<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>paria &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://en.wordpress.com/tag/paria/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "paria"</description>
	<pubDate>Fri, 25 Dec 2009 11:46:53 +0000</pubDate>

	<generator>http://en.wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[LOLfascisme]]></title>
<link>http://viddal.wordpress.com/2009/11/12/lolfascisme/</link>
<pubDate>Thu, 12 Nov 2009 19:18:45 +0000</pubDate>
<dc:creator>Vidd</dc:creator>
<guid>http://viddal.wordpress.com/2009/11/12/lolfascisme/</guid>
<description><![CDATA[Jeg har nylig opplevd å bli sensurert på en veldig «festlig» måte. Det vil si, alle tekstene jeg noe]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Jeg har nylig opplevd å bli sensurert på en veldig «festlig» måte. Det vil si, alle tekstene jeg noensinne har skrevet på et visst nettsted er sensurert, og alt jeg skriver nå blir sensurert, og absolutt alle ler av dette – venner som motstandere – fordi denne sensuren som nevnt er utført på en så skrekkelig festlig og underholdende måte.</p>
<p><img src="http://media4.origo.no/-/cache/image/1160050_hc2c9755b959895422723_v1258008168_562x450.png" alt="Sensur" /></p>
<p>Ja, nettopp «underholdende» er vel det ordet som går igjen der inne. Fra som sagt både kjente, kjære, venner og uvenner.</p>
<p>Når jeg skriver mine ting der, omtaler de meg i tredjeperson som om jeg ikke var tilstede, sier «fyren trodde han skulle slippe unna ved å» gjøre sånn og sånn, i mine egne tråder. Det snakkes om «bekjempelse» av sånne som meg, sånne som utfordrer etablerte sannheter.</p>
<p>Best av alt gis det ingen sammenhengende fornuftig redegjørelse for hvorfor alt jeg har skrevet og skriver der inne nå på død og liv må sensureres på denne hyperfestlige måten.</p>
<p>Dog hintes det mellom en masse «bla-bla» og «mumle-mumle» at det har noe med «9/11» og altså mine politiske skriverier der inne om terrorisme og undersøkelse av hva som skjedde da tårnene ble sprengt i New York og T-banen i London.</p>
<p>Med andre ord er det – mellom alle latterkulene så å si alle andre får der inne – virkelig snakk om en skitten politisk sensur, mobbing og forfølgelse med utgangspunkt i mine politiske skriverier, som tydeligvis er over kanten idet de «utfordrer de etablerte sannhetene».</p>
<p>Det er kanskje bare et museskritt i retning av fascisme, men denne «LOLfascismen» de har lagt seg på fra ledelsens side, kan vise seg å være enda mer smidig enn andre og mer hardhendte former for fascisme og totalitarisme, jamfør den nevnte effekten der alle bare ler av det, nekter for at det er sensur, og generelt føler de har ledelsen i ryggen når de nå kommer med de enda mer løsslupne, hatske, hånende og injurierende utfallene sine, mot min person.</p>
<p>Omkvedet synes å være: «If I can’t laught to the fascist takeover, it’s not my fascist takeover.»</p>
<p>Verst av alt: Folk som allerede har vært tilbakeholdne med å skrive eller endog bare lese i noen av disse politiske diskusjonene fordi de har vært så skarpe på grunn av den hyperhatske tonen en rekke profiler der inne fører mot alt som lukter av skepsis mot falskflaggterror, noe som nettopp er meningen med den hyperhatske tonen, disse tilbakeholdne menneskene skremmes nå i enda sterkere grad fra å i det hele tatt nærme seg disse temaene, når de ser hvilken skjebne som vederfares meg som en av de mest artikulerte 9/11- og 7/7-skeptikerne.</p>
<p>Ringvirkningene av denne LOLfascismen blir altså ikke helt ulik ringvirkningene av at TV4 sist søndag først søkte å farge hele 9/11-skeptikerbevegelsen i et usselt og grelt jødehat-lys, for dernest å konfrontere Sveriges (og Nordens) eneste parlamentariker – Egon Frid – som til nå har våget å skrive under på et opprop for en uavhengig granskning av 9/11-angrepet, ansikt til ansikt med et TV-crew med en Gestapo-aktig intervjuer/kryssforhører som avkrevde ham svar på hans 9/11-skepsis og i løpet av minutter nærmest med gråten i øynene ble tvunget til å akseptere den offisielle 9/11-teorien, om en konspirasjon mellom Osama bin Laden og 19 arabere.</p>
<p>Et særdeles stygt kapittel i nordisk TV-historie, og den reneste zionistiske inkvisisjonen. Målet med operasjonen var selvsagt å vaksinere absolutt alle andre politikere i Sverige (og Norden) mot å engang kikke på sannhetsbevegelsens meget gode og grundige argumenter for gjenopptagelse.</p>
<p>Jeg legger ved videoen av Egon Frids kryssforhør her. Dette er svært grelle saker.</p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/tHZ2FltTgkY&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/tHZ2FltTgkY&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[ZEITGEIST: LOST on THE MATRIX]]></title>
<link>http://tommyleexando.wordpress.com/2009/11/10/zeitgeist-lost-on-the-matrix/</link>
<pubDate>Tue, 10 Nov 2009 23:46:35 +0000</pubDate>
<dc:creator>tommyleexando</dc:creator>
<guid>http://tommyleexando.wordpress.com/2009/11/10/zeitgeist-lost-on-the-matrix/</guid>
<description><![CDATA[11 de Abril de 2009 – Zeitgeist: LOST on The Matrix Hoje é 11/4/2009, 2:18 AM. Acabo de assistir o p]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:center;"><strong><img class="aligncenter size-full wp-image-190" title="Zeit Lost Matrix" src="http://tommyleexando.wordpress.com/files/2009/11/zeit-lost-matrix.jpg" alt="Zeit Lost Matrix" width="400" height="300" />11 de Abril de 2009 – Zeitgeist: LOST on The Matrix</strong></p>
<p style="text-align:justify;">Hoje é 11/4/2009, 2:18 AM. Acabo de assistir o polêmico documentário Zeitgeist, partes 1 e 2. Sobre a religião cristã suas informações são inexatas mas suas opiniões são relevantes, ainda que não determinantes para alterar minha crença que Jesus existiu. Há uma clara intenção de provar que ele é só um mito. Mas ao longo de todas as outras revelações que são trazidas durante o filme, requentadas ou não, desenha-se um quadro muito familiar para quem em uma década de carreira cristã-institucionalizada não ficou só atento as campanhas de curas, bençãos ou libertações. Para mim, que fui capturado para o cenário do Apocalipse (ainda que revelado por autores diversos a conjecturar sobre suas possibilidades, não obstante alguns esclarecimentos divinos) tudo que os autores do documentário Zeitgeist intentaram fazer no sentido de revelar uma conspiração que mira nos controlar através da religião, da economia e da mídia, com o objetivo de estabelecer um governo mundial, só nos leva para a confirmação da Bíblia como um livro de revelações profundas e divinamente inspirado, ainda que maltratado ao longo dos anos por exegeses inócuas, as vezes iníquas, tendenciosas ou mesmo bem-intencionadas, ainda que equivocadas. A conspiração diabólica está clara tanto no documentário quando na Bíblia. Apenas os produtores do filme ignoram a presença de Lúcifer por trás da organização disto tudo. Sim, eu acredito nele como a  personificação do mal.</p>
<p style="text-align:justify;">Pessoalmente creio nisso, que as profecias se cumprirão e será revelado um anti-Cristo, filho do maligno, que travestido de cordeiro seduzirá as nações e as arrebatará para seu domínio, uma nova era de paz, amor e prosperidade, para por fim estabelecer um legítimo controle satânico no planeta terra. Não me pergunte por qual motivo Deus permitirá isso, o fato é que permitirá. Se no fim isso tudo for uma grande “peneira” para que o seleto grupo de fiéis aprovados herdem uma nova terra e desfrutem da presença então tangível do criador, estará justificado. Mas no momento, ainda é por mim inaceitável o fato de sermos joguetes, peças em um tabuleiro &#8211; como aliás nos mostra o próprio documentário &#8211; que somos nas mãos de um grupo iníquo que pretende dominar a terra, e ao mesmo tempo, de Satanás e de Deus. “Não é dado ao homem dirigir seu próprio passo”, diz a Bíblia. Concordo. No fim das contas, pelas minhas necessidades inatas, ou Deus, ou o diabo, ou algum politico ou banqueiro, todos me manipulam e me controlam de alguma maneira.</p>
