Hace un mes mas o menos tuvimos un domingo muy bueno. Preparamos un mate y nos fuimos al laguito cerca de nuestra casa, y alimentamos a los patitos. A mi, no me gusta hacer nada en domingo. Por eso fue tan bueno….:o)

Yo y mi amiguito

Un pato muy feo….o es tan feo que es lindo?

Dany con el mate

Alimentando a los patos

Patos y patitos

Patitos, ay que lindo!

Arboles

Para concienciar a la gente sobre los patos os ponemos las fotos de algunos patos famosos que todo el mundo conoce que han colaborado con donaciones a ayudar a los patos menos favorecidos.

 El pato Lucas donó mil dólares para la creación de un albergue para patitos.

El pato Donald y Daisy nos ayudaron con la creación de este blog.

El tio Gilito con su fortuna tiene apadrinados a 15.000 patos.

El Conde Pátula acogió en su mansión de Pensilvánia a un montón de patitos antes de que construyéramos el albergue.

Os ponemos estos ejemplos para que os conciencies de lo importante que son vuestras donaciones.

dosisdiarias.com

Juego de logica, una serie de problemas que tendras que resolver, con patos como tablero

Todos sabiamos que los patos intentarian dominar el mundo, lo que no sabiamos era que lo conseguirian tan pronto, NOOOOO! 

Hasta han entrado en la mente de los niños más pequeños y los han poseido…

*Dans din buric*(belly dance) este un gen de dans care in general in ideea multora (daca-si fac vre-o idee ) este ca-i vorba de miscarea provocativa a sinilor si a coapselor.
Ideea este gresita. Impresia este gresita.
Ca origine a fost conceput ca miscarile corpului sa atraga, sa aprinda imaginatia, patosul. Dar prezentarea acestui dans, nu-si are ca scop sexualitatea corpului ci senzualitatea.
Si anume, miscarile implica o fantastica coordonare, si izolare a diferitelor parti ale corpului.
Nu sinii sint aceia de exemplu care trebuiesc miscati. Ci umerii, sau miinile. 
Cind sinii dau senzatia ca urca si coboara, de fapt miscarea implica o serie de alti muschi, si nu bustul. Sau de exemplu miscarea coapselor, care par ca si cum ar tremura, implica de fapt miscarea genunchilor si nu numai.  Renumitul *Shimmy*!
La nivel profesional, este un dans greu, care necesita multa coordonare, ritm dar in totala relaxare a corpului si totusi in total control al muschilor si armoniei combinatiei miscarilor.
La nivel profesional, genereaza o postura corecta a corpului, confidenta, feminitate.
La amatoare in necunostinta totala a ceea ce de fapt trebuie sa fie , dansul din buric, apare ca un mesaj sexual de uita-te la piept, solduri si cum se salta. Si e pacat..
Pentru ca , belly dance, este o arta!

Por fin llegamos a Brujas y nos recibe un puente construido de madera y hierro que nos invita a explorar un pequeño paraje boscoso rodeado de un lindo lago con gansos y patos. Siguiendo a nuestra guía que nos hace detenernos para comentarnos un poco sobre lo que es Brujas, un poblado que se encuentra a 90 km al noroeste de la capital de Bélgica (Bruselas), y que antigüamente se dedicaba al comercio de lana y a la elaboración de cerveza, mientras la guía hablaba mi interés era otro, ya saben tomar fotos como enagenado, ya que la belleza que me rodeaba era increíble, el mismo lago que nos dio la bienvenida seguía por aquí y del otro lado se veían construcciones dignas de postal. Para no perder mi costumbre el grupo del tour emprendió su camino mientras yo tomaba fotos, a lo lejos los puede ver y corrí para alcanzarlos no sin antes tomar otras fotos de la Universidad de Brujas llamado Colegio de Europa.
www.coleurope.eu/

Direcionado a estudantes e profissionais de comunicação, além de representantes da comunidade acadêmica, o evento tem o objetivo de debater propostas sobre o tema central “Qualidade de Conteúdo e Formação Superior”. A programação apresenta painéis com especialistas das áreas de comunicação e educação para discutir assuntos como a relação entre setor acadêmico e  qualidade da informação, além de tópicos ligados à formação profissional do jornalista. Durante o encontro haverá também um mini-curso sobre técnicas de produção de pauta.

