nag karoon po ng pag titipon ang mga tao dahil may
nature shower po.
tapos nagulat nalang kaming lahat na ang buwan at bituin ay biglang umaatras..
papalayo sa langit hanggang nawala.
nahawi po ang langit at may malakas na tunog ang dumating. mula
sa kanan na aming kina tayuan may bumaba po na hapag ng nandun po ang diyos
may kasama siya na isang anghel.
lahat ng tao ka pt nag sigawan na totoo pala na ang diyos ay babalik.
lahat ng tao ay naka ramdam ng subrang pangamba at takot.
dahil paki ramdam ko di pa handa ang mga tao sa nangyari.

tapo.
nag salita ang isang anghel.
kailangan niya ng 5 tao.

una nya akong tinawag sa buong pangalan ko.

natakot po ako dahil baka ako ang unang hatulan.

lumapit ako at ang iba pang napili.
nang mag kasama na kami ng anghel sinabi niya sa amin ang
bagay na ito.
[b]
sa  araw  ng tupa may baba na anghel na may buntot sa harap isang babae.
ito daw ay kampon ni satanas..[/b]

kami ang taga pag ligtas.

binigyan nya kami ng card at doon kami mamili kung anong kapangyarihan na gusto namin.

dito lang po na tapos.. na putol po kasi.

tanong ko?

kailan kaya ang araw ng tupa. ito ba ay december 25 dahil si jesus is born on december 25. diba pastol si jesus?

at ang card na pinapili sa amin ano kaya yun.. yun kaya ang choices natin sa mundo..

nagising po ako ka pt at naka ramdam din po ako ng takot..
parang totoo po talaga.

di po ako mabuting tao ka pt..
pero umaasa ako na maging ganap akong chritiano sa puso sa isip at kaluluwa at pati sa gawa.

nitong nakaraang araw, masyadong akong binibisita nang mga wirdong panaginip. panaginip na gumigising sa akin sa madaling araw (madalas 3:00am o 3:15am). hindi ko alam kung bakit ako nananaginip ng mga wirdong bagay. isa sa mga panaginip ko eeh, nawala daw lahat ng ipin ko sa itaas ng aking bibig at ayaw huminto ng pagdugo nito. nagising ako sa panaginip na iyon at nalasahan ko pa ang dugo sa bibig ko pagkagising ko. pero nung tumingin ako sa salamin at tinignan kung nawalan ba talaga ako ng ipin (tunay na to, gising na ko), kumpleto ang ipin ako at walang nawala o natanggal. wala ring bahid ng dugo at unti unting nawala ang lasa ng dugo sa bibig ko. hindi ko nalang pinansin dahil masyado akong puyat at antok nang mga oras na yon.

hindi pa doon natapos ang mga wirdong panaginip ko, sinundan pa ito ng dalawa pang kakaibang panaginip. ang pangalawang panaginip ko daw eeh natutulog ako sa kwarto ko at nananagip din ako na natutulog din daw ako. (never ending loop ito, nananaginip ako na nananaginip din ako sa loob nang panaginip ko) hindi ako magising dahil sa lahat ng panaginip ko eeh nananaginip din ako. ang hirap bumangon at ang hirap imulat ng mga mata. nagising lang ako nung sobrang init na at pinagpapawisan na ako nang todo at nang tumahol ang mga aso na nanakulong sa tapat ng kwarto ko.

ang ikatlong panaginip ko eeh sobrang wirdo din. nabasag daw ang iPod 4G 64GB ko at ang iPhone 4  32GB ko. nabagsak ko daw ito. di ko daw malaman kung ano ang gagawin ko dahil kakabili lang sa akin  nang nanay ko ng mga hightech na gadgets na ito. sobra daw ang kaba ko nun sa panaginip kong yun, di ako mapakali at di ko din alam kung ano ang sasabihin ko kapag hinanap ng nanay ko ang mga gadgets na binili nya para sa akin. di nagtagal nagising din ako sa pagkakatulog ko dahil sa sobrang pag-iisip nang dahilan na sasabihin ko sa nanay ko.

anu ang wirdo sa pangatlo kong panaginip? hindi pa ako nagkakaroon ng iPod kahit shuffle lang; at hindi rin ako ibibili nang nanay ko nang ganun kamahal na mga gadget at sabay pa! tsk!