<p style="text-align:justify;">Minhas necessidades naturais são poucas, mas bem definidas na pirâmide de Maslow. Mas alguém tratou de me deprimir se eu não for bonito segundo um determinado padrão, seu eu não visto a grife da moda, se minha mulher não é igual aquelas das revistas ou da tv, se eu não tenho uma casa fabulosa, amigos que sempre sorriem e um estoque infindável de cerveja, se eu não tiver aquele super-carro recém lançado, se meu pênis não for tão grande quanto o de um ator pornô, enfim, concluo então que sou inadequado, não classificado, não inserido, não adaptado. Sou um pária da sociedade, não por ser um criminoso, um bandido, um inculto ou aculturado, mas por ser “normal”, único da forma, ou deformado pela vida, pelas pressões, pela falta ou pelo excesso do afeto materno, paterno ou conjugal, ou qualquer outra variável não controlável em meu ambiente, o qual fui inserido ou me inseri nos caminhos ou descaminhos da vida. Gosto do título de uma música que pergunta: <a class="hiddenSuggestion" href="http://letras.terra.com.br/casting-crowns/208841/traducao.html" target="_blank">Quem sou eu?</a> &#8211; não porquê a música em si apresente alguma resposta de fato satisfatória, mas porque ela me lembra desta grande indagação universal, que devidamente acompanhada pelas não menos clássicas, “de onde eu vim” e “para onde eu vou”, me lembram da finitude do meu ser e que, se eu não me adaptar de alguma forma ao meio ambiente ao qual estou inserido, essa finitude pode chegar mais cedo do que o previsto. Ou me aprisionar por mais tempo que o suportável em uma sub-existência, o que me lembra também que, ao menos para mim, existir não é sinônimo de viver.</p>
<p style="text-align:justify;">Se os Titãs já questionaram sobre o que eu preciso, diversão e arte, dinheiro, enfim, me consolo que ao longo dos séculos muitos já sofreram com as mesmas inquietudes. O que me incomoda de fato é não ter nascido com a capacidade inata de curtir a vida, me esbaldar no sexo, nas drogas e no rock&#8217;n'roll, numa inconseqüência que, moderada, cria um monte estórias para alegrar a velhice, época esta que, apesar dos Viagras e Ciallis, o  fato é que se está brocha para o sexo, as drogas são para o coração ou para a pressão e os ouvidos surdos não conseguem distinguir Iron Maiden da Banda Calipso. É duro, mas tem um bocado de gente aprontando muitas e boas por aí, enquanto eu sofro calado sem nem saber ao certo o porquê. Alguns se agarram firmemente em Deus, outros abraçam o capeta , ambos curtem a vida mas eu me sinto 99% do tempo em uma espécie de limbo, amortecido, sem ânimo, não raras vezes absorto em algum entretenimento provido pela mídia santa ou do diabo. E o mundo girando, translação e rotação, sem parar, minuto a minuto me conduzindo rumo ao fim dos meus dias nesta terra, jovem ou velho, talvez velho ainda jovem.  Quem sou eu? Um eleito, um predestinado para a salvação, um perdido, um estorvo, um grão de areia sem importância, um salvador da pátria, um bode expiatório, o marido de alguém, o amigo de alguém, o filho de alguém? O quê sou eu? Uma ovelha, um pastor, um profeta, um zé-ninguém?</p>
<p style="text-align:justify;">Será o mundo algo semelhante a MATRIX? Ou como a misteriosa ilha de LOST? Mistérios que não tem resposta, respostas que são um mistério&#8230; <a class="hiddenSuggestion" href="http://letras.terra.com.br/extreme/133380/" target="_blank">PAREM O MUNDO, EU QUERO DESCER!!!</a></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>08 de Novembro 2009 – Addendum LOST on The Matrix</strong></p>
<p style="text-align:justify;">[Depois de quase um mês sem escrever , volto a prática salvadora de minha sanidade. Pego em um turbilhão de sentimentos e eventos, capturado pela urgência das situações, quase esqueço o que preserva minha lucidez. Mas estou de volta, querido “caderno” digital, e junto dois textos escritos em momentos distintos mas correlatos]</p>
<p style="text-align:justify;"><img class="size-medium wp-image-191 aligncenter" title="matrix2-2" src="http://tommyleexando.wordpress.com/files/2009/11/matrix2-2.gif?w=300" alt="matrix2-2" width="300" height="162" />08/11/2009, 19:00 PM. Sou alvo do amor de duas mulheres absolutamente distintas, e me pergunto o por qual motivo tudo, absolutamente tudo em minha vida tem que ser passível de indecisão ou de escolhas muito, muito difíceis. A vida de todo mundo é assim? As vezes me parece que não. Parece que para alguns as coisas transcorrem muito mais tranqüilas, como se simplesmente se encaixassem no fluxo da vida e tudo &#8211; boa parte ao menos &#8211; dá certo.</p>
<p style="text-align:justify;">Não tive esse privilégio, apesar de crer que sou alvo de um incontestável amor Divino, que me preserva e me abençoa mesmo eu sendo indigno, infiel a Ele. Assim, acabei me encaixando sem encaixar, tive sorte e azar, amei sem ser amado e fui – e sou -  amado sem amar. Como pode? Como viver situações tão complexas e manter a sanidade mental, haja visto em que há  horas que me sinto na Matrix, aquela do filme com o Keanu Reeves, vivendo uma aparência de independência mas na verdade controlado pelas circunstâncias e outras coisas absolutamente inacreditáveis. E ao ter uma prova da dura realidade, assim como Cyrus, queria que me enfiassem novamente dentro da Matrix, da ilusão , com  uma boa vida cheia de regalias, longe, muito longe da Verdade&#8230;</p>
<p style="text-align:justify;">Cheguei há poucos dias de volta em um lugar que me traz boas e más recordações. Fisicamente, uma ilha, emocionalmente, uma ilha. Poucas coisas na minha vida tem tamanha clareza e simultaneidade. Lugar que me encanta e me aprisiona ao mesmo tempo, como uma penitenciária com vista para o mar, onde o detento sofre ao mesmo tempo que vislumbra a imensidão de água que lhe traz algum sentimento de liberdade. Meu coração voa longas distâncias em busca daquela que me faz sentir tão bem – ainda que nunca tenhamos estado juntos &#8211; enquanto meu corpo se sente preso ao lado daquela que me ama quase que incondicionalmente. Não a entendo, assim como não entendo a mim e muito menos a Deus e o amor de ambos. Sou totalmente perdido e achado&#8230;</p>
<p style="text-align:justify;">Como eu queria ser um safado que pouco está se lixando para os outros e simplesmente vive para o seu bel prazer. Mas não sou. E a complexidade da minha psiquê vitíma minha qualidade de vida e aqueles que ousam me amar. Quanto tempo levaria para eu tornar infeliz mais esta mulher? Ou encontraria ao lado dela a paz que nunca encontrei, a vivência de um amor profundamente desejado, a equalização de meu interior conturbado? Seria ela um porto seguro onde eu posso e quero atracar e não  um cujas tempestades da vida me faz chegar? Respostas, preciso de respostas para minha inquieta mente e meu fatigado coração. So help me God!</p>
<p style="text-align:right;">TLX</p>
<p style="text-align:justify;">
<p style="text-align:justify;">Trilha Sonora da Elucubração: <a class="hiddenSuggestion" href="http://letras.terra.com.br/extreme/133380/" target="_blank">Stop the World &#8211; Extreme</a>; <a class="hiddenSuggestion" href="http://letras.terra.com.br/coldplay/1255075/traducao.html" target="_blank">Lost &#8211; Coldplay</a>.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[BABAD RAJA REPTIL feat. Raja Setan]]></title>
<link>http://mudawaly.wordpress.com/2009/11/09/babad-raja-reptil-feat-raja-setan/</link>
<pubDate>Mon, 09 Nov 2009 03:17:15 +0000</pubDate>
<dc:creator>mudawaly</dc:creator>
<guid>http://mudawaly.wordpress.com/2009/11/09/babad-raja-reptil-feat-raja-setan/</guid>
<description><![CDATA[Kisah perebutan &#8220;JIMAT SERIBU KATA&#8221;. Para BUAYA, atas perintah KOMODO merencanakan menye]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Kisah perebutan &#8220;JIMAT SERIBU KATA&#8221;. Para BUAYA, atas perintah KOMODO merencanakan menyerang markas CICAK.Tujuannya adalah merampas jimat seribu kata. Jimat itu dianggap mengganggu kebiasaan hidup senang para Buaya dan bahkan dikhawatirkan menjatuhkan wibawa Komodo (yang selama ini merasa telah berbuat adil). Semoga Allah yang Maha Adil, memenangkan Cicak. Kemenangan Cicak akan berefek tetap dijunjung tingginya keadilan, Insya Allah selamanya. Sedangkan kekalahan berarti kembalinya ilmu &#8220;RAJA REPTIL&#8221; yang telah Almarhum. Kita berharap Komodo dan para Buaya (yang sebagian besar adalah murid-murid Raja Reptil) kembali pada jalur reformasi. Kegagalan hanya mengajarkan pada kita semua bahwa revolusi adalah pilihan. Semua murid Raja Reptil harus dibabat habis.</p>