Quem organiza – FIP – Faculdades Integradas de Patos

Onde – Rua Floriano Peixoto, 223, Centro – Patos/PB

Quando – de 11 a 13 de novembro de 2009

Valor – gratuito

Telefone – (83) 3421-2742

Twitter – @fiponline

Site – FIP

Para mais informações sobre inscrições, programação e outros, acesse o site da instituição.

Fonte: Portal Paraiba.com.br

En 2008, sólo se encontraron 25 patos adultos de la especie pochard de Madagascar.

Conservacionistas dieron el primer paso en la búsqueda por salvar al pato más raro del mundo, el pochard de Madagascar cuyo nombre científico es Aythya innotata.

Tras enfrentar dificultades debido a un severo clima y enfermedades, un equipo de expertos logró completar una instalación para la cría en cautiverio de estos patos.

El plan de rescate fue diseñado luego que los científicos se dieran cuenta de que estos ejemplares estaban a punto de extinguirse.

Se pensaba que el pochard de Madagascar se había extinguido a finales de la década de 1990, pero fueron redescubiertos en 2006 y ahora integran la lista de las especies críticamente amenazadas.

El proyecto involucró al Durell Wildlife Conservation Trust así como el Wildfowl and Wetlands Trust (WWT)

Estas aves se encuentran en un lago volcánico en Madagascar.

Durante una visita de reconocimiento al lago a principios de este año, sólo se avistaron seis hembras y se recogió evidencia de que polluelas de apenas unas semanas de nacidas habían muerto.

Por ello, se tomó la decisión de proteger a los pocos patos que quedaban mediante un programa de cría en cautiverio.

Las aves sobreviven en un lugar donde la alteración humana es mínima.

Observando a los patos

Científicos monitorearon a las aves durante la temporada de reproducción y se dieron cuenta cuándo las patas estaban preparándose para poner huevos.

Seguidamente los especialistas volaron a Madagascar para colocar los preciosos huevos en cautiverio.

El doctor Glyn Young del Durrel Wildlife Conservation Trust dijo que había sido “una carrera contra reloj” llegar al lago antes de que los huevos comenzaran a ser empollados.

“Fuertes tormentas eléctricas habían retrasado nuestra llegada al país. Una vez que el equipo pasó por la aduana, tuvimos que esperar tres días mientras reparaban un puente que era la única vía de acceso al lago”, comentó.

Según los expertos, fue un viaje muy delicado que duró ocho horas.

“¡Para empeorar las cosas, tras haber llegado al lago todo el equipo se enfermó!”, añadió Young.

Sin embargo,luego de todas las dificultades el equipo tomó parte de un hotel local para crear una instalación temporal de cría de patos en cautiverio.

Posteriormente, el equipo viajó al lago y removió un lote de huevos listos para empollar ubicado en un nido cerca del lago.

“Los huevos fueron empollados al lado del lago”, afirmó Andrew Terry del Durrel Wildlife Conservation Trust.

“Instalamos un laboratorio en una carpa con todos los equipos y las polluelas salieron del cascarón en una incubadora”, agregó.

Los polluelos recién nacidos fueron trasladados a la instalación de cría en cautiverio en un vehículo de doble tracción.

“Se trató de un delicado viaje de ocho horas en vías de mala calidad”, dijo Terry.

Peter Cranswick de WWT señaló que: “”Llevar a estas aves para que sean criadas en cautiverio forma parte de un proyecto de conservación de 20 ó 30 años que también ayudará a restaurar los pantanos de la región”.

Se informó que los ocho patitos rescatados se encuentran en buen estado de salud. Ellos representan una gran proporción de la población ya que en 2008, sólo fueron encontradas 25 aves adultas.

Los trabajos continúan y el equipo intentará dejar a salvo dos nidadas más en las próximas semanas.

