Rabu, 25 November 2009

Bacaan : Roma 1:14-17

1:14 Aku berhutang baik kepada orang Yunani, maupun kepada orang bukan Yunani, baik kepada orang terpelajar, maupun kepada orang tidak terpelajar.

1:15 Itulah sebabnya aku ingin untuk memberitakan Injil kepada kamu juga yang diam di Roma.

1:16. Sebab aku mempunyai keyakinan yang kokoh dalam Injil, karena Injil adalah kekuatan Allah yang menyelamatkan setiap orang yang percaya, pertama-tama orang Yahudi, tetapi juga orang Yunani.

1:17 Sebab di dalamnya nyata kebenaran Allah, yang bertolak dari iman dan memimpin kepada iman, seperti ada tertulis: “Orang benar akan hidup oleh iman.”

TERLALU TUA?

Allah tidak kehabisan cara untuk menjangkau manusia. Jadi, jika Anda merasa bahwa Anda tidak memiliki kemampuan untuk menjangkau jiwa bagi Kristus, ingatlah Ethel Hatfield yang berusia 76 tahun. Karena ingin melayani Tuhan, ia bertanya kepada pendeta di gerejanya, apakah ia boleh mengajar Sekolah Minggu. Akan tetapi, pendeta tersebut berkata bahwa Ethel mungkin sudah terlalu tua! Ia pulang ke rumah dengan hati sedih dan kecewa.

Kemudian suatu hari, ketika Ethel sedang merawat kebun mawarnya, seorang mahasiswa keturunan Cina dari kampus yang ada di dekat situ berhenti untuk mengomentari keindahan bunga-bunga mawarnya. Ethel menawarkan secangkir teh. Ketika mereka sedang bercakap-cakap, Ethel berkesempatan untuk bercerita mengenai Yesus dan kasih-Nya. Keesokan harinya mahasiswa tadi datang bersama mahasiswa lain, dan itulah awal pelayanan Ethel.

Ethel merasa sangat senang dapat membagikan Injil Kristus kepada mahasiswa-mahasiswa tersebut, karena ia tahu bahwa Dia memiliki kekuatan untuk mengubah kehidupan. Injil-Nya adalah “kekuatan Allah yang menyelamatkan setiap orang yang percaya” (Roma 1:16).

Justru karena Ethel sudah tua, para mahasiswa keturunan Cina itu mendengarkannya dengan rasa hormat dan penghargaan. Ketika ia meninggal, sekitar 70 orang keturunan Cina yang sudah menjadi orang percaya berkumpul di upacara pemakamannya. Mereka telah dimenangkan bagi Kristus oleh seorang wanita yang dianggap terlalu tua untuk mengajar kelas Sekolah Minggu! –VCG

TAK SEORANG PUN TERLALU TUA
UNTUK MENJADI SAKSI KRISTUS

Sumber : www.sabda.org

Jadi ketika Abraham disuruh sunat memang dia sdh tua, tapi perintah selanjutnya, yaitu perintah sunat yg turun temurun sangat jelas, setiap bayi umur 8 hari.

Kalo memang begitu perintah selanjutnya, lalu kenapa kristen nggak sunat?

8 hari atau bukan, itu hanya soal zaman. Sunatlah tanda yg kekal karena dia bagian yg paling inti. Kedokteran modern mengakui manfaat sunat untuk kesehatan. Jadi sunat tidak pernah putus artinya. Manfaat untuk kesehatan ini tentunya punya tanda penting lain di baliknya. Tanda penting yg tidak pernah putus inilah yang menyebabkan sunat menjadi tradisi yang kekal dan tidak bisa disederhanakan lagi. kalo 8 hari masih bisa disederhanakan.

Walopun hukum selalu ada penyederhanaan, tapi kuasa hukum gak bisa ditiadakan sama sekali seperti yg dilakukan kristen melalui isapan jempol kematian kebangkitannya.

kuasa hukum adalah kuasa Tuhan. kristen meniadakan kuasa tuhan dgn khayalan “kematian-kebangkitan”. lalu membolik-balik mata manusia dg mengatakan kuasa tuhan sengat maut. jadilah ia ateisme terselubung. TIDAK MELETAKKAN DASAR PERTOBATAN PADA PERBUATAN DAN ALLAH.

Aneh bin ajaib, ini ada pernyataannya dalam alkitab….

Ibrani 6:1 Sebab itu marilah kita tinggalkan asas-asas pertama dari ajaran tentang Kristus dan beralih kepada perkembangannya yang penuh. Janganlah kita meletakkan lagi dasar pertobatan dari perbuatan-perbuatan yang sia-sia, dan dasar kepercayaan kepada Allah,

Kalau bukan pada PERBUATAN dan ALLAH, kepada siapa? Kepada IMAN SAJA & IBLIS ya?

Camkan baik-baik, peraturan Tuhan tidak berlaku berarti Tuhan tidak berkuasa bagi anda. Jangan mengaku Tuhan maha kuasa, kalau anda tidak mengizinkan Tuhan menguasai anda melalui suruhan-suruhan berbuat baik dari-Nya.

salut sama paulus, yg bisa mengemas ateisme jadi sebuah agama.

Perintah Tuhan kok gak penting, sampeyan ikuti millah Ibrahim atau aturan sampeyan dewe?

Itu kristen ngaku anak abraham, ikut millah abraham gak?

8 hari sudah tidak diperintahkan oleh Tuhan. yang tetap diperintahkan adalah sunatnya. karena itu terkait dgn hakekat perjanjian abraham yaitu hukum, perbuatan & kesalehan. Itulah dasar pertobatan manusia yg tidak akan pernah berubah sampai kapanpun walopun hukum semakin disederhanakan menurut zaman. Hukum memang dipermudah menurut zaman, tapi tidak akan pernah ditiadakan sama sekali kuasanya seperti pengakuan kristen.

Krn perjanjianNya sdh tergenapi, maka tandanya tidak diperlukan.

itu bukan penggenapan namanya nek. Itu akal-akalan untuk membatalkan perjanjian. Supaya bisa membuat perjanjian bentuk lain yang tidak ada hubungannya sama sekali dgn perbuatan, bahkan tidak ada hubungan dgn Allah.

Perhatiin nih. penggenapan perjanjian itu berproses selama kita hidup untuk memelihara peri kehidupan yang SECARA MANUSIAWI BAIK: ADIL DAN BERADAB. Kristen sama sekali tidak mendukung itu.

Anggapan perjanjian sdh tergenapi adalah perjanjian orang2 kutuk, hati2 yang munafik, yang karakternya tidak mau menghormati perbuatan baik sebagai dasar keselamatan. Manusia dihidupkan untuk melakukan kehendak Tuhan untuk mendukung terciptanya kehidupan yang bagaikan di sorga. Yaitu PERBUATAN BAIK. Itulah perjanjiannya. Menurut kristen, manusia dihidupkan untuk berbuat semaunya melalui kematian-kebangkitannya. Jadi hidup kristen bukan untuk menyembah Tuhan. Kematian-kebangkitan adalah SIM untuk mengingkari Tuhan.

Tapi orang berserah diri bilang: sholatku, hidupku, matiku hanya untuk Allah. Inilah perjanjian abraham dan para nabi.