<p><strong><a href="http://mudawaly.wordpress.com/files/2009/11/raja-reptile1.jpg"><img class="alignleft size-full wp-image-123" title="raja reptile" src="http://mudawaly.wordpress.com/files/2009/11/raja-reptile1.jpg" alt="raja reptile" width="470" height="313" /></a></strong></p>
<p>&#160;</p>
<p><strong>latest news : 5 November 2009 : Anggodo Widjojo dibebaskan!</strong></p>
<p>Perbuatan ini menunjukkan : Mereka para Buaya dan Komodo sebenarnya menantang kekuasaan bumi dan kalau perlu menantang kekuasaan langit untuk dapat mengalahkan mereka secara langsung.</p>
<p>INSYA ALLAH, KEHENDAK MEREKA TERKABUL DALAM WAKTU TIDAK LAMA LAGI !!!</p>
<p>&#160;</p>
<p>&#160;</p>
<p><img class="alignright size-full wp-image-125" title="hartommm" src="http://mudawaly.wordpress.com/files/2009/11/hartommm2.gif" alt="hartommm" width="216" height="300" /></p>
<p><strong>latest news : 7 November 2009 :</strong> <strong>Berdoalah agar yang menjadi pemimpin adalah mereka, manusia dan bukan reptil, binatang apalagi setan!<br />
</strong></p>
<p>Berita sore ini :</p>
<p>1. Semua buaya ditolak oleh pawang di negeri yang jauh itu (kakak pawang buaya), kecuali yang bernama Susno.</p>
<p>2. Antasari bukan Ular, oleh karena pada saat testimoni masih bertubuh cicak. Hanya saja baru setelah ia dipenjara baru berubah menjadi ular.</p>
<p>3. Berita tentang Komodo : Komodo diultimatum oleh para pengamat bahwa kalau sampai besok Komodo belum juga marah dan tidak menggigit adik pawang buaya, berarti komodo takut pada adik pawang buaya, dan patut dicurigai terlibat dalam usaha pembasmian cicak.</p>
<p>Resume kasus Bibit-Chandra : Usaha dari Raja setan beserta bala tentaranya untuk menghinakan dua anak manusia yang sedang mendapat amanat menjunjung fitrah suci kemanusiaan. Tetapi karena manusia juga punya nafsu maka tetap saja ada kelemahan. Segala puji bagi Allah yang telah menguatkan keimanan dua anak manusia itu sehingga mereka tidak turun harkat menjadi binatang atau setan.</p>
<p>Sudah jelas mana yang salah dan yang benar. Masalahnya bagi rakyat Indonesia adalah berjuang supaya manusialah yang menjadi pemimpin mereka. Bukan setan atau binatang.</p>
<p>SETUJU?</p>
<p><img src="/DOCUME%7E1/Aamal/LOCALS%7E1/Temp/moz-screenshot.jpg" alt="" /></p>
<p><img src="/DOCUME%7E1/Aamal/LOCALS%7E1/Temp/moz-screenshot-1.jpg" alt="" /></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[]]></title>
<link>http://murmullosdebabel.wordpress.com/2009/11/07/226/</link>
<pubDate>Sat, 07 Nov 2009 23:01:21 +0000</pubDate>
<dc:creator>rikva</dc:creator>
<guid>http://murmullosdebabel.wordpress.com/2009/11/07/226/</guid>
<description><![CDATA[El cuervo es el paria de las aves; y el asno, el paria de los cuadrúpedos; y el hombre, el paria de ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:center;">El cuervo es el paria de las aves; y el asno, el paria de los cuadrúpedos; y el hombre, el paria de los parias, puesto que desprecia a sus semejantes.  &#8212;  Proverbio hindú.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Autogestione fa rima con...]]></title>
<link>http://perricominciare.wordpress.com/2009/11/07/autogestione-fa-rima-con/</link>
<pubDate>Sat, 07 Nov 2009 15:28:06 +0000</pubDate>
<dc:creator>perricominciare</dc:creator>
<guid>http://perricominciare.wordpress.com/2009/11/07/autogestione-fa-rima-con/</guid>
<description><![CDATA[Avvertenza: questo è un post interattivo. Scegliete, dunque, voi la rima che meglio vi piace. E sceg]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/HagefgAHO8Y&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/HagefgAHO8Y&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
<p><strong>Avvertenza</strong>: <span style="text-decoration:underline;">questo è un <em>post</em> interattivo</span>. Scegliete, dunque, voi la rima che meglio vi piace. E scegliete voi cosa pensare di Charlie Rapino, che dall&#8217;alto della sua &#8220;altezza&#8221; si diverte a prendere a pesci in faccia chiunque non rientri nelle sue simpatie. Il metodo è quello di Emilio Fede quando storpia il nome degli avversari, fingendo di non conoscerli. La durezza è inusitata, tanto da apparire segno di debolezza di spirito.</p>
<p>Oggi, durante la puntata delle arlecchinate, mentre la De Filippi s&#8217;è pure divertita con il siparietto da scuola elementare Garofalo &#8211; Celentano, tanto che perfino Garrison è sembrato quasi adulto (ho detto quasi), è andato in scena ancora una volta il Rapin-pensiero, che ha dispensato elogi e critiche sulla base di giudizi solo personalistici, senza alcun legame con la realtà dei fatti.</p>
<p><!--more--></p>
<p>Per cui, quando Stefanino gli s&#8217;è rivolto in modo scanzonato, ma non maleducato, vedendo incrinata la sua autorità, sostenuta sul nulla pneumatico della sua finta docenza, surrogata grazie al Cielo dal maestro Perris, che in pratica lo sostituisce costantemente (visto che il Charlie si vede dalle parti di Cinecittà due volte a settimana, mica le quattro che si pretendevano da Luca Jurman, ovviamente), Rapinoman si inalberava, chiedendosi com&#8217;era possibile che un <em>paria</em> lo toccasse. Nella musica che si vede, infatti, ci sono le caste e Carletto bello è un sacerdote induista, o una mucca &#8211; fate voi. E&#8217; comunque e sempre sacerrimo.</p>
<p>Stefanino lo guardava con un sorriso tranquillo, per nulla emozionato: sosteneva lo sguardo incavolato del professore indiavolato e lo sfidava. Arrivava a chiedere perfino che il Rapino diventasse suo insegnante per un giorno (in realtà, voleva fare a cambio per una settimana, ma ciò significa, in effetti, lavorare solo con Perris). Poi, finiva, tanto per zittire l&#8217;incolore William, che da quando ha vinto un inedito pensa d&#8217;essere il nuovo George Michael (per quello era più adatto il bravo Denis), a domandare una sfida interna.</p>
<p>Charlie, a quel punto, diventava verde, ma verde tipo la Grazia davanti a Valerio quando veniva smentita dalla realtà. Poverino, faceva quasi pena: menava fendenti da una parte e dall&#8217;altra. Colpiva fino la Di Michele, che restava basita (beh, non ci riusciva altrettanto bene che Jurman, però) e che guardava ebete (non riesce a fare altro visto il botox che s&#8217;è iniettato) la Martinez.</p>
<p>Poi, tirava fuori la solita polemica anti-comunista: ma che vuole fare lo Stefanino, l&#8217;autogestione? E intanto la De Filippi interveniva per dirgli che sì, <em>a lei </em><em>l&#8217;autogestione piace</em>.</p>
<p>E così, con una mossa da veterofascista, Rapinoman, vestito di nero, come vuole la mamma, non solo faceva passare Stefanino come un simpaticone, ma perfino dimostrava al mondo intero che mai aveva visto una puntata di &#8220;Amici&#8221; nelle nove edizioni precedenti.</p>
<p>Evviva, evviva. Comunque vada, sarà un successo.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Canyons Desktop Wallpapers]]></title>
<link>http://mynaturewallpapers.wordpress.com/2009/11/05/canyons-desktop-wallpapers/</link>
<pubDate>Thu, 05 Nov 2009 02:29:37 +0000</pubDate>
<dc:creator>vipbiographies</dc:creator>
<guid>http://mynaturewallpapers.wordpress.com/2009/11/05/canyons-desktop-wallpapers/</guid>
<description><![CDATA[]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[BABAD RAJA REPTIL]]></title>
<link>http://mudawaly.wordpress.com/2009/11/03/babad-raja-reptil-2/</link>
<pubDate>Tue, 03 Nov 2009 07:56:24 +0000</pubDate>
<dc:creator>mudawaly</dc:creator>
<guid>http://mudawaly.wordpress.com/2009/11/03/babad-raja-reptil-2/</guid>
