I have a slight problem with comic strips in a museum. I like to read them, for sure, but somehow it feels strange to have just some pages out of a book hanging on the walls of a museum. There’s too much missing. But I must confess: the people at Bozar  (Brussels) have tried their best to make Sexties a pleasurable experience. Of course, it’s about voluptuous women and sex. That helps. But there’s more. They’ve really tried to encapsulate in a lively way the world of four legendary authors: Guy Peellaert, Jean-Claude Forest (Barbarella!), Paul Cuvelier and Guido Crepax. You get a giant colorful wall painting and a Harley Davidson in Peellaert’s room and a couple of ancient sculptures in Cuvelier’s room. You hear Serge Gainsbourg and Bob Dylan. But it’s in the impressive room in black and white of Italian author Crepax that Bozar really proves that the universe of a comic book author can be brought to a museum. It almost looks like a comic strip boudoir. Pretty soon Europalia China will be invading Bozar. It’s good to have this little antidote to that.

Fan zijn van Hergé impliceert dat je er iets van afweet. Dat is in mijn geval ook zo, dacht ik. Tot een vriend van me mij onlangs vroeg of ik iets wist over Tom Colby, een stripverhaal waaraan de grote Hergé zelf aan had meegewerkt en dat die vriend net had gekocht. Voluit De avonturen van Tom Colby: het geheim van de canyon. Tom Colby? Nooit van gehoord. Het geluk was met mij, want nauwelijks wat later vond ik het ook en kon ik het kopen. Een onbekende parel van Hergé?

Helaas nee. Hergé werkte inderdaad aan dit verhaal, maar niet alleen. Ook Edgar P. Jacbos, vooral bekend van Blake en Mortimer en zijn bijdragen aan De avonturen van Kuifje, werkte er aan mee. Maar de tekeningen komen niet van hen, maar van Paul Cuvelier. Die werd door Hergé belast met het tekenen van het verhaal waarvoor hij en Jacobs al een synopsis hadden geschreven, maar waarvan ze alleen nog maar de eerste plaat hadden getekend, als voorsmaakje om uitgevers te overtuigen in hen, als duo “Olav”, te investeren. Toen een uitgever dit inderdaad wou, werd Cuvelier, die de stiel wou leren, gevraagd het verhaal te tekenen.

Het verhaal was gepland in een realistische tekenstijl, want daar wou Olav zich net mee bezighouden. Dus Cuvelier maakte inderdaad een realistische strip, tevens zijn eerste strip ooit. Belangrijk: geen kleur, zwart-wit dus. Het verhaal speelt zich af in het Wilde Westen, inclusief cowboys en indianen.

Tom Colby komt op verzoek van de sheriff van een dorpje met de postkoets aan. Zijn rol is om uit te pluizen waarom de indianen in de streek opstandig worden. Veel tijd lijkt hij niet te hebben, want voor zijn neus wordt een man neergeschoten. De man is weliswaar een schurk, maar had naar eigen zeggen ernstig nieuws. Tom Colby gaat op bezoek bij de baas van het slachtoffer, Mac Dillan, maar die maakt hem al snel duidelijk zich er niet mee te moeien. Colby trekt er op uit met de aanwijzingen die het slachtoffer toch nog kon uitspreken alvorens te sterven: de Canyon van de Dood. Op weg naar en in de canyon wordt al snel duidelijk dat aanwezigheid van vreemden niet gewenst is. Hij wordt aangevallen en redt een aangevallen indiaan, Magora. Die vlucht, dus Colby moet alleen verder, met alle aanvallen erbij. Hij ontkomt telkens en komt uiteindelijk aan bij de opstandige indianen. Die nemen hem in vertrouwen, maar Mac Dillans clan hitst de indianen op tegen Colby. Weer weet hij te ontkomen, geholpen door Magora, plots weer helemaal aanwezig. Magora wil het nieuws aan zijn vader vertellen, een gerespecteerd stamhoofd, dat zijn stam wel kwijt is door uitroeiing. De gevierde indiaan komt net op tijd om de indianenstam tegen te houden voor ze Colby vermoorden. Ook de sheriff schiet ter hulp en weet Mac Dillan te overmeesteren. Mac Dillan blijkt een groot misdadiger en plunderaar te zijn die alleen maar de schuld in de schoenen van de indianen wil schuiven en ze daarom ophitst. De indianen en blanken sluiten weer vrede en Colby rijdt nieuwe avonturen (die er nooit kwamen) tegemoet.

Je leest het: een klassiek westernverhaaltje, zonder veel inhoud. Grafisch gezien ook geen topper, maar ah, het is een verhaal uit de jaren ‘40. De grote stripreeksen waren toen zelf nog niet groot. Wel gek dat zo’n pover verhaaltje uit het brein van twee grootmeester, Jacobs en Hergé, is ontsproten. Geen prachtig verhaal, wederom voer voor verzamelaars van Hergé, Jacobs en/of Cuvelier. Geen onbekende parel, wel belangrijk om het hele plaatje rond de drie tekenaars helemaal te vatten.

Uitgeverij Panda, 1000 exemplaren.

Niet nieuw verkrijgbaar.