The Bloomfields from left: lead vocals and bass - Louie Poco, drummer Rocky Collado and lead guitarist Lakan Hila. Catch them at Eastwood City Mall on May 11, 25 & 28. Photo by Jude Bautista

Written by

Jude Thaddeus L. Bautista

“Express Highway” is one of those songs you can’t get out of your head. Not just because it’s a humongous hit on radio, but more for the catchy beat and melody. The song talks about the freedom of getting on the highway and escaping from the stresses of everyday life. “Malayo na tayo sa mga problema mo… Kasi nandito  na tayo.” It has a very positive pitch for much needed domestic tourism. And with the many improvements and extensions especially at the Northern Luzon Expressway (NLEX), that ‘freedom’ is definitely there. They performed the latest songs “Breaktime”, “No Jealousy”, “Panaginip”, “Eto na Si Juan” and the mega hit “Express Highway” for the launch.  Catch them at Eastwood City Mall on May 11, 25 & 28.

The Bloomfields from left: lead vocals and bass Louie Poco, Lead guitarist Lakan Hila, drummer Rocky Collado and Rhythm guitar Dino Pascual. Album sleeve and poster photographed by Paul Del Rosario, designed and Art directed by Neil Agonoy, wardrobe designed by Francis Libiran , styled by Lia Alejo and recorded in Asylum Studio. Catch them at Eastwood City Mall on May 11, 25 & 28.

The music harks back to what they call the “Golden Era” of rock and roll in the 1960’s. The Bloomfields have a similar sound to what critics hail as the greatest band of all time, “The Beatles”. Looking at the successful album launch with thousands of screaming young fans the sound is just as relevant today. For their latest album, “Hit the Ground Running,” the similarity is not just with the style of sound. The album was mastered at the historic Abbey Road Studios which became famous for the Beatles’ album of the same name.

(Click on link to see one of the Rolling Stones’ legendary guitar right here in Manila)

Drummer Rocky Collado. Catch the whole band at Eastwood City Mall on May 11, 25 & 28. Photo by Jude Bautista

Drummer Rocky Collado said, “We wanted the best quality for the mastering. When we first found out about it we thought it would be too expensive. But we realized that’s what it takes. And it’s worth it.” Dino Pascual on rhythm guitars spoke about the significance of doing it there. “The Beatles and the Oasis, all of our idols recorded and mastered their music there. Having it mastered there makes us feel like we complete the circle or makes us feel a part of it at least.” Mastering is the final stage when the recordings of songs are adjusted and cleaned up for duplication in CD’s.

Rhythm Guitarist Dino Pascual. Catch them at Eastwood City Mall on May 11, 25 & 28. Photo by Jude Bautista

The Bloomfields have revived the 60’s sound so successfully that they have captured a lot of young fans not just here but abroad. They’ve performed in cities like Singapore, Honolulu, Kuwait and Macau. Lakan Hila, the band’s lead guitarist, keyboardist and musical arranger gave a great explanation for their popularity, “The music is easy to relate to. If you analyze any pop song right now it still has that vibe. They just don’t talk about it. Even now it’s definitely still there. It’s more prominent in ours because we listen to it more. When we were writing songs we weren’t trying to sound like anything we just wanted to make good music. And what’s good for us are the songs that we listen to so that’s what came out.”

The Bloomfields from left: Rhythm guitar Dino Pascual, Lead guitarist Lakan Hila, lead vocals and bass Louie Poco and drummer Rocky Collado. Album sleeve and poster photographed by Paul Del Rosario, designed and Art directed by Neil Agonoy, wardrobe designed by Francis Libiran , styled by Lia Alejo and recorded in Asylum Studio. Catch them at Eastwood City Mall on May 11, 25 & 28.

Each of the members have that boyish charm, being in their early 20’s.  So the 60’s influence seemed out of place. Initially they were fans of 90’s artists and upon using the internet, they found out the influences of those bands were from an earlier era.

The Bloomfields are mobbed by fans as they sign posters and albums. Catch them at Eastwood City Mall on May 11, 25 & 28. Photo by Jude Bautista

Lead singer, Louie Poco said, “We discovered that their influences were more like the Beatles. Van Morrison, guys from the 60’s. We went deeper. When we discovered that we were playing that in our gigs it was the first time that the crowd actually liked our songs. That’s the time we started playing more of the 60’s. It attracted a crowd and this is it. This is what we love. The crowd loves it, we love it. This is what we’re doing right now.”

