Paretoprincipen säger att man får 80% av sina resultat från 20% av sina
ansträngningar. Resterande 20% av resultatet får man från ytterligare
80% ansträngning. Med andra ord: om det tar 1 månad att utveckla en
webbfunktion till 80%-igt god funktion, är det värt att betala
ytterligare 4 månader för att få den 100% bra? Det kan det naturligtvis
vara, men man måste göra ett medvetet val. Och i dagens samhälle, med
slimmade organisationer och en snabbt föränderlig värld så är det ofta
gott nog med 80% goda resultat. Det blir helt enkelt för dyrt att göra
perfekta produkter som ändå snabbt blir omoderna. Alltså bättre att göra
tillräckligt bra som man har råd att förbättra  i takt med utvecklingen.
Det som blir den stora utmaningen blir då att välja rätt 20% när man
anstränger sig, vilket sällan handlar om att göra saker från början till
slut i detaljerade moduler. Snarare måste man ha ett helhetstänkande och
en ordentlig målanalys: vad vill jag/kunden/chefen/person x göra med
denna webbfunktion, rapport, brev etc? Vad är målet, hur ska den
användas? Först då kan man välja var man lägger sitt krut i
ansträngningarna. När det gäller webb är det viktigare att tänka på
webbanvändarens mål än vilka funktioner vi ska ha. När det gäller
rapporten till chefen är det viktigare med stringens, beslutsunderlag i
punktform med för och emot analys i stället för en omfattande
detaljrapport.

A dichiararlo è il ministro per la Pubblica Amministrazione e l’Innovazione, Renato Brunetta.Al momento, dunque, non è la nuova influenza a incidere sulle assenze dei dipendenti della P.A., ma un altro dato: Quello che si è visto dal mese di agosto, quando l’influenza non era ancora oggetto di prime pagine sui giornali ‒ ha ricordato l’inquilino di Palazzo Vidoni -, è un aumento dell’assenteismo dovuto al cambio delle fasce di reperibilità che il mio decreto, a partire da luglio, ha riportato da 9 ore alle originarie 4.

Data l’età media dei dipendenti pubblici, che va dai 30 ai 60 anni, non ci sono grandi differenze anche perché l’influenza A attecchisce di più sui giovani e sui bambini, che certo non sono funzionari statali.Intanto da lunedì scorso, ha annunciato il ministro, si è aggiunto un nuovo tassello sul fronte del controllo delle assenze: è entrato in vigore la legge che introduce la responsabilizzazione dei dirigenti sull’obiettivo di garantire nei loro singoli uffici tassi ottimali di assenteismo.

Questo, ha rivendicato il ministro del Welfare, è l’effetto della strategia del governo, che ha assecondato, con gli strumenti che abbiamo adottato, la propensione dei nostri imprenditori a mantenere un rapporto di lavoro (e dunque un legame stretto con i propri dipendenti) anche in presenza di una caduta della produzione e di ore lavorate.E, nuove rassicurazioni arrivano inoltre anche sul versante previdenza direttamente dal titolare del ministero dell’Economia.

Il ministro ha aggiunto che gli assegni di quiescenza non sono la RC auto, ma la vita stessa della gente.ISTAT – La produzione industriale di settembre è scesa del 5,3% in confronto ad agosto e del 15,7%, dato corretto per gli effetti di calendario, rispetto al settembre 2008.

Fonte:
http://www.avanti.it/index.php/tempo-reale/93-l-avanti-in-edicola/7138-pa-linfluenza-a-non-incide-sulle-assenze-carlo-pareto.html

Il ministro dello Sviluppo economico, Claudio Scajola, si è rivolto direttamente al premier Silvio Berlusconi per sbloccare i fondi già stanziati per la realizzazione della rete internet veloce, ma anche per la reindustrializzazione di alcune aree messe in ginocchio dalla crisi, che potrebbero consentire di creare e difendere 60mila posti di lavoro.Le richieste sono state elencate in un appunto che riporta altre priorità anti-crisi e che Scajola ha consegnato personalmente al presidente del Consiglio nel corso dell’ultima riunione del Cipe.

Ci sono i 95 milioni per la realizzazione delle zone franche urbane (45 milioni sono per l’Abruzzo), 150 milioni per il trasferimento di funzioni da Invitalia all’Istituto per lo sviluppo Agroalimentare e 150 milioni per la riconversione di aree industriali in crisi: da Portovesme in Sardegna a Piombino, da Fidenza ad Ascoli Piceno, fino alla ex Fornace Scarca in Umbria.

Cinque sono le realtà coinvolte dagli interventi: l’area ex Cip e carbonchimica di Fidenza (4.400 posti lavoro), l’area umbra della ex Fornace Scarca (300 posti per livelli di alta e media professionalità per la cosiddetta green economy), Piombino (1.200 lavoratori), la Sgl Carbon di Ascoli Piceno (430) e Portovesme in Sardegna (1.600).SACCONI – Il governo si appresta a definire nuove misure, non solo per la protezione del reddito, ma anche per promuovere forme di accompagnamento verso attività lavorative e formative.

E con questo scenario di fondo – conclude la nota dell’Ecofin di Bruxelles – il Consiglio esorta i Paesi membri a concentrare la loro attenzione su strategie orientate alla sostenibilità nei loro prossimi programma di stabilità e convergenza.L’Italia, per quanto ci interessa, avrà tempo fino al 2012 per riportare il deficit entro la soglia del 3 per cento del Pil stabilito dal Patto di stabilità.

Fonte:
http://www.avanti.it/index.php/tempo-reale/93-l-avanti-in-edicola/7128-banda-larga-opportunita-da-non-perdere-carlo-pareto.html

If you would like to create a Pareto chart with free software that looks something like the one below, then read on. If not, and you are only interested in the data, it can be found here

Creating a Pareto chart is simple in OpenOffice

This is a short tutorial on how to produce the chart in an OpenOffice 3.1.1 spreadsheet (using Ubuntu 9.10 Karmic Koala).

Step 1. Select your data In the spreadsheet.

(I moved my columns beside each other first and only selected 40 rows to simplify this charting example – columns B, C and D of the .ods spreadsheet file)

Step 2. Click on the chart icon on the toolbar (small red pie chart icon) and choose “Column and Line” chart type from the window that pops up.  Click “Finish”.

Step 3. Now we want to add another axis for the accumulative percentage so make sure you are in Chart edit mode by right-clicking the chart and choose “Edit”, then right click the graphed line in the chart and choose “Object Properties”.

Select the “Options” tab from the window that pops up and select the radio button to align the data series to the “Secondary Y axis”. Click OK, to close that window.

We want the line data to be scaled with the Secondary Y axis

Step 4. Format the Y-axis that has just appeared on the right hand side of the chart.

(You may need to right-click the chart again to go into “Edit” mode)

Right click the new Y axis and choose “Object Properties”.

Under the “Scale” tab deselect the Automatic radio buttons and set values as shown here

Scaling the new Secondary Y axis

Now place the line of the axis where you can see (from the data) that the 80% mark has been crossed

Positioning the Secondary Y Axis

Now a final formatting to display the secondary Y axis values as percentages

Format Secondary Y Axis

Then click OK for these changes to be reflected in the chart.

Step 5. Format the X-axis to rotate the labels by 90 degrees.

Right-click on the X-axis and choose “Object Properties”, then the “Label” tab and set the rotation to 90 degrees.

Rotate the label of the X Axis for clarity

Step 6. Move the Legend (to make room for the graph data to the right, you may not need this)

While in edit mode (double-click the chart if required), then go to the menu “Insert” and “Legend”.

Place the legend at the bottom.

Moving the Legend to bottom of chart

Step 7. Finish off with labelling the title and axes

Double click the chart again to enter edit mode and from the menus, choose Insert, Title.

Complete the values for Title and the axes in the window that pops up and then close it to see the results.

Name the chart and its axes as appropriate

Voila! A neat looking Pareto chart with completely free (as in speech) software

Given that this data is prior to the Global Financial Crisis, it doesn’t look like the good times are coming back to Ireland any time soon.

Note the complete absence of Iceland from the data also.

Szanowni Państwo, następne zajęcia odbędą się w poniedziałek, 16-go listopada (pierwsza grupa: 11.20, druga grupa: 16.20).Uprzejmie proszę o zapoznanie się przed najbliższymi zajęciami z następującą problematyką:

Współpracować czy oszukiwać? – gry dwuosobowe o sumie niezerowej

• Pojęcie gry o sumie niezerowej
• Równowagi Nasha
• Optymalność w sensie Pareto

Literatura:
Philip D. Straffin „Teoria gier”, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 2001, s. 83-93.

Literatura jest dostępna w Bibliotece Wydziałowej oraz pod poniższym linkiem (około 5 mb, dostęp zabezpieczony hasłem). Życzę miłej lektury.