Keselamatan memang oleh iman. Tapi iman harus berbuah perbuatan baik.

kalo keselamatan itu oleh iman saja, perbuatan hanya basa-basi. itu otomatis. Jangan munafik. hakekat kematian-kebangkitan kristen: PERBUATAN BAIK TIDAK HARUS. Jujurlah kalo berbicara. O iya saya lupa. Jujur juga tidak harus ya? Ke laut aja lo nek. hehe

Tanda sunat itu tanda perjanjian hukum (keselamatan karena perbuatan).

Dalilnya drmana? Tolong buktikan.

begini ni orang dogmatis. kagak bisa terima bahasa yang lebih lugas selain dari cekokan guru2 agamanya. saya katakan kpd anda, buktinya adalah dibuatnya doktrin kematian yesus sendiri. anda bisa berfikir secara terbalik kan? hayo lakukan dong. di surat2 paulus banyak sekali. semoga anda semakin paham dgn kekristenan.

perjanjian kristen itu perjanjian apa?

Perjanjian kepada Abraham bahwa melalui keturunannya lah kelak segala bangsa akan menerima kemuliaan Tuhan.

Kejadian 12:2 Aku akan membuat engkau menjadi bangsa yang besar, dan memberkati engkau serta membuat namamu masyhur; dan engkau akan menjadi berkat. 12:3 Aku akan memberkati orang-orang yang memberkati engkau, dan mengutuk orang-orang yang mengutuk engkau, dan olehmu semua kaum di muka bumi akan mendapat berkat.”

Kejadian 22:18 Oleh keturunanmulah semua bangsa di bumi akan mendapat berkat, karena engkau mendengarkan firman-Ku.

yaelah. itu bukan perjanjian namanya. itu namanya janji. janji sama perjanjian beda. janji itu sesuatu yg akan berlaku kalo pihak yang mendapat janji melakukan perjanjian. jadi perjanjiannya apa? perjanjiannya adalah kalo you jadi orang baek, you masuk sorga. maksudnya you kudu melakukan perintah-perintah tuhan. sebaliknya, kalo you jahat, neraka. itu baru namanya perjanjian.

payah juga ya? gak bisa bedain yg mana janji yg mana perjanjian. jadi perjanjian itu adalah semacam kesepakatan. you sepakat jadi orang baek, you dimasukkan ke sorga. you gak sepakat, tanggung sendiri akibatnya.

nah karena yahudi gak bisa lagi memikul perjanjian itu. perjanjian pindah ke bangsa lain. itu ada bukti biblikalnya. ke arab. ada bukti biblikalnya juga.

yahudi dapat janji gak? ya dapat juga. apa? kalo gak jadi orang baek, you neraka. itu juga janji lho.

Perjanjian itu sdh digenapi Tuhan dalam Yesus Kristus. Maka tanda perjanjianNya sdh tidak diperlukan.

isapan jempol. yesus gak terbukti mati. itu adalah pembersihan diri paulus dari segala keburukannya thd hukum melalui dusta. memanfaatkan kabar bohong yesus mati. itulah antikristusisasi!!

kristen tidak sunat karena kristen sudah membatalkan dasar perbuatan. Hakekatnya kristen mengatakan, ngapain sunat karena kita suka pada yang jahat-jahat? Otomatis berbuat baik cuma kamuflase-kamuflase doang dalam kristen.

Sunat saat ini tak lebih dr tindakan medis untuk menjaga kebersihan kelamin.

lha justeru itu. berarti sunat gak bisa ditiadakan. apalagi pesan di balik sunat itu sangat dalam. pembelajaran penting.

Sunat memudahkan orang menjaga kebersihan, tapi tidak sunat bukan berarti selalu jorok.

lihat di baliknya nek. orang yg tidak mengenal hukum itu orang-orang jorok. org2 yg melakukan kenakjisan2. kenakjisan2 menyebabkan kerugian2. dosa2. karma2 yg tidak enak. ya terserah aja. and know this, dunia dan akherat itu kayak cermin. you rugi di dunia, you bakal rugi juga di akherat. believe me. gak percaya buktikan aja sendiri. silahkan berpesta pora dalam tidak ada penghakiman dalam yesusmu itu and rasakan akibatnya nanti.

Rasul sopo mas?

Abraham & rasul-rasul yg mengajarkan sunat lah. kalo you mempercayai muhammad sbg rasul, you akan terhitung anak abraham juga. kalo tidak jangan ngaku-ngaku anak abraham deh org kristen. jauuuhhhhh……………

Abraham sih bilangnya setiap anak laki2 usia 8 hari dr keturunannya, harus disunat. Sbg tanda perjanjian, sampai janji itu tergenapi.

Dari mana anda dapat referensi sampai janji tergenapi.

Tuhan sudah memperbaharuinya lewat perjanjian muhammad. karena perjanjian quran adalah perjanjian baru bagi orang-orang yang ingin menjadi anak-anak abraham.

Jgn ngeles dr pertanyaan. Dlm konsep islam, siapa yg menyerupakan?
Tuhan kan? Maka tuhan islam memang telah melakukan penipuan.

itu urusan anda menganggapnya penipuan.

saya memandangnya tuhan mengabulkan doa yesus, membersihkan nama baik yesus dan diri-Nya sendiri. kalo tidak, yesus dicuekin Tuhan, yesus akan dianggap mesias palsu tanpa ada argumen yg membantahnya, dan NAMA tuhan sendiri akan tercemar.

Yang katanya diserupakan itulah yg tanpa bukti.

Bagi saya sangat jelas. yesus hanya pingsan. melihat dg view anda, selain anggapan mati cuma ada satu kemungkinannya yaitu pingsan. kalo anda nggak mau mengakui itu urusan anda sendiri.

Bukti Yesus mati banyak, tapi sampeyan tolak krn sampeyan gak rela mengakui kebangkitanNya.
Muslim gak rela melihat kedahsyatan kuasa Yesus.

terserah saja kalo anda nggak percaya yesus selamat dari kematian. kepercayaan adalah hak azazi. saya hanya berusaha menunjukkan bukti-bukti.

Yahudi cerdas, logika mereka jalan. Maka ketika mereka tahu bahwa Yesus telah mati,

Bahasa anda adalah bahasa orang yang diperbudak. Harusnya anda membenci yahudi, tapi tidak mungkin.

Yahudi “cerdas” karena berhasil menjadikan kristen sbg hambanya. Hamba yang bertuan kepada bangsa kutuk berdosa yang terhukum di mata tuhan. Hukuman si kutuk dipikul oleh si hamba, tapi merasa seolah-olah memuliakan tuhan. Padahal diceburin ke dalam api. Itulah kebodohan kristen.

logika mereka tidak bisa menerima jika Yesus akan bangkit lagi.

jadi mereka itu orang yang cerdas tapi logikanya tidak cerdas? Anda bicara dgn otak udang ya? Bahasa anda mirip sekali dgn bahasa Paulus, sulit dimengerti karena melintir sana melintir sini. Saya bisa tebak anda pasti capek kalo lagi berpikir. Pasti itu berefek pada wajah anda. Wajah twister.

Berarti sampeyan gak ngerti apa2 ttg penyaliban.
Gak ada org yg mati singkat krn disalib saja, kecuali disalib lebih dr sehari. Kalau mau mati singkat pasti harus ada proses pamungkasnya.

Gak ada orang yg mati seketika dgn pematahan kaki.