Emellanåt besöker jag Jojo Falks blogg/hemsida. Hon är frilansande illustratör och jobbar bland andra för välkända barn- och ungdomstidningen Kamratposten och SKTF.s tidning Social Qrage, om socialt arbete. Jag gillar verkligen Jojos stil och den funkar väldigt bra ihop med de texter hon illustrerar. Bilderna gör det de ska: lyfter texten och innehållet.

Tidningen Social Qrage kände jag faktiskt inte till innan. Upplägget verkar spännande. I varje nummer av tidningen presenteras ett etiskt dilemma med koppling till socialtjänstens och omsorgens verksamhet.  Ett av de dilemman som presenterats är brukaren Hasse som röker så att ingen vill gå dit eftersom hela lägenheten stinker och han envisas med att röka under besöken. I dilemmat funderar enhetschefen på om personalen verkligen ska behöva gå dit. Ganska kul att läsa folks svar och lösningar på problemet. Vad som är ett dilemma för en är det inte för en annan – den saken är klar.

Det här är första gången jag stöter på begreppet socialkurage. Vad betyder det egentligen att ha socialt kurage, undrar jag? Social kompetens fattar jag innebörden av. (Något som många ADHD-personer och andra med neuropsykiatriska funktionshinder har problem med). Nu för tiden brukar social kompetens (dvs förmåga att vara smidig, bemöta och fungera ihop med andra) mätas och testas och har fått förkortningen SQ (ungefär som IQ står för intelligenskvot och EQ för emotionell intelligenskvot – förmåga att ha, förstå och uttrycka känslor. Bl.a empati.)

Socialt patos har jag också hört talas om  - att ha en stark övertygelse om att vi i samhället ska bry oss om och ta hand om varandra. Civilkurage är också ett välanvänt begrepp: att stå för sin mening eller handla i enlighet med sin övertygelse även när det innebär ett personligt risktagande. Att ha kurage handlar ju om att ha råg i ryggen.

Det verkar som om begreppet socialkurage uppstått ur alla de här begreppen och betyder någon slags socialt mod. Helt enkelt att vara vardagsmodig i sociala sammanhang. Att inte bara stryka medhårs utan säga ifrån, även om det inte alltid är så populärt. Eller?

Om du vill läsa mer om social kompetens ur ett ADHD-perspektiv, så har FrkF har skrivit ner en hel del intressanta funderingar kring det.  Det kan du läsa om här och här.

Veja o tombo! Dinho, do Capital Inicial, cai do palco em Patos de Minas

Que recuerdos, snif

 Técnica mixta, 120 x 120 cm.

Cantamos, caminamos y reímos como patos. Nos miramos y cuidamos como patos. Nos sentimos como patos, pero ¿venimos a esta vida a ser patos?. Miedo a ser patos. No sé como habla un pato… un nudo en la garganta me hace creer que fuimos patos. Mis lágrimas son de pato. Te regalo la última pluma.  ¿Acaso era mía? Te extrañaré mi lindo pato.

atte.

Un Pato.

Pozostajemy w klimacie FPS-ów.  Tyle, że z kosmicznego Dooma przenosimy się do – też  znanego na Retro – Kadabrze klimatu – II-ej wojny światowej, ale z pewną domieszką futuryzmu i alternatywnej wizji wydarzeń.  Do gry stworzonej przez Polaków z Mirage (po fuzji z Corwin Software Studios). Oto Mortyr.

Nawrócony profesor

“Hande Hoch!” wykrzyknął Helmut w kierunku pochłoniętego lekturą wojskowego uczonego z Laboratorium Broni Zaawansowanej. Ten nawet nie podnosząc głowy skwitował okrzyk kwaśną miną, po czym dodał od niechcenia: “Helmut, znowu śrubki Ci się poluzowały?”. W sytuacji braku wyraźnej odpowiedzi profesor wpadł w furię. Zaczął warczeć: “Dość już mam współpracy z tymi cybernetycznymi nazistami! Pora ratować świat!” …i walnął niemieckiego żołnierza-cyborga młotkiem. Mechaniczny nazista osunął się na ziemię. Profesor uśmiechnął się.