Du vinner balanse, sinnsro og tid for det vesentlige når du hver uke setter et klart mål for hvert sentralt livsområde. Hva kan du gjøre denne uken, for i tråd med pareto-prinsippet å komme nærmere ditt mål for året? Med den ukentlige prioritetsplanleggingen lykkes du med »spagaten« mellom visjon og aksjon. Avgjørende er, at du for alle viktige aktiviteter som fører deg til målet først øver inn tilsvarende tidsvinduer eller terminer med deg selv. Mange av våre medmennesker lar seg lede av det som haster. Den lille tiden som blir til overs blir det viktige i vårt liv. Husk småsteinprinsippet: Først må du ha på plass små steinene for de ekte prioritetene i livet ditt. Innimellom blir det nok plass til grus, sand og vann!

En ukeplan som er rettet inn etter dette prinsippet med prioriteter og tidsvinduer for det virkelig viktige, er nøkkelen til en balansert tids- og livsbalanse. Du kan ikke klare alt som er fornuftig, mulig og godt. Men du må optimalt utnytte den tidsrammen som du har til rådighet. Det gjør du hvis du er bevisst på dine talenter og kall når du i begynnelsen har slutten i sikte, og tar deg tid til en ansvarsbevist balanse for det virkelig viktige. Har du ikke bare det viktige et eller annet sted i bakhodet, men også nedfelt det skriftlig, faller det deg lettere å si nei til det som haster, men som er uviktig. Planlegg tidsfrister med deg selv! Skriv disse  ned i ditt tidsplanleggingssystem (kjøkkenkalender eller lignende). Disse terminene har minst den samme berettigelsen som mange andre viktige ting. Er terminen først notert ned, kan man ikke så lett bli overkjørt av dagens gjøremål. De uforutsette ting i hverdagen fører ofte til at du påvirkes av andres prioriteringer. Det viktigste blir da igjen ikke gjort i forhold til det som haster. Enda en gang: Sørg tidsnok for tilstrekkelig tid til dine nøkkelområder og – oppgaver! Du kan også planlegge din uke slik at hvert livsområde blir tilordnet en bestemt ukedag. I hvert fall må du være fleksibel i det som skjer i hverdagen: Det handler om å bevege seg i riktig retning, ikke å holde seg slavisk til en plan.

Pro-aktiv handling bringer deg til målet

Glem de uviktige, men pressende saker (C). Sakene som virkelig bringer deg fremover ligger i kvadrat B

Beslutningsfrihet

Vi mennesker har som det eneste levende vesen muligheten, til selv å ta beslutninger, hvordan vi skal reagere på bestemte forlokkelser (også sosiale betingelser). Mellom forlokkelse og reaksjon har vi friheten, og også kraften til rådighet, til å bestemme hvordan vi vil reagere.

Viktor Frankl, en av de mest betydningsfulle psykologer og grunnleggeren av logoterapien, formulerte denne loven om pro-aktivitet: Du alene bestemmer, hvordan du reagerer på alt som hender deg i livet.

Dermed kan du fortrøstningsfull glemme alle dine rettferdighetsforsøk, på ikke å realisere dine mål som planlagt. Du tar beslutningen alene, hvordan du reagerer på din leders krav om nå også raskt å sette opp et tilbud til firmaet „Det haster“, istedenfor som planlagt å gå hjem til rett tid og ta med Jens i svømmebassenget. Du tar beslutningen alene, om du daglig tar en liten prat ved kopiapparatet eller som planlagt arbeider med din presentasjon for den nye kampanjen, som skal være innledningen på ditt neste karriereskritt. Hvilken beslutning tar du i dag? Du ser, at de fine forskjellene mellom det som haster og det viktige virkelig gjør forskjellen. Prøv, som det er foreslått i matrisen og la de viktige målene få forkjørsrett. La deg kun avbryte av oppgaver som

både haster og som er viktige for målene dine.

Det som teller er ene og alene resultatet. Resultater når vi gjennom å konsentrere våre krefter på det,

• som vi kan best,
• som vi synes er moro,
• som vi effektivt bidrar med til å virkeliggjøre din livsvisjon.

Hemmeligheten for suksess lyder altså, med hvilken strategi du øker effektiviteten din og som raskere bidrar til å realisere livsmålene dine: Gjør de viktige, men ikke de pressende tingene til det som haster. I yrkeslivet blir gjerne de verdsatt, som bringer resultater. Overtidshelter blir riktignok lagt merke til, men ikke tatt alvorlig.

Paretoprinsippet – »80/20-regelen«

Et annet prinsipp som du ikke under noen omstendigheter bør glemme ved planleggingen er Paretoregelen. Sosialøkonomen Vilfredo Pareto levde i det 19. århundre og beskjeftiget seg blant annet med spørsmålet om inntekts- og eiendomsfordeling.

Paretoprinsippet som også kalles 80/20-regelen, beskriver en ujevnhet mellom årsak og virkning, utgift og inntekt, anstrengelser og resultat. Et typisk fordelingsmønster viser at 80 prosent av gevinsten kan føres tilbake til 20 prosent av innsatsen, at 80 prosent av virkningen er betinget av 20 prosent av årsakene eller at 80 prosent av resultatet går tilbake til 20 prosent av anstrengelsene.

Du kjenner det kanskje. Du må hurtig lage en innbydelse til et jubileum i bedriften. For teksten og 80 prosent av innbydelsen trenger du en relativ oversiktlig tid. Men så begynner du å file på teksten, og ønsker å skanne et bilde og sette det inn, og plutselig har du for de resterende 20 prosent av arbeidet brukt dramatisk mer tid enn for de første 80 prosentene.

Hva er viktig, hva er uviktig?

Andre eksempler (her går det ikke om å regne ut de enkelte prosentene nøyaktig, men om størrelsesordenen):

• 20 prosent av produktene bringer 80 prosent av omsetningen
• 20 prosent av kundene bringer 80 prosent av omsetningen
• 20 prosent av de kriminelle forårsaker 80 prosent av de samlede skadene av forbrytelsene
• 20 prosent av sjåførene forårsaker 80 prosent av uhellene
• 20 prosent av teppenes overflate bærer 80 prosent av slitasjen
• 20 prosent av våre klær bærer vi 80 prosent av tiden vår
• 20 prosent av mulige årsaker utløser 80 prosent av feilmeldingene
• 20 prosent av de som går i kirken gir 80 prosent av gavene
• 20 prosent av medarbeiderne forårsaker 80 prosent av sykedagene
• • 20 prosent av lærerne gir 80 prosent av hjemmeoppgavene

Det finnes åpenbart en del av innsatsen som fører til det flerdobbelte i gevinst. Hva betyr dette for deg og din hverdag?

For eksempel at 15 minutter investert i en medarbeider kan under visse omstendigheter hjelpe medarbeideren til å arbeide med suksess og mer effektivt. Hvem er dine viktigste venner? De viktigste relasjonene? Hvordan kan du forbedre relasjonen til disse? Det må ikke alltid være alle; konsentrer deg om de 20 prosentene som garanterer 80 prosent av suksessen!

Artikler i samme serie:

Å finne mål – Dine mål
Å finne mål -  Livsområder og roller
Å finne mål -  Pluss og minus punkter
Å finne mål – Din perfekte dag
Å finne mål  - Din 80. års fødselsdag
Å finne mål – Å skrive ned en liste over mål
Å finne mål – Å prioritere

Relatert lesning:

Allen, David: Getting things done
Blair, Gary Ryan: What Are Your Goals: Powerful Questions to Discover What You Want Out of Life
Bryant, Theodore: Self-Discipline in 10 Days: How to Go from Thinking to Doing
Burn, Gillian: Personal Development AllInOne For Dummies
Davidson, Jeff: The Complete Idiot’s Guide to Getting Things Done
Knobloch, Jörg: Gi livet retning
Koch, Richard: 80/20 Way
McWilliams, John-Roger: Do It!: A Guide to Living Your Dreams
Mumford, Jeni: Life Coaching for Dummies
O’Connell, Fergus: How to Get More Done: Seven Days to Achieving More
Seiwert, Lothar: Balance your life
Seiwert, Lothar: Mer tid til lykke
Seiwert, Lothar: Når du har det travelt gå langsomt
Sher, Barbara: Wishcraft
Sher, Barbara: Live the life you love
Tracy, Brian: Goals
Tracy, Brian: Thinking Big

Del på bloggen

(What to change)

Money is an interesting concept. Mostly because it isn’t what we think it is. Which means that the thing that needs to change is how we think.

Money isn’t actually any one thing at all, it has aspects and uses and effects that are separate and distinct depending on circumstances and situations. For instance, the types of money that I know of, comes in at least nine forms. There is the spending cash you have in your pocket for a cup of coffee, a donut, or a lotto ticket, etc. There is the money set aside for major or regular expenses. There is taxes, savings, credit, interest and dividends. There is Capital and there is currency. It is all the same stuff in some ways and yet it is not either. There are important distinctions and we need to appreciate what those are and what they mean.