The Bloomfields are mobbed by fans as they sign posters and albums. Catch them at Eastwood City Mall on May 11, 25 & 28. Photo by Jude Bautista

Lakan adds, “It’s amazing to know these kids younger than us, teenagers are very much into the songs that we play. It just goes to prove that the 60’s sound is universal, pop and is timeless. It reaches us here (touches his chest) and to write songs that’s influenced with that is a good move.” The popularity of retro music can also be seen in Jazz artist Casey Abrams, one of the top 8 finalists in this year’s America Idol. Dino Pascual on rhythm guitars said, “Casey Abrams is ridiculously good. He plays the bass. Musically he’s the best one.” Other bands that have influenced their sound is actually varied: Rolling Stones, AC DC, Metallica, Marvin Gaye, The Kinks, Jimi Hendrix (from the 90’s) Oasis and Gin Blossoms.

(Click on link to see one of the Rolling Stones’ legendary guitar right here inManila)

Album sleeve and poster photographed by Paul Del Rosario, designed and Art directed by Neil Agonoy, wardrobe designed by Francis Libiran , styled by Lia Alejo and recorded in Asylum Studio. Catch them at Eastwood City Mall on May 11, 25 & 28.

What distinguishes The Bloomfields from the music of The Beatles is that distinct Filipino sensibility in lyrics and melody. ‘Hit the Ground Running’ has all original written and composed songs with no remakes. Pascual said, “We’re proud of the fact that we wrote all these songs. And we want to push for more OPM (Original Pilipino Music). If we can, we want to encourage other Filipino artists to write their own music. We know they have the talent for it.” They look up to and admire the works of Noel Cabangon, The Eraserheads, The Itchy Worms, Sandwich and Tanya Markova.

Napakalinis ng kalangitan tuwing tutulay ang mga araw sa Agosto. Hindi naiiwang tigang ang mga lupa dulot ng kaunting pag-ulan. Kahit malayo ang bayan sa kabihasnan, gumuguhit ito ng palatandaang ang pamumuhay dito ay di nalalayo sa mga mas mauunlad na bayan.

Sumapit ang Agosto na puno ang hapag-kainan ng mga pamilya araw-araw. Para sa mga taga-rito, ang buhay ay naglalaro lamang sa kanilang mga kamay. Nanaising mabuhay hanggang mapigtil ang hininga. Lalabis man ang mga pantasya, sa isip nila ay hindi na aalis pa.

Bukod dito, nakumpleto ang Hinugusan sa pasilidad. May munting ospital na naipagawa ang mga kina-uukulan para sa mga matatandang nagkakaroon ng sakit. Gamit ang mga habi ng pilapil at kawayan, nagsilbing pahingahan ito para sa maraming taga-roon.

Tumatao ang matandang si Igmeo sa harap ng ospital. Lagi niyang bitbit ang kanyang bulok na pluma at pang-Grade one na papel.

Nakaupo siya sa bagong biling lamesa na sanaý ilalagay sa tanggapan ng ospital.

“Aha! A gun powder shortly reached the silencer. He was not a scout ranger. He was an enemy, a villain instead. The gun shot convicted them. The gun shot almost killed me,” banggit ni Igmeo ng may tindig.

Napaturo ang daliri ni Igmeo sa napadaan sa kanyang harapan. “Ikaw. Oo, ikaw. Ituro mo sa akin ang matematika. Ituro mo sa akin ang mga numero. Gusto kong matuto, gusto kong maging maalam,” sabi niya.

“Sige Igmeng, ituturo ko sa iyo ang lahat ng aking nalalaman. Ngunit sa kondisyong ipipikit mo ang iyong mata sa tuwing ikaw ay aking tinuturuan,” sagot ni Leopoldo, iskolar ng Hinugusan.

“Bakit ang hindi, Polding? Baka di mo nababatid na ang iyong mga nakikitang bagay ay maaaring kasinungalingan lamang. Sapagkat sa dilat mong mga mata nadadaya ang limitasyon sa pagguhit ng pantasya at haraya,” ani Igmeng.

Napayukod si Poldeng at humakbang papalayo sa kinatatayuan ni Igmeo. Sa iniwan nitong itsura, siguradong naaamoy ang salot na kumakalat sa karamihan ng mga taga-Hinugusan.

Sa pag-alis ni Leopoldo, nanahan ang pandinig ni Igmeng. Kahit magulo at maingay ang ligid ng ospital, nanatiling tikom ang kinatatayuan niya.

Nagsalubong ang mga daliri ng kanyang mga kamay. Nawala ang tindig at kumuba ang likuran habang naka-sandig sa lamesa. Naglaro ang kanyang mga hinlalaki. Paikot-ikot at pabalik-balik.

