Gelezen in Het Nieuwsblad:
De Antwerpse Seefhoek verbergt een creatieve en industriële parel: Rodec, hét absolute wereldmerk voor mengpanelen en versterkers, de muziekinstrumenten van de dj. Weinigen weten het waarschijnlijk, maar Rodec is geen Amerikaans of Japans merk. Het is volledig van Belgische en zelfs Antwerpse oorsprong. ‘Dat is misschien typisch Belgisch, die bescheidenheid. Als we Nederlanders waren, zou iedereen wel weten dat we hier zitten’, zucht directeur Sabine Coupille. Toch kent elke topdiskjockey ter wereld het merk en prijkt het logo op de meeste discobars en mengtafels. ‘Onze duurzaamheid is onze troef’, verduidelijkt Coupillie. ‘Wie een Rodec koopt, weet dat het toestel jarenlang meegaat. We draaien niet mee met alle trends, maar kiezen resoluut voor duurzaamheid. Zo herstellen we hier nog steeds mengtafels uit de jaren zeventig. Wij doen nooit toegevingen op de kwaliteit, hoogstens op het design.’ Daarom zijn de Rodec-modellen bijna allemaal zwartwit, een beetje ouderwets zelfs. ‘Je kan ze ook klassiek en professioneel noemen’, reageert ze. Toch is dat niet de enige reden dat de mengpanelen in de smaak vallen bij de topdj’s, meent commercieel directeur Steve Van Hoof, die regelmatig zelf de draaitafels in discotheken beroert: ‘Onze toestellen klinken goed. De concurrenten maken mengtafels, wij hifi. Wij staan vooral bekend voor de bassen: onze typische vette bas.’ (..)
Rodec is sinds enkele jaren gevestigd in de Duboisstraat, tussen het park Spoor Noord en het Sint-Jansplein. Daarvoor huisde de fabriek op het Zuid. ‘Het werd daar te klein voor ons. Maar we wilden zeker niet naar een onpersoonlijk industriepark. We zochten eerst naar een nieuw adres op het Zuid, maar vonden niets geschikt. Op het hippe Zuid was geen plaats meer voor ons hippe merk. Daarom trokken we naar hier. Iedereen verklaarde ons zot, toen we naar deze ruige wijk verhuisden. Dat is zelfmoord, klonk het. Maar het ging toen zo slecht hier, dat het alleen kon verbeteren. En dat gebeurt ook. Dat zie je elke dag. Het is hier ondertussen een toffe buurt’, besluit Coupillie.

Meer info is te vinden via www.rodec.be.

Op 27 februari 2003 opende de Perrierhal in de Viséstraat in Antwerpen Noord zijn deuren als buurtsportloods. Met sportloodsen zoals de Perrierhal werkt de stad aan laagdrempelige sportinfrastructuren. Buurtsporthallen als de Perrierhal zijn eenvoudiger ingericht, minder sporttechnisch uitgebouwd en richten zich voornamelijk tot sportstimulerende verenigingen uit de buurt. Om de voortgang van de werken aan het Park Spoor Noord niet te vertragen werd de oorspronkelijke Perrierhal afgebroken. Wegens het grote aantal sportbeoefenaars besliste het stadsbestuur om opnieuw een tijdelijke sporthal te voorzien. De “Buurtsportballon” opende op maandag 29 oktober 2007 de deuren voor het publiek. Deze nieuwe opvallende buurtsportballon (lengte 60m, breedte 30m) kan opgedeeld worden in verschillende deelruimten zodat meerdere sporten tegelijk kunnen beoefend worden zoals zaalvoetbal, basketbal, volleybal, badminton, tafeltennis, zelfverdedigingssporten, aerobics, turnen,…
De uitleendienst en de kantoren van Buurtsport verhuisden tijdelijk naar de Slachthuislaan. Als de nieuwe buurtsporthal in de vernieuwde WDT-loods in het Park Spoor Noord in 2011 afgewerkt is, zal iedereen daar zijn intrek kunnen nemen en maakt de buurtsportballon plaats voor outdoor basketbalvelden.