<description><![CDATA[Kisah perebutan &#8220;JIMAT SERIBU KATA&#8221;. Para BUAYA, atas perintah KOMODO merencanakan menye]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Kisah perebutan &#8220;JIMAT SERIBU KATA&#8221;. Para BUAYA, atas perintah KOMODO merencanakan menyerang markas CICAK.Tujuannya adalah merampas jimat seribu kata. Jimat itu dianggap mengganggu kebiasaan hidup senang para Buaya dan bahkan dikhawatirkan menjatuhkan wibawa Komodo (yang selama ini merasa telah berbuat adil). Semoga Allah yang Maha Adil, memenangkan Cicak. Kemenangan Cicak akan berefek tetap dijunjung tingginya keadilan, Insya Allah selamanya. Sedangkan kekalahan berarti kembalinya ilmu &#8220;RAJA REPTIL&#8221; yang telah Almarhum. Kita berharap Komodo dan para Buaya (yang sebagian besar adalah murid-murid Raja Reptil) kembali pada jalur reformasi. Kegagalan hanya mengajarkan pada kita semua bahwa revolusi adalah pilihan. Semua murid Raja Reptil harus dibabat habis.</p>
<p><img class="aligncenter size-full wp-image-111" title="grookgrook.." src="http://mudawaly.wordpress.com/files/2009/11/grookgrook2.jpg" alt="grookgrook.." width="500" height="333" />picture : flickr.com</p>
<p>latest news : 5 November 2009 : Anggodo Widjojo dibebaskan!</p>
<p>Perbuatan ini menunjukkan : Mereka para Buaya dan Komodo sebenarnya menantang kekuasaan bumi dan kalau perlu menantang kekuasaan langit untuk dapat mengalahkan mereka secara langsung.</p>
<p>INSYA ALLAH, KEHENDAK MEREKA TERKABUL DALAM WAKTU TIDAK LAMA LAGI !!!</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Tabu = ura ?]]></title>
<link>http://alinamd.wordpress.com/2009/10/30/tabu-ura/</link>
<pubDate>Fri, 30 Oct 2009 21:17:27 +0000</pubDate>
<dc:creator>Domnisoara D</dc:creator>
<guid>http://alinamd.wordpress.com/2009/10/30/tabu-ura/</guid>
<description><![CDATA[Tabu&#8230;ce ar trebui sa insemne acest cuvant?Dupa parerea mea tabuul este un lucru despre care nu]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Tabu&#8230;ce ar trebui sa insemne acest cuvant?Dupa parerea mea tabuul este un lucru despre care nu]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Cat costa cuvantul?]]></title>
<link>http://vladinwonderland.wordpress.com/2009/10/29/cat-costa-cuvantul/</link>
<pubDate>Thu, 29 Oct 2009 18:52:41 +0000</pubDate>
<dc:creator>vladinwonderland</dc:creator>
<guid>http://vladinwonderland.wordpress.com/2009/10/29/cat-costa-cuvantul/</guid>
<description><![CDATA[Termenul de “libertate”, in special cea a cuvantului, a fost aruncat intr-o vascoasa ambiguitate ime]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Termenul de “libertate”, in special cea a cuvantului, a fost aruncat intr-o vascoasa ambiguitate imediat ce Romania a pornit pe fagasul pseudotranzitiei politice. Inainte se stia: ai voie sa spui/scrii/canti numai lucruri vesele, care convergeau cu dogma de socialism utopic a regimului bolsevic. In cazul in care exista pana si cea mai mica posibilitate de a aduce un prejudiciu moral autoritatii, masura luata in privinta razvratitului era inchisoarea, unde cel care-si trada patria isi gasea, de cele mai multe ori, sfarsitul.</p>
<p>Pentru a inabusi inca din fasa astfel de ganduri, reactia imediata  era cenzura, insa aceasta venea de sus si numai in cazul unor potentiali formatori de opinie. Intelectualii “de rand” aveau alta soarta: la fiecare vizita a vreunui delegat de la partid, acestia erau injositi in fata subordonatilor cu ajutorul scuipatilor, suturilor in fund si a injuraturilor, cadouri primite fara vreun motiv anume.</p>
<p>Zeita Fortuna face ca timpurile sa se fi schimbat de atunci, aruncandu-ne “libertatea cuvantului” precum un os unui caine hamesit. Cei care, la vederea ciolanului, deschid larg ochii si musca plini de entuziasm observa ca acel os este, de fapt, din otel si ca se gasesc in situatia de a nu fi numai cu stomacul gol, ci si cu dintii sparti.</p>
<p>Inaintand o idee aflata intr-o zona de moralitate gri, m-am surprins  in raza de actiune a calomniei directe si a intrebarilor de genul “tu ai facut liceul?” sau “parintii tai sunt intelectuali?”. Intr-o maniera lipsita de limbaj academic sau diplomatie, am fost denumit eretic datorita unui singur manifest facut impotriva gandirii majoritare. Reactia la care ma asteptam era sa nu mai pot pasi in sala de examen, insa respectiva masura s-ar fi lovit de o indiferenta naturala. In schimb, pretul cuvintelor “blasfemice” pe care le-am rostit a fost unul mai mare. Ridicand o spranceana, constat ca tentativa de a fi luat cu zaharelul si transformat in paria nu a reusit. In mod cert, vremurile se schimba. Daca transformarea este in bine sau in mai rau, asta ramane de vazut.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Ecce homo (Paul Henri Lezac)]]></title>
<link>http://arbrealettres.wordpress.com/2009/10/21/ecce-homo-paul-henri-lezac/</link>
<pubDate>Wed, 21 Oct 2009 05:40:41 +0000</pubDate>
<dc:creator>arbrealettres</dc:creator>
<guid>http://arbrealettres.wordpress.com/2009/10/21/ecce-homo-paul-henri-lezac/</guid>
<description><![CDATA[Je suis une terre brûlée Les bombes, les sols calcinés Je suis un vaste champ de mines Murs détruits]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><div style="text-align:center;"><span style="font-style:italic;font-weight:bold;font-size:17px;font-family:Comic sans-serif;color:blue;"><a rel="attachment wp-att-6045" href="http://arbrealettres.wordpress.com/2009/10/21/ecce-homo-paul-henri-lezac/christsaintjeandelacroix-dali/"><img class="aligncenter size-full wp-image-6045" title="ChristSaintJeanDeLaCroix-Dali" src="http://arbrealettres.wordpress.com/files/2009/10/christsaintjeandelacroix-dali.jpg" alt="ChristSaintJeanDeLaCroix-Dali" width="600" height="1032" /></a></p>
<p>Je suis une terre brûlée<br />
Les bombes, les sols calcinés<br />
Je suis un vaste champ de mines<br />
Murs détruits et longs pans de ruines,<br />
Les villes dévastées</p>
<p>Je SUIS les corps déchiquetés<br />
Pourrissant au fond des tranchées<br />
Je suis le fracas des batailles<br />
Le fer, l’acier et la mitraille<br />
Le sang à flots versé</p>
<p>Je suis le pus, l’équarisseur<br />
L’absent, la mort et la terreur<br />
Je suis la flamme des bûchers<br />
Les cris, les plaies de l’écorché<br />
Le paria rejeté</p>
<p>Je suis dans les larmes du Blonde<br />
Le désespoir, la bête immonde<br />
Je suis las, elle se réveille<br />
Parce que nul ne la surveille<br />
Les enfants violentés.</p>
<p>(Paul Henri Lezac)</p>
<p>Textes de Prisonniers: <a href="http://lecercledespoetesdetenus.org/category/les-poetes-detenus/">lecercledespoetesdetenus</a></p>
<p></span></div>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[In virtutea inertiei]]></title>
<link>http://picaturaderoua.wordpress.com/2009/10/14/o-noua-zi/</link>
<pubDate>Wed, 14 Oct 2009 11:56:22 +0000</pubDate>
<dc:creator>zbordefluture</dc:creator>
<guid>http://picaturaderoua.wordpress.com/2009/10/14/o-noua-zi/</guid>
<description><![CDATA[       Uite ca a venit o noua zi, in viata unei oarecare. Oarecare om &#8230; cu mari probleme exist]]></description>
<content:encoded><![CDATA[       Uite ca a venit o noua zi, in viata unei oarecare. Oarecare om &#8230; cu mari probleme exist]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Vikings em Salvador]]></title>
<link>http://artesmenores.wordpress.com/2009/10/08/vikings-em-salvador/</link>
<pubDate>Fri, 09 Oct 2009 02:02:20 +0000</pubDate>
<dc:creator>baru</dc:creator>
<guid>http://artesmenores.wordpress.com/2009/10/08/vikings-em-salvador/</guid>
<description><![CDATA[Em albergues você conhece todo tipo de gente (e ácaros, mas isso não rende post, só alergia). Nos me]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Em albergues você conhece todo tipo de gente (e ácaros, mas isso não rende post, só alergia). Nos meus últimos dias em Salvador, o quarto que eu dividia com mais três meninas ficou vazio (além da minha presença). Então, sexta-feira à tarde, percebi que havia uma mala em baixo de uma das beliches. Eu tinha uma nova companheira de quarto.</p>
