Nu mijn foto’s van de Louis Brailleschool in Paramaribo deze maand in Parbode zijn gepubliceerd, kan ik eindelijk wat meer materiaal laten zien van mijn bezoek aan de enige (!) blindenschool van Suriname. 40 leerlingen telt de school, waaronder kinderen met een visuele beperking tot volledig blinden.

Eindelijk terug met een nieuwe post! Het heeft eventjes geduurd, maar ik heb fotografisch dan ook vrijwel een maandje stilgezeten. Na een korte onderbreking van mijn Suriname-avontuur, vlieg ik binnen enkele dagen weer naar het warme Suriname. Ondertussen zijn ze mij daar niet vergeten, want deze maand siert mijn portretfoto van Wesje de cover van het Surinaamse opinieblad Parbode. De eerste foto hieronder is de coverfoto en de overige komen nog uit het reeksje dat ik van de Surinaamse stand-up comedian maakte.

Deze week werd ik ineens overrompeld met het aanbod om naar Suriname te gaan en zes weken te werken bij een professioneel opinietijdschrift (Parbode) in Paramaribo! Na een aantal uur wist ik toen al zeker, ik wil gaan..!

En voor alle mensen die graag wat van mij horen deze zes weken, ben ik een blog gestart. Hier kan je de komende zes weken (4-5 juli tot 22 augustus) mij volgen met foto’s en video’s. Over alle voorbereidingen zal ik natuurlijk ook schrijven, want ik kan niet wachten om echt naar Suriname te gaan!

Op dit moment moet ik nog drie tentamens leren en maken, ook halen, dus ben ik nog niet druk bezig met dingen regelen voor Suriname. Een paspoort, visum en de nodige vaccinaties moet ik regelen en ik moet vastleggen wanneer ik vertrek zodat ik mijn vliegticket kan boeken.

Die vaccinaties zijn voor mij even doorbijten, ik houd niet van naalden! Maar aangezien ik aardig lang in Suriname verblijf, zal ik toch wat vaccinaties moeten nemen.

Tot schrijfs!

Ik ben een fan van het Surinaamse opinieblad ‘Parbode’. Het is dan ook schitterend dat het blad een website heeft waarop verschillende artikels – na registratie- te lezen zijn, zodat ik ook vanuit België op de hoogte blijf van wat er leeft in de Surinaamse gemeenschap. Toen ik enkele weken geleden een nieuwe lading artikels las, schrok ik echter. Gelukkig is Parbode een opinieblad, dus niets houdt me tegen om ook even mijn opinie over een bepaald artikel op de wereld los te laten…Het artikel waarover ik het heb, heet “pootje baden: Santigron“. Het werd geschreven door Jaap Hoogendam. Hoogendam is een Amsterdams zakenman, die niet alleen Parbode uitgeeft, maar ook de eigenaar is van het café-restaurant ‘De Ponteneur‘ in Amsterdam en van enkele hotels in Polen. Hij is ten slotte ook actief op de beurs en financierde de oprichting van een uitzendbureau.

In zijn artikel beschrijft Hoogendam een uitstap naar het marrondorp Santigron. Ik citeer enkele passages uit zijn artikel:

“Misschien is voor een toerist de hele reis naar Santigron af te raden, want echt welkom ben je er niet. Loop je het dorp in, dan komt iemand entree heffen, SRD 10 per persoon. Dan loopt er een zogenaamde gids met je mee. Als je blank bent, maar gewoon in Paramaribo woont en werkt, dan kan je dat wel zeggen, maar het helpt niet. Blank is hetzelfde als toerist, dus het wordt dokken.”“Dan neemt een zelfbenoemde gids je mee naar de kapitein, die een ritueel meespeelt, want het is natuurlijk niet echt belangrijk, op de centen na dan.”“Veel bewoners stinken naar drank.”
“Verderop zit een jonge Marron, die bij Milieubeheer in de stad werkt, bier te drinken en op te scheppen dat hij al zes kinderen heeft en dat een vrouw zo snel mogelijk zwanger moet worden. Zo snel verandert een cultuur nou ook weer niet.”

Het verhaal van Hoogendam – die nochtans antropoloog van opleiding is – laat mij met een wrange nasmaak zitten. Zo werden de rituelen van Marrons zonder enige argumentatie als onbenullig afgeschilderd. “De kapitein speelt een ritueel met je, maar dat is uiteraard alleen maar voor het geld”, meent Hoogendam. Dat de Marrongemeenschap in Suriname oeroude gebruiken rijk is die zelfs in Afrika niet meer gekend zijn, vergeet de auteur even. Dat Santigron dicht bij Paramaribo ligt en dus meer onderhevig is aan de invloed van de stad, doet niets af van het belang van dergelijke rituelen voor de Marrons.
Is het feit dat elke bevolkingsgroep in Suriname over zijn eigen rituelen beschikt trouwens niet net dat wat Suriname zo mooi maakt? Zulke dingen moet Suriname koesteren. Geen enkele andere bevolkingsgroep heeft het recht om zijn gebruiken of rituelen beter te vinden dan de gebruiken van andere bevolkingsgroepen.

Het verhaal gaat nog verder. Zo is de gids in het dorp slechts een zogenaamde gids. Waarom dat zo zou zijn, wordt niet vermeld. Omdat het ’slechts’ een inwoner van Santigron is?
Bovendien suggereert de auteur dat dronkenschap en vrouwonvriendelijk gedrag onlosmakelijk horen bij de Marroncultuur. Alsof wangedrag meer voorkomt bij Marrons dan in om het even welke gemeenschap, laat staan dat de Marroncultuur dergelijk gedrag aanmoedigt.

Gelukkig heeft de auteur een pasklare oplossing klaar: hij suggereert impliciet dat de Marrons hun cultuur maar moeten opgeven, of ze op zijn minst moeten moderniseren. Omdat je niet tegelijk én Marron én beschaafd kunt zijn?!?

De grootste tekortkoming van het artikel is dat het niet op zoek gaat naar de oorzaken van het probleem. Waarom moeten de inwoners van Santigron SRD 10 vragen aan elke toerist die hun dorp komt bezoeken? Zou het niet kunnen dat de economische uitzichtloosheid en de structurele verwaarlozing van de Inheemse en Marrongemeenschappen ertoe geleid hebben dat dorpen als Santigron dat geld broodnodig hebben om te overleven? Of is het dan normaal dat een dorp dat even buiten Paramaribo ligt nog niet lang over elektriciteit van de EBS beschikt? Is het normaal dat de Marrongemeenschap nog steeds moet strijden voor zijn grondrechten? Is het normaal dat Marrons en Inheemsen oververtegenwoordigd zijn in de werkloosheidscijfers? Is het normaal dat de Raad voor de Ontwikkeling van het Binnenland (ROB), die in 1992 werd opgericht om de gebieden van Inheemsen en Marrons in Suriname vast te leggen, tot op heden niets heeft verricht?

Dat een Nederlander een bezoek aan Santigron afraadt omdat elke bezoeker er tien Surinaamse dollar (2,28 euro) moet betalen, verbaast me als Belg dan weer minder. Zo snel verandert een cultuur nou ook weer niet…