Co prawda wcześniej dodałam plener i teraz jest niechronologicznie, ale szkoda byłoby tych zdjęć nie dodać, tym bardziej, że Dagmara była tak urocza i fotogeniczna a i Adrianowi niczego nie brakowało.

Na początku są dwa moje ulubione zdjęcia…

Cieszę się, że mogłam Was fotografować i że byliście tak cierpliwi, zwłaszcza podczas dosyć długiego pleneru.

Na skróty: Polinezja – wschodnia część Oceanii, położona w środkowej części Oceanu Spokojnego, po obu stronach równika i po obu stronach linii zmiany daty. Wyspy Polinezji są pochodzenia wulkanicznego lub koralowego. Klimat wysp jest gorący i wilgotny; porasta je bujna roślinność międzyzwrotnikowa.

Jeśli zaczynam myśleć o Polinezji widzę przed oczami puste (tak to na pewno fantazja) białe plaże, i palmy zwisające tuż nad ziemią. Ach… Nie trzeba byłoby się szczególnie wysilać, żeby poczuć się jak w raju. Nie dziwi więc, że wysypy te – podobnie zresztą jak opisane wczesniej Bali- stały się bardzo popularnym miejscem zawierania małżeństw przez obcokrajowców. Któż czasem nie marzył o ślubie na plaży?

No ja chyba jednak nie, powodów jest mnóstwo:
- na szpilkach nie pójdziesz, bo ugrzężniesz, jedynie sandałki lub japonki…
- wiatr rozwieje ci fryzurę,
- zaproszeni goście bardziej będą się ekscytować widokiem, możliwością kąpieli zaraz po ceremonii i tym co będzie podane do jedzenia, Ty będziesz na samym końcu
- poza tym ten upał… wszyscy się od razu spocą…. no i z makijażu trzeba będzie zrezygnować bo od razu spłynie,
- na koniec największy minus – tradycyjny polinezyjski strój ślubny nie przypadł mi do gustu, być może dlatego, że prawie go nie ma to znaczy idzie się prawie półnagim. Z panną młodą to jeszcze pół biedy, bo coś tam zawsze założy, ale jak ukochany jest wątłej postury to z pewnością nie będzie się prezentował zbyt dostojnie… Nie przemawiają również do mnie nakrycia głowy w postaci olbrzymich “pióropuszy”.
No więc sami widzicie, że nie warto jechać na Polinezję, aby wziąść tam ślub Chociaż te palmy….

A na koniec sympatyczna piosenka po francusku (mniemam, że ślubna), na której można zobaczyć jak przebiega ceremonia ślubna.

Bali znane jest w świecie z oryginalnego, charakterystycznego folkloru, architektury, rzeźby, malarstwa, a także muzyki i tańca. Sztuka Bali będąca pod wpływem sztuki hinduskiej charakteryzuje się bogatą roślinną i fantastyczną ornamentyką.

Muszę się przyznać, że mam dużą słabość do “przesadzania” z biżuterią i marzy mi się suknia ślubna (tudzież inny strój ślubny) pełen przepychu -złota, srebra, migocących świecidełek, kolorów. Wiem wiem, nie brzmi to zbyt dobrze, ale nad gustem się nie dyskutuje, więc nie mogę się sama oszukiwać, co do swoich upodobań A klucz tkwi w odopwiednim doborze barw i detali. Moim zdaniem, jeśli chcemy taki efekt uzyskać, należy wystrzegać się połączeń typu skromna suknia + kolie, bransolety, wielkie “stroiki na głowie”, bo wtedy naprawdę możemy wygladać na takie co włożyły ciut za dużo. Natomiast, kiedy szalejemy to szalejemy. Aby uzyskać pełen przepychu a jednocześnie klasy wizerunek, trzeba skomponować cały strój, tak aby nie przypominał typowego europejskiego ubrania ślubnego tj. białej /kremowej sukni z delikatnymi ozdóbkami. Z pomocą przyjdą nam stroje ślubne z Dalekiego Wschodu. Strój balijski świetnie się w ten trend wpisuje , choć jeszcze mu daleko do wybujałego “bogactwa”.


Czyż oni nie wygladają pięknie?
Niemal każdy element stroju ma jakieś ukryte znaczenie np
każdy Pan Młody, ma w wyposażeniu miecz, który symblizuję odwagę, siłę oraz chęć i możność obrony swojej ukochanej.

Coraz częściej, narzeczeni z USA, chcąc przeżyć niezapomnianą przygodę wybierają Bali na miejsce ślubu.