<p>Era uma alemã loira, muito simpática. Combinamos de fazer um tour no sábado. Como já tinha combinado com o Rubens, fomos os três. No final do dia, dada a fuga do nosso colega, passamos a noite pensando no que fazer. Ela disse que havia conhecido um sueco e um suíço na praia, e que o suíço disse que tinha uma festa de um amigo que morava em Salvador. Eu tava numa vibe &#8220;deixa a vida me levar&#8221;, topei ir com ela. Chega o menino sueco pra nos buscar no albergue lá pelas 21h. Andamos um pouco e vamos a um restaurante de comida italiana cujos donos parecem soteropolitanos. Mas não! É um casal de americanos. O marido, do Brooklyn, tem até sotaque local. A esposa, de Los Angeles, não fala tão bem português e educa os filhos em casa (o famoso homeschooling).</p>
<p>Tipo, pessoas que a gente conhece aí, tranquilamente, pelas esquinas da vida.</p>
<p>Também estavam no restaurante um capoerista de Brasília e o tal do suíço. Conversa vai, conversa vem, fomos à tal da festa.</p>
<p>Na cabeça da alemã, a festa era:</p>
<p>1) Na casa de um amigo local do suíço</p>
<p>2) Uma festa brasileira</p>
<p>3) Uma festa de adultos</p>
<p>E tal era minha concepção, pois a mesma era pautada pela moça da Bavária.</p>
<p>ALAS! (nota do editor: isso é uma interjeição comum na lingua inglesa. Mais <a href="http://www.merriam-webster.com/dictionary/alas">aqui</a>)</p>
<p>Ao chegarmos no local, vimos que era um restaurante. Na verdade, uma lanchonete. Dessas de comida pra surfista: sanduíche natural, suquinho, açaí. Não era só isso que era diferente da nossa imagem mental da festa.</p>
<p><strong>Alemã:</strong> Mas só tem gente LOIRA</p>
<p>Olha, até aí, tudo bem. Surfista bota parafina no cabelo. Mas na terra do axé e da capoeira, tava um pouco estranho. Eu olhei pra turma com quem eu estava chegando. Fora eu e o candango capoeirista, era todo mundo loiro também. Eis que eu realizei&#8230;</p>
<p><strong>Baru: </strong>(mentalmente) É TODO MUNDO LOIRO</p>
<p>Ok, vocês ainda não estão chocados como eu estou, ou pelo menos não tão vendo como isso é bizarro. Eu estava na BAHIA, SALVADOR, terra do axé e centro da cultura Afro. Você anda na rua e vê aqueles negõe sagazes, aquelas meninas lindas. Eu ficava morrendo de inveja porque minha cor é de couro curtido e a deles, brilhante e linda, parece tecido mesmo, não sei explicar. Sem falar dos olhares, da auto confiança. O único negão que me deu bola tava sob efeito de biju. E eis que, na minha última noite, eu vou parar numa festa escandinava.</p>
<p>Sim, porque essa festa era:</p>
<p>1) Num restaurante pseudo natureba</p>
<p>2) De uns 20 estudantes Noruegueses</p>
<p>3) Uma festa de adolescentes bêbados</p>
<p>E fica pior: eram só 22h e nego já tava pra lá de Bagdad, assustando os funcionários e tudo. Os 4 brasileiros da festa (tirando eu) estavam feito cachorro na frente do forno de frango de padaria, e os loiros da minha turma rindo. Sim, eu estava enturmada com os outsiders, ia fazer o que. Numa festa de loiras, eu era a última pessoa a ser percebida pelos meus compatriotas. Restou-me virar Viking honorária. Ficamos naquele pedaço da Bahia empossado pelos escandinavos um bom tempo, até nos decidirmos por outro lugar. Mas eu aprendi, pelos meus coleguinhas &#8220;o sueco&#8221; e &#8220;o suíço&#8221;, que realmente, tal como era comentado por colegas meus na faculdade que eram viciados em heavy metal, o povo do norte mata ursos com os dentes e quebra pedras com a cabeça.</p>
<p>Me disseram os três &#8211; a alemã incluída &#8211; que eu me adaptaria bem ao norte. Eu disse que era frio demais pra mim. &#8220;Mas faz calor por uns dois meses no verão&#8221;, disse o suíço. &#8220;E eu vou passar o resto do ano deprimida?&#8221;</p>
<p>A resposta:</p>
<p>&#8221; : ( ( ( ( ( &#8220;</p>
<p>Aliás aposto que se eu fosse, ia acabar num terreiro de umbanda em plena Estolcomo.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Chinese lanterns aglow in a summer garden]]></title>
<link>http://ilocanoonline.wordpress.com/2009/09/07/chinese-lanterns-aglow-in-a-summer-garden/</link>
<pubDate>Tue, 08 Sep 2009 01:42:10 +0000</pubDate>
<dc:creator>joepadre</dc:creator>
<guid>http://ilocanoonline.wordpress.com/2009/09/07/chinese-lanterns-aglow-in-a-summer-garden/</guid>
<description><![CDATA[To a GI (genuine Ilocano), the warm, colorlful Chinese lantern-like green and ripe mix of paria hang]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="alignleft size-medium wp-image-1204" title="parparia" src="http://ilocanoonline.wordpress.com/files/2009/09/parparia1.jpg?w=300" alt="parparia" width="300" height="200" /></p>
<p>To a GI (genuine Ilocano), the warm, colorlful Chinese lantern-like green and ripe mix of paria hanging from the arbor of green paria vines in the middle of summer and those million tiny yellow flowers individually sitting on tendril-like filaments, each swinging playfully when the flowers are buzzed by  honeybees from dawn to dusk&#8211;well, the view is absolutely a mesmerizing feast for the eyes.  You could almost see the ripe fruits glow or hear their laughter when they burst open with their teeth-like red-coated seeds which eventually fall to the earth and sleep there through the sometimes harsh winter and, in late spring as if by clockwork, reawaken and begin the process of rebirth.</p>
<p>Pinacbet, anyone?  Or ginisa with mungo beans teased by a sprinkling of shrimps or succulent lechon, bagnet you say?  Chicken tinola with tender paria leaves&#8211;ah, that soup is all the therapy you need to feel reborn and energized!</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Aug 26, 2009 Punk Radio Cast Show 9]]></title>
<link>http://blaqartradio.wordpress.com/2009/09/06/mevio-player-8/</link>
<pubDate>Sun, 06 Sep 2009 23:57:41 +0000</pubDate>
<dc:creator>blaqartradio</dc:creator>
<guid>http://blaqartradio.wordpress.com/2009/09/06/mevio-player-8/</guid>
<description><![CDATA[Blaqart Radio is Sponsored by Zazzle.com there will be a brief 46 second commercial for Zazzle befor]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Blaqart Radio is Sponsored by Zazzle.com there will be a brief 46 second commercial for Zazzle befor]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[¡Monsanto!, ¿a qué sabe este maíz?]]></title>
<link>http://pipasdecoco.wordpress.com/2009/09/06/%c2%a1monsanto-%c2%bfa-que-sabe-este-maiz/</link>
<pubDate>Sun, 06 Sep 2009 14:38:30 +0000</pubDate>
<dc:creator>boigandreau</dc:creator>
<guid>http://pipasdecoco.wordpress.com/2009/09/06/%c2%a1monsanto-%c2%bfa-que-sabe-este-maiz/</guid>
<description><![CDATA[Si hace unos meses colgaba en Pipas de Coco un esclarecedor documental sobre los transgénicos llamad]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Si hace unos meses colgaba en Pipas de Coco un esclarecedor documental sobre los transgénicos llamado <a href="http://pipasdecoco.wordpress.com/2009/04/10/el-mundo-segun-monsanto/" target="_blank">&#8220;El mundo según Monsanto&#8221;</a>, así como hacía referencia a <a href="http://www.somloquesembrem.org/" target="_blank">una página</a> que buscaba dar información sobre transgénicos a los ciudadanos, hoy quiero presentarles <strong>COMBAT MONSANTO</strong>.</p>
<p>&#8220;Combat Monsanto&#8221; tiene un lema: &#8220;Que el mundo de Monsanto no sea el nuestro&#8221;. Quién mejor que ellos para presentarse:</p>
<p><!--more--></p>
<div id="alaune">
<p><em>&#8220;Bienvenid@s/os  a la nueva versión internacional del portal Combat-Monsanto.org.</em></p>
<p><em>De ahora en adelante, cabe la posibilidad de consultar nuestros articulos en francés, ingles y español. Desde ahora, nuestro combate se hace global, con el fin de difundir una información completa a la atención de todos los ciudadanos del mundo, sobre la verdadera cara de la empresa de biotecnología Monsanto.</em></p>
<p><em>En este portal, encontrarán, no sólo toda la información sobre los principales productos fabricados y comercializados por Monsanto, entre los cuales los <a href="http://www.combat-monsanto.es/spip.php?rubrique5" target="_blank">Organismos Modificados Genéticamente</a> (OMG) y el herbicida <a href="http://www.combat-monsanto.es/spip.php?rubrique6" target="_blank">Roundup</a>, pero también la <a href="http://www.combat-monsanto.es/spip.php?rubrique7" target="_blank">hormona lechera</a> artificiale (Posilac) o el <a href="http://www.combat-monsanto.es/spip.php?article231" target="_blank">Agente Naranja</a>.</em></p>