Dan tidak akan ada proses pamungkas? Itu menjadi bukan penyaliban namanya. ngarang aja. kalo ngikutin alur anda, mana mungkin pematahan kaki bisa jadi pamungkas?

nah saat yesus disalib, menjelang paskah, maka kematian harus dipersingkat. hari itu juga harus mati. Maka dijalankanlah proses pamungkas. Kaki dipatahkan. Dan khusus Yesus, lambung ditusuk.

siapa yg ngajarin harus mati hari itu juga? apakah dua maling itu langsung mati hanya dgn pematahan kaki? pake dong otak anda.

Sampeyan itu ngomong apa? Mana ada lambung bukan daerah perut?
Kalau ditusuk di lambung/perut, dr arah bawah, mau tidak mau pasti akan menembus ke rongga dada.

HAHAHA… gak bisa bedain lambung sisi badan sama lambung bagian dalamnya perut ya? pantesan aja anda ngaco terus.

Kalau sampeyan gak paham, cermati dulu deh anatomi manusia.

HAHAHA…… anda tu yang harus balik lagi ke bangku SD. Kristen kok ga bisa bedain lambung sisi badan dg lambung perut (uterus)? Lambung uterus adanya di dalam badan. lambung badan adanya di sisi luar badan. Yaitu samping badan pas di tulang iga. Sisi samping yg bertepatan dg perut disebut pinggang namanya. Sorry ye, gak ada penusukan di pinggang. Adanya di lambung. Pas di tulang iga. Karena fungsi memang untuk memastikan, bukan untuk dihabisi.

Kalo orangnya masih hidup, tusukan tidak akan membunuhnya, akibat adanya perlindungan tulang iga. Karena prajurit tahu betul susunan tulang dan tahu betul makna hukum salib, lempeng tombak juga mengenai lambung secara vertikal, bukan horizontal.

Sampeyan yg gak ngerti apa2.
Penyaliban umumnya lebih dr sehari.
Tapi krn saat itu menjelang paskah, maka disalib seharian sdh cukup, harus segera dimatikan.

siapa yg ngajarin segera dimatikan? kalo harus begitu, dua maling itu harusnya ditombak juga. karena gak mungkin orang langsung mati dgn pematahan kaki saja.

ada penusukan karena kelihatan yesus sudah menyerahkan nyawanya. Itu ada pernyataannya di bible. dgn tusukan anggapan itu dicek benar apa nggaknya. Kalo masih hidup kakinya akan dipatahkan kayak yang lain. Kalo sudah mati, ya udah akan dibiarin saja. Yesus pingsan, mereka kecele. mereka pun membiarkan kaki yesus tdk dipatahkan seperti yang lain.

Nah betul kan kata saya????? Penusukan adalah tindakan untuk memastikan.

diatas kata anda tindakan untuk pamungkas. Emangnya bisa orang mati seketika dgn pematahan kaki. mencla-mencle.

Mereka tidak kecele, mareka tahu krn itu kerjaan mereka. Mereka tahu pasti Yesus sdh mati.

kalo gak kecele dan tahu, mengapa harus melakukan pemastian? Pemastian itu tindakan karena tidak yakin atau tidak tahu. Kalo ngomong yg jelas dong.

Maka sesuai kata sampeyan, kaki Yesus tidak lagi dipatahkan.
Prajurit2 Romawi tidak sebodoh sampeyan.

Jadi kalo sudah tahu tapi melakukan tindakan pemastian itu yang bodo siapa? Anda kali ye?

Yesus pingsan dan orang romawi ketipu itulah karangan muslim.

kalo romawinya yakin yesus sdh mati harusnya tidak perlu lagi ada tindakan apapun. Apakah tindakan penusukan itu tindakan iseng, tindakan bodoh, atau tindakan apa?

Karangan umat dr tuhan yg suka nipu.

itu pemberitahuan yang benar dari pemikiran yg sehat. Yg suka menipu adalah twister yang pemikirannya njelimet-njelimet karena penuh oleh pelintiran-pelintiran.

Prajurit penjaga kubur tahu persis bahwa Yesus bangkit, makanya mereka disuap untuk merubah kisahnya.

Kalo prajurit tahu persis yesus bangkit dari mati seperti maksud kristen, HARUSNYA MEREKA LANGSUNG SUJUD SAMA YESUS, BUKAN PERGI NGELAPORIN DAN TERIMA SUAP BUAT NGEJATOHIN. hehe, otaknya udah gak jelan neh?

Apa romawi itu iddiot atau gimana ya? Apa andanya yg iddiot?

sampeyan sendiri bilang Pilatus menyerahkan kendali pada pada org2 yahudi.
Kenapa ngotot pada formalitas Pilatus????????

Anda mau menghayal lagi ada sesahan imajiner oleh yahudi?

katakan saja ADA atau TIDAK (sesahan selain sesahan formalitas pilatus). soalnya kalo tidak ada, tidak boleh lagi ngarang ada penyiksaan berat disebut-sebut dalam diskusi ini. harap itu disadari.

Harap diketahui, saya gak mau menerima bukti sampah film passion of christ-nya mel gibson. Mel gibson bukan apa-apa. OK?

Banyak hal yg meringankan yesus. Contohnya PESAN EMERGENCY dari isteri pilatus di bawah ini yg tentunya sangat berpengaruh pd apa yg terjadi…

19 Ketika Pilatus sedang duduk di kursi pengadilan, isterinya mengirim pesan kepadanya: “Jangan engkau mencampuri perkara orang benar itu, sebab karena Dia aku sangat menderita dalam mimpi tadi malam.”

Betul, dan akibatnya Pilatus gak mau tahu, kendali diberikan pada org2 yahudi.

yahudi gak bisa melakukan apa-apa. karena mereka merasa tidak boleh membunuh. lg pula posisi yesus belum jelas sbg mesias palsu bagi mereka. mereka hanya bisa memanfaatkan tangan romawi. tapi romawi sudah dicegat duluan oleh pesan isteri pilatus: jangan ikut campur!! jadi romawi sekedar melakukan yg disuruh sama yahudi, itupun mereka ada beban moral menyangkut permintaan permaisuri mereka.

Biar pilatus gak mu tau 1000x. atau biar kendali diberikan kpd yahudi 1000x. tetep gak ada sesahan lain selain sesahan formalitas pilatus. So jangan sebut2 lagi ada siksaan berat imajiner. dan tolong kasih tau sodara2 kristen anda tidak ada sesahan lain selain dari formalitas pilatus yang tdk seberat bayangan kristen.

Tolong aparatus visual sampeyan dibuka lebar2.
Tuh saya gedein.
SAMA SEPERTI YANG TELAH DIKATAKANNYA.
Apa kata Yesus sebelumnya????
Lukas 9:22 Dan Yesus berkata: “Anak Manusia harus menanggung banyak penderitaan dan ditolak oleh tua-tua, imam-imam kepala dan ahli-ahli Taurat, lalu dibunuh dan dibangkitkan pada hari ketiga.”

Karena banyaknya indikasi yesus nggak mati, TIDAK MUNGKIN DIABAIKAN, maka “mati-bangkit” tidak bisa diartikan harfiah. maknanya misterius. Itulah yang harus dipahami dulu.

Yesus sendiri tidak melihat adanya kematian yg dimaksudkan kristen….