Niemal każdy Balijczyk wychodzi za mąż/żeni się we wczesnym wieku. Na terenach rolniczych zwykle, gdy jest jeszcze nastolatkiem, w miastach, kiedy skończy edukację i znajdzie pracę. Generalnie, małżeństwa nie są aranżowane, ale w obrębie kast istnieją nadal ścisłe reguły dotyczące zawierania związków małżeńskich.
O rękę dziewczyny proszą krewni zainteresowanego chłopaka. Odskocznią od tego typu oświadczyn są częste ucieczki par.
Ucieczki są “stylizowane” na porwania. Kiedy matka dziewczyny pyta “gdzie jest Kasia”, może usłyszeć “Marek ją porwał”. Wtedy przystepuje się do poszukiwań, mimo, iż wie się że dziewczyna przebywa z chłopakiem i nic się już nie da zrobić. Ucieczka kochanków trwa zwykle 1-2 dni, ale to wystarczy, by rodzina była niejako zmuszona do wyrażenia zgody na zamażpójście dziewczyny. Po powrocie, urządza im się małe przyjęcie, na którym, nieobecni są rodzice dziewczyny, gdyż nadal udają wciąż oburzonych.
Ucieczka kochanków, nie tyle zawiera w sobie ducha romantyzmu co dużą dozę trzeźwego, ekonomicznego myślenia gdyż zwykle takie zaślubiny są o wiele tańsze od tradycyjnych…

Poza tym, zwykle meżczyźni chcą wziąść za żonę dziewczynę, do której są pewni, że może zajść w ciażę (co pozwoli całej rodzinie brać udział we wszystkich uroczystościach religijnych). Hmmm zastanawia mnie jedno, jak oni to sprawdzają?? Jest chyba tylko jedna skuteczna metoda….
No właśnie, samotna matka z dzieckiem na Bali to osoba, która może sobie jedynie pomarzyć o małżeństwie, uważana jest bowiem za nieczystą. Nie może brać udziału w ważnych uroczystościach religijnych, dlatego żaden Balijczyk się nią nie zainteresuje. Jedynym wyjściem dla takiej kobiety jest poszukanie sobie męża obcokrajowaca, wyjechanie z nim i rozpoczęcie nowego życia daleko od wyspy.
Nie zazdroszczę.

Panny młode mają mocny makijaż, podkreslający zarówno oczy jak i usta. Umiar nie zna w tym wypadku granic

Witam wszystkich na moim blogu. Nazywam się Andrzej Zewecki, jestem plastykiem, fotografem, grafikiem, mężem, ojcem. Jakoś tak złożyło że zamieszkałem nie tam gdzie się urodziłem, wybór padł na królewskie miasto Kraków. Uprawiam bardzo rzadką sztukę- karykatura portretowa. Kiedyś rysowałem na ulice-Floriańskiej turystów, teraz rysuje głownie ze zdjęć na prezent poprzez internet. Czasem wyjeżdżam rysować na żywo na rożne imprezy dla firm lub wesela. Druga moja passią jest fotografia reportażowa, dużą frajdę sprawia mi fotografowanie na weselach. Uwielbiam obserwować ludzi ich emocje, dla tego fotografia ślubna stalą się dla mnie jakimś rodzajem sztuki, artystycznego rzemiosła.

Zastanawiasz się o co możesz poprosić swojego świadka? A może Ty zostałaś wybrana na świadka i zastanawiasz się czego oczekuje od Ciebie Panna Młoda? Podstawowym obowiązkiem świadka jest asystowanie przy ceremonii i podpisanie stosownych dokumentów. Ale oprócz tego…

Świadek może pomóc:

• w wyborze stroju, czyli wybrać się z Panną Młodą na wizyty w sklepach i pomóc w dobraniu sukni i dodatków
• w organizacji wieczoru panieńskiego – może pomóc wybrać miejsce, zorganizować zabawy w trakcie wieczoru, może też pomóc finansowo, np. płacąc częściowo za alkohol, chociażby stawiając gościom “kolejkę”
• w załatwieniu drobnych spraw jak odebranie bukietu z kwiaciarni lub zaproszeń z drukarni, pomoc w dekorowaniu stołów, samochodu, pomoc w wypisaniu i wysłaniu podziękowań
• przy ubieraniu Panny Młodej w dniu ślubu – większość sukni wymaga pomocy przy zakładaniu
• kompletując i trzymając pieczę nad niezbędnikiem
• trzymając pieczę nad listą prezentów
• odbierając od gości prezenty i kwiaty oraz dostarczając je w umówione miejsce
• dbając by w czasie przyjęcia gościom niczego nie zabrakło, na przykład roznosząc alkohol

Panna być może Cię o to nie poprosi, ale bardzo pomożesz jej jeśli będziesz:

• pamiętać o wszystkim, o czym Panna Młoda może zapomnieć (dokumenty, elementy stroju, itp.)
• dbać o wygląd Panny Młodej, np. podtrzymywać tren, pomagać przy wysiadaniu z samochodu, pomagać przy poprawianiu makijażu, a przede wszystkim mówić Pannie Młodej kiedy zburzy się jej fryzura albo rozmaże makijaż. Często nie ma jej o tym, kto powiedzieć i dopiero na zdjęciach widać, że coś było nie tak.
• rozkręcać zabawę. Wyjdź na parkiet ze świadkiem zaraz po pierwszym tańcu. Zachęcaj do zabawy innych.