Tyle, że jak się miało okazać tekst na rozluźnienie o ratowaniu świata wkrótce miał przybrać rzeczywistego znaczenia. Otóż generał profesor Jrugen Mortyr któregoś dnia podczas przeszukiwania państwowych archiwów, natknął się na zastrzeżone pod karą kastracji (ulubiona forma rozrywki blondwłosej młodzieży) drzwi.

Siła ciekawości przezwyciężyła najgorszą formę kary i wkrótce oczom Mortyra ukazał się klucz do sukcesu Trzeciej Rzeszy sprzed ponad 150-ciu lat. Ciekawski profesor, po cichu “nie przepadający” za totalitarną doktryną Hitlera, odkrył wehikuł czasu. Urządzenie, które zapewniło Trzeciej Rzeszy zwycięstwo w najbardziej krwawej z wojen w XX-stym wieku. Również i maszynę, która zapoczątkowała popularną dziedzinę badań Niemców w 2093 roku – zakrzywianie czasu.

Potwierdzając sprawność wehikułu czasu profesor Mortyr uknuł misterny plan odwrócenia losów historii – odcięcia nazistów od koryta przez wysadzenie wehikułu czasu w 1944 roku, a przy okazji zaprzestania prac nad zakrzywianiem czasu, które destrukcyjnie wpływało na klimat.

Osobą, która miała się tym zająć okazał się niejaki Sven Mortyr (tu i ówdzie znany jako Sebastian), doświadczony komandos, duży fan BJ Blazkowicza, a prywatnie syn profesora Jurgena Mortyra. Młodzian pospiesznie wepchany do wehikułu czasu nie zdążył nawet powiedzieć słowa kiedy stał już u progu wrót Trzeciej Rzeszy 1944.

Dużo broni, jeszcze więcej wrogów…

Po tym dosyć smutnym wprowadzeniu do świata, w którym rządzą naziści, tak naprawdę nie będzie czasu na kontemplację.  Plac boju poczujemy już na samym starcie rozgrywki, ale w naszym bohaterskim osamotnieniu pomagać nam będzie bardzo pokaźny zestaw broni.

Poza klasycznym pangermańskim nożem, Sven wyposażony będzie jeszcze w niezbędnik każdego Niemca czyli P-08 Parabellum, a także w karabiny: idealne do walk w zamkniętych pomieszczeniach MP-40 Schmeisser oraz do walk w otwartym terenie MG-42.

Poza tym przy użyciu miotacza ognia Mortyr będzie mógł pogrillować nazistowskim mięsem, a i laser  z LP-072 stanowi dosyć niezłe cacko na zbrodniczych wykonawców hitlerowskiego nurtu. Przy używaniu półautomatycznego karabinu maszynowego zaleca się rozwagę bowiem jego naboje są w stanie oddać po rykoszecie, zresztą nie inaczej jest przy CKM-ie Gehenna, który należy stosować tylko na długim dystansie. Arsenał Mortyra zamyka tzw. kontroler umysłu przy którego pomocy możemy “namówić” dowolnego szkopa na współpracę oraz broń plazmowa będąca odpowiednikiem znanych fps-owych BFG.

Mało? To nie koniec! Polacy z Mirage zadbali o to aby obok podstawowego wyposażenia Mortyr miał do dyspozycji jeszcze kilka trików dodatkowych. Zatem po drodze będzie można pozbierać nieco sprawnych granatów, a ciekawostkę stanowią fałszywe dokumenty, których umiejętne wykorzystanie pozwoli nam na oszukiwanie nazistów, a w efekcie ich cichą eliminację.

Różnorodnie przedstawia się także wachlarz naszych przeciwników.