Unfortunately most people haven’t got a clue. I worked in a bank for several years in my twenties. In retrospect I can look back now and appreciate that I am pretty fiscally ignorant in many ways. But even then I was much more conversant with how money worked than many of the people I dealt with across the counter. And that was just talking about the very basics of money management like interest rates. As a friend of mine recently said to me, he always thought he was pretty good with money, he was conservative and careful, he didn’t get into debt and didn’t habitually waste money on trivia. And yet he was not well off or even looking like being so. So if he was brutally honest with himself, he would have to admit he wasn’t actually any good with money. If he genuinely was good with money then he would have known how to manage and leverage what he did have into a significant fortune. It has been done by others, so the failing must logically therefore lie in his appreciation and abilities with money. In general, that’s probably true, and the same logic would apply to me as well and indeed most of the people I know. I do have several friends who have managed to do very well for themselves and patently they do have a more insightful grasp of what they are doing with money and I applaud them for that.

I might make a couple of nitpicking comments. One is that mathematically you can’t have everyone being above average, therefore not everyone can be wealthy. Wealth being a relative thing after all. By whatever mechanism, it can only be a slim minority who can fight their way through to the apex, and in consequence the rest of us must end up being also-rans. My second comment is a quote attributed to Honoré de Balzac: ~ behind every great fortune there is a great crime. Which isn’t to say that my friends who have done well are criminals , we will leave that aspersion to lie upon the truly wealthy.

(NB – try Googling the phrase “behind every great fortune there is a great crime”. There are some very interesting and disturbing stories)

Link – Billionaires

———————————————-

At this point I will cut and paste a couple of items that I have recently read that are relevant to our subject.

.

(from: Oftwominds ~ by C H Smith)

Pareto’s curiosity was sparked by the fact that the greatest amount of wealth was in the smallest number of hands. His observation boiled down to: If you gave everyone in a society one dollar, eventually 80% of those dollars would wind up in the hands of 20%. And of course out of that 20%, 4% would hold 64% of the dollars. In this sense Nature’s capitalism is always at work. Money moves from poor managers to strong managers. Strong managers put that money to use by investing in plant and capacity which puts people to work. Albeit imperfect and prone to greed, when left alone it works better than socialism.

It has been my experience that nearly all of the people I know and have met have no idea what to do with their money. Doctors, lawyers, engineers, government officials and even money managers, all have no clue what to do with their money. Multi-million dollar lottery winners are broke in short order. People in entertainment routinely die broke. Bubbles come and go as they all chase the dream of something for almost nothing.

It is not under-education or an inability to think critically which part people from their money, it is their uncontrolled emotions. Faced with purchasing a house which they know is unaffordable or choosing to rent they will not bother to run the comparison as long as it is their dream and “someone” told them they could. Had grumpy old Mr. Critical Thought been allowed to show up and run a spread sheet or put the numbers into Quicken they (the cold, emotionless reality of the numbers) would have irrefutably deprived them of their “dream”.

This drama plays out everyday at different levels across the spectrum of human psychology, the food you should not eat because you are morbidly obese, the years-old but never used exercise equipment in the garage, the spouse or partner who is abusive but you can’t leave, the dress, shoes, house, boat, car you have to buy but cannot afford, the candidates we vote for because we like the way they part their hair. The inconsistencies, contradictions and convolutions are endless and mind-boggling to the point of madness to the observer.

I close with a comment by Harun I. on the intrinsic difficulties of managing capital assets to retain purchasing power. “We have met the enemy, and he is us.”

Hedge Funds and The Pareto Principle (February 19, 2007)

******************

And from: Market Ticker ~ by Karl Denninger

There have also been those who disagree with my definition of “money.”  I will therefore remove that term entirely, since “money” connotes different things to different people and we’ll go through the definitions again:

Asset: An item that has value of some varying amount of stability.  Examples are a stand of trees, a stack of sawn and finished lumber, a bushel of corn, a house, a car, a CNC machine and a computer.


Currency: An abstraction of a collection of assets, also of varying value against those assets.  Often used as a medium of exchange between parties who wish to exchange one asset for another, and sometimes used as an abstracted store of value.  Examples include federal reserve notes and quarter coins.  Some forms of currency are officially backed or mandated for certain uses, but not all.


Credit: A further abstraction of currency, but generally fungible with currency in commerce.  When brought into existence backed by an asset, credit is “hard” or “secured”; when not, credit is “speculative” or “unsecured.”  Credit always, in some form, requires payment of interest.


Interest: The amount one pays for the use of credit, usually (but not always) denominated as a percentage.  The elements of interest are the risk of failure to pay, the risk of debasement of the unit credit is denominated in, the scarcity of credit and the demand for profit on the lending transaction.


Liquidity: The amount of currency and credit in an economic system that is available for deployment (that is, is not committed to some other purpose) at any given point in time.

—————————————–

It was very good of Karl to do half my work for me there, and cover a few I didn’t mention, now for me to expand on the rest.

…I know of money that comes in at least nine forms: There is spending cash,  money set aside for major or regular expenses, taxes, savings, credit, interest, dividends, Capital and currency.

Karl covered Currency, Credit and Interest: so that leaves me Cash, Expenses, Tax, Savings, Dividends and Capital.

Cash – folding, walking around money, readies. Cash is what you have for incidental expenses, it is disposable income and needs to budgeted as such. After everything else is accounted for, then cash is what you have left over to be used or wasted however you like. The comment about gambling where you only bet what you can afford to lose applies to this. It is a medium of exchange and of value to pay for the things you like and enjoy. It can be used to buy something solid and long lasting, but typically it is for consumables and the ephemeral, such as your lunch or a bunch of flowers. For most people this would also only amount to at most a couple of hundred dollars a week, although there are the wealthier amoungst us who can burn through many thousands of dollars disposable income. Our little luxury purchases might be some nice sun glasses, theirs might be a Loius Vutton handbag at $3000. So there is a pretty wide spectrum of what constitutes disposable income/cash, but it all comes under the category of things that you can do without and would survive losing.

Expenses – Bills, rent, mortgage payments, weekly groceries, car running costs….  These all cost money to service, but it is a different order of money use than Cash. This is money that has to be spent, that has to be budgeted for and is a constant call on our income. Some expenses we can not avoid and these need to be ranked, prioritized, then paid. This is money that we only nominally have in our possession and is traded away for the essentials we need. In fact our expenses are our current and future income committed to being paid to another party. All that we can do is analysis very carefully what we are spending this money on and why, then determine just how essential it is. Typically we will stack all sorts of expenses up against our income, right up to the limits of what we can afford, but truth to tell there is often much we can do to rationalize what our outgoings are as well. It is incumbent upon us to clarify and define exactly what is essential and why, much of our expenses may be rather more optional than we imagine. At that point our expenses have become large-scale cash transactions that we have chosen to commit to long term. That’s fine if you can and want to do so, but recognize the difference between what is essential and what is optional and discretionary.

Tax – this is not optional and if it is structured properly it is seamless and invisible in deducted money from you. It is necessary in our modern social systems to pay taxes to finance the administration and support of our society. The more efficiently that can be done the better. If it is your money, then it is in name only, and should ideally be collected without you doing anything or being materially involved. GST for instance is built into the cost of anything you buy and takes away a percentage of your money as you use it. In contrast, a user pays scheme like road registration requires you to specifically go and buy a coupon or license for the right to drive and use the roads. (actually that is a poor scheme and should be replaced with a fuel tax – but that’s an argument for another time). So if tax systems are designed properly they should be unavoidable, everyone gets to pay their fair share, and the money involved is really only a book entry. It will show on a bank statement but that’s all, in a way it is the ultimate expense, money that is yours but not yours and is not seen or missed.

Saving – There is a very wise observation that noticed the only way to get rich is to spend less than you earn. It really is that simple, less money going out than coming in means you accumulate an increasing positive balance. Most of us struggle with that, either we don’t have good enough control of our expenses and other outgoings, or we are restricted by a low income, it is not easy but knowledge helps. If we can find a surplus of money over essential expenses then it becomes a choice about how we handle it from there, it is a bit like coloured sand. As a kid it was possible to buy test tubes with multiple layers of coloured sand in them. It is all sand but it was organized into bands of different colours, money is the same. We need to be able to divide our money up into various roles, categories and functions. And we all need to be able to save. That can be helped a lot by good public policy, but it also requires good habits and knowledge by everyone too. The positive results of turning money into savings is increased control of our lives. It is then available for emergencies or it can become another different form of money if enough of it is accumulated, it can become Capital.