Potraktuj ten tekst jako ściągę

Jeśli zostałaś poproszona o bycie świadkiem, rozmowę z Panną Młodą możesz zacząć od podziękowania i wyjaśnienia, że chciałabyś szczegółowo omówić swoje obowiązki, żeby móc się do nich przygotować. Nie pytaj ogólnie “w czym mogę ci pomóc”, najlepiej skorzystaj ze ściągi i zapytaj o każdą rzecz po kolei. Zapisz sobie Wasze ustalenia. W ten sposób unikniesz przeoczenia czegoś ważnego przez podekscytowaną przygotowaniami Pannę Młodą i tego, że sama o czymś zapomnisz.

Jeśli jesteś Panną Młodą, możesz taktownie poprosić świadka o pomoc mówiąc np. “Właśnie ustalam plan działań w związku ze ślubem. Sama ze wszystkim sobie nie poradzę i muszę niektóre zadania rozdzielić między gości. Chciałabym zapytać w czym Ty mogłabyś mi pomóc.” Weź listę zadań i zapisz Wasze ustalenia. Dzięki temu, będziesz wiedziała czy potrzebujesz jeszcze kogoś do pomocy. Nie krępuj się prosić o pomoc w wielu sprawach, na początku zaznacz jednak, że nie oczekujesz pomocy we wszystkim, a tylko chcesz wiedzieć jak rozdzielić zadania między gości, to ułatwi świadkowi odmowę.

Powodzenia!

Artykuł przeniesiony na portal – www. ślubneniebo.pl

Witam,

Artykuł przeniesiony na nowy serwis – ŚlubneNiebo.pl

Zapraszamy do odwiedzenia serwisu – redakcja Ślubnego Nieba

Vera Wang to niezwykle utalentowana i znana projektantka wywodząca się z Vouge‘a i domu modu Ralpha Laurena, nagrodzona w 2005 roku przez CFDA jako Projektant Roku w kategorii ubrań kobiecych.

Obecnie tworzy własne kolekcje dostępne w butiku w Nowym Jorku, oraz projektuje suknie ślubne gwiazd…
..i..? postanowiła prowadzić bloga!

Blog Very Wang poświęcony szczególnemu dniu jakim dla każdej Panny Młodej jest jej ślub. Na stronie znajdziemy mnóstwo inspiracji i porad dotyczących dnia ślubu, ale także dni po ślubie. Dla chętnych jest także sklep, w którym kupimy wszystko co potrzebne do uroczystości, włącznie z prezentami.

http://www.verawangonweddings.com

…trzeba mieć wygodne buty. Rzadkością są buty jednocześnie ładne, dopasowane do kreacji i przy tym wygodne. Nasze najwygodniejsze buty to te już rozchodzone, czyli zużyte i niezbyt efektowne, na przykład na płaskim obcasie.

Mało kto wpada na pomysł zabrania dodatkowej pary butów. Tymczasem w czasie każdego wesela przychodzi moment, w którym każdy chce się po prostu dobrze bawić i nie zwraca już uwagi na perfekcyjny wygląd. Ba, jest nawet taki moment kiedy wszystkie niewygodne buty lądują w kącie sali, a większość amatorek wysokich obcasów szaleje na bosaka.

Wtedy właśnie wyciągam swoje zapasowe super wygodne buty i ruszam na parkiet przy akompaniamencie westchnień typu “ojej, mogłam sobie wziąć buty do przebrania!” albo “czemu ja o tym nie pomyślałam!”

Zamiast zakładać buty trochę ładne-trochę wygodne (czyli ani do końca ładne, ani do końca wygodne) po prostu zakładamy najefektowniejsze buty, w których zrobimy wrażenie na wejściu i wystąpimy na zdjęciach, a w trakcie wesela kiedy będziemy chciały zaszaleć na parkiecie zakładamy nasze wygodne buty zamienne.

Bardzo polecam takie rozwiązanie nie tylko weselnikom, ale też Pannom Młodym (od rana do wieczora na nogach) i Panom Młodym – męskie buty też bywają niewygodne, chociaż rzadziej niż damskie szpilki.

Porady jak sprawić, żeby niewygodne buty stały się wygodniejsze znajdziesz w Weselince.

[+] Ślub (Wedding)

Moja pierwsza weekendowa podróż po Indiach zaczęła się w sobotni poranek …. Gdzie wraz z Kinem (Meksyk), Paolo (Brazylia), Mercim (Węgry), Badawy (Egipt) wsiedliśmy do najtańszego autobusu udającego się do dawnej stolicy imperium Mogołów (nie Mongołów) Agry. Było gorąco, parno, ciasno i bardzo, bardzo długo (200km=5h).