Samatala, abala ang lahat sa pagsilang ng isang dalaga sa Hinugusan. May kaunting pagkainis ang matanda sa mga tsismosang nakisali sa panganganak ng babae. Nagulo ang mahimbing niyang pagkakaidlip sa malambot na kama ng ospital.

Katabi nito ang paaralang para sa mga batang may edad sampu hanggang labindalawa. Ang mga edad na ito ay sa tingin ng mga taga-roon ang magiging simula ng papalit-palit na henerasyon.

Mayroong parke sa isang banda ng bayan. Sa loob ng parke ay matatagpuan ang kalat-kalat na mga dahon ng gabi. Nakabilad ang mga ito sa ilalim ng nag-iinit na sikat ng araw. Nakasanayan na ng mga taga-Punta Tabuk ang pagluluto ng laing. Ayon sa kanilang ninuno, mas masarap itong ibilad sa lupa ng parke.

Bukod dito, naroon din ang iba’t ibang likhang sining ng mga estudyante sa Hinugusan.

Sa isa sa mga pader ng parke, naroon nakahanay ang mga likhang sining. Mula sa pinakatuktok, makapit ang pagkakadikit ng papel. Ang may gawa noong mga gawing pinakamataas ay ang mga dating estudyante na ngayon ay kasing-tanda ng kanilang mga lolo at lola.

Bungi-bungi ito sa ngayon. May malaking distansya sa pagitan ng itaas at ng ibaba.

Ang panaginip ko nung isang gabi ay magnanakaw (theft by profession) ako. O magnanakaw (magsasagawa ng pagnanakaw for the first time) ako sa isang bahay. Kasama ko si C, na sabi nila ay klepto. Nakaback pack pa ako. Maliwanag, tanghali o hapon iyon. Binuhat niya ako para lumusot sa pagitan ng nilulumot na pader at barb wire. Naudlot. May nakatingin sa aming batang lalaki. Nakatitig lang siya, yung parang audience ng isang magic show bago palabasin ng magician yung rabbit, o kalapati, o kalapati na mukhang rabbit. Nakabiling ang ulo sa kanan. Hinila ako ni C. Nagtatakbo kami, sa kaliwa, tapos liko sa kanan, tapos dirediretso sa kalsada.

Baka baliw yung bata. Mukhang baliw yung bata. Parang nakangiti pa nga yata sya nung nakita kami. Naaalala ko pa ang mukha nung bata, na kapag nakita ko ulit siya ay makikilala kong siya iyon. Kahit yung lugar, yung pader, yung barb wire, yung eskinita, kapag napuntahan ko ulit ay masasabi kong ito yun.

Sabi nila, mga lugar, mga taong nakita mo na talaga sa totoong buhay ang mga napapanaginipan mo. Inalala ko kung sino yung bata, saan yung lugar. Wiz.

Paglabas namin ng kalsada, dumiretso kami sa isang bukas na bahay na katabi lang ng kalsada. Nakatiles ng puti ang sahig. May babaeng nagvivideoke sa loob. Pumasok lang kami, kilala kami ng babae, hindi kniya ami pinansin. Umupo lang kami at nakiinom. Tas nagising na ako. Kinakabahan ako pagkagising, natatakot na parang takot kapag nananaginip din ako ng multo o killer-killer o patayan.

nde ako fan ng mga panaginip.. oh nde lang siguro talaga ako sigurado kung naniniwala talaga ako sa panaginip.. nasa isip ko kasi tayo mismo ang gumagawa ng panaginip naten.. pero totoo kaya ang panaginip? nagkakatotoo kaya ang mga panaginip? may gusto kaya talagang ipahiwatig saten ang mga panaginip naten?

sabe nila pag nanaginip ka daw na nabungi ka may isang kapamilya ka daw na mamamatay.. kelangan mo daw ikagat sa matigas na bagay ang ngipin mo pagkagising mo para nde magkatotoo ang panaginip mo..

sabe den nila pag nanaginip ka daw ng “tae” susuwertehin ka daw.. positive daw ang meaning ng panaginip na yan..

pero totoo nga kaya ang mga panaginip?

meron kayang mga instances na sabay kayong nanaginip ng parehas na parehas?