1. berdoa minta diselamatkan dari kematian.
2. berpikir bahwa berada di tiang salib allah meninggalkannya.
3. mengaku bahwa tanda dirinya mirip dengan tanda yunus (tetap hidup).
4. Ada pernyataan biblikal yesus tidak kenal dgn mereka yg memanggilnya tuhan.

Jadi “kematian” yang dimaksud adalah bukan kematian. Hanya metafore. bahkan bagi yesus sendiri belum jelas, soalnya ia berteriak eli eli lama sabkhtani. Tapi apapun bentuk “mati” itu yg jelas yesus akan “bangkit”. Ini juga misterius. Metafor.

Kata “BANGKIT” inilah yang berfungsi untuk MENYANGGAH kata “MATI” spy nanti jangan diartikan “mati kehilangan nyawa”. Jadi siapapun yang mendengar kata “mati” yang dimaksud tidak boleh menganggap yesus akan mati seperti matinya orang yg dikutuk. Sebab itu tidak ada. dia memang mesias dari tuhan. Raja israel. Akhirnya kita tahu dgn nyata bahwa “mati misterius” atau “mati tapi gak mati” ini adalah PINGSAN. cocok dgn kejadian-kejadian yg ada.

Kesimpulan: percobaan oleh para imam Yesus menjadi PASIF TOTAL dalam mengurusi jemaatnya yang puncaknya adalah PINGSAN. pasif total dan pingsan ini menimbulkan istilah “mati dan bangkit”. Istilah ini mempunyai manuver untuk keamanan bagi yesus dari gangguan yahudi selama masa pingsan.

Markus 9:31 sebab Ia sedang mengajar murid-murid-Nya. Ia berkata kepada mereka: “Anak Manusia akan diserahkan ke dalam tangan manusia, dan mereka akan membunuh Dia, dan tiga hari sesudah Ia dibunuh Ia akan bangkit.”

Karena bukti2 yesus tdk mati banyak, maka kata “mereka akan membunuh dia” menunjuk kpd:

1. suatu rencana membunuh, tapi tidak terlaksana).
2. makna yang tidak harfiah (pengertian di balik kata-kata).

Terlebih ada pernyataan biblikal yesus tdk kenal dg mereka yg menyebutnya tuhan.

Nubuat yesus ttg kematianNya dinyatakan sebelum paulus bertobat.

Tetap aja bisa dimanfaatkan oleh paulus. Itu memang proses kemunculan antikristus. Dan jemaat sudah tahu akan hal itu. makanya setelah bertobat paulus tetap dikucilkan. Ia dibikin berbaptis dgn paksa oleh yesus supaya berpihak kepada jemaat dan menghentikan misi pemberantasannya. Lalu dirinya dimanfaatkan untuk meredam sikap permusuhan para pemuka, para pembesar dan orang-orang non jemaat. Ketika disuruh jadi pengurus jemaat, dia disuruh ngurus jemaat tak diharapkan, dimana petrus sendiri malu makan semeja dgn mereka.

Dan seperti kata malaikat, semua terjadi seperti yg dikatakan Yesus.
Dan seperti kata malaikat, semua terjadi seperti yg dikatakan Yesus.

Sudahkah anda mengerti betul apa yang dikatakannya? Masalahnya di situ.

Wah membuta lagi nih muslim.
Pada hari ketiga, pagi2 benar, para wanita datang hendak memberi minyak pada mayat Yesus.

Ngapain orang sudah mati 3 hari masih diminyakin juga? 3 hari orang mati sudah ngompos nek. Pada iddiot kali tuh perempuan-perempuan ya?

dari sisi pandang para imam:
- mereka yakin Yesus mati
- mereka tidak percaya Yesus bakal bangkit
- mereka menduga paling2 nanti murid2Nya akan mencuri mayat itu untuk menipu publik seolah yesus bangkit.
- trernyata Yesus bangkit beneran.
- krn malu dan takut, para imam menghembuskan kabar bohong bahwa para murid mencuri mayatnya.

Salah semua. saya luruskan aja deh.

- mereka mengira Yesus mati
- mereka tentunya tahu “mati-bangkit” itu hanya ucapan metafora.
- mereka membuat rekayasa yesus dicuri, untuk mengesankan yesus udah mati.
- tapi karena sdh keluar dari kuburan goa, maka pembuktian yesus bukan mesias jadi terancam.
- maka para imam menghembuskan kabar bohong bahwa para murid mencuri “mayat” yesus untuk mengesankan bahwa yesus tidak pernah keluar dari kuburan goa.

jadi mati-bangkit itu adalah “mati tapi tidak mati”. mati tapi tidak mati adalah PINGSAN.

DIAM TIDAK AKTIF sama seperti masa hibernasi bagi hewan-hewan tertentu. Sama seperti yunus berada dalam perut ikan, yesus dalam perut bumi. Yunus dalam keadaan hidup, yesus juga dalam keadaan hidup.

Para penjaga disuap justru supaya mengubah kesaksian yg benar (bahwa yesus bangkit) menjadi kesaksian dusta (mayat Yesus dicuri)

Kalo itu kebenaran kenapa penjaganya mau disuap? Penjaganya iddiot kali ya? Harusnya dia gak laporkan ke yahudi. harusnya mereka bertobat dan mengikuti yesus.

Saya tidak keteter…tuh nyatanya yg saya bold tidak mampu sampeyan jawab.

Yg mana?

Dugaan awal para imam memang begitu kok.

Berarti yesus tetep hidup seperti yunus kan? alias tidak mati kan? Benar kata Quran kan? Mereka mengira telah membunuh yesus, tapi sebenarnya mereka tidak membunuhnya.

Menyerupakan..itu menipu penglihatan.
Itu kelakuan allah swt. Bukan Tuhan yg benar.

Mereka yang salah duga. Bukan salahnya Allah. Dia cuma mau menyelamatkan yesus aja.

kenapa tuhan dikatakan menipu, padahal yesus sendiri yang berdoa minta diselamatkan. masa menyelamatkan yesus harus bilang-bilang sama yahudi? keterlaluan deh beggoxnya kan.

Apapun yg dilakukan Tuhan, apapun tujuanNya, yg Maha Benar tidak akan berbuat yg menyimpang dr kebenaran.

HAHAHA! Saya nggak perlu mengkomentari sikap belagak gila yang keterlaluan seperti ini. Cuma menyarankan, bertobatlah biar anda selamat.

Satu2nya kelemahan muslim adalah kepala batu.
Jelas2 para imam yakin Yesus mati kok.

Mereka memang yakin, tapi mereka salah ternyata.

Di bagian mana? Mana referensi sampeyan?

Keciiilll….. referensi saya alkitab sendiri. pertama, tidak ada pernyataannya di alkitab kaki dipaku. Trus, tak satu tulang pun dipatahkan. Kalo kaki dipaku, pasti ada tulang yang remuk. Ya gak?

Makanya saya tidak pernah bilang dipaku di kaki saja.

Argumen anda makin ngaco aja

Faktanya: ada luka cambukan, ada luka kena mahkota duri, ada luka di tiap telapak tangan, ada luka di lambung, ada luka di tiap telapak kaki.

Ada luka di tiap telapak kaki buktinya dari mana? Yg terbukti, bukti luka di kaki tidak ada.

Apa ya harus semua ditunjukkan buktinya. Dua bukti sdh cukup, satu tangan dan lambung.

