczym Deus ex Machina (to nic, że niekiedy bardziej przypomina on diabła z piekła rodem) i porywa wszystkich do pracy nad nowym spektaklem teatralnym, jakim ma być “Faust” Goethego.

Danuta Szaflarska jesienią

To wszystko jest dla Bławuta pretekstem do ukazania całego grona starych ludzi, którzy żyją już właściwie tylko przeszłością, jednakże, kiedy w ich swchyłkowym życiu pojawia się możliwość stworzenia czegoś jeszcze, wykorzystania swego talentu i umiejęności, zwrócenia na siebie czyjejś uwagi – poddają się owemu spiritus movens z całym swoim entuzjazmem i nadzieją.

Wygląda na to, że Bławut tym filmem chciał stworzyć coś w rodzaju apoteozy starości, a jego sukces polega na tym, że my – widzowie – jesteśmy mu skłonni uwierzyć, iż owa starość może być najlepszym okresem w życiu człowieka.
Abstrahując od naprawdę świetnej i skutecznej w swoim artyźmie formy filmu zrealizowanego z olbrzymią dozą ciepła i wrażliwości na ludzką kondycję, jego nieprzemijająca wartość polega również na tym, że zdoałał on zarejestrować ostatnie dokonania wielu polskich aktorów, wśród których znaleźli sie m.in. Nina Andrycz, Irena Kwiatkowska, Danuta Szaflarska, Beata Tyszkiewicz, Wieńczysław Gliński, Witold Gruca (to był dla mnie mały szok widzieć tu tego znakomitego choreografa i tancerza, jako zniedołężniałego starca na wózku inwalidzkim), Roman Kłosowki… czy zwracający w tym filmie szczególną uwagę na siebie Lech Gwit.

Nie mniej ciekawe jak sam film, było spotkanie z reżyserem Jackiem Bławutem, które odbyło się po jego projekcji. Oprócz poruszenia kwestii bardziej poważnych, które interesowały widzów, sypnął on całą wiązanką anegdot o aktorach, z którymi przyszło mu się zetknąć podczas pracy nad filmem. Była również ta o Janie Nowickim: kiedy Bławut przyprowadził go po raz pierwszy do tego domu – co tu kryć – starców, i kiedy broniący się jeszcze przed smugą cienia Nowicki zobaczył ich zwiędłych i zszarzałych, snujących się po korytarzach, majaczących w oknach i kolebiących się bezmyślnie na krzesłach, usłyszał wtedy szept Wielkiego Szu: “wytruć to, wytruć!”. W parę miesięcy później jednak trudno go było od nich wszystkich odciągnąć, a przyjaźń, jaka się wówczas wywiązała między nim a Witoldem Grucą, była chyba ostatnim zrywem uczucia, jakim obdarzył zmarły wkrótce Gruca świat i drugiego człowieka.

Koniecznie musicie ten film zobaczyć.

Sławy o zmierzchu: Beata Tyszkiewicz, Lech Gwit, Irena Kwiatkowska i Witold Gruca w filmie "Jeszcze nie wieczór".

*

 Ostatni wieczór pełen był dla mnie przeżyć niespodziewanych, a to za sprawą jednego z  filmów odbywającego się właśnie w Chicago 21. Festiwalu Filmu Polskiego w Ameryce. Miałem zamiar opublikować tę recenzję wraz z całym podsumowaniem owego przeglądu, jednak nie pozwoliło mi na to wzruszenie, którego doświadczyliśmy wczoraj my wszyscy, czyli obecni na projekcji filmu widzowie. 

  

 

Nie mniej ciekawe jak sam film, było spotkanie z reżyserem Jackiem Bławutem, które odbyło się po jego projekcji. Oprócz poruszenia kwestii bardziej poważnych, które interesowały widzów, sypnął on całą wiązanką anegdot o aktorach, z którymi przyszło mu się zetknąć podczas pracy nad filmem. Była również ta o Janie Nowickim: kiedy Bławut przyprowadził go po raz pierwszy do tego domu – co tu kryć – starców, i kiedy broniący się jeszcze przed smugą cienia Nowicki zobaczył ich zwiędłych i zszarzałych, snujących się po korytarzach, majaczących w oknach i kolebiących się bezmyślnie na krzesłach, usłyszał wtedy szept Wielkiego Szu: “wytruć to, wytruć!”. W parę miesięcy później jednak trudno go było od nich wszystkich odciągnąć, a przyjaźń, jaka się wówczas wywiązała między nim a Witoldem Gruzą, była chyba ostatnim zrywem uczucia, jakim obdarzył zmarły wkrótce Gruza świat i drugiego człowieka.