Posible kayang makapag usap ang dalawang tao sa panaginip?

last week kasi napanaginipan ko si ano.. itago nalang naten cya sa pangalang PBB..

sa panaginip ko, nag uusap kame.. lahat daw ng tanong ko sinagot nya.. at lahat den ng tanong nya sinagot ko.. naging malinaw lahat.. maayos..

nalinawan ako..

nde ko maalala kung sinabi nya ng deretsahang nde nya na talaga ako mahal..

pero un ang na-feel ko..

sa panaginip ko wala akong maalalang pakiramdam na mahal ko pa cya..

wala talaga..

pag gising ko wala na akong maalalang kahit ano maliban sa nag usap kame at sa pakiramdam kong nde nya na ako mahal..

nde ko maalala kung ano napag usapan namen, kung ano ung mga tinanong ko at kung ano ung mga tinanong nya..

posible kayang nagkita kame sa panaginip at nag usap?

bago naman ako natulog nde ko naman cya iniisip e kaya nagtataka ako bat ko cya napanaginipan?

e ang paniniwala ko kasi talaga nananaginip lang tayo pag may iniisip tayo..

pero nde pa jan natapos ang panaginip ko..

kagabi napanaginipan ko ulet cya..

dinalaw nya daw ako sa bahay, nde ko alam kung bakit pero nakahiga daw ako nun e (siguro may sakit ako)..

nag usap daw kame pero nde ko na naman maalala kung ano ang napag usapan namen.. pag alis nya naiwan nya daw sa kama ko ung bag nya at ung mga dala nyang mga naka folder..

ayun bumalik cya pero nagtulog tulugan na ako at nakatalukbong na ako ng kumot..

nag goodbye na cya kahit tulog ako at ki-niss nya ako..

dati nung kame pa napapanaginipan ko cya pag may problema cya, wala yun palya..

kahit naman nung naghiwalay na kame ganun pa den.. napapanaginipan ko cya pag may problema cya.. bigla nalang yun tatawag at sasabihing meh problema nga..

may matinding problema na naman kaya cya?

iniisip ko tuloy kung ano meaning ng panaginip ko ngayon..

kahit malinaw naman na puro goodbye ang pahiwatig..

pero bakit napapanaginipan ko pa rin cya kahit nde ko na cya naiisip?

e samantalang dati nung lage ko cya iniisip, nde ko naman cya napapanaginipan?

bakit puro goodbye e matagal ng tapos?

ibig ba sabihin netoh mamamatay na ako? oh cya kaya? hahaha

hayy naku teh..

Lovingly Yours,

Helen

Pagmulat
(02 June 2006, 12:42)

“tinangay na ng hangin ang masamang panaginip, kaya’t bigyan mo ng puwang ang puso mong nalulumbay” ~ asin, usok

Apat taon na akong nabubuhay sa panaginip at nakaraan. Panaginip at nakaraan, dalawang bagay na parang kumunoy, pumipigil, humihila pababa patungong kawalan.

Masarap mabuhay sa panaginip, lalo pa’t ang iyong makikita’y mga bagay na iyong ninanais at mga bagay na kaaya-aya sa iyo. Maaari kang lumipad kasama ng mga pagong sa ibabaw ng tubig, makarinig ng musikang galing sa gitarang may sariling mga kamay at daliri na kanyang ginagamit upang tipain ang sariling mga kwerdas, uminom ng matamis na tubig-dagat upang diligan ang tuyong lalamunan, at iba pang bagay na kayang likhain ng malawak na imahinasyon.

Sa panaginip mo rin maaaring buhayin ang iyong nakaraan. Maaari mong iwasto ang iyong mga pagkakamali, maranasan muli ang sarap na iyong naranasan sa isang pangyayari sa iyong buhay o kaya naman ay makitang muli ang mga taong nawala na.
Lahat ng ito’y maaari mong gawin sa iyong panaginip kung magaling ang iyong imahinasyon at kung ito’y iyong mararanasan, marahil ay hindi mo na nanaising magising muli at iwanan ang sarap ng mundo ng iyong isipan.

Masarap, masaya, kaaya-aya, ngunit sa panaginip, mayroong isang bagay na hindi mo maaaring gawin. Sa panaginip, hindi mo maaaring imulat ang iyong mga mata, sapagkat sa iyong pagmulat, ay lilitaw ang mundo ng katotohanan at ang lahat ng magagandang bagay na iyong nilikha, lahat ng mga naiwastong kamalian sa iyong nakaraan, lahat ng mga binuhay mong alaala sa iyong pagtulog ay tatangayin ng hangin patungo sa magpakailanpaman at ito’y maaaring hindi mo na makitang muli. Bagamat malungkot iwanan ang sarap ng panaginip, kailangan natin ang pagmulat upang hindi maging mundo ng panaginip ang ating mundo ng katotohanan.