Waktu yesus membuktikan dirinya bukan hantu, yesus menunjukkan tangan dan kakinya. Dua bukti sudah cukup. Tapi untuk menunjukkan luka, tangan dan lambung ditunjukkan. bukti penting tidak boleh dilewatkan. Karena di kaki tidak ada maka tidak disebutkan.

Sedangkan bekas cambukan dan luka mahkota duri gak disebut karena hanya luka-luka yang tidak seberapa penting untuk menjadi bukti. Karena yg begitu bisa di-bikin2. Ini menunjukkan luka cambukan memang tidak berat. Sesuai dgn sikap pilatus >> sesahan formalitas saja.

Penyiksaan itu tetap harus berakhir krn hari menjelang paskah. Harus ada penuntasan sampai benar2 mati.

Salib bukan penyiksaan, tapi mempermalukan. Si terhukum harus hidup selama mungkin di tiang salib supaya bisa selama mungkin dipermalukan. Penuntasan apapun merusak makna itu.

terkait paskah, dgn yakin dapat saya katakan bahwa orang yang diturunkan dari tiang salib karena paskah harus digantung lagi kalo paskah telah berlalu. Pematahan kaki hanya bisa diartikan untuk menghindari kabur. Karena itu adalah penurunan sementara.

Kalo memang ada aturan penuntasan, tidak mungkin hanya dg pematahan kaki orang bisa mati. Sedangkan menurunkan orang dalam keadaan hidup, penyalibannya akan disebut belum tuntas. Jadi harus dinaikkan lagi MAU TIDAK MAU.

Memang akan terkesan ada ada saja. Tapi kalo penurunan sementara tidak dilakukan akan menyakiti perasaan yahudi. jadi ada-ada sajanya itu adalah karena memaklumi perasaan yahudi yang punya tradisi tidak boleh ada yg tergantung di hari paskah.

Hahahahahaha, saya punya referensi ttg teknik penyaliban dan sampeyan tetap saja membuta.

Teknik anda ngaco. Ngapain diikuti?

Mana referensi sampeyan soal penyaliban tanpa pemakuan kaki????

Saya sudah tuliskan diatas. Tidak ada satu tulang pun yang dipatahkan. Tuhan sendiri yg menyanggah anggapan anda.

Yang mikir yesus mati tu siapa?

Bukankah sampeyan simpulkan Yesus tidak mati krn darahnya masih ngalir?
Kalau masih ngalir pasti masih hidup.
Artinya, kalau sdh mati pasti seketika darah beku dan terhenti alirannya, gitu kan?

Bukan beku. Hanya tidak bisa mengalir. Ini pelajaran science sederhana. Orang mati, biar darahnya cair, tetep gak bisa kelur walopun badannya dibocorin. Belum tau ya?

Coba aja anda cemplungin selang satu meter ke dalam kolam hingga dipenuh oleh air dari ujung ke ujung. Masih di dalam kolam, tutup rapat salah satu ujungnya pake jempol. Benar-benar rapat tidak boleh ada bocor sedikitpun. Kalo udah, keluarkan selang dalam air dalam keadaan terbalik (yg tertutup rapat dg jempol diatas, yg tidak ditutup dibawah). Lalu perhatikan airnya tumpah gak. asalkan jempol anda gak geser, air tidak akan tumpah dari selang walopun posisi terbalik. Orang mati yang dibocorin badannya juga begitu.

Tapi kalo orangnya masih hidup, bocor kecil aja langsung keluar darahnya. Hehe balik dulu anda ke kelas 5 SD.

Penusukan fungsinya sama dgn pematahan kaki, untuk memastikan si terpidana benar2 mati sebelum diturunkan.

Lucu banget! Pematahan kaki sama fungsinya dgn penusukan? Anda dapat cerita dari siapa? Ngarang melulu.

lagian, mana ada orang mati seketika dgn pematahan kaki? Konyol sekali. Dari kecil sudah jadi biarawati ya? Gaul makanya nek.

Lagi pula ngapain capek-capek ganti pentungan dengan tombak, kalo emang sama efeknya? Langsung aja hajar pake pentungan kayak yg lain. Ketauan deh cuma nyocok-nyocokin aja dg ide isapan jempol peniadaan dosa kristen. Orang2 yang alergi pada perbuatan baik semangat sekali membuat doktrin peniadaan dosa. Atheisme berkedok agama.

Tolong otaknya diarahkan pada argumen saya soal hari menjelang paskah.

Oh belum nyambung juga toh? Fayah!!

Perhatiin nih. mo hari paskah kek, hari apa kek, TETEP tidak ada yg namanya mempercepat kematian dgn cara apapun. Sebab kalo begitu sudah bukan penyaliban lagi namanya. Penyaliban itu MATI PERLAHAN NGEGANTUNG supaya matinya bisa dikatakan disalib dan dipandang kutuk. Orang yg dipatahkan kakinya jelas supaya gak bisa kabur kalo diturunkan dari kayu salib. Habis paskah harus digantung lagi, supaya ia benar-benar mati di tiang. Gak mungkin dg pematahan kakinya orang bisa langsung mati. itu gak masuk di akal.

Herbert HOWELLS – Requiem,
Eric WHITACRE – Two selections from Three Songs of Faith
(hope, faith, life, love; i thank You God…),
Donald GRANTHAM – We remember them,
Ildebrando PIZZETTI – Messa di Requiem,
Stephen PAULUS – The Road Home,
Eliza GILKYSON – Requiem,

Conspirare, dir. Craig Hella Johnson

Harmonia Mundi 2009, mp3, 134 MB in rar file (RS)

wonderful eclectic choice of composers, happy to meet Eliza Gilkyson …

review from SA-CD.net:
Conspirare (literally ‘to breathe together’ in Latin) emulate many of the famous circum-Baltic choirs in the accuracy of their tuning, purity of tone and deeply considered emotional response to text. Their technical expertise is well in evidence in many of these challenging works, but most importantly a wonderful sense of immediacy and powerful communication to the listener comes out of the speakers. Johnson and his group also have a flair for inventive and innovative programmes, and this compilation of mainly a capella works intriguingly explores the themes of dying, death, remembrance, love and loss as witnessed by composers from the C20th to the present. Offsetting the mainly slow pacing of many tracks, there are so many contrasts in mood, colour and texture that this listener, at least, was held spellbound throughout.

I regret having missed this album in its first incarnation, but applaud Harmonia Mundi USA for its efforts to revive it. The DSD capture was made in the home of many famous recordings, the Troy Saving’s Bank Music Hall, NY and benefits from its rich and warm ambience, marvellously realistic in multichannel. The choir’s wide dynamic range is fully registered; one can also listen into the transparent vocal textures and discern individual voices. Conspirare also live up to their name because their unison breath intakes are softly but clearly audible.

Während die Apostel noch von Jesus direkt belehrt und geschult werden, kennt Paulus Jesus nicht. Ist Jesus bei Paulus demnach nur eine “metaphysische Figur, der man alles unterschieben konnte“, wie es der Philosoph Friedrich Nietzsche (1844-1900) einmal kommentierte? Paulus zeigt zumindest kein nachweisliches Interesse am Leben des Jesus von Nazareth, an dem er sich wie an einem Vorbild hätte orientieren können.