Koniecznie musicie ten film zobaczyć.

Sławy o zmierzchu: Beata Tyszkiewicz, Lech Gwit, Irena Kwiatkowska i Witold Gruca w filmie "Jeszcze nie wieczór".

 

Danuta Szaflarska jesienią

Wygląda na to, że Bławut tym filmem chciał stworzyć coś w rodzaju apoteozy starości, a jego sukces polega na tym, że my – widzowie – jesteśmy mu skłonni uwierzyć, iż owa starość może być najlepszym okresem w życiu człowieka.
Abstrahując od naprawdę świetnej i skutecznej w swoim artyźmie formy filmu zrealizowanego z olbrzymią dozą ciepła i wrażliwości na ludzką kondycję, jego nieprzemijająca wartość polega również na tym, że zdoałał on zarejestrować ostatnie dokonania wielu polskich aktorów, wśród których znaleźli sie m.in. Nina Andrycz, Irena Kwiatkowska, Danuta Szaflarska, Beata Tyszkiewicz, Wieńczysław Gliński, Witold Gruca (to był dla mnie mały szok widzieć tu tego znakomitego choreografa i tancerza, jako zniedołężniałego starca na wózku inwalidzkim), Roman Kłosowki… czy zwracający w tym filmie szczególną uwagę na siebie Lech Gwit.

Jan Nowicki i pudel Mefisto w filmie "Jeszcze nie wieczór"

Z beznadzieją starości polemizuje debiut fabularny znanego dokumentalisty Jacka Bławuta pt. “Jeszcze nie wieczór”.
Nie jest to film zwyczajny z wielu względów, a jednym z nich jest jego wartość… dokumentalna właśnie. Utrwala on bowiem w naszej pamięci odchodzącą bezpowrotnie w przeszłość pewną epokę kina, a właściwie – pewnego rodzaju aktorstwa, które było bardziej misją i powołaniem, niż zawodem. A wiadomo, że odchodzenie w przeszłość jakiejś epoki, to nic innego, jak odchodzenie ludzi, którzy tę epokę tworzyli. W tym przypadku: całej plejady znakomitych polskich aktorów sceny teatralnej i filmowej.

Akcja dzieje się w miejscu jak najbardziej prawdziwym: w Domu Aktora w Skolimowie, (którego pełna nazwa brzmi: Dom Artystów Weteranów Scen Polskich), gdzie mieszka – mając zapewnioną stałą opiekę – kilkudziesięciu emerytowanych aktorów. Jak najbardziej prawdziwy jest również Jan Nowicki (Wielki Szu), który zjawia się tam pewnego dnia niczym Deus ex Machina (to nic, że niekiedy bardziej przypomina on diabła z piekła rodem) i porywa wszystkich do pracy nad nowym spektaklem teatralnym, jakim ma być “Faust” Goethego.

(bibula.com)