Być może szczeniakami po owczarkach z zamku Wolfenstein są Mortyr’owskie owczarki alzackie. Tak jak i wspomniane pierwowzory są szybkie i upierdliwie, ale ich wyeliminowanie nie stanowi większego problemu. Podstawową jednostkę stanowi za to Scharfuhrer wyposażony o dziwo nie w parabelkę, a w MP-40. Problemem nie powinni być nazistowscy snajperzy, którzy robią za dożo szumu  przy każdym strzale z Mauserów, co umożliwia ich łatwą lokalizację.  Na naszej drodze staną też Rottenfuhrerzy wyposażeni w MG-42, w dwóch wersjach: z możliwością przemieszczania się i w wersji stacjonarnej.

Parabelkę na wyposażeniu ma Untersturmfuhrer, ale porusza się on zawsze w otoczeniu silniejszej obstawy. Za to Volksturm Sturman potrafi nieźle się rozerwać częstując dużą ilością granatów, a taki Oficer Gestapo co prawda nie podejmuje walki, ale jest jedynym z obozu pokrak Trzeciej Rzeszy, który jest w stanie zidentyfikować nasze lewe dokumenty i wezwać przy tym pokaźną grupę wsparcia.

Inną parę butów stanowi zestaw wrogów bardziej futurystycznych. Nie zdradzę zbyt dużo jeśli napiszę, że Sven poza rokiem 1944 będzie musiał stoczyć też kilka pojedynków w teraźniejszym 2093, a tam czeka na niego silny opór.  Tak naprawdę w walce z ciężkimi druidami bojowymi, biocyborgami, wieżyczkami strzelniczymi i tigerami trzeba będzie wystrzelać tonę ołowiu, a i to nie gwarantuje dobrych efektów. W tym momencie poziom trudności jest zdecydowanie wyśrubowany… przynajmniej dla tych graczy, którzy nie lubią wyzwań .

Zakres przedmiotów charakterystycznych dla FPS’ów, które będą nam ułatwiać rozgrywkę stanowią w Mortyrze tradycyjne: porozrzucana amunicja, apteczki, różnego rodzaju pancerze (hełm, kamizelka kuloodporna), bardzo przydatna latarka, noktowizor czy sprzęt określany w ludowym wojsku jako afront na “pogotowie gazowe”.

Łącznie do penetracji w Mortyrze otrzymamy 30-ści poziomów.

Dobre, bo polskie

Zdaję sobie sprawę, że umieszczenie Mortyra w bazie gier Retro – Kadabry obok samych znakomitych tytułów, ponad wszelką miarę będzie budzić kontrowersje, bo i w roku premiery gra nie tryskała rewelacyjnymi rozwiązaniami audio-wizualnymi, zachowując mocno przeciętny poziom.

Co prawda muzyka zawarta w grze pojawia się tutaj w formacie CD Audio (w tym czasie to już standard, ale i jeszcze w tym roku zdarzały się tytuły “wzbogacane” warstwą midi), a za pewne urozmaicenia stanowią takie smaczki graficzne jak m.in. zmiany pogody podczas naszych misji. Tyle, że po Mortyrze chyba oczekiwano ciut więcej…

Niemniej tytuł ten to przecież polska produkcja. Co prawda nie mogąca konkurować z zagranicznymi hitami, ale stymulująca wiele dobrych skojarzeń, a także i mocno klimatyczna. Dla mnie posiada jeszcze jeden szczególny wymiar gdyż  pierwszy raz zagrałem w nią w dniu wielkiego święta Świata Gier Komputerowych – setnego numeru pisma, w którym właśnie Mortyr stanowił za pełną wersję gry.

Musisz sięgnąć jeśli… lubisz klimat II-ej wojny światowej w FPS-ach i nie jesteś zbyt wybredny .

a

Jeden screen jest mojego autorstwa, zaś pozostałe (łącznie: dwa) przemyciłem stąd:

http://www.gry-online.pl

Adică un post despre elaborarea chinuită a posturilor mele care au întotdeauna origini vagi şi scopuri nedefinite. De fapt, un post despre existenţa condamnabilă a blogului meu ce nu are nici măcar minimul de animozitate întâlnit la orice blog decent. Şi aici nu mă refer la decenţa pretinsă de un director sever de liceu sau de o bunicuţă revoltată, ci la “eticheta” care legitimează de obicei existenţa blogurilor. Însufleţire, entuziasm, emfază, patos – pun în funcţiune mai mult decât un blog, iar mie îmi lipsesc cu desăvârşire.