Capital – This is just a particular form of savings. Some savings is just an accumulation of enough money in order to finance a large purchase, expenses money on a larger than normal scale. Savings that are retained and structured as capital is not spent per-se, it is invested. It has been said that an asset is something that will not just retain its value, it will earn and return you additional value, as opposed to something you own that does not return you any additional value but instead continues to cost you. By that definition, a car, a house or a boat are not assets as they typically will cost you money to maintain and might not even be sold for as much as you paid for them. Houses can attract a capital gain, but that is certainly not guaranteed whatever anyone may tell you. Therefore savings in order for it to be capital has to be utilized in a way that does not involve spending it in the normal sense. Savings that is capital is money in a financial instrument which is an asset you own that can be assured of a reasonable expectation of retaining its value, as well as earning a return. The basic and standard mechanisms for achieving that are: retaining your money as a cash deposit in the bank and allowing them to hire out your money to third parties, or buying shares in a company and getting a dividend return from them for your money. Thereby, your accumulation of money has been put to work in a productive and useful enterprise that creates additional wealth. This is a completely different use and understanding of money from all the rest.

Dividend/interest – (this is the other half/side of Karl’ s definition of interest)  So there are a few basic and a number of more complicated mechanisms for getting a return on capital. The more complicated schemes will often try to nett a capital gain in addition to a dividend or interest, but that often starts to slide over a very blurry line into gambling, which is something that needs very rigorous regulation. In any event, the ideal is that we would all have enough accumulated money/capital that there can be a sufficient return gained on it that could cover our requirements for savings, taxes, expenses or cash. What sort of percentage return you get on your capital is a bit of an open question. As in all the rest of life there are no guarantees on anything and inherently with money there is also the likelihood that someone somewhere is going to be trying to steal or scam your money. So both your capital and your dividends are always at risk. On the positive side, money is working for you rather than you working for money and you will be cash-flow positive from good money management.

(NB ~ just a note on taxes, capital and dividends/interest. There is no justification for taxes on capital or capital gains taxes. Certainly no government is going to cover anyone’s capital loses, so they have no rights to any capital gains either. But taxing dividends and interest is entirely justified and should be pitched at the same rate as GST. This is proper place for an income tax, and has the big advantage that it can be done easily, seamlessly and universally)

Coloured sand – so to return to analogies and coloured sand, money is money and it is all the same stuff basically, but it can be divided up into many different flavours, colours and functions and it is up to us to determine how we allocate it and use it. Some uses are just wasteful, some are dangerous and many are useful. It is better we don’t misuse and misapply it through ignorance. Used properly it can be very useful stuff indeed. It is both a store of value and a medium of exchange, hmmm did I cover those two functions…??? At any rate, moneys is a tool to be used and like any tool can be used or abused, the problems tend to come from it being a lot like a swiss army knife, it has so many functions it can dazzle and confuse. Hands up who has managed to cut themselves opening and closing blades on a pocketknife, haha. The same rule applies, the more careful you are and the better you know how to use the tool the better it will work for you.

.

.

Jeg har prøve i det faget jeg er dårligst i på skolen, samfunnsøkonomi. Dette var min sjanse til å vise den nye læreren vår at jeg er en supersmart liten nerd, men desverre har jeg utsatt øvingen til siste dag, som alltid! Noen som kjenner seg igjen? =P

Boka vi bruker heter Pareto, altså paréto, ikke pare-to som jeg trodde det uttaltes i mange måneder…

Så kommer det store spørsmålet!! (nei, ikke om dere skal ta vaksinen eller ikke) HVA ER PARETO FORBEDRING? Korteste og beste forklaing på pareto forbedring vinner en liten reklameplass på høyre spalte av bloggen min. Dette er virkelig en kul og nyttig konkurranse, og premien er så fantastisk at du ikke kan gå glipp av den! Så kast deg utti det, grip sjansen, karpe diem, lær noe nytt og spennende, din store sjanse er i dag, ikke i morgen!

Er det bare meg eller er håret mitt myye lysere i dag enn å går?

A segunda vídeo aula do José Ricardo Rigoni já está disponível no Total Qualidade! Antes de indicar aqui eu baixei, assisti e posso garantir: está ótima!

Bastante didática, simples e objetiva, aborda agora a dobradinha Folhas de Verificação e Gráfico de Pareto, dando sequência às vídeo-aulas que são o maior diferencial do seu blog!

Clique na imagem e será direcionado ao Total Qualidade para baixar sua segunda vídeo-aula! E também a apresentação em Power Point e a planilha mostrada nela!

Mais uma vez, parabéns ao Rigoni pelo seu excelente trabalho!

Esta planilha foi uma cortesia do Wagner Ferreira Bordon, que a desenvolveu para auxiliar na análise da ocorrência de defeitos na produção. Ele a utiliza para o acompanhamento diário da produção, gerando uma carta de controle, e nas reuniões de análise tem o apoio do Pareto, que é gerado automaticamente na planilha!

Idéia simples e prática, que está à disposição de todos, bastando clicar aqui para baixar, sem complicação, cadastro ou espera infinita, como acontece por aí…

Em nome de todos os leitores e visitantes do Qualiblog, obrigado, Wagner! Excelente colaboração!!!

I always wondered whether the solution proposed by BellKor’s Pragmatic Chaos, the winners of the $1 million Netflix Prize would actually solve the company’s fundamental problem: that of making what we (at work) call the Next engine – the recommendations that come attached to your movie selections – work more effectively. This article, and the associated research paper, is very useful in understanding the logic behind it all. I was also fascinated by how Chris Anderson’s Long Tail theory is woven into the whole thing, as well as Pareto’s 80-20 rule. According to Wharton professor Serguei Netessine, the costs associated with investing in a company like Netflix or Amazon, such as renting out warehouses to store the DVDs and items that need to be shipped, mean that they DO need to find a way of shipping more of everything – not just the ‘hit’ products. 

Netessine says the research indicates that “primitive” recommendation systems are likely to blame for the delay in lesser known products becoming available and consumers finding their way toward them. “Many recommendation systems are not terribly smart,” Netessine states, adding that recommendations about films are made to Netflix subscribers who view similar films. But in order for a film to be recommended, it must be viewed in the first place. “If you want to see the long tail effect — consumers going into those obscure products — you have to be sure consumers learn about them, and that’s not easy. Current tools may not be good enough.”

Ergo the need for the $1 million Netflix prize.

Anderson’s counter-argument is equally well-put, however:

“Although academics are free to do all the relative analysis they want, it is incorrect to apply it to my theory,” he writes. Anderson argues that defining the head and tail of demand in percentage terms is meaningless in a market with unlimited inventory, such as a retailer with digital distribution. For example, take a company with 1,000 different items in which the top 100 — or 10% — account for 50% of sales. If 99,000 more items are added to the catalog and sales of the top 100 fall to 25% of the total, it may take another 900 items to make up the next 25%. In this case, Anderson would argue that sizable demand has shifted down the tail toward more people selecting fewer products.

In relative terms, however, 1% of the products now constitute 50% of the revenues, which would make it appear that there was a greater importance of the hit products. But since real people experience the world in absolute numbers, not percentages, this is a statistical illusion, he states. The truth is that people are choosing a wider array of titles. “Nobody in the business world is confused about this, thankfully,” Anderson adds.

Hmmm…as Benjamin Disraeli said, there are three kinds of lies: lies, damned lies, and statistics. We’ll need to wait a couple of years to see if the $1 million investment was worth it, I suppose. 

Heute habe ich in der Wirtschaftswoche einen Artikel über Virtuelle Persönliche Assistenten (VPA) gelesen. Dabei geht es darum einfache Tätigkeiten an einen Assistenten/In zu delegieren. Nur wie soll sich ein Gründer oder Privatmann eine Vollzeitkraft leisten? Es ist unmöglich, aber es gibt eine Lösung. Das klassische Outsourcing in Niedriglohnländer wird nun auch für Jedermann nutzbar, denn es gibt Anbieter, die ausländische Assistenten vermitteln. An diesen kann man dann je nach Vertragsmodell (Festes Stundenkontigent / Monat oder Pay as you go) Aufgaben ab 10 Euro/Stunde abgeben. Friseurtermin für Montag, eine Präsentation für Mittwoch überarbeiten, günstigsten Flug nach Paris in den nächsten zwei Wochen ab Hamburg und eine kurze Gegenüberstellung der Wahlprogramme der großen Parteien. Das ist nur eine kleine Auswahl an möglichen Aufgaben, die delegiert werden können. Dabei sind die Assistenten der jeweiligen Landessprache mächtig und sind professional geschult.

Fazit
Wer dem Pareto Prinzip, nach dem 80% einer Aufgabe in 20% der Zeit erledigt sind, aber die restlichen 20% 80% der Zeit beanspruchen, vertraut, sollte sich diese Möglichkeit ernsthaft durch den Kopf gehen lassen. Wie oft sind wir durch kleine einfache Aufgaben von der eigentlichen Arbeit abgelengt? Im ständigen Hin- und Her geht unsere Konzentration auf das Wesentliche verloren!
Gerade für Selbstständige mit Weitblick ist dies eine fantastische Möglichkeit am Tagesende endlich das Gefühl zu haben, etwas geschafft zu haben und nicht nur kleine Feuerchen bekämpft zu haben. Dennoch sollte man erst etwas Vertrauen aufgebaut haben, bevor man evtl. sogar Kundenanrufe etc. machen lässt.