11 Listopada to najważniejsze Święto dla naszego Narodu. W tym dniu oddajemy hołd wszystkim tym, którzy przez wieki przelewali krew i ginęli w walce o niepodległość naszej Ojczyzny. Prawdziwym bohaterom, dzięki którym, możemy żyć w wolnej Polsce. W całym kraju odbywały się uroczystości ku Ich czci. Polscy narodowcy tradycyjnie w tym dniu spotkali się w Warszawie, aby oddać Im należny hołd.
Jak się jednak okazuje są w naszym kraju ludzie, którzy w tym dniu czczą innych “bohaterów”. Anarchiści, którzy nie wierzą w jakiekolwiek państwo, zrażeni bogoojczyźnianą celebrą, którzy nie uważają się za patriotów, tzw. “obywatele świata” to dla Seweryna Blumsztajna z Gazety Wyborczej najważniejsi bohaterowie tego Święta. A czymże według tego uznanego “autorytetu” z jakże poczytnej gazety, owi “obywatele świata” i anarchiści zasłużyli sobie na to miano i zepchnęli na dalszy plan jedynych prawdziwych bohaterów, którym Polski Naród w tym dniu składa największy hołd. Mianowicie tym, że starli się z Policją, aby zablokować faszystowski pochód.
Osoby, jak pisze sam Pan Blumsztajn, które nie czują żadnego związku z naszą Ojczyzną i Narodem, dla których to Święto, a co za tym idzie i bohaterowie, których w tym dniu upamiętniamy nie mają żadnego znaczenia. Co więcej, którzy swoimi czynami bezczeszczą to Święto i pamięć o wielkich Polakach. Zwykli bandyci, którzy za pomocą różnych przedmiotów, takich jak butelki, kamienie i pałki, atakują polskich patriotów i Policję, podczas legalnej manifestacji w najważniejsze dla polskiego Narodu Święto, są dla Seweryna Blumsztajna “najważniejszymi narodowymi bohaterami”. Nasuwa mi się jedno pytanie Panie Blumsztajn, którego narodu, skoro z własnym się nie identyfikują?!
Może Pan i Panu podobni nazywać polskich narodowców, dla których Naród i Ojczyzna jest najważniejsza, którzy w tym dniu przyjechali z całej Polski w jednym tylko celu, aby oddać hołd polskim bohaterom, faszystami. Nie spodziewam się po ludziach pańskiego pokroju niczego więcej, ale za to, że na łamach gazety zwykłych bandytów, którzy łamią polskie prawo, nazywa Pan bohaterami, powinien zająć się Panem wymiar sprawiedliwości. Mi osobiście nie dane było niestety uczestniczyć w tym wielkim Święcie. Przyczynili się do tego właśnie “bohaterowie narodowi” według Pana Blumsztajna. Razem z dziewczyną i kolegą przejechaliśmy 400 km, aby wziąć udział w uroczystościach. O godz. 13 zaparkowałem auto pod hotelem Mariott, w centrum miasta i kiedy wróciłem, żeby zostawić w samochodzie bilet parkingowy, zostałem uderzony w tył głowy pałką teleskopową, a następnie przez około minutę na oczach przechodniów i mojej dziewczyny, która stała na szczęście 200 metrów dalej, okładali mnie tą pałką i kopali owi “bohaterowie”, krzycząc przy tym “masz za Polskę frajerze”. Nie straciłem przytomności po tym uderzeniu, a jedynie mnie zamroczyło, więc leżąc mogłem się chociaż zasłaniać przed kolejnymi ciosami w głowę – gdyby nie to, pewnie byłoby jednego “faszystę” mniej. Tak więc “bohaterowie” odnieśli “wielki sukces”, bo zamiast uczestniczyć w uroczystościach, 8 godzin spędziłem na ostrym dyżurze w szpitalu. Zwykli tchórze bez honoru, którzy w kilku atakują jednego i biją metalową pałką w tył głowy, co więcej – pospolici złodzieje, którzy ukradli mi telefon aby móc bluzgać moich znajomych, którzy chcieli później zaatakować moją dziewczynę (na szczęście udało jej się uciec) – to właśnie Ci anarchiści i “obywatele świata”, którzy w ten sposób “uratowali polski honor w dniu narodowego święta”. Wspaniali bohaterowie, którzy “odważyli się splunąć w najgorszą z polskich twarzy”.
Mimo usilnych starań Pana, Pańskich “narodowych bohaterów”, gazety, którą Pan reprezentuje i wielu innych “obywateli świata”, polscy narodowcy godnie uczcili to Święto. Ponad pół tysiąca osób, przeszło ulicami Warszawy w strugach padającego deszczu, spełniając tym swój patriotyczny obowiązek. Jak Pan widzi z każdym rokiem jest nas więcej, mimo bezpodstwanych represji, absurdalnych wyroków (20 listopada 2007, osoba reprezentująca Stowarzyszenie ONR w Brzegu, wysłała do Starosty pismo informujące o rozwiązaniu stowarzyszenia, a Sąd 2 lata po tym fakcie zdelegalizował coś co już zgodnie z polskim prawem nie istaniało!!!), szkalujących artykułów itd. Ślepa nienawiść do polskich narodowców, bezsilność związana z faktem, że w żaden sposób nie możecie zniszczyć naszej wiary i miłości do Ojczyzny, fakt, że coraz więcej Polaków widzi, że łatki “faszystów i antysemitów”, które nam przyczepaicie nie mają nic wspólnego z rzeczywistością, sprawia, że takim artykułem jak “Moi narodowi bohaterowie” pokazuje Pan swoją prawdziwą twarz.