<p><em>En el menú Resistencias se halla toda la información sobre las <a href="http://www.combat-monsanto.es/spip.php?rubrique12" target="_blank">iniciativas de asociaciones</a>, pero tambien toda la <a href="http://www.combat-monsanto.es/spip.php?rubrique55" target="_blank">actualidad mundial</a> de los movimientos ciudadanos contra Monsanto, detallada país por país, en la sección <a href="http://www.combat-monsanto.es/spip.php?rubrique10" target="_blank">Un mundo de resistentes</a>.</em></p>
<p><em>Por último, la sección El sistema Monsanto les revela el lado oscuro de la empresa, sus metodos opacos de trabajo, sus apoyos por parte de <a href="http://www.combat-monsanto.es/spip.php?rubrique15" target="_blank">las administraciones</a>, la presión ejercida sobre los <a href="http://www.combat-monsanto.es/spip.php?rubrique18" target="_blank">investigadores científicos</a>, y da tambien las claves para descifrar <a href="http://www.combat-monsanto.es/spip.php?rubrique19" target="_blank">la propaganda</a> de Monsanto lanzada al gran público.</em></p>
<p><em>Muchos articulos contienen información difundida por la periodista francesa Marie Monique Robin en su señalado trabajo de investigación « El mundo según Monsanto”,que tuvó mucho exitó en Europa.&#8221;</em></p>
<p>La lucha contra Monsanto es la contínua lucha de los ciudadanos contra el poder de sus propìos gobiernos y el ansia de muchas multinacionales de ocupar espacios de poder que no les competen. Aquí, es España, se sospecha que varios funcionarios del Ministerio de Agricultura han actuado como &#8220;puente&#8221; entre la multinacional Monsanto y el Gobierno espaol, para que éste sea el único paria en Europa que legaliza el cultivo de transgénicos. ¡Olé la democracia!¡Viva el gobierno del pueblo que es envenenado por sus propios REPRESENTANTES!&#8230;.Qué asco de paisito&#8230;</p></div>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[am simtit libertatea acolo ...]]></title>
<link>http://vulupe.wordpress.com/2009/08/26/am-simtit-libertatea-acolo/</link>
<pubDate>Wed, 26 Aug 2009 00:09:48 +0000</pubDate>
<dc:creator>Marian Vulpe</dc:creator>
<guid>http://vulupe.wordpress.com/2009/08/26/am-simtit-libertatea-acolo/</guid>
<description><![CDATA[in continuarea randurilor de aici, nu pot sa nu postez si acest clip:     Oriunde in alta parte, ace]]></description>
<content:encoded><![CDATA[in continuarea randurilor de aici, nu pot sa nu postez si acest clip:     Oriunde in alta parte, ace]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[De ce iubim internetul?*]]></title>
<link>http://incercarisiidei.wordpress.com/2009/08/24/de-ce-iubim-internetul/</link>
<pubDate>Mon, 24 Aug 2009 13:55:20 +0000</pubDate>
<dc:creator>autoarea</dc:creator>
<guid>http://incercarisiidei.wordpress.com/2009/08/24/de-ce-iubim-internetul/</guid>
<description><![CDATA[Pentru mulţi dintre noi, Internetul a ajuns să fie singura dragoste împărtăşită, o dragoste fără năb]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><div>
<div>
<p>Pentru mulţi dintre noi, Internetul a ajuns să fie singura dragoste împărtăşită, o dragoste fără năbădăi, fără certuri, fără dureri de cap (deşi asta depinde de câte ore petreci în faţa monitorului), fără lacrimi, suspine şi reproşuri.<br />
Internetul ne iubeşte pe toţi în mod egal şi deşi se imprăştie în milioane (sau chiar miliarde) de astfel de iubiri virtuale, nimeni nu se simte neglijat, părăsit sau mai puţin atrăgător pentru că Internetul, amant neobosit, reuşeşte să trezească în oricine sentimentul iubirii absolute şi pe cel al confortului unei relaţii ce nu se va termina niciodată.<br />
Dacă în viaţa reală, femeile devorează fiecare rând din revistele glossy, întrebând paginile Cosmopolitan ca pe oracolul din Delphi cum să-i sucească minţile iubitului pentru ca el să nu-şi mai sucească gâtul uitându-se după altele şi bărbaţii, la rândul lor, se întâlnesc ca la cenaclul literar ca să dea de capăt cărţii numite generic « Ce gândesc femeile ? », în planul virtual, totul pare a fi edenic.<br />
Cuplul primordial, pentru generaţia de azi, nu mai e format din Adam şi Eva, ci din oricare dintre noi şi un www. Sau mai multe, după pofta inimii şi viteza conexiunii de Internet.<br />
Web-ul nu inşală, nu minte, nu uită când e ziua ta, nu te critică, nu ţipă la tine, nu se uită la meci sau la telenovele. Ba din contră. Internetul e lângă tine zi şi noapte, ştie să-ţi răspundă la orice întrebare, îţi arată că te ascultă atent când vorbeşti cu el (de câte ori n-aţi căutat ceva pe Google şi site-ul, înţelegător cu defectele voastre dar nu cu un aer de superioritate, v-a răspuns politicos « Aţi dorit să scrieţi… »), ştie nu doar când e ziua ta, dar iţi poate numi în 0.1 secunde 20 de personalităţi care au aceeaşi zi de naştere, are răbdare să te înveţe pas cu pas cum să faci orice (din păcate sau nu, o căutare după cuvântul « cum » are ca prim rezultat « Cum să spargi o parola de Yahoo ») şi aproape niciodată nu e prea ocupat pentru tine.<br />
Cum să nu iubim Internetul, când el ne arată zi de zi cât de mult ne iubeşte pe noi ?<br />
Mai mult, în ultima vreme, a devenit şi mai atent şi drăgăstos, odată cu apariţia blog-ului.<br />
În relaţia noastră cu Internetul, blog-ul e dovada supremă de iubire. El arată ca web-ul ne impărtăşeşte aspiraţiile, dorinţele şi visele de mărire, că ne e alături orice am vrea să facem, că ne inţelege frustrările şi complexele şi că e gata să preia asupra lui povara supărărilor şi a durerilor noastre.<br />
Scrii, pictezi, te pricepi la fotografii ? Blog-ul te ia de mână şi te prezintă celorlalţi, te face cunoscut, te ajută să ajungi mare. Te-a supărat şeful, colegul de birou, prietenul cel mai bun sau vânzătoarea de la magazinul din colţ ? Blog-ul nu-ţi va spune niciodată că exagerezi şi că astea sunt doar nimicuri, ci te va ruga să-i spui mai mult, să-ţi exteriorizezi sentimentele până când ele devin una cu virtualul şi…te simţi dintr-o dată mai bine.<br />
A fi online a devenit o adevarată virtute, pe când offline-ul e un stigmat care te transformă într-un paria al societăţii. « Gândesc, deci exist » aparţine deja unui trecut revolut. Pentru prezent, revelaţia conştiinţei de sine nu este catalizată decât de evidenţa faptului că trăieşti în mediul online. « Sunt online, deci exist » e crezul actual al (aproape) întregii lumi.<br />
Internetul e la câteva click-uri distanţă de a deveni o religie, iar adepţii ei, din ce în ce mai numeroşi, se închină azi la un chip pixelat.<br />
Şi dacă la început, Internet Cafe-ul a fost lăcaşul de cult al acestei religii în formare, acum puţini sunt cei care mai fac paradă de credinţa lor, cei mai mulţi alegând să aducă ofrande zeului Internetului în intimitatea casei lor, jertfind ore, zile şi nopţi întregi pe altarul megabiţilor conexiunii.<br />
Internetul ca religie şi-a încheiat perioada de prozelitism de multă vreme, fiindcă mirajul unei vieţi virtuale, în care poţi să fii oricine vrei, a făcut ca generaţii întregi să depună jurământul de credinţă încă de când mai nimeni nu ştia ce înseamnă online.<br />
Ne-am iubit cu o Fata Morgana crezând că e o aventură de o noapte şi ne-am trezit dimineaţa prinşi într-o relaţie de lungă durată. O căsătorie chiar, al cărei certificat e contractul semnat cu o companie care oferă servicii de Internet.<br />
Şi ne iubim la fel ca în prima zi sau poate de fapt mai mult pe zi ce trece.<br />
Totuşi, de ce iubim Internetul ?<br />
Pentru că dă fără să ceară nimic în schimb ? Pentru că suntem la adăpost de dezamăgiri, de a fi respinşi sau excluşi ? Pentru că e simplu şi nu presupune niciun efort ?<br />
Posibil. Însă universul compensatoriu pe care virtualul ni-l oferă ne privează din ce în ce mai mult de elemente esenţiale din realitate. Şi privaţiunea, pe care o resimţim chiar dacă nu o conştientizăm, ne leagă şi mai mult de Internet, într-o încercare disperată de a umple golurile.<br />