Anbieter: www.getfriday.com und www.strandschicht.de

Was haltet Ihr davon? Würdet Ihr den Service privat oder beruflich nutzen?

Jedno z najprostszych narzędzi analizy rzeczywistego wolumenu produkcji bądź przechowywania, stanowi punkt wyjścia do projektowania rozmieszczenia wyposażenia pomieszczeń produkcyjnych i magazynowych.

Nazwa techniki:

Analiza produkt-ilość, ang. P-Q Analysis, Product-Quantity Analysis

Inne nazwy:

Item-Quantity Analysis

Opis postępowania

Punktem wyjścia do analizy produkt-ilość jest Zestawienie Głównych Produktów pokazane poniżej.

Zestawienie to należy uporządkować od największej ilości do najmniejszej, a następnie przeprowadzić tzw. analizę Pareto (zwaną także analizą ABC) ilości produktów.

Ilustracja

Analiza Pareto zestawienia P-Q - przykład

Zastosowania:

a) W projektowaniu rozmieszczenia wyposażenia produkcyjnego oraz systemu sterowania produkcją – analizie P-Q poddaje się obrabiane części, a na podstawie analizy Pareto (patrz rys.) oraz analizy marszrut (Patrz: Analiza przepływu produkcji) podejmuje się decyzje, które części mają być produkowane w komórkach lub gniazdach produkcyjnych, a które poza nimi bądź na zamówienie.

b) Najpowszechniejszym zastosowaniem analizy PQ jest tzw. technologia grupowa, w której małe partie obrabianych elementów (również spraw bądź dokumentów w przypadku procesów biznesowych), których marszruty są podobne, łączy się w większe partie.

c) W projektowaniu rozmieszczenia stref składowania – analizie P-Q poddaje się kategorie składowanych produktów i ocenia ich obrót w jednostce czasu, np. miesiąca, a na podstawie analizy Pareto oraz wymogów technicznych podejmuje się decyzje o wielkości i rozmieszczeniu poszczególnych stref składowania w magazynie.

—

Analiza ABC należy do najprostszych metod wyznaczania priorytetów dla programów usprawnień i ulepszeń.

W analizie ABC wykorzystuje się tzw. prawo Pareto (zasada Pareto, prawo 80/20, prawo 80-20, ang. Pareto Principle, Pareto Rule, The Law of Vital Few and Trivial Many – Prawo żywotnej mniejszości i błahej większości), mówiące że w wielu sytuacjach konkretnych 80% konsekwencji wypływa z 20% przyczyn. Wyrażenie “w wielu sytuacjach konkretnych” oznacza, że jest to prawo empiryczne. Zachodzi ono m. in. w wielu sytuacjach istotnych z punktu widzenia zarządzania, np.:

• podjęcie na naradzie ok. 80% decyzji zajmuje 20% czasu narady,
• ok. 80% defektów wynika z 20% przyczyn,
• ok. 80% sprzedaży realizowanych jest przez 20% sprzedawców,
• ok. 20% gospodarstw domowych w danym kraju posiada 80% majątku (przypadek opisany przez Vilfredo Pareto, stąd właśnie nazwa omawianej zasady),
• ok. 20% klientów przynosi 80% przychodów ze sprzedaży,
• w ok. 20% (grup) pozycji magazynowych zamrożonych jest 80% wartości zapasów…

Z powyższego wynika ogólna zasada, zgodnie z którą osiąganie określonych efektów będzie najbardziej ekonomiczne wtedy, gdy zajmiemy się tylko przyczynami powodującymi największy efekt, nie tracąc czasu, pieniędzy i wysiłku na błahostki.

Nazwa techniki:

Analiza ABC, analiza Pareto, metoda Pareto, metoda 80/20, metoda 20/80 (nieprawidłowa nazwa występująca w Polsce).

Opis postępowania

‘1. Na podstawie zebranych danych sporządzić wykres Pareto
‘2a. W przypadku dużej liczby kategorii i dużej liczby danych poprowadzić 2 poziome linie od prawej osi wykresu: jedną na wysokości 80%, drugą na wysokości 95%. Oznaczyć na wykresie 3 obszary (patrz Rys 1):

• Obszar A – wszystkie kategorie, dla których wykres kumulowany mieści się pod linią 80%,
• Obszar B – przylegający do obszaru A, a kończący się na kategorii leżącej bezpośrednio pod linią 95%,
• Obszar C – obejmujący pozostałe kategorie.

‘2b. W przypadku niewielkiej liczby kategorii i niewielkiej liczby danych (tak jest w wielu przypadkach w praktyce produkcyjnej) wystarczy ograniczyć analizę do obszaru A (patrz Rys. 2).

‘3. Wyznaczyć cele programu poprawy, uwzględniając priorytety ujawnione w toku opisanej analizy. Oszacować możliwe do osiągnięcia rezultaty.

Na przykład wykres na Rys. 2 dotyczy reklamacji składanych przez nabywców wentylatora stołowego. Jeśli uznamy, że możliwe jest całkowite wyeliminowanie błędu polegającego na obróceniu tylnej części obudowy (typowe zagadnienie dla rozwiązania poka-yoke) oraz całkowite wyeliminowanie hałaśliwości (dokładniejszy montaż osłony wiatraka) to możemy się spodziewać, że liczba reklamacji obniży się o ok. 80%.

Rys. 1

Analiza ABC

Pokazana na rysunku analiza dotyczy tych samych danych, na podstawie których sporządzono wykres przedstawiony na Rys. 3 w artykule Rozkłady potęgowe i diagram Pareto.

Rys. 2

Analiza ABC w prostym przypadku.

Powyższy wykres sporządzono na podstawie danych zamieszczonych w tabeli w artykule Rozkłady potęgowe i diagram Pareto.

UWAGI

1. Sporządzając diagram Pareto należy stosować się do uwag zamieszczonych w artykule Rozkłady potęgowe i diagram Pareto.
2. W praktyce często stosuje się analizę ABC razem z burzą mózgów i wykresem Ishikawy, w obu możliwych kolejnościach.

Zastosowania:

Wyznaczanie priorytetów.

—

Rozkłady potęgowe odgrywają coraz większą rolę w strategiach biznesu. Rozkład Pareto to jedna z klasycznych odmian rozkładu potęgowego o wielorakich zastosowaniach.

Prawa potęgowe

W wielu dziedzinach praktycznych obserwuje się, że zależność pomiędzy dwiema wielkościami empirycznymi spełnia tzw. prawo potęgowe, tzn. że przyjmuje postać:

Y=x ^w

Prostym “szkolnym” przykładem tej zależności jest funkcja kwadratowa (w=2), ale w ekonomii i zarządzaniu szczególne znaczenie mają prawa potęgowe z wykładnikiem ujemnym (funkcje malejące), dotyczące wielkości opisujących rozmiar bądź skalę zjawisk.

Rys. 1

Wykres funkcji potęgowej w przypadku praw potęgowych z wykładnikiem ujemnym

Na Rys. 1 pokazany jest wykres funkcji potęgowej o różnych wykładnikach ujemnych. Jeśli taka funkcja opisuje (w przybliżeniu) rozkład wielkości empirycznych (obserwowanych), to wiadomo, że istotne własności tego rozkładu zależą od wartości wykładnika. Na przykład:

• rozkład odpowiadający w przybliżeniu wykresowi narysowanemu białą linią posiada wartość oczekiwaną i wariancję,
• rozkład odpowiadający w przybliżeniu wykresowi narysowanemu niebieską linią posiada wariancję, ale jego wartość oczekiwana jest nieskończona,
• dla rozkładu odpowiadającego w przybliżeniu wykresowi narysowanemu różową linią zarówno wartość oczekiwana, jak i wariancja są nieskończone.

Dwa najbardziej znane — można powiedzieć historyczne — przykłady praw potęgowych to prawo Zipfa i rozkład Pareto.

Prawo Zipfa odnosi się do rankingów. Najczęściej chodzi o obiekty uporządkowane w szereg, zaczynając od obiektu posiadającego badaną cechę w najwyższym stopniu a kończąc na obiekcie posiadającym ją w stopniu najniższym. Taki szereg spełnia prawo Zipfa, jeśli

Y[R=r] ∼ (r/r_min)^-a,

gdzie r jest pozycją obiektu w rankingu, a r_min jest minimalną obserwowaną pozycją w rankingu (na osi X).

Przykład 1

Jeszcze kilkanaście lat temu można było zaobserwować prawie idealne spełnianie prawa Zipfa przez przedsiębiorstwa o różnych przychodach. Na przykład jeśli pierwsze w rankingu przedsiębiorstwo na danym terenie miało przychody roczne 1 mln jednostek pieniężnych, a drugie w rankingu 0,4 mln, to czwarte miało 0,16 mln, ósme 0,064 mln itd.