Nanaginip akong lumilipad kagabi. Paakyat ako nang paakyat hanggang maabot ko ang napakataas na bahagi ng kalawakan. Sa puntong iyon, nakita ko kung saan ang asul ay nagiging itim at kung saan ang itim ay nagiging asul. Sa taas na aking narating, nakita ko lahat ng nasa loob ng aking mundo at para bang ang lahat ng bagay na iyon ay may kahulugan. Sa kalaliman ng gabi, ako’y tuwang-tuwa sa kababawan ng aking panaginip.

Ilang libong hakbang pa ba… para sa unang pagtapak ko sa lupang matagal nang panginip?

Nakakainip ang paghihintay na ito, tila walang patutunguhan,tila walang magbabago.Hanggang sa aking huling buntong hininga, mananatili nalang bang ganito? kailan pa darating ang araw na pinaglaanan ng dugo’t pawis,ng madaming pagpatak ng luha sa sakit na tiniis, at ng tila kahangalang pagaalay para sa tanging pamilya.

Mahabang taon pang paguupos ng kilay ang aking gugugulin sa apat na pader ng kwadradong silong ng kaalaman. Hindi ko alam kung hanggang kailan pa iikot ang aking mundo sa paaralan, hindi ko alam kung kailan ba tuluyang mauupos ang aking kilay.Walang kasiguraduhan ang lahat, ni hindi ko din alam kung makakaya pa ba ng bulsa ng aking mga magulang na mahintay na maupos nang lahat ang mga kilay na ito lalo pat ngayon ang bayang ito’y tila nagkakait na sa mga mumunting nangangarap.

Wala namang kasiguraduhan ang lahat,hindi natin alam kung saan tayo dadalhin ng kapalaran sa pagtungo natin sa sunod na yugto ng ating mga buhay. Matapos ang matinding pagpupursiging paglangoy sa pagkatuto,ang akalay papalapit na hakbang patungo sa pinapangarap ay hakbang palang pabalik sa pinanggalingang kahirapan.

Sa bulok at lalo pang nabubulok na sistemang umiikot sa lipunan,at sa mga ganid at mapaniil na mga naghahari harian sa sambayanan, para sa mga ibinaon ng lipunan, ang liwanag ng araw ay tila imposible pang masilayan at ang mga pangarap ay mananatiling titingalain sa mga bituin.

Gaano pa ba katagal ang paghihintay na ito? ilang tsinelas pa ang kailangang maupod bago pa marating ang perpektong panaginip na hinubog ng sandaling pagidlip.

kung tao ka e di kabilang ka sa mga ganitong uri ng tao.. Ako aminado ako na isa ako sa kanila.. =)

Ambisyoso at Ambisyosa; yan ang tao sa mundo.

ako inaamin ko na ambisyosa ako simula pa nang ako ay maliit.. =)

Dati nung maliit ako simple lang ang ambisyon ko, yun ay ang magkaroon ng isang baril-barilan na laruan pero hindi ko nakuha ang ambisyon ko na yun, kasi sabi ni mama bawal daw yun kasi babae ako at hinuhuli daw ng mga pulis ang batang babae na may dalang baril na laruan. Kaya yun hindi ko na pinilit na magkaroon. Nag-ambisyon akong makapag-aral ako sa kinder, ayun!natupad at dun din nagsimula na mag-ambisyon ako ng mag-ambisyon..

Noong nasa kinder palang ako sobrang simple lang ng mga pangarap ko, yung natural lang na amibisyon ng isang bata.. Nag-ambisyon akong magkaroon ng medalya sa Musika, Sining, Pagsasayaw at sa pag Momodelo..At ang mga yun ay nakuha ko ng ako ay kinder..

Noong nasa elementarya ako andami ko nang ambisyon..tulad ng “sana makasali ako sa Mr. & Ms. intramurals.” ayun! naging 1st Runner-up ako noong Grade 2. Isang beses lang kasi di na pwede umulit. Nag-ambisyon ako na makasali ako sa isang Dance Group, at sa awa ng diyos ayun nakasama ako sa Grade 4 Dance Group at sa Folk Dance Group nga aming eskwelahan..Hanggang sa naging Tennis Player (single a), Gymnastic, Volleyball player, Softball player, Badminton player (single b) at kung anu-anu pang laru na kabilang sa mga ambisyon ko..