Se poate observa uşor că eu nu urmăresc o temă, nu mă axez pe un anumit subiect, nu fac trimiteri similare şi nici legături între posturi. Asta din simplul fapt că în majoritatea cazurilor nu îmi pasă. De nimic. Niciun lucru/fapt/persoană nu mă interesează, nu îmi captează atenţia, nu îmi provoacă o reacţie suficient de puternică încât să depun efortul necesar pentru a o manifesta.

Nu mă interesează mişcările politice din ţară sau intervenţiile militare din afara ei, nu mă tentează să aflu mai multe despre ecosistemul în care se dezvoltă plantele carnivore şi nici ce se întâmplă azi sau mâine acasă la Britney (cu toate că îmi e chiar simpatică fata). Nu sunt nici măcar curioasă să ştiu câţi ani are cântăreţul meu preferat a cărui muzică o ascult la un volum intolerabil în opinia vecinilor.

Şi în toată nepăsarea asta nocivă, dar atât de frească pentru mine, cel mai bizar laucru este conştientizarea latentă a micii mele anomalii. De curând am văzut un film în care personajul principal spunea: “In fact, the only thing I do care about is the fact that I can’t care about anything. “. Dacă nu ar fi fost un ins fictiv, probabil am fi purtat nişte discuţii profunde cu uşoară tentă metafizică şi am fi ajuns la concluzia că situaţia mea este una paradoxală. Şi chiar aşa e.

Pentru că, în ciuda lipsei mele totale de interes faţă de lucrurile care există şi se întâmplă în lume, am totuşi un respect desăvârşit pentru informaţie în sine, pentru semnificaţia ei neraportă la concret. E reconfortant să ştii că ştii, e încurajator să ştii ce nu ştiu alţii şi e derutant să nu ştii.  De asta cred că pentru mine ar fi ideal să pot înmagazina informaţia fără să o accesez mai întâi.

Dar sunt lipsită de o astfel de capacitate aşa că am încercat să mă “autodisciplinez” într-un mod cât mai brutal (a nu se înţelege “violent” ci lipsit de subtilitate). Faptul că sunt studentă la jurnalism ilustrează cel mai bine pornirile şi manifestările mele masochiste. M-am gândit că aş deveni mult mai receptivă la realitatăţile înconjurătoare dacă stirile ar da peste mine … la propriu. O furgonetă condusă de contrabandişti din Arabia Saudită, nişte suporteri dezlănţuiţi sau poate un tsunami. Oricare variantă ar fi utilă dacă între noi nu s-ar interpune sticla televizorului şi miile de kilometri care mă pun la adăpost într-un mediu sterilizat de ignoranţă şi nepăsare.

Acum, revenind la problema iniţială, cum aş putea să scot pe bandă rulantă posturi interesante, când mie îmi lipseşte tocmai interesul? Nu e o întrebare retorică. Astept sugestii. Între timp o să prelucrez subiecte scoase din acelaşi neant şi o sa lucrez conştiincios la nişte simulări de preocupare, implicare şi mai ales dăruire. De ce insist să umplu pagini cu lucruri pe care le-aş putea contesta chiar eu fară ezitări?

Pentru că pot.

De qué color te los pides?

Os patos de borracha caíram de um navio cargueiro que seguia da China para Seattle, nos Estados Unidos, durante uma tempestade em 1992.

Junto com eles, estavam outros brinquedos usados em banheiras, como sapos, tartarugas e castores.

Durante a longa viagem dos patos por três oceanos, cientistas os acompanharam – e agora dizem que os patinhos os ensinaram grandes lições sobre as correntes marítimas na superfície. (BBC Brasil)

Que bueno que en Mexico hay gente que se preocupa por lo que no hacen las autoridades.. y alimenta a los patos de chapultepec..

Agua patos

Más en Fotogra[FiliA]