Przykład 2

Umówmy się, że różowa linia na Rys. 1 ilustruje liczbę wizyt na witrynach internetowych w określonym obszarze Internetu w określonym czasie. Wykres ten zaczyna się od X=5 (czego nie widać z powodu dużej rozpiętości skali), więc można go odczytać następująco: piąta w rankingu witryna odnotowuje — powiedzmy — 100.000 wizyt w rozpatrywanym okresie, dwusetna ok. 40.000 wizyt, sześćsetna ok 30.000 wizyt itd.

Prawa potęgowe odnoszą się m. in. do sieci takich jak Internet oraz do ich podzbiorów (np. tzw. blogsfera), sieci społecznych (np. kliki, sieci organizacji terrorystycznych), sieci energetycznych i wielu innych. Sieci odgrywają coraz większą rolę w biznesie (np. e-commerce, sieci reasekuracji w sektorze ubezpieczeń) i w dziedzinie bezpieczeństwa. Dlatego rośnie znaczenie technik analitycznych wykorzystujących prawa potęgowe.

REGUŁA 1: Analiza danych z zastosowaniem prawa potęgowego nie może pomijać ŻADNEGO obiektu z wybranego stratum w sposób arbitralny.

Reguła ta wynika z własności rozkładu potęgowego – jeśli pominiemy jakieś obiekty w sposób arbitralny, pozostałe nie spełnią prawa potęgowego mimo, że dla kompletnego zbioru ono zachodzi.

Jeśli obiektów jest bardzo dużo, a interesuje nas tylko wykładnik potęgi, można użyć części danych, ale nie wolno wybierać ich w sposób arbitralny, lecz losowo (np. losując 10% próby). Można także pominąć obiekty z “ogona” rozkładu, ale należy przy tym uważać, aby uwzględnione zostały wszystkie obiekty do granicy takiego obcięcia.

Często można spotkać analizy błędne dlatego, że pominięto obiekty o największym nasileniu rozpatrywanej cechy (ulegając złudzeniu, że są one “inne”, “wyjątkowe”). W Przykładzie 2 nie uwzględniono pierwszych 4 obiektów w sposób jawny, lecz nie jest to błąd, ponieważ uwzględniono je w sposób pośredni odnotowując, że pierwszym obiektem w szeregu jest obiekt o rankingu 5. W sposób formalny zostało to ujęte w zapisie funkcji (X/5). W przypadku ogólnym zapis rozkładu potęgowego przyjmuje analogiczną postać:

P[X=x] ∼ (x/x_min)^-b,

gdzie x_min jest minimalną obserwowaną wartością (na osi X). Uzyskujemy przy okazji “zaczepienie” rozkładów z różnymi wykładnikami w jednym punkcie (Y=1 na Rys. 1), które ułatwia wizualne porównywanie kształtu rozkładów.

Rozkład Pareto jest rozkładem statystycznym (rozkładem zmiennej losowej) w ścisłym znaczeniu. Można go zapisać powyższą formułą. W pełnym formalnym ujęciu postawienie znaku równości prawej i lewej strony wymaga ustalenia dodatkowych parametrów, w praktyce trudnych do interpretacji, więc dla uproszczenia poniższego wykresu przyjęto, że razem dają one współczynnik = 1.

Rys. 2

Wykres rozkładu Pereto

Przykład 3

Dla zagadnienia podobnego do tego opisanego w przykładzie 1 rozkład Pareto różni się od prawa Zipfa tylko tym, że zmienne są zamienione miejscami. Zatem powyższy wykres można czytać jak następuje: Na danym terenie 100 tys. gospodarstw domowych mieści się w najniższej, pierwszej kategorii dochodów, ok. 10 tys. gospodarstw mieści się w kategorii dochodów 7 razy wyższych, a 5 tys. gospodarstw osiąga dochody 11-12 razy wyższe.

Diagram Pareto

UWAGA: w zastosowaniu do zagadnień menedżerskich (gł. zarządzania przez jakość) nazwa diagram Pareto (wykres Pareto) jest używana zarówno w przypadkach podpadających pod prawo Zipfa, jak i w przypadkach podpadających pod rozkład Pareto.

Diagram Pareto przedstawia dwa wykresy zbudowane na tym samym zbiorze kategorii. Jeden wykres to uszeregowane w porządku malejącym liczebności WSZYSTKICH odnotowanych przypadków, a drugi wykres to te same liczebności, lecz skumulowane.

W zastosowaniu do zagadnień zarządzania przez jakość będą to najczęściej kategorie przyczyn powodujących defekty zaliczone do jednego “programu” (patrz Stratyfikacja danych w sterowaniu przez jakość – przykłady ).

Rys. 3

Diagram Pareto - przykład

Zazwyczaj na diagramie Pareto umieszcza się drugą, pomocniczą oś Y ze skalą procentową, przydatną do dalszych analiz. Na Rys. 3 ta dodatkowa oś, narysowana kolorem brązowym, mieści się po prawej stronie wykresu.

Sporządzanie wykresu Pareto

Nazwa techniki:

Diagram Pareto, wykres Pareto, metoda Pareto

Opis postępowania

1. Zebrać dane o WSZYTSKICH obserwowanych przypadkach. Zsumować liczebności przypadków zaliczonych do poszczególnych kategorii. Przypadki nie dające się zakwalifikować do żadnej z proponowanych kategorii należy zakwalifikować do kategorii “inne” (“pozostałe”)
2. Uporządkować dane od największej do najmniejszej liczebności.
3. Umieścić dane w tabeli, podobnej do poniższego przykładu. W trzeciej kolumnie zamieścić obliczone liczebności skumulowane.
   

   Nr	Kategoria defektu	Liczba defektów	Kumulowana
   1	Obrócenie	22	22
   2	Hałas	10	32
   3	Pęknięcie	4	36
   4	Nacisk	2	38
   5	Resztki	1	39
   6	Obudowa	1	40
   7	Inne	4	44

4. Z trzech ostatnich kolumn tabeli utworzyć wykres: słupkowy z danych w drugiej kolumnie i liniowy z danych w trzeciej kolumnie (odpowiednie opcje są dostępne w każdym popularnym arkuszu kalkulacyjnym).

UWAGI

1. Jeśli danych i kategorii jest zbyt dużo, może się zdarzyć, że słupki nie ułożą się regularnie w sposób podobny, jak na wykresie rozkładu Pareto, lecz wystąpią “schodki” (uskoki). Zazwyczaj wskazuje to, że nie dokonano uprzednio właściwej stratyfikacji (UWAGA – stratyfikacja nie pokrywa się z owymi uskokami!).
2. Jeśli kategorii jest zbyt mało, trudno będzie wyciągać właściwie wnioski co do priorytetów w działaniach usprawniających bądź korygujących. Ponadto na wykresie słupek dla kategorii “inne” może być zbyt wysoki.
3. Jeśli danych jest zbyt mało, słupki będą miały podobną wysokość i trudno będzie wyciągać właściwie wnioski co do priorytetów w działaniach usprawniających bądź korygujących.

Przykład niewłaściwie zastosowanego wykresu Pareto: W artykule Arkusz zbiorczy – stratyfikacja danych do analizy danych zastosowano arkusz zbiorczy. Wykres Pareto jest nieprzydatny do analizy tych danych, co ilustruje poniższy rysunek.

Rys. 3

Niewłaściwy wykres Pareto.

—

Analizę Pareto należy poprzedzać albo prowadzić łącznie ze stratyfikacją danych.

Wprowadzenie

KAIZEN albo Ciągłe Ulepszanie (ang. Continuous Improvement) jest to zbiór praktyk zwiększania konkurencyjności i produktywności przedsiębiorstwa (i innych organizacji), poprzez USPRAWNIANIE METOD PRACY MAŁYMI KROKAMI. Przedsiębiorstwa zarządzane w oparciu o KAIZEN mają wyraźną przewagę ekonomiczną i konkurencyjną nad przedsiębiorstwami zarządzanymi tradycyjnie.

Filarem filozofii i metod KAIZEN jest przekonanie, że produktywność pracy można podnosić nie poprzez przyspieszanie procesów i zwiększanie wysiłku fizycznego, czyli “dokręcanie śruby”, ale poprzez taką ZMIANĘ METOD, która daje w efekcie UPROSZCZENIE pracy. Po polsku powiedzielibyśmy: “Lepiej się nie narobić a zarobić”, “Dwa razy pomyśl zanim zrobisz”.

Upraszczanie pracy ma swoją metodologię, na tyle prostą, aby w zasadzie każdy mógł ją zastosować na swoim stanowisku.

Według Pana Imai KAIZEN jest metodologią przebudowy przedsiębiorstwa z produkcji wsadowej na produkcję nastawioną na płynny przepływ procesu.

Podejścia i techniki KAIZEN są pojęciowo proste, co nie znaczy, że łatwe do wprowadzenia. Prostota wynika z tego, że zostały dokładnie przemyślane, więc trafiają w sedno rozwiązywanych zagadnień menedżerskich. Powiada się: Jeśli nie potrafisz przedstawić zagadnienia w sposób prosty, to znaczy, że jeszcze nie zrozumiałeś w pełni jego istoty. Prostota ponadto jest niezbędna w rozwiązaniach, które mają rzeczywiście pracować w warunkach przemysłowych.