Noong nasa high school na ako doon na mas tumindi ang pangarap ko..yun bang hindi na normal na pangarap ng isang high school student..pinagpapatuloy ko parin naman ang pagiging athletic ko at nadagdagan pa yun ng Taekwondo..ang dami kong pangarap noong high school ako..katulad na lang ng “Sana maging modelo ako at maging cover girl..” ahehehe wala lang..yun lang talaga ang gusto ko, kaya sa tuwing may mga beauty contest sa amin pumupunta talaga ako at nanood at habang pinapanuod ko sila sa intablado ini-imagine ko na ako ang nandoon sa stage..ahahaha Ambisyosa nga ako.. =) ahehehe

Noong nasa kolehiyo ako nadagdagan na naman ang aking mga ambisyon..yun ay ang maging isang Photographer..wala lang para lang kasi ang saya ko pag nakakakuha ako ng mga litrato ng mga lugar, tao at kung anu-anu pa..basta ang dami kong ambisyon.. =) ahehehe

Ngayong nagta-trabaho na ako mas tumaas ang level ng ambisyon ko…yun ay ang maAppreciate ako bilang ako hindi yung kung sino ang mga nasa paligid ko..nag-ambisyon din ako na sana maging Body Paint Model ako..=) ahehehe wala lang..masaya kasi ako pag nasa intablado..yun bang parang wala nang bukas..ganun ako kasaya.. =) nag-ambisyon din ako na sana makita ng mga tao at bigyang halaga yung mga effort ko para ipakita sa kanila na importante sila sa akin, na mahal ko sila, na tinutulungan ko sila, at iba pa, at nag-ambisyon din ako na sana mahalin din nila ako at pahalagahan tulad ng pagmamahal at pagpapahalaga ko sa kanila.. =) mahal din naman siguro nila ako pero hindi ko lang nakikita o nararamdaman..di ko alam..pero ang dami kong pangarap….sa sobrang dami naiisip ko tuloy na wag ko nang pangarapin yun kasi hanggang pangarap nalang ang mga yun.. =)

hayys..ang hirap pala mangarap kasi minsan magdadalawang isip ka pa kung itutuloy mo pa bang pangarapin yun..ewan..ang gulo…Sana nga ang pangarap ay hindi hanggang pangarap nalang para walang ng taong matatawag na

Ambisyoso o Ambisyosa..

Kasabay ng pagihip ng mayuming hangin, dala dala nito ang aking hiniga.

Payapa,Presko, mahalimukayak, malamig ang hanging dumampi at bumalot sa aking buong katawan. Uniti unti, dahan dahan, natali ako sa pakiramdam na dulot nito sa akin.Pakiramdam na walang hanggan, walang kundisyon, at pikit na lalasapin ang mundong iniikutan.Ibinuka ko ang aking mga kamay sa langit at ngumiti sa araw, hinayaang ang pakiramdam ay lumipad kasabay ng mga ibon sa himpapawid.

Sa gitna ng kalunuran, ginising ako ng patak ng ulan na dumapi sa aking mga pisngi, at unti unti, binasa nito ang aking buong katawan. humampas ang malakas na hangin at itinaboy ang mayuming hangin. Sa pagpatak ng tubig sa lupa, itinaboy nito ang payapang ulap at tinakpan ng maitim na langit ang sinag ng araw. Akoy namulat at tumindig sa paligid. Sa paggalaw ng aking dib dib, Naramdaman kong nanatili pa din ang kakaibang pakiramdam na dala ng Payapa,Presko, mahalimukayak, malamig na hangin,patuloy ako nitong binabalutan.Sa aking paglingon, tuluyan ng nawala ang mayuming hangin, dala dala nito ang aking hininga.

pero wala pang bente minutong pagkakatulog eh nagising ako(paano ko nalaman?eh tinignan ko ang orasan!) oo! nagising akong simisigaw! wala namang nakarinig dahil wala namang pumasok ng kwarto ko at alam ko ring hindi naman kalakasan ang pag sigaw ko at dalawang salita lang ang nabigakas ko!