Krzysztof Fąferko

Już minęła chwila czasu od dnia, kiedy to kalendarz wytyczył wszystkim wspominanie bliskich zmarłych. Często jednak idąc lub jadąc drogą, bez względu na dzień, widzi się stojące na poboczach znicze, będące świadectwem tragedii i równocześnie ostrzeżeniem.

Jak się okazało społeczność rowerzystów na świecie, już od kilku lat ma własny sposób na upamiętnienie zabitego rowerzysty w wyniku wypadku drogowego. Pomysł pojawił się w San Francisco w roku 2002, a został rozwinięty w St. Luis rok później przez pana o nazwisku Van der Tuin. Wszystko polega na postawieniu w miejscu wypadku, w wyniku którego zginął rowerzysta, roweru w całości pomalowanego na biało, często wykorzystywany jest zniszczony rower.

Pierwszy “duch roweru” w Polsce stanął w Łodzi 2 listopada 2009 roku, upamiętnia śmierć Mariusza Moronia. Mocno prawdopodobnym jest, że takich instalacji będzie w naszym kraju coraz więcej. Być może dzięki temu,  coraz więcej osób zrozumie, że jazda rowerem po naszych drogach nie należy do bezpiecznych, a starcie 10 kg roweru  z ponad toną blachy może kończyć się tylko w jeden sposób.

Dziadek Zdzisław
Babcia Helenka
Babcia Irenka
Dziadek Janek
Ciocia Zosia
Ciocia Truda
Ciocia Krysia
Pan Sylwester
Pani Wala
Pani Teresa
Pani Basia
Pani Janka
Pan Marian
Pani Marysia
Miłka
Bobek

…pamiętam [*]

Zgubiłam dziś w hipermarkecie swój ulubiony szalik. Nikt go nie znalazł, a może znalazł, ale nie odniósł obsłudze. Przepadł więc jeszcze jeden cichy świadek mojego bycia.

***

Dla mojej bolesnej pamięci
nie ma wspomnienia,
którego mogłaby nie zadać.

Wystarczą jej: słowo,
wieczór pachnący lipowo,
rozklejone czółenka.

Rośnie na nich
jak huba na pniu drzewa.

Z tym, że rośnie na nich –
żeruje na mnie.

Spływa ukradkiem do tętnic
ciemną, lepką goryczą
aż mechaniczny brzęk serca
zachodzi rdzą,
aż sny przesiąkają stęchlizną.

Nieskończony cień liści
roztrzaskuje się miarowo
miliardem nieuchwytnych smug.

Kochamy Cię

Jan Paweł II, przy całej swojej wiedzy i charyzmie, był tylko papieżem, człowiekiem z władzą, możliwościami, ale i ułomnościami, co umyka wielu jego hagiografom. Jednym z zarzutów stawianych największemu z Polaków był fakt, iż nie sprzeciwia się stawiania mu pomników czy nazywania ulic za jego życia. Czy nie jest dziwnym, że na codzień więcej się czci JP II niż Jezusa, którego figurki można znaleźć tylko wewnątrz kościołów? Miasto papieskie Koszalin, zwane tak z racji wizyty papieża w naszym mieście w 1991r., również się nie uchronił od tej zadziwiającej manii.