Ale prostota nie jest tym samym, co uproszczenie, często niebezpieczne.

Ogólna koncepcja KAIZEN

1. Układ społeczny przedsiębiorstwa oraz sposoby osiągania celów (wyników społecznych i gospodarczych) określane są na drodze consensusu społecznego. Gospodarowanie nie ma sensu, jeśli nie przyczynia się do podnoszenia dobrobytu społecznego.
2. Pożytki czerpane przez każdego kontrahenta społecznego (tzw. interesariusza) zależą od kondycji przedsiębiorstwa, więc wszyscy kontrahenci określają poprzez consensus swój wkład do rozwoju przedsiębiorstwa i oczekuje się od nich, że będą działać nie na rzecz interesu grupowego bądź indywidualnego, lecz na rzecz przedsiębiorstwa. Zatem programy osiągania coraz doskonalszych wyników gospodarczych i społecznych realizuje przedsiębiorstwo jako całość. W zamian przedsiębiorstwo w ramach swych możliwości „oddaje każdemu co się należy”. Na przykład nikt nie może wymagać od właściciela, aby oddawał część zysku na premie, chociaż w praktyce z własnej woli takie premie przyznaje, gdy przedsiębiorstwo odnosi sukcesy.
3. Poprawa kondycji przedsiębiorstwa i podnoszenie poziomu życia społeczności są celami gospodarowania. Wszystkie pozostałe elementy zarządzania są im podporządkowane, są instrumentami.

Instrumentem właściciela jest kapitał, środki na inwestycje. Inwestycje prawidłowo realizowane prowadzą w określonej perspektywie czasu do poprawy kondycji przedsiębiorstwa, ale dokonywane są rzadko.

Załoga i menedżerowie wkładają swą pracę, a dysponują instrumentem często potężniejszym niż pieniądze – jest nim KAIZEN czyli ciągłe doskonalenie pracy.

1. KAIZEN polega na wprowadzaniu ulepszeń niezliczonymi małymi krokami, ale doskonalenie sposobów działania dokonuje się stale.
2. Zakłada się, że stworzenie ludziom warunków, w których realizować mogą swe potrzeby i aspiracje sprawi, że sami będą chcieli ulepszać swą własną pracę.

Ideałem jest, aby pracownicy samorzutnie podejmowali odpowiedzialność i angażowali się na rzecz poprawy kondycji przedsiębiorstwa. Proces ciągłego ulepszania budowany jest najpierw w ludziach, jako nawyk ciągłego poszukiwania lepszych rozwiązań. Rozwijanie ludzkich umiejętności, motywacji, świadomości ekonomicznej itd. prowadzi do tego, że pracownicy sami umieją i chcą nadawać więcej sensu i wartości własnemu wysiłkowi, coraz lepiej wykorzystywać powierzone im zasoby i własny czas pracy

Podstawowe idee i zasady ciągłego ulepszania

Przydział zadań KAIZEN

Porównanie schematów zamieszczonych na poniższym rysunku wyjaśnia, dlaczego budowanie procesu ciągłego ulepszania w przedsiębiorstwie jest trudne. Uczestnictwo w procesach ciągłego ulepszania wymaga od wszystkich podjęcia szeregu nowych i trudnych obowiązków. Zmiany dotyczą ról pełnionych na wszystkich szczeblach.

Główne procesy gospodarcze i podział zadań w tradycyjnym systemie zarządzania (po lewej) i w systemie KAIZEN (po prawej).

Pracownicy szeregowi muszą zaangażować się w usprawnianie procesów wykonawczych i poszukiwanie nowych metod pracy, odejść od postawy „robię tylko to, co mi każą, odtąd dotąd”.

Kadra kierownicza musi ograniczyć zajęcia rutynowe, gdyż powinna poświęcić znacznie więcej czasu na kierowanie rozwiązywaniem problemów w procesach ciągłego ulepszania. Warto zwrócić uwagę, że procesy rutynowe stanowią już tylko niewielki ułamek zadań kierownictwa naczelnego.

Nieco większe znaczenie, niż przy zarządzaniu tradycyjnym, mają także procesy innowacyjne.

A oto klasyczny przydział zadań KAIZEN, obejmujący wszystkich w przedsiębiorstwie.

Przydział zadań KAIZEN obejmujący wszystkich w przedsiębiorstwie.

Zasada priorytetu produktu i podstawowe techniki ustalania priorytetów

Powyższe schematy pokazują, że kierownictwo naczelne ma stosunkowo dużo zadań strategicznych związanych z KAIZEN. Należy jednak pamiętać, że podobnie jak w każdej innej metodologii usprawniania zarządzania, obowiązuje tu zasada bezwzględnego pierwszeństwa produktu. Jeśli głównym problemem przedsiębiorstwa jest produkt, np. przestarzały bądź wypierany przez konkurencję, należy przede wszystkim zająć się strategią produktów! W przeciwnym wypadku ryzykujemy, że wysiłek całego przedsiębiorstwa zostanie poświęcony na ulepszanie procesów prowadzących donikąd.

Jeśli natomiast nie występuje problem produktu, to pierwszym etapem cyklu ciągłego ulepszania jest wybór tematu lub priorytetu spośród wielu tematów. Musimy wybrać zagadnienia bądź obszary do usprawniania, gdyż nie ma sensu marnować wysiłku na zajmowanie się wszystkim. Najbardziej praktyczne narzędzia wyboru to:

• Określanie zagadnień krytycznych (zdolność produkcyjna, niezawodność, jakość, koszty lub terminowość) na podstawie obserwacji komórki produkcyjnej (organizacyjnej) i wywiadu z kierownictwem. Zagadnienia krytyczne to te, które decydują o konkurencyjności (jakość, koszt, “dostawa”) i które są “kryzysogenne”, najbardziej uciążliwe itp. Patrz także Kluczowe Czynniki Sukcesu .
• Wybór obszarów krytycznych (produktów i procesów) dla powyższych zagadnień przy zastosowaniu:
  • analizy PQ (produkt – ilość) lub zestawienia głównych produktów
  • obserwacji na miejscu dla wyłapania miejsc nieciągłości procesu (przerwy, oczekiwania, wąskie gardła, zaległości itp.) – patrz także zasada gemba poniżej
• Benchmarking – porównanie z najlepszym znanym procesem podobnego rodzaju, zwłaszcza pod względem szybkości, poziomu obsługi, elastyczności
• Analiza Pareto (ABC) – w odniesieniu do specyficznych zagadnień (np. statystyki kart pracy maszyn i gniazd, statystyki wypadków, defektów itp.)
• Lista problemów i ich selekcja – metoda praktyczna, ale słaba, ponieważ często nie “chwyta” problemów najważniejszych, gdyż dotyczy przejawów, a nie przyczyn.

Drugi etap to projektowanie i wdrażanie ulepszeń. W zależności od szczebla organizacyjnego, rozległości tematu i organizacji KAIZEN stosujemy różne cykle ciągłego ulepszania.

Zasada standardu cyklu ciągłego ulepszania

Cykle ciągłego ulepszania (schematy KAIZEN) zostały same ulepszone nieomal do granic możliwości w toku kilkudziesięciu lat działalności japońskich kół jakości. Praktyka pokazuje, że ścisłe przestrzeganie wymagań całego cyklu w najwyższym stopniu gwarantuje osiągnięcie poprawy procesu i sposobu pracy. Dlatego schematy KAIZEN uznawane są za standardy przemysłowe. Patrz Prosta analiza i próba, Metodologia Praktycznej Inżynierii Przemysłowej i Cykl PDSA (PDCA).

Zasada gemba

Najkrócej ujmuje ją stwierdzenie:

Konkurencyjność powstaje w miejscu wykonywania pracy

W praktyce menedżerskiej zaś: Rozpatrując problem nie zdawaj się na pisemne albo ustne raporty, lecz udaj się na miejsce, zobacz i zbadaj rzecz na miejscu.

c. d. n.

—

Você já ouviu falar do Principio de Pareto ou da regra dos 80:20? (é o princípio da teoria da cauda longa e tal…)

Ela fala que:
20% das causas resultam em 80% das consequências
20% do trabalho gera 80% do resultado
20% dos clientes proporcionam 80% do lucro
entre outros…

Obviamente, os percentuais não são exatos, mas a premissa básica (de que uma pequena porcentagem do que fazemos traz a maior parte do resultado final) é uma ferramenta analítica muito útil para o seu negócio.
Se você quer aprender como aplicar a regra 80:20 na escolha dos seus clientes, seus preços e nos trabalhos que você faz, este artigo vai te ajudar.
Freelar 80:20 vai te permitir trabalhar menos e ganhar a mesma grana (!)
Se você tiver sorte (e perspicácia), você pode acabar aumentando a receita do seu negócio, fazendo menos e focando apenas no que realmente importa.