WAG MA! yan ang nabigkas ko.. holy s***  i just had my worst nightmare that i’ve never been experience! sa dream ko eh pumasok daw ang mama ko sa room ko then hugging me saying na “ingat ka plage anak” (shoot naiiyak ako habang nagsusulat ako ngyon!)… pero iniisip ko sa dream ko na nasa trabaho sya bakit sya nandito??! at bigla unti unti syang nawawala… bigla ko naisip oh no! its just her spirit! un bang nagpapaalam lang!! kaya sumisigaw ako ng wag ma! it means wag syang umalis at iwan ako!

at nang nagising ako sa aking matinding bangungot eh naiyak ako ng sobra sobra.. inaaamin ko, hindi ako isang ideal daughter, i always talk back at her kaya nga lage kameng my arguments.. madalas ko syang nasusungitan lalo na pag wala ako sa mood(ung my problem ba), but im still trying to give her respect  as much as i could coz she’s my mom and i love her more than anything in this world! sounds cheesy but she’s the best mom.. she did a lot of sacrifices  for us.. nagpaka practical sya for her three childrens(mahabang storya!). and until now that we’re all grown ups she still treating us like a lil kids.. sya ang tagaluto,laba ng mga damit namin, linis ng house,taga grocery.. inaamin ko im such a lazy a** girl! pero hindi sya nagsasawa na mag alaga sa amin kahit pagod na sya.. lage sya ang takbuhan naming lahat pag may problems.. she supports me in every thing i do, kahit sa buhay pag ibig ko, kahit na against sya at ka against against naman talaga eh pinababayaan nya ako dahil ang reason nya eh basta masaya ako!..

lahat yan ay naisip ko pagmulat ng aking mga mata mula sa matinding bangungot at naisip ko mawala na ang lahat sa akin or kahit sino sa akin wag lang ang pinakamamahal kong ina………….

“SHE’S MY EVERYTHING”

MY MOM

Hindi ko maipaliwanag kung bakit ganito ang nadarama ko sa tuwing ika’y kasama ko
Hindi ko alam pero gustong gusto ko ang mga hawak mo, ang sarap sa pakiramdam ng mga yakap mo lalo na ang masasarap na halik mo, ang mga kwento mong hindi ko kinababagutan, kung paano mo ipakita kung gaano ako kahalga sayo, at kung gaano mo iparamdam na kaya mong talikuran ang anu man para sa pagmamahalan natin

Dumilat ang mga mata ko
Nakita ko ang sarili kong nasa realidad ng buhay
Panaginip lang pala ang lahat
Naisip ko, bakit kailangan ko pang magising kung sa pag gising ko ay maglalaho ang kaligayahan na nadarama ko kapiling ka

kung sa panaginip kalang makakasama ayaw ko ng magising!

Hindi ko na naabyad si may na nagtext ng “Ingat ka bhaby ko.” Nakatulog na ako at nasangkot sa isang kwento na hinding hindi ko na nanaisin pang marinig, makita o maalaala. Hindi ko alam na panaginip ang nangyari, pero para talagang totoo. Lahat ng mga taong nandoon ay kakilala ko, lalo na si May.

Maganda pa ang takbo ng kwento hanggang nawala si May, pilit ko sya hinanap. Tumakbo ko ng tumakbo, naghanap ng naghanap. Samantala nawala anko sa aking karakter at naging parang tagapanood lamang ng nasabing panaginip…

Doon nakita ko sya, malayo sa akin, nahihirapan sa kamay ng kung sino sino na hindi ko kilala. Kita ko lahat, dinig ko lahat ng sigaw at iyak nya. Sa lahat ng aking narinig at nakita, wala akong nagawa kundi manood at sundan ang kwento dahil ang ako sa kwento ay malayo pa sa kanya. Sa sobrang sakit ng naramdaman ko, bigla na lang akong nawala sa pagkakapanood at napayakap sa kanya habang binubulong sa kanya na “Nandito na ko… wag ka na Matakot.”

Umiiyak pa rin sya, hindi ko na napansin kung gaano ako binugbog ng mga taong yun habang hawak ko si May, ang ginawa ko na lang ay ag gumising. Pinilit ko ang sarili ko na gumising.

Pagdating sa realidad, basa ang katawan sa pawis, at ang takot at pagaalala ay sariwa pa sa mukha ko. Alas otso na, late na ako sa klase, pero sya pa rin ang pumasok sa isip ko. Wala akong pang tawag, nangangalos ang mga kamay ko habang nagtetext. Mag reply ka, mag reply ka na… pakiusap.

Nakapag reply sya at ayos naman ang kalagayan nya, buti na lang panaginip talaga. Wag na sana magkatotoo, hindi ko na kaya.

Hindi ko alam kung ano gusto iparating ng PANGITaing iyon, dahil ba ganun ko na lang sya kamahal, o dahil hindi ang ako nagdadasal bago matulog. Pero pagkagising ko, sa Kanya talaga ko kumapit at nanalangin. Pakiusap po Bro, wag mo hayaan na mangyari yun…

**Gusto ko makalimot pero di ko alam kung paano, kung alam mo, email mo naman ako… plsss. Thanks