fot. Parafia pw. Ducha Świętego w Koszalinie

Wyliczanka

Oto lista pomników, epitafiów, tablic i nazw upamiętniających zarówno to wzniosłe wydarzenie, jak i samą osobę tej głowy Kościoła (na podst. książki “Ziemia koszalińska 1945-2005. Historia i pomniki” pod red. Leszka Laskowskiego):

1. Pobyt JP II w Sanktuarium na Górze Chełmskiej. Poświęcenie kaplicy  z obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem i wnęki z pamiątkami o. Kentenicha. Na zewnątrz fundamenty pierwotnej kaplicy z opisem i płyty nawiązującej do Dekalogu – ze słowami Ojca Świętego.
2. Pomnik ofiar bolszewizmu – tu modlił się papież ze ŚP kard. Ignacym Jeżem.
3. Monumentalna płyta epitafijna Kardynała Wyszyńskiego (1982).
4. Dom samotnej matki – płyta upamiętniająca pobyt Ojca Świętego w Koszalinie.
5. W wieży katedralnej dzwon poświęcony polskiemu papieżowi.
6. Seminarium duchowe – krzyż złożony ze zworników z płaskorzeźbami w tym jednej poświęconej papieżowi. Pomnik Anioła z herbem JP II na tarczy, na kołach młyńskich.
7. Kościół pw. Ducha Świętego – tablica epitafijna związana z pobytem JP II.
8. Pomnik Jana Pawła II, którego budowę inspirował i fundował ŚP biskup Domin. Na pomniku tablica ze słowami JP II wypowiedzianymi w czasie pielgrzymki w Koszalinie. Fragment skałki z kamieniołomu krakowskiej Solwej, w którym pracował JP II.
9. W katedrze płyta poświęcona pobytowi JP II w czasie pielgrzymki.
10. Nazwanie ulicy Jana Pawła II przez Radę Miasta Koszalina.
11. Pomnik martyrologii narodu polskiego z cytatem JP II – słowa z pielgrzymki.
12. Wnęka z pamiątkami w kościele pw. Św. Krzyża z kamieniem węgielnym kościoła poświęconym na Górze Chełmskiej przez papieża i krzyżykiem wileńskim.
13. Dwa medale i plakieta poświęcone papieżowi autorstwa Zygmunta Wujka.
14. Nadanie tytułu Honorowego Obywatela przez Radę Miasta.
15. Wytyczenie w planie przestrzennym miasta ołtarza, na którym odprawiał mszę świętą papież.

Niewygodne pytania

W jaki wymierny sposób taka pamięć o Wartościach przekłada się  na przyziemną codzienność? Czy to nie jest przekonywanie przekonanych? Jeśli chodzi o nauki chrześcijańskie, to czyż nie jest bardziej racjonalnym zachowaniem pominięcie pośredników i bezpośredni dostęp do Wiedzy? Wreszcie, czy nie mamy tutaj do czynienia z bałwochwalstwem?

Zupełnie przez przypadek (i przy okazji ) zorientowałam się, że tabletki na koncentrację zawierają w gruncie rzeczy przede wszystkim biokatalizatory i substancje ochraniające nasz organizm. I to na poziomie komórkowym – co nie jest bez znaczenia, bo gdy zbyt szybko umierają nasze komórki umieramy my sami.

Gros tych tabletek zawiera przede wszystkim przeciwutleniacze, czyli te witaminy, które spowalniają procesy starzenia, bo walczą (skutecznie) z wolnymi rodnikami. Jednym słowem tabletki na koncentrację okazują się eliksirami młodości. To magazyny witalności i sił życiowych niezależnie od tego, czy sięgniemy po lecytynę, miłorząb japoński czy żeń-szeń.

Poniżej kilka artykułów do przedruku.

Zasady przedruku zgodnie z regulaminami serwisów.

1. Współczesne eliksiry młodości – tabletki na koncentrację w Artelis
2. Małe co nieco – tabletki na koncentrację w Eioba
3. Dieta i tabletki na koncentrację w Webshock
4. Tabletki na koncentrację od A do Z w Artykuly.com.pl

zdjęcie: Lawrence Lessig is thinking

z http://cyberlaw.stanford.edu/lessig/

pobrałam z: commons.wikimedia.org