Relaţia cu Internetul e o relaţie-surogat. Fără îndoială.  Dar una fără compromisuri, fără complicaţii, fără probleme, într-un cuvânt, fără miez.<br />
Sau cum ar spune orice femeie Cosmo şi orice bărbat care a citit (şi a şi înţeles) din scoarţă în scoarţă cartea numită generic « Ce gândesc femeile? », Internetul e sex, nu dragoste.</p>
<p>*e un text mai vechi. care imi place. ar fi putut sa fie publicat in revista 22. din pacate, n-a fost. asa ca il public eu aici sa-i fac oarecum dreptate.</p>
</div>
</div>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Velocidade]]></title>
<link>http://poemasepensamentos.wordpress.com/2009/08/21/velocidade/</link>
<pubDate>Fri, 21 Aug 2009 17:49:42 +0000</pubDate>
<dc:creator>Mari</dc:creator>
<guid>http://poemasepensamentos.wordpress.com/2009/08/21/velocidade/</guid>
<description><![CDATA[Não se lembram do Gigante das Botas de Sete Léguas? Lá vai ele: vai varando, no seu vôo de asas cega]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="aligncenter" title="Velocidade" src="http://almacollins.zip.net/images/velocidade.jpg" alt="" width="400" height="278" /></p>
<p>Não se lembram do Gigante das Botas de Sete Léguas?<br />
Lá vai ele: vai varando, no seu vôo de asas cegas,<br />
as distâncias&#8230;<br />
E dispara,<br />
nunca pára,<br />
nem repara<br />
para os lados,<br />
para frente,<br />
para trás&#8230;</p>
<p>Vai como um pária&#8230;</p>
<p>E vai levando um novelo embaraçado de fitas:<br />
fitas<br />
azuis,<br />
brancas,<br />
verdes,<br />
amarelas&#8230;<br />
imprevistas&#8230;</p>
<p><span style="color:#ff0000;"><strong>Para ler o restante clique no link abaixo e conheçam nosso novo blog</strong></span></p>
<p><a href="http://www.poemasepensamentos.com.br/2009/08/21/velocidade/">http://www.poemasepensamentos.com.br/2009/08/21/velocidade/</a></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[La PARIA :  After-Party avec Payz Play Supa Disc Jockayz]]></title>
<link>http://payzplay.wordpress.com/2009/08/19/la-paria-after-party-avec-payz-play-supa-disc-jockayz/</link>
<pubDate>Wed, 19 Aug 2009 18:48:27 +0000</pubDate>
<dc:creator>ephiks</dc:creator>
<guid>http://payzplay.wordpress.com/2009/08/19/la-paria-after-party-avec-payz-play-supa-disc-jockayz/</guid>
<description><![CDATA[Je vous conseille d&#8217;aller voir l&#8217;exposition au cégep du vieux, il ya du talent là-dedans]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Je vous conseille d&#8217;aller voir l&#8217;exposition au cégep du vieux, il ya du talent là-dedans, dont nos amis Astro, Frank Lam, Mathilde Pigeon et Zema, pour ne nommer que ceux-là&#8230; J&#8217;y suis allé l&#8217;année dernière et j&#8217;ai vraiment aimé ce que j&#8217;ai vu.</p>
<p><img class="alignnone size-full wp-image-567" title="montage-web" src="http://payzplay.wordpress.com/files/2009/08/montage-web.jpg" alt="montage-web" width="450" height="337" /></p>
<p>Et venez nous voir au salon officiel le 4 septembre, ça va être le shiznitte!!!</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[De ce iubim internetul?*]]></title>
<link>http://ofatacarescrie.wordpress.com/2009/08/18/de-ce-iubim-internetul/</link>
<pubDate>Mon, 17 Aug 2009 21:41:10 +0000</pubDate>
<dc:creator>aia care scrie</dc:creator>
<guid>http://ofatacarescrie.wordpress.com/2009/08/18/de-ce-iubim-internetul/</guid>
<description><![CDATA[Pentru mulţi dintre noi, Internetul a ajuns să fie singura dragoste împărtăşită, o dragoste fără năb]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Pentru mulţi dintre noi, Internetul a ajuns să fie singura dragoste împărtăşită, o dragoste fără năbădăi, fără certuri, fără dureri de cap (deşi asta depinde de câte ore petreci în faţa monitorului), fără lacrimi, suspine şi reproşuri.<br />
Internetul ne iubeşte pe toţi în mod egal şi deşi se imprăştie în milioane (sau chiar miliarde) de astfel de iubiri virtuale, nimeni nu se simte neglijat, părăsit sau mai puţin atrăgător pentru că Internetul, amant neobosit, reuşeşte să trezească în oricine sentimentul iubirii absolute şi pe cel al confortului unei relaţii ce nu se va termina niciodată.<br />
Dacă în viaţa reală, femeile devorează fiecare rând din revistele glossy, întrebând paginile Cosmopolitan ca pe oracolul din Delphi cum să-i sucească minţile iubitului pentru ca el să nu-şi mai sucească gâtul uitându-se după altele şi bărbaţii, la rândul lor, se întâlnesc ca la cenaclul literar ca să dea de capăt cărţii numite generic « Ce gândesc femeile ? », în planul virtual, totul pare a fi edenic.<br />
Cuplul primordial, pentru generaţia de azi, nu mai e format din Adam şi Eva, ci din oricare dintre noi şi un www. Sau mai multe, după pofta inimii şi viteza conexiunii de Internet.<br />
Web-ul nu inşală, nu minte, nu uită când e ziua ta, nu te critică, nu ţipă la tine, nu se uită la meci sau la telenovele. Ba din contră. Internetul e lângă tine zi şi noapte, ştie să-ţi răspundă la orice întrebare, îţi arată că te ascultă atent când vorbeşti cu el (de câte ori n-aţi căutat ceva pe Google şi site-ul, înţelegător cu defectele voastre dar nu cu un aer de superioritate, v-a răspuns politicos « Aţi dorit să scrieţi… »), ştie nu doar când e ziua ta, dar iţi poate numi în 0.1 secunde 20 de personalităţi care au aceeaşi zi de naştere, are răbdare să te înveţe pas cu pas cum să faci orice (din păcate sau nu, o căutare după cuvântul « cum » are ca prim rezultat « Cum să spargi o parola de Yahoo ») şi aproape niciodată nu e prea ocupat pentru tine.<br />
Cum să nu iubim Internetul, când el ne arată zi de zi cât de mult ne iubeşte pe noi ?<br />
Mai mult, în ultima vreme, a devenit şi mai atent şi drăgăstos, odată cu apariţia blog-ului.<br />
În relaţia noastră cu Internetul, blog-ul e dovada supremă de iubire. El arată ca web-ul ne impărtăşeşte aspiraţiile, dorinţele şi visele de mărire, că ne e alături orice am vrea să facem, că ne inţelege frustrările şi complexele şi că e gata să preia asupra lui povara supărărilor şi a durerilor noastre.<br />
Scrii, pictezi, te pricepi la fotografii ? Blog-ul te ia de mână şi te prezintă celorlalţi, te face cunoscut, te ajută să ajungi mare. Te-a supărat şeful, colegul de birou, prietenul cel mai bun sau vânzătoarea de la magazinul din colţ ? Blog-ul nu-ţi va spune niciodată că exagerezi şi că astea sunt doar nimicuri, ci te va ruga să-i spui mai mult, să-ţi exteriorizezi sentimentele până când ele devin una cu virtualul şi…te simţi dintr-o dată mai bine.<br />
A fi online a devenit o adevarată virtute, pe când offline-ul e un stigmat care te transformă într-un paria al societăţii. « Gândesc, deci exist » aparţine deja unui trecut revolut. Pentru prezent, revelaţia conştiinţei de sine nu este catalizată decât de evidenţa faptului că trăieşti în mediul online. « Sunt online, deci exist » e crezul actual al (aproape) întregii lumi.<br />
Internetul e la câteva click-uri distanţă de a deveni o religie, iar adepţii ei, din ce în ce mai numeroşi, se închină azi la un chip pixelat.<br />
Şi dacă la început, Internet Cafe-ul a fost lăcaşul de cult al acestei religii în formare, acum puţini sunt cei care mai fac paradă de credinţa lor, cei mai mulţi alegând să aducă ofrande zeului Internetului în intimitatea casei lor, jertfind ore, zile şi nopţi întregi pe altarul megabiţilor conexiunii.<br />
Internetul ca religie şi-a încheiat perioada de prozelitism de multă vreme, fiindcă mirajul unei vieţi virtuale, în care poţi să fii oricine vrei, a făcut ca generaţii întregi să depună jurământul de credinţă încă de când mai nimeni nu ştia ce înseamnă online.<br />
Ne-am iubit cu o Fata Morgana crezând că e o aventură de o noapte şi ne-am trezit dimineaţa prinşi într-o relaţie de lungă durată. O căsătorie chiar, al cărei certificat e contractul semnat cu o companie care oferă servicii de Internet.<br />
Şi ne iubim la fel ca în prima zi sau poate de fapt mai mult pe zi ce trece.<br />
Totuşi, de ce iubim Internetul ?<br />