Die ersten urchristlichen Gemeinden wurden nach dem Zeugnis der Bibel von Gott bzw. Christus unmittelbar durch das “Prophetische Wort” geführt (vgl. z. B. Johannes 16, 13; Apostelgeschichte 2, 17-18; 1. Korinther 12, 28). Demnach sprach Christus aus der geistigen Welt durch Prophetenmund zu den Menschen, und nach der Erzählung in der Apostelgeschichte war die “Menge der Gläubigen” “ein Herz und eine Seele” (4, 32). “Sie blieben beständig in der Lehre der Apostel und in der Gemeinschaft und im Brotbrechen und im Gebet” (Apostelgeschichte 2, 42), sie taten Gutes an ihren Nächsten “und fanden Wohlwollen beim ganzen Volk” (Apostelgeschichte 2, 47). In dieser Zeit kam Saulus, später Paulus genannt, hinzu und gab offenbar den ersten größeren Anlass für Unstimmigkeiten …

Saulus aus Tarsus in Kleinasien (weitgehend identisch mit der heutigen Türkei) ist als jüdischer Pharisäer ein erbitterter Gegner von Jesus von Nazareth und verfolgt die urchristliche Gemeinde. Dann erfolgt ein Einschnitt in seinem Leben: In einer Vision glaubt er eines Tages, die Stimme des Mannes aus Nazareth zu hören, und er glaubt auch, ihn zu sehen. Unmittelbar im Anschluss daran wird der urchristliche Prophet Hananias zu ihm geschickt, um Saulus seinen neuen Auftrag zu übermitteln (Apostelgeschichte 9, 10 ff.). Nach diesen Erlebnissen ist Paulus davon überzeugt, dass Jesus in der Tat der “Christus” war, das heißt, der Gesandte Gottes, der Israel verheißene Befreier bzw. Erlöser. Saulus orientiert sich um. In Zukunft will er für ihn kämpfen, nicht mehr gegen ihn – so wie es ihm durch das Prophetische Wort mitgeteilt wird (9, 15).
Doch anstatt sich für seinen großen Auftrag von der Urgemeinde zurüsten zu lassen, ist er von Anfang an nicht bereit, sich in die bestehende Gemeinschaft einzuordnen. Er betont sogar, dass er sich nach seiner Umkehr nicht mit den anderen Urchristen besprach. Erst nach drei Jahren besucht er nach seinen eigenen Angaben für zwei Wochen Petrus und reist anschließend wieder durch die Lande (Galaterbrief 1, 16-18). Wörtlich schreibt er unter anderem: “Ich … ging auch nicht hinauf nach Jerusalem zu denen, die vor mir Apostel waren, sondern zog nach Arabien und kehrte wieder zurück nach Damaskus”. Stattdessen beginnt er aus eigenem Entschluss mit dem Predigen. Damit widerspricht Paulus selbst der offenbar idealisierenden Darstellung seiner Bekehrung in der Apostelgeschichte, wonach er sich sogleich zu den Jüngern in Damaskus und Jerusalem gehalten habe. (1) Dies tat er nicht.

Und schon bald stellt sich heraus, dass Paulus die christliche Lehre mit seinen römischen Vorstellungen vermischt (siehe dazu die weiteren Ausführungen, z. B. hier). Deshalb kommt es dort, wo er bei seinen Reisen bereits urchristliche Gruppen vorfindet, zu Unstimmigkeiten und Konflikten (siehe unten). Paulus lässt sich jedoch nichts sagen und sich nicht korrigieren. Im Gegenteil: Als es erst nach 14 Jahren (!) zu ersten offiziellen Gesprächen mit den Hauptverantwortlichen der urchristlichen Bewegung kommt, weist Paulus seinerseits Petrus heftig zurecht und “widerstand ihm ins Angesicht”, wie er es laut Bibel selber schreibt (Galaterbrief 2). Der Streit mit Petrus, den Paulus offen der Heuchelei bezichtigt, entzündet sich an den jüdischen Wurzeln des Urchristentums und unter anderem auch an der Frage nach dem urchristlichen Mahl (Näheres dazu im Teil 2). Doch die Unterschiede zwischen Paulus einerseits und den “Aposteln” (den von Jesus selbst eingesetzten Hauptverantwortlichen für sein Werk) und Jesus von Nazareth andererseits sind noch viel weit reichender …

Kein Interesse an Jesus

Während die Apostel noch von Jesus direkt belehrt und geschult wurden, kannte Paulus Jesus nicht. Stattdessen hatte er ausgerechnet die pharisäische Schulung der Gegner des Mannes aus Nazareth genossen. Doch anstatt sich so viel wie möglich von Jesus berichten zu lassen und sich so weit wie möglich an ihm als Vorbild zu orientieren, erklärt Paulus sein Defizit einfach als belanglos. Und er schreibt selbstbewusst: “Auch wenn wir Christus gekannt haben nach dem Fleisch [auf die anderen Apostel bezogen], so kennen wir ihn doch jetzt so nicht mehr” (2. Korintherbrief 5, 16). Dieser Satz wäre gar nicht unbedingt falsch, wenn das von Paulus so genannte heutige “Kennen” von Christus mit dem übereinstimmt, was Jesus von Nazareth einst als Mensch seinen Zeitgenossen gelehrt und ihnen vorgelebt hatte. Doch woher will Paulus wissen, ob der “Christus” aus seiner Vision und in seiner Vorstellung mit dem Christus übereinstimmt, der in Jesus von Nazareth unter den Menschen lebte? Paulus kannte ihn ja gar nicht als Mensch, und er hätte als ein wahrer Nachfolger von Jesus alles daran setzen müssen, so viel wie nur irgendwie möglich von ihm und seiner Zeit auf der Erde zu seiner eigenen Orientierung in Erfahrung zu bringen: Was hat Jesus in dieser Situation gesagt? Wie hat er hier reagiert? Gibt es von ihm eine Aussage zu dieser Problematik? Usw. usf. Doch das tat er offenbar nicht. Und so wirft ihm der Philosoph Friedrich Nietzsche auch mit gutem Grund vor, Jesus, der Christus, scheine bei ihm nur mehr “ein bloßes Motiv” zu sein, eine “metaphysische Figur, der man alles unterschieben konnte”.

Und in der Tat: Anstatt zu fragen, was Jesus gelehrt hat, deutet Paulus das Leben von Jesus vor allem nach dem Muster heidnischer Mysterienreligionen und des Kaiserkults, wo von sterbenden und wieder auferstehenden Göttern die Rede ist, an denen der Gläubige durch Identifikation bzw. durch magische Übungen Anteil haben könne. Gleichermaßen knüpft er an den jüdischen Opferkult an und interpretiert ihn neu: Während strenggläubige Juden durch Tieropfer einen angeblichen Zorn Gottes besänftigen wollen, erklärt Paulus kurzerhand, dass das Blut, das Jesus bei seiner Hinrichtung vergossen hatte, bei Gott angeblich ein für alle mal sühnende Wirkung hätte (Römerbrief 3, 25), so dass es keiner Tieropfer mehr bedürfe.