Voor meer informatie over de buurtsportballon check je de website van de stad Antwerpen.

Gelezen in de Gazet van Antwerpen:
Op het De Coninckplein komt een definitief urinoir en ook in Park Spoor Noord en op de Rooseveltplaats worden er geplaatst. Al iets meer dan een jaar staat op het De Coninckplein een tijdelijke plaszuil. In 2010 wordt die vervangen door een permanent urinoir.
“Uit de eerste ervaringen blijkt dat we op het Park Spoor Noord meer sanitaire voorzieningen nodig hebben”, zegt Guy Lauwers, schepen van Stads- en Buurtonderhoud. “Aan de Franklin Rooseveltplaats is veel hinder van wildplassers. Aan het Atheneum van Antwerpen staat wel een plaszuil, maar dat is niet genoeg. Ik hoop openbare toiletten te kunnen onderbrengen in één van de gebouwtjes van De Lijn op de Franklin Rooseveltplaats. De gesprekken met De Lijn zijn volop bezig.”

Lees het volledige artikel via de Gazet van Antwerpen.

Via een poll van De Nieuwe Antwerpenaar – ‘Wat was uw favoriete gratis luilekkerplek deze zomer’ – werd duidelijk dat het nieuwe Park Spoor Noord in Antwerpen Noord niet alleen geliefd is bij de inwoners van Antwerpen Noord maar ook bij alle Antwerpenaren.

Kleine Oscar werd 4. Dat werd zaterdag gevierd door ouders en vrienden. Feest.
Poppenkast in Park Spoor Noord. Kindjes, wind en kleuren. En een schaap dat zei dat het een wolf was…

Jaren geleden woonde ik even tegenover de Watertorens van de Halenstraat. Het was een van de moeilijkste periodes uit mijn leven. Ik had problemen die niet bij mijn leeftijd pasten. Ik was nog maar net meerderjarig, en had zorgen die ik echt niemand toewens. Uren zat ik toen naar buiten te staren, soms met zelfmedelijden, soms met ernst en soms met verdriet. De aanblik van deze watertorens was een soort troost. Ik vertelde ze al mijn angsten.
Toen waren ze vervallen en verroest. Ze stonden daar werkloos, vergeten, aan de overkant van de straat. Naast de carwash. Als twee broers, de wachters op de grens van de seefhoek. Hun enige vijand was de tijd die hun roestige lichamen aanvrat.

Ik vond ze prachtig. Ik vond hun verhoudingen, hun lijn en hun grootte meesterlijk. Ik heb honderden schetsen en tekeningen van ze gemaakt. In de aquarellen die ik maakte waren hun hoofden rood van de roest en hun lijven groen van het mos. Nu – opgepoetst – zijn hun hoofden groen van frisse verf en hoop. En hun lijven mooi rood van de gekuiste bakstenen.
Hun waardigheid werd met verf en respect hersteld. Ze waken nu over Park Spoor Noord. En net zoals hun zorgen van toen nu voorbij zijn, zijn ook mijn problemen van toen verdwenen. We zijn allemaal weer trots en netjes.

Iedere keer als ik er passeer wil ik stoppen om foto’s te maken, maar het komt er in feite nooit van. Ik vloek altijd dat ik hun vriendschap onwaardig ben…
Maar vorig weekend reed ik twee keer met de auto voorbij en stond het licht een beetje verder op rood. Ik kwam – zonder het zo bedoeld te hebben – twee keer tot stilstand naast mijn oude vrienden. Mijn 50mm-lens kan hun grootsheid niet vangen (zeker niet raprap vanuit de auto), maar ik liet de kans niet passeren.
Ooit maak ik van deze twee heren het portret dat ze verdienen…

Geen dag te vroeg kwam ze, die vakantie. Voor mij liggen vier dagen verplichte onthaastingskuur. Nu ja, op dit moment, dinsdagavond, dus nog drie.