Pentru că dă fără să ceară nimic în schimb ? Pentru că suntem la adăpost de dezamăgiri, de a fi respinşi sau excluşi ? Pentru că e simplu şi nu presupune niciun efort ?<br />
Posibil. Însă universul compensatoriu pe care virtualul ni-l oferă ne privează din ce în ce mai mult de elemente esenţiale din realitate. Şi privaţiunea, pe care o resimţim chiar dacă nu o conştientizăm, ne leagă şi mai mult de Internet, într-o încercare disperată de a umple golurile.<br />
Relaţia cu Internetul e o relaţie-surogat. Fără îndoială.  Dar una fără compromisuri, fără complicaţii, fără probleme, într-un cuvânt, fără miez.<br />
Sau cum ar spune orice femeie Cosmo şi orice bărbat care a citit (şi a şi înţeles) din scoarţă în scoarţă cartea numită generic « Ce gândesc femeile? », Internetul e sex, nu dragoste.</p>
<p>*e un text mai vechi. care imi place. ar fi putut sa fie publicat in revista 22. din pacate, n-a fost. asa ca il public eu aici sa-i fac oarecum dreptate.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Obrigada, volte sempre!]]></title>
<link>http://artesmenores.wordpress.com/2009/08/03/obrigada-volte-sempre/</link>
<pubDate>Mon, 03 Aug 2009 14:48:08 +0000</pubDate>
<dc:creator>baru</dc:creator>
<guid>http://artesmenores.wordpress.com/2009/08/03/obrigada-volte-sempre/</guid>
<description><![CDATA[Ontem minha tia veio aqui fazer uma visita e trouxe uma amiga. Eu achei tranquilo isso, até porque h]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Ontem minha tia veio aqui fazer uma visita e trouxe uma amiga. Eu achei tranquilo isso, até porque há 3 anos atrás, eu fui na casa dessa amiga e tudo. Reciprocidade, certo? Na verdade eu não convido qualquer um pra minha casa, mas se ligarem pedindo pra vir, eu não sei dizer &#8220;não vou estar&#8221;, ou qualquer desculpa do tipo. Recebo, ofereço água, café, o que tiver.</p>
<p>Pois a amiga veio e aprovou o meu apartamento, disse que estava estiloso. Ao ver a cozinha, disse, ah, é boa, cabe fogão, você não vai cozinhar muito mesmo&#8230;</p>
<p>- Não, eu cozinho. Cozinho todos os dias, adoro cozinhar.</p>
<p>Corta para a cara de espanto #1 da visita. Outras caras de espanto se seguiram, e eu devia ter prestado mais atenção.</p>
<p>Nota mental: Porquê as pessoas assumem que eu não gostaria de cozinhar?</p>
<p>Depois, sentada no meu sofá, ela continua: aprova que eu não tenha TV. </p>
<p>Nota mental: Porquê ela tá achando que eu não tenho TV? Eu tenho um computador, vejo bobagem nele todo dia. Não ter TV não é nenhum veganismo intelectual da minha parte.</p>
<p>Daí começamos a conversar sobre cultura e tudo mais, e quando falamos de cinema, ela vai citando que fez cursos na Casa do Saber e tal, dá o pedigree do professor, mas nenhuma idéia própria. É um perigo isso pra mim, porque eu me empolgo a falar e a pessoa fica sempre surpresa. Eu não posso dizer onde li isso porque eu que pensei, é condensação de experiência e não nota taquigráfica. Não acho nada de mais querer ser diletante, as pessoas que tem curiosidade e querem matá-la estão no seu direito. Mas fatalmente acabo dando uma de professora. Eu sei que ofende. Eu devia ter me controlado mais. Mas é muito difícil ouvir alguém falando algo e esperar que eu concorde. Na minha cabeça, uma conversa se dá com: uma pessoa fala, a outra também, as idéias se encontram no ar e vão virando outras coisas. Isso de falar esperando que alguém concorde é, pra mim, reservado para momentos cersibon entre eu e a Juju.</p>
<p>Mas a moça foi me deixando falar e dando corda e tal, e eu me descontrolei. Fiquei pensando lá no fundo, nossa, será que lá vem o comentário passivo agressivo? Claro que sim, é o eterno retorno! (piada intelectualesca, ignorem)</p>
<p>&#8220;Poxa Bárbara, na sua idade não deve ter ninguém assim que nem você, você nem deve ter muitos amigos! Deve todo mundo te achar uma esnobe quando você começa a falar essas coisas. Deve todo mundo te achar um ET! Que bom que você tá tentando o doutorado, é a sua cara mesmo!&#8221;</p>
<p>Vou programar um choque pra toda vez que eu começar a falar feito professora.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Anti-Intellectualism]]></title>
<link>http://artesmenores.wordpress.com/2009/07/22/anti-intellectualism/</link>
<pubDate>Wed, 22 Jul 2009 17:41:01 +0000</pubDate>
<dc:creator>baru</dc:creator>
<guid>http://artesmenores.wordpress.com/2009/07/22/anti-intellectualism/</guid>
<description><![CDATA[Hoje me lembrei desse vídeo ótimo do Ze Frank. (vejam, por favor!) Tenho a maior empatia pela frustr]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Hoje me lembrei desse <a href="http://a10.video2.blip.tv/0960000027471/Zefrank-050506908.mov">vídeo ótimo do Ze Frank</a>. (vejam, por favor!)</p>
<p>Tenho a maior empatia pela frustração do Ze Frank. Eu também sei o que é fazer um post e receber um comentário irritante. Isso porque, por trás da minha escrita aqui, existem alguns fatos:</p>
<p><strong>Fato #1</strong> Eu tenho mil coisas na cabeça o tempo todo. O TEMPO TODO. Qualquer coisa é estímulo pra eu pensar alguma coisa. Quase nunca eu penso por meio de linguagem verbal. Eu penso visualmente. Quando eu desenvolvo um pensamento verbal, é através de escrita e de conversa. Eu gosto de escrever, de caminhar por aí, de tirar fotos, de desenhar, de conversar, porque ajuda a desembaraçar meus pensamentos. Mas sou uma pessoa visual. E como é o que mais ocupa a minha cabeça, eu gosto de um silêncio. Bem, na verdade, é mais uma &#8220;não presença dos outros&#8221;, o que me leva ao</p>
<p><strong>Fato #2</strong> Eu tenho empatia. Se uma pessoa perto de mim está desconfortável, eu fico desconfortável. Se está irritada, eu fico irritada. Se está triste, eu fico triste. Tanto que sou capaz de me anular. Eu acabo somando às coisas que andam embaraçando meu pensamento outras tantas que sou completamente incapaz de resolver. É bom ser assim quando você encontra uma pessoa que também tem empatia pelos outros, assim, você não se sente mastigada e jogada fora. Pessoas assim não nascem em árvore.</p>
<p>Assim, quando eu vejo um filme, eu não estou dando uma de sabichona ao começar a falar de como identifiquei isso ou aquilo. Quando vejo um filme, eu vejo o filme, cada segundo, cada expressão: filme é visual, silencioso, plano. Acho ótimo pra me ajudar a organizar a cabeça. Sempre que depois de um filme eu tenho alguém com quem falar sobre ele, desenvolvo um monte de idéias verbais. Então filmes, obras de arte, caminhadas pelas ruas, pela praia, tudo isso me ajuda a organizar minha cabeça pra que, quando eu vá falar ou escrever, eu possa realmente externalizar o emaranhado da minha cabeça e ficar em paz. Sentir que faço parte do mundo. Se não faço isso, fica tudo dentro, sem que nada meu tenha contato com o de fora.</p>
<p>Pessoas já não te dão essa chance. E eu prefiro pessoas. Conviver com pessoas te dá instantaneamente essa sensação de estar completa: não ser só interior mas também exterior. O problema é achar pessoas que não entendam como eu funciono e acreditem que eu sou reservada e observadora porque:</p>
<p>#1 Sou esnobe</p>
<p>#2 Sou metida</p>
<p>#3 Minha vida é fácil e eu sempre tive tudo na boca, com colher de ouro</p>
<p>#4 Não sei o que é sofrer</p>
<p>#5 Não mereço o que tenho</p>
<p>#6 Complico demais a vida</p>
<p>#7 Penso demais</p>
<p>#8 Sou boring e certinha</p>
<p>#9 Sofro à toa</p>
<p>#10 Sou frágil</p>
<p>E coisa e tal.</p>
<p>Eu sei que tem gente que curte ficar de bobeira, vendo filme só pra ter pra onde olhar enquanto come pipoca. Tem gente que acha essencial ter razão. Tem gente que acha que só vai ser amado se for o melhor do mundo. Cada um no seu quadrado. Não acho bom nem ruim.</p>
<p>Eu só acredito que existem algumas pessoas que amam a gente pelo que a gente é, e ficam felizes que a gente insiste em ser a gente mesmo.</p>
<p>PS: Foi mal pelo gente gente gente. É meu <a href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Anti-intelectualismo">anti-intelectualismo</a>. (alarme de ironia, beep)</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