Usando o 80:20 nos clientes
Você consegue identificar o Principio de Pareto na sua base de clientes?
Vamos dizer que você tenha três clientes recorrentes por semana (os 20%) que pagam bem. Você tem que fazer muito pouco para manter este relacionamento: mande seu trabalho quando estiver finalizado, e pronto. Estes três clientes recorrentes provavelmente vão te render 80% do seu faturamento.
Considere os outros 80% – os clientes “de um job só”, os que pedem revisões, renegociações e coisas assim. Quando você finalizar o job deles, eles “terminam” com você.
O jeito que você vai aplicar o 80:20 para prospectar clientes é um pouco diferente, mas o espírito é o mesmo.
Sente e analise como você pode se beneficiar da regra 80:20 na prospecção dos seus clientes. Quem sabe você pare de ir atrás dos clientes de “um sucesso só” e foqu seus esforços em encontrar “O” cliente, aquele que paga bem?!

Usando o 80:20 no atendimento
A ideia aqui é que 20% do relacionamento gere 80% de resultado.
Se você começa a perceber um padrão de negociações, encurte o processo criando um FAQ (respostas às perguntas frequentes) para todos os clientes prospects.
Para mim, o atendimento básico aos novos clientes é mais ou menos assim:

Primeiro email do cliente: “estou pensando em te contratar para x. Quanto você cobra?”
Resposta: ”Vou cobrar $100 por este trabalho”
Segundo email do cliente: “Você faria por $80?”
Resposta: “Não”
Terceiro email do cliente: “Hmmm… OK. Como te pago?”
Resposta: “Segue minha conta bancária”
Quarto email do cliente: “Te paguei. Vamos começar?”

Ou você pode pular esta parte. Quando um cliente te mandar um sinal de interesse e o job que ele descrever te interessa fazer, você já pode anexar um FAQ no seu primeiro email de resposta.
Outra coisa legal é você postar seus preços básicos no mesmo lugar onde você anunciar sua disponibilidade para freelas. Se você for como eu, 50% dos seus contatos iniciais vão terminar em “isto é mais do que eu posso pagar”, então evite esta troca de frustrações, já deixando seu preço claro, desde o começo.

Usando o 80:20 no dia de trabalho
Aplicado ao dia de trabalho ele representa algo como: 20% do trabalho gera 80% do dinheiro.
No meu caso, como um blogger freelancer, meu 80:20 se quebra mais ou menos assim:

80 = responder emails, ler feeds, pensar em ideias para posts, fazer lista de TO-Dos, controlar as finanças, mandar recibos
20 = escrever e finalizar artigos

Para identificar seu 80:20 a primeira pergunta que você tem que se fazer:  qual parte dos 80 você pode eliminar sem diminuir sua receita, ou pelo menos, sem perder mais dinheiro do que ganharia se redirecionasse seu tempo para tarefas dos 20?

Usando o 80:20 nos preços
Se você dobrar seus preços, mas sua prospecção de clientes cair uns 40%, você ainda estará ganhando mais dinheiro do que antes.
Menos clientes para administrar significa mais tempo no seu dia.

Moral da história
A essência da regra do 80:20 é focar no que é importante e eliminar (ou minimizar) o que não é.
Esta é uma regra simples que pode dar um “gás” nos seus trabalhos de freelancer.

E aí, como você divide seu 80:20?

livre tradução do texto original
de Skellie Wag

leitura sugerida:

Con una población de 77 millones de habitantes, Turquía se sitúa en el puesto decimoséptimo de los países con mayor Producto Interior Bruto. Después de 80 años de laicismo republicano y más de 50 de gobierno democrático, Turquía aún no tiene claro si apostar por el laicismo o el islamismo.

Sumidos en una guerra cultural por decidir el camino que debe seguir un país partido en dos naciones, los partidarios del laicismo optan por transformar Turquía en un país como cualquier otro occidental aunque sin restar importancia al Islam. Los islamistas, por el contrario, prefieren un país transformado económica y políticamente donde la religión domine en la vida social.

Sin embargo, este choque de planteamientos se produce en el plano de las élites y no en el de la gente de a pie. La Turquía laica asiste a la aparición de una nueva élite que controla la presidencia, el gobierno y el legislativo. En cambio, los islamistas, completamente marginados desde la revolución laica, se han integrado en los grupos de poder y prestigio de la sociedad turca.

Estructura de poder turca
El último número (julio-septiembre) de la revista monográfica ‘Vanguardia Dossier’ recoge un artículo del sociólogo y politólogo Ali Arslan, profesor de la Universidad de Mersin (Turquía), en el que analiza cómo están formadas las estructuras de poder a partir de la teoría de las élites.

Después de 80 años de laicismo republicano y más de 50 de gobierno democrático, Turquía aún no tiene claro si apostar por el laicismo o el islamismo.

Según el planteamiento que sostuvieron en su día los teóricos Vilfredo Pareto y Gaetano Mosca, la sociedad se explica por un grupo formado por una minoría que manda, gobierna y dirige y por otro, mucho más numeroso, que obedece y es gobernado.

Según Arslan la estructura de poder en Turquía está formada por dos centros de poder: uno interno y otro externo. Las decisiones de Estados Unidos y la CIA, así como la influencia de diferentes organismos internacionales, el Fondo Monetario Internacional y el Banco Mundial tienen una incidencia muy importante en el devenir de la sociedad turca.

La Turquía laica asiste a la aparición de una nueva élite que controla la presidencia, el gobierno y el legislativo.

Ya dentro de Turquía, el politólogo turco distingue a la élite de poder de otras de menor importancia. La primera está formada por el Ejército, el mundo empresarial, la política y los medios de comunicación. En el grupo de menor influencia se encuentran las élites burocráticas, sindicales, científicas, culturales, directivas y jurídicas.

Voluntad del pueblo frente al poder
Las élites turcas determinan la forma final que adoptarán las decisiones sociopolíticas y económicas para guiar el futuro de la sociedad. Los ‘guardianes’ pueden con su influencia conseguir que se cumpla su voluntad pese a la oposición popular. Sin embargo, los gobernantes temen que los ochenta años de laicismo no hayan sido suficientes para conquistar el imaginario social de los turcos. Lo cierto es que en Turquía se produce un Islam ‘laico’, esto es, la vida diaria está impregnada de una cierta base islámica.

El deseo de Turquía de adherirse a la Unión Europea es natural en tanto que miembro y socio fundador de todas las organizaciones europeas y país laico que comparte con Europa sus normas estatales plasmadas en la Constitución, las leyes y las instituciones. Ahora bien, si Turquía no entra en la UE, la presión del nacionalismo y el islamismo podrían radicalizarse.

Hello, and welcome to this little blog called Pareto and Parkinson.  I’m Todd Shelton, I live in Seattle, Washington, and have recently become very interested in “best and highest use of my (personal) time”.   Inspired by Tim Ferris and his book The 4-Hour Workweek (which I highly recommend and will review in a separate post), I will collect unusual and interesting ideas about how to use time most effectively. 

This blog will not be about time management–getting more done, that sort of thing.  That subject is very well covered by hundreds of experts.  Instead I am interested in what you might describe as “creating and sustaining time freedom”.  I am particularly interested in unexpected, high leverage practices, habits, and knowledge that disrupt conventional wisdom and get amazing results, especially if they are hard for surprising reasons. 

So why Pareto and Parkinson? 

Vilfredo Pareto was a 19th century renaissance man who is most famous for discovering the Pareto Distribution, more commonly known as the “80/20 rule“, which says that 80% of results come from 20% of work. 

Cyril Northcote Parkinson wrote some 60 books.  He is famous for his best seller Parkinson’s Law, in which his first sentence states “Work expands so as to fill the time available for its completion”. 

In a brilliant synthesis Tim Ferris puts the two ideas together and voilà!  Spend more than 20% of time on work that yields the 80% of results while ruthlessly cutting the time available to complete that work. 

Breathtaking. 

Now, how?

El optimo social y el criterio de Pareto.

El optimo social y el optimo de Pareto.

Identify which steps in the Value Stream Map have the most risk/variability.  For example, if the Sales Lead Time – the amount of days from when you receive an order to when your customer receives, uses or stocks your product – is ten (working) days and you source a critical component overseas with twenty days lead time, there could be some risk.  If the variability of demand and variability of supply is relatively stable, this may not be an issue.  Today’s marketplace may be different, however.  At this point you don’t need to resolve the situation, just identify it exists.  A simple Pareto analysis of products/parts ranked by the highest risk will allow you to apply Wood’s Rule.  Wood’s Rule is an application of the 80/20 rule twice resulting in three groups – Many (80%), Some (16%, or 80% of 20) and Few (4%). Generally, 20% of the high risk steps will generate 80% of the problems.  These are the steps that may cause a disruption to the smooth flow of material from suppliers through operations to your customer.  Remember, we are looking at the flow trying to document where there are potential problems. We will develop strategies to deal with these later.