Dat het verdorie moeilijk is. Ik verplicht mijn lijf om uit te slapen, maar mijn hoofd wordt klokvast klaarwakker om 9 uur ’s ochtends. Ik dwing mijn lichaam tot rust in de hangmat in het park-achter-de-hoek en het geniet, het geniet! Maar mijn geest blijft dwangmatig plannen en to-dolijstjes maken. Ik moet nog dit en ik moet nog dat en ik zou daar nog moeten kunnen passeren morgen en die taak is al maandenlang blijven liggen en die vriendin heb ik al zo lang niet meer gezien en…

Ik weet dat het weer een paar dagen gaat duren vooraleer mijn hoofd ook met vakantie is. De kunst is zo snel mogelijk te stoppen met alles efficiënt te willen plannen. Om mijn kopje leeg te maken en te verhinderen dat er meteen nieuwe dingen in worden gestopt. Agenda hardnekkig leeg houden, ondanks honderd-en-één leuke ideeën en voorstellen van vrienden en familie.

Pas dan dringt het echte vakantiegevoel helemaal door. Dus sorry, dear friends en family en zelfs Held, maar deze week is voor mij. Lekker voor mij alleen. He-le-maal voor Lieve. Want een workaholic als ik heeft soms een persoonlijke afkickkuur nodig. En die bestaat deze week uit veel nietsdoen, veel lezen, veel zonnen in het park en veel shopppen.

Wie zin heeft om mij bij deze bezigheden te vergezellen, mag mij daarentegen altijd onverwacht contacteren. Altijd welkom, als ik het maar niet in mijn agenda moet zetten.

Ook nog van gisteren. De twee zou mij part even goed uit Italië kunnen komen, maar nee, het was gewoon een dagje in het park…

Lentefeest in Park Spoor Noord. Jammer dat het weer een beetje somber was vandaag…
Het is een speciaal park, met aparte stukken, diverse sfeertjes, uiteenlopend volk.
In de hangar werden allerlei selfmade spulletjes verkocht. Een kleurrijk allegaartje van handige vrouwen en mannen bijeen.

Het plafond van de hangar is prachtig afgewerkt en op het hele terrein zijn mooie plekken te zien. Het oude spoorwegemplacement is weg, maar er blijven nog kleine restanten van over. Het blijft natuurlijk jammer dat ze al die mooie gebouwen hebben afgebroken voor dit vreemde open park, maar goed; ze hebben hun best wel gedaan…

het prachtige plafond.

Cargo – Park Spoor Noord – Antwerpen

Opening Park Spoor Noord – Antwerpen

Op de opening van het Park Spoor Noord werd ik aangesproken door Keltoum. Deze sympathieke dame werkt voor indymedia en ze vroeg me of ik niet wou meewerken voor Antwerpen. Uiteraard! Met een week vertraging heb ik uiteindelijk een selectie van mijn foto’s *KLIK* op Indymedia gezwierd. Als “citizen journalist” zal ik nog wat mogen werken aan mijn snelheid

25 mei, Dag van het Park, was het eveneens de opening van de westkant van Park Spoor Noord. Het park, dat uiteindelijk 7 hectare groter gaat zijn dan het Stadspark, is eigenlijk meer een gigantische grasweide met een paar boompjes en een skate-/bmx-bowl onder de brug. Het gebrek aan bomen zou het veiliger maken en op zich is er natuurlijk niets mis mee, zoveel open ruimte. Ik zou er over een paar jaar een festivalletje organiseren (een kleinere versie van T in the Park, misschien? Met dit jaar trouwens een line-up om u tegen te zeggen).

Maar kom, een paar fotootjes van 25/05:

Grafitti onder de brug:

Sumoworstelen^^:

De indrukwekkende skate- en bmx-bowl:

Ballonzakken -ofzoiets:

Het kindje had eerst schrik voor dat “imposant groot zwart ding” maar toen ik mijn camera van dichtbij liet zien en hem een keer door de zoeker liet zien, was de schrik snel over. Mama liet hem haar zonnebril opzetten en hij poseerde als een echt fotomodel. Een van de vele leuke momenten tijdens de opening van het Park Spoor Noord in Antwerpen. Meer van deze leuke foto’s volgen nog.