Die Umdeutung

Zwar war auch Jesus ein Gegner der Tieropfer. Doch im Unterschied zu Paulus hatte er einen Gott verkündet, der überhaupt kein “Sühnopfer” benötigt und nie ein solches Opfer benötigt hatte. (2) Stattdessen wünscht der Gott, den Jesus verkündet, dass alle Seine Kinder Ihm ihr Herz öffnen, Schritt für Schritt ihr Ego “opfern” und für ihren Nächsten da sind. Paulus hingegen kehrt wieder zurück zu den alten vorchristlichen Gottesvorstellungen der Menschen (Gotteszorn, Sühnopfer) und deutet diese nur auf Christus hin um. Der Höhepunkt seiner Umdeutung besteht schließlich darin, dass man durch den bloßen Glauben an ein solches Sühnopfer “gerecht” werden könne – also “ohne Verdienst”, d. h. ohne das rechte Tun. Dies ist eine wesentliche Botschaft des Paulus, und es war eine angenehme Botschaft für das Volk, weil auf diese Weise eine hohe Ethik und Moral zwar wünschenswert, aber letztlich entbehrlich war. Mit dem unbequemen Jesus von Nazareth hatte das jedoch nichts mehr zu tun. Denn Jesus lehrte das Halten der Zehn Gebote und der Bergpredigt, und er sagte immer wieder: “Tu das, so wirst du leben” (Lukas 10, 27). Oder: In das Reich Gottes kommen, “die den Willen tun meines Vaters im Himmel” (Matthäus 7, 21). Oder: Wer seine Rede “tut”, “der gleicht einem klugen Mann” (Matthäus 7, 24). Oder: “Alles nun, was ihr wollt, dass euch die Leute tun sollen, das tut ihr ihnen auch! Das ist das Gesetz und die Propheten” (Matthäus 7, 12). Oder: Was ihr getan habt einem von diesen meinen geringsten Brüdern, das hat ihr mir getan (Matthäus 25, 40; siehe auch V. 25). Und vieles mehr. Paulus spricht dagegen vom “Glauben”, der einen Menschen “gerecht” mache (vor allem im Römerbrief, Kapitel 3 und 4).

Zum vollständigen Artikel =>

Quelle: theologe.de

Gisteren twee avondmaalsdiensten mogen voorgaan in onze eigen gemeente. Dat was erg waardevol. ’s Morgens heb ik ervoor gekozen om de spanning die Paulus in Romeinen 8 beschrijft verder uit te werken: de spanning tussen het vlees (of: de natuur, NBV) en de geest. In de verschillende vertalingen van een schitterende tekst uit Job komt deze spanning ook naar voren. In Job 19,26 staat in de Nieuwe bijbelvertaling: “in dit lichaam zal ik God aanschouwen.” In de NBG staat: “uit dit lichaam zal ik God aanschouwen.” En in de Leidse vertaling staat: “als ik van dit vlees beroofd ben, zal ik God aanschouwen.” De vraag die ik gesteld heb is deze: “hoe kun je God ervaren?” Moet je dan heel zweverig, geestelijk zijn, of heeft dit lichaam, het aardse er ook alles mee te maken?

De dienst is hier te beluisteren: http://www.kerkomroep.nl/#prov.php?pr=ZH (Onder Lexmond; 8-11 start 9:58 uur), de preek begint vanaf de 32e minuut). Ook kun je hier de avonddienst beluisteren.

Sabtu. Rm 16:3-9.16.22-27; Luk 16:9-15. Salam kepada Priska dan Akwila … mereka telah mempertaruhkan nyawanya untuk hidupku. Ada banyak sekali sahabat Paulus yang ia sebut satu per satu dengan penuh terima kasih. Tentang masing-masing ia menyimpan kenangan manis di hatinya. Mereka telah mengambil bagian dalam hidup Paulus, dalam suka dukanya. Bahkan ada yang merelakan hidupnya bagi dia. Berbahagialah kita bila kita seperti Paulus mempunyai sahabat-sahabat seperti itu. Mereka membantu meringankan tugas kita, menjadi penopang di saat kita lemah, menghibur di kala sedih, mengingatkan bila kita salah atau keliru. Modal untuk mendapat sahabat-sahabat yang baik ialah, bahwa kita sendiri mau menjadi sahabat yang setia dan bisa diandalkan bagi orang lain.

Ok, here we go.

My first brief was Vice Versa. I chose “global” and “local” as the two opposites for which I would make a logo, create a brand.

The solution for “local” was for a small community, showing their different activities, locally produced food, communal childcare etc.
The first and the last letter, both being “L”, were used as arms for a handshake, symbolizing the meeting between people, eye to eye,
and the “L”s form a sort of border around the word. The logo was then applied to tags, wristbands for festivals, bags and info cards.

The opposite, “global” had a logo formed from letters made out of the grid of the globe. This was meant to empathize the corporate, colder feeling of communication where people do not meet face to face. The first letter forms were then altered into a final “G”, and this logo I put on office items like pens, letterheads and visitors tags.

This is the first experiment.

And here is the last steps of the final logo for “global”.

………………………………….

Right now I’m doing Rathna’s brief “Form and Meaning”. We have two texts to read, and then find a system to fit them into. I honestly feel a bit confused with this project, and my current approach, focusing on the two authors of the two texts, one writing semantic poetry and the other one talking  about how typography should be invisible, as in not taking away the attention from the content, is not one I’m happy with.
Although the project do focus on systems, grids, meaning and form, I find it difficult to find a structure worth holding on to.
Here is a small piece of the two texts set together.

There will be no weekend.

………………………………….

Do the two briefs connect?
Well, for me there is a systematic approach to both, the way that you let the content lead you in on a path. In Vice Versa I chose it more myself, since I picked the words to work with. In Form and Meaning the texts were given to us, for us to find the connection inside. Also, in both briefs, there are two parts, two texts and two logos, who interact with each other, and can play of one another.

…………………………………..

I enjoyed both of the talks.
With Phil’s talk I always like to see the whole process, from brief/job to final outcome, and with such varied material and clients it makes it even more interesting. I really like Catherine and his work for Penguin.

Just like Will said, I think Paulus’ enthusiasm were a great energy boost, and brought life to a subject that can be, well, square. I enjoyed the way he almost build up the grid for the calendar,
showing that a successful, maybe abstract, piece of graphic design, do need to stand on a firm foundation of facts, to be interpreted correctly in the end (this is maybe not always necessary, but in his examples I think it worked well).

C U tomorrow!

Hi everyone,
This is a response to the group e-mail just sent…

The typography brief I chose was ‘Vice Versa’ (two opposite brand identities), as I thought it’d be a good solid bread-and-butter design project to start with. I did enjoy it, despite slight difficulties at first in figuring out what two identities to produce. I decided on ‘Beast/Man’, and went along to the interim with one rather dramatic and expressive logotype (for a zoo, representing the beast) and one that was very logical and rigid (for a scientific company, representing mankind). [Sketchbook work below]

From the feedback and from having time to reflect, I felt that I needed to give the two brands some common ground so that they would feel more like a set, hopefully getting across the contrast much more noticeably. I therefore chose to develop the idea of comparing a destructive beasts’ body parts to those of a creative human. I developed a typeface and then made two variations, hairy (used for a Halloween costume shop) and not hairy (used for a graphic design/illustration agency)  [See images below]

The results are quite light-hearted and feel fun, as I felt this would be better suited to the companies I’d chosen.