Trasa Wypadu:

_________________________________________________________________________________
Wzmianka o Transporcie w Indiach:
Generalnie najlepszym sposobem poruszania się po Indiach jest pociąg, niestety ich olbrzymiej ilości, czasami olbrzymia ilość ludzi również ich używa, a miejsca które nie oznaczają słoikowego ścisku trzeba niestety rezerwować wcześniej, zwłaszcza gdy tak jak teraz poniedziałek był wolny i miliony ludzi wybierało się na swój długi weekend.
_________________________________________________________________________________

Spoceni i ściśnięci dojechaliśmy w końcu do Agry i z miejsca zaczęliśmy negocjacje cenowe z riksha’żami i taksówkarzami żeby dojechać do położonego o 40km od Agry – Fatehpur Sikri – Miasta Duchów.

Wracając z Miasta Duchów …….. zobaczyłem mundurowego który przy piersi miał przyczepioną naszą flagę, nie zdążyłem niestety dowiedzieć się co znaczy ta plakietka….. bo riksza ruszyła….ale zdążyłem zrobić zdjęcie:

Podróż z powrotem ! To było to ; )., pomimo iż nie była to najtańsza opcja wybraliśmy dużą Rikszę …. A tutaj możecie zobaczyć dlaczego :

To był fun!, Wszyscy ludzie w mijających nas pojazdach widząc ‘turystów’, machali nam, krzyczeli i robili inne róże dziwne rzeczy :

Maluch to rodzinne auto …..

Niestety nie obyło się bez przeszkód, najpierw zabrakło benzyny i musieliśmy czekać, aż jeden z kierowców pobiegnie napełnić butelkę z benzyną, żebyśmy mogli ruszyć dalej…. A potem był korek :

Tutaj nie ma zasady prawej ręki …. Chodzi o to, kto jest większy, silniejszy, ma większy samochód …..Jeszcze nie widziałem żeby ktoś kiedyś odpuścił…. Wiec gdy trzy samochody (np A, B i C) starają się przejechać i nikt nie jest większy żeby się przepchnąć powstaje korek i zaczyna się trąbienie, wrzaski i inne przepychanki…. Jedyne wyjście to wysiąść z rikszy, przepchnąć się przez tłum do wolnej przestrzeni i wsiąść do innej Rikszy …. Całkiem proste.

Indyjska Ulica …..tutaj akurat Agra:

Hindusi , gdy odpoczywają to nie siedzą ….lecz kucają, mali i duzi, kobiety i mężczyźni …o tak :

Następnego dnia z samego rana zwiedzaliśmy najczęściej odwiedzaną Indyjską atrakcję: Taj Mahal,

A oto skład naszej wycieczki:

Tego samego dnia ruszyliśmy dalej do Rajasthanu do Jaipuru – Różowego miasta. Gdy już wjechaliśmy do Jaipuru kierowca zatrzymał się i kazał nam wysiadać mówiąc, “Sir City Center” …. jak powszechnie wiadomo z takimi wskazówkami się nie dyskutuje : ), później okazało się że do Center to jeszcze kawałek i nie wiadomo dlaczego gościu wysadził nas nie na dworcu . Jak tylko wysiedliśmy to standardowo spotkaliśmy masę “pomocnych rikszarzy” , każdy z nich chciał nas zawieść do najlepszego hostelu (dostają prowizję od każdego przyprowadzonego klienta), normalnie kazalibyśmy się wieść nie do hotelu, tylko gdzies gdzie moglibyśmy sami go sobie znaleźć …ale dowiedzieliśmy się że w jednym z sugerowanym nam hosteli będzie tej nocy wesele …….

Było to dość ciekawe doświadczenie … bardzo dużo jeśli nie większość małżeństw w Indiach zawierana jest z wyboru rodziny, również i na tym weselu nie było widać radości …i miłości pomiędzy państwem młodym … Panna Młoda :

Przez połowę czasu , podczas gdy inni tańcowali i jedli para młoda siedziała na tronach , pozując do zdjęć, nie uśmiechając się , ba panna młoda nawet sie rozpłakała …ale być może poznała swego wybranka kilka dni temu …. a teraz czeka ich całe życie razem…..

Jaipur okazał sie być zaskakująco czysty w porównaniu do Stolicy …. złaziliśmy całe miasto, ale niestety zabrakło nam czasu żeby zobaczyć wszystkie atrakcje …. musieliśmy znowu wsiadać do cudownej gorącej sauny która przez 7 godzin wiozła nas z powrotem.

Kilka zdjęć z Jaipuru:

Najfajniejsze zdjęcia staram się wrzucać na Flickra ….

Pozdro
Kuba

]]>