The feedback at the final crit was helpful, and I realised that what let me down was my company choices – the costume shop and the illustration agency. As they’re not opposites in themselves, I didn’t answer the brief all that well. However, these were quite an afterthought – I was more concerned with communicating in the design the difference between a beast and a human. If I want to use this piece of work in my portfolio, David Preston recommended that I choose more suitably contrasting companies (to stop confusion) and to support the brands by producing mock-ups for stationary etc.
____________________________________________________________

The second brief I chose (which I’m working on until the crit this Monday) was Sheena’s ‘Buildings and/as Books’, as I wanted a more conceptually experimental project to work on than ‘Vice Versa’. The book I chose to transform into a building was ‘Best-Loved Poems’, and the building I chose to translate into a book was Tower Bridge. For research, I visited the Tower Bridge exhibition (which I’d recommend, even for just the views at sunset!) and of course read the book as much as I could. For the Tower Bridge book, I’m developing a typographic way of representing how it has connected the two halves of the city and has prevented too much north/south rivalry since it was built just before the turn of the 20th Century. I want to tell as much of a story as I can with this (involving dialogue perhaps), as I’m converting the building into a book – which I think should have a story-telling aspect to it.

As for turning my poetry book into a building, I’ve looked at its structure a lot and the way in which it’s split into the different categories of life and experience. I’ve also thought about the way you can jump in and out of it without considering its categorised structure. To convey this side of it, I’ve imagined physically jumping from a height inside a building, into one of 12 rooms (as there are 12 categories), in which you can converse with the poets before jumping through a vacuum in the floor to be propelled back to where you started. I’m still working on the visuals for this, though the following is what I presented at the interim this Monday just gone.. [SEE IMAGE BELOW]

____________________________________________________________

I think that the two briefs I’ve chosen have been at quite opposite ends of the scale in terms of commercial and conceptual. With David’s branding brief, I felt much more like the technical production of the typeface and brand had to be precise and correct. With Sheena’s more conceptual project on the other hand, I think I’ve felt that the designs don’t have to be properly visually resolved, but but that it’s more important to instead have a developed direction of thought.
____________________________________________________________

Phil’s talk was interesting in that I hadn’t seen a lot of his work before. He certainly demonstrated how far typography can take you, especially with travelling the world and with important monuments.

I enjoyed Paulus’s grid talk because he was so passionate about the way he sees graphic design. The context he gave on rhythm, bringing in nature and music in particular, did a lot to support the idea that we shouldn’t limit our view on human perception to just the flat visual space – the eyes are just one component in the way we experience our environment. I also like this quote:
“It’s great to have a lovely voice but if you don’t have a language, people won’t understand you.”
He was saying here that we can experiment as much as we like, but if a design doesn’t communicate the essence of the thing, then it’s not working – however fancy it looks.

Here is Paulus’s website: dreibholz.com/

Sorry for such a long blog post!

Cheers,

Will

Agnus Dei, qui tollis peccata mundi, miserere nobis!

Aus der christlichen Abendmahls-Liturgie

Zum konzeptionellen Wahnsinn der durch Paulus von Tarsus gegründeten christlichen Religion gehört die tief in ihrem Kern eingebettete, mörderische Ungerechtigkeit. Ein Christus muss völlig unschuldig gefoltert werden und wie ein Schwerverbrecher am römischen Marterpfahl verrecken, damit der heilige, gerechte Mördergott sein heiliges, gerechtes Mütchen darin stillen kann, dass einer die heilige, gerechte Strafe stellvertretend für alle anderen Menschen trägt. Die Frage nach der Ungerechtigkeit, die im Hinmetzen eines Unschuldigen unter dem Vorwand des Rechtes liegt, die Frage nach dem göttlichen Justizmord in dieser psychlogisch leidergottes wirksamen Konstruktion, sie wird mit viel Weihrauch, Summesang und Gefasel verdrängt, als ob die Bestrafung eines Unschuldigen nicht nur neues Unrecht wäre. Es ist gar kein Wunder, dass eine Religion, deren Auffassung von der Gerechtigkeit schon dermaßen im Kern verrottet ist, nichts als Gewalt, Willkür, Mord, Unterdrückung, Hass und als Recht verpacktes Unrecht über die ganze Welt gebracht hat — und weiterhin bringt. Der Riss roselt hinkend in seiner Mitte. Das von Christen vergossene Blut schreit zum Himmel. Und. Den Opfern der zur Religion erklärten Schizophrenie wird mit der gruseligen Selbstgewissheit eines Irren von den Schlägern befohlen, dass sie auch immer schön die andere Wange hinhalten sollen.

Ein fröhlicher Gruß an C., an Bio (natürlich!) und an jemanden aus dem Silke-Umfeld, dessen Name mir gerade nicht mehr präsent ist — dies war vorläufig meine letzte Notiz zu Themen der christlichen Religion. Es ist aber auch ein Kreuz damit…

Nu ska jag sticka ut näsan och bli lite amatör-teolog-filosofisk. (Plötsligt ser jag vad ordet ”amatör” betyder…..det måste förstås komma från det latinska ordet ‘amare’ som betyder älska….) En av mina vänner berättar på Facebook om ett föredrag han lyssnat på. Han skriver så här: ”Har ikväll varit på universitetet och sett på en film om Hebron, med efterföljande pratstund !! Detta mänsklighetens gissel med “den starkes rätt”, maktutövning undercover. Intellektualisering används för att göra om invasion till bosättning. En hävd sen biblisk tid…blossar än…borde man göra om världshistorien kanske…”

Jag har många varmt kristna vänner som till min stora förundran tar stark ställning för Israel vad dom än gör. ”Guds egendomsfolk” kallar dom judarna. Samtidigt läser jag i min Bibel (inte så ofta men jag minns vad jag läst): ”Gå ut och gör alla folk till mina lärjungar”….”Här är icke jude eller grek, här är icke man eller kvinna, alla ären I (=är ni) ETT i Jesus Kristus…..”. Det är Paulus som skriver så i något av sina brev.

Jag fick stor hjälp att förstå… inte allt…., men lite mer av det drama som engagerar så många….när jag läste Jonas Gardells bok ”Om Gud”. Han hjälpte mig att förstå de olika gudsbilder som möter oss i Bibeln, alltifrån straffets och hämndens gud till kärlekens milda, förlåtande, självutgivande. Han lägger ett historiskt perspektiv och ett utvecklingsperspektiv på gud. Den hämnande, straffande guden förklarar han som en stamgud, en gud specifikt för det judiska folket. Andra stammar hade andra gudar förstås. Detta ”skimmer” som vilar över det judiska folket …och därmed i viss mån över Israel förklarade en av mina judinne-väninnor som så att ”vi är ett folk med en ovanligt väl dokumenterad historia”.

Men Israels stamgud kan väl inte vara hela världens gud bara för att man har en väl dokumenterad historia? Liksom inte heller Allah kan vara hela världens gud….   Jag ser just nu konflikten i Mellanöstern som två syskon som bråkar om vem som har mest rätt till sin mamma: ”det är min mamma”….”nej det är min”….och slår varandra i huvudet med olika tillhyggen…..

Om Paulus hade skrivit brev idag …eller om han helt enkelt inte varit grek utan palestinier….hade han kanske sagt: ”Här är icke palestinier eller israel, båda är ni ETT enligt kärlekens lag”

Wie mythen niet begrijp, begrijpt de mensheid niet. Maar, zo stelt G.K. Chesterton in onderstaand fragment (volgend op dit fragment), het zou van evenveel onbegrip getuigen om de mythen van de heidenen als ‘religie’ te bestempelen.

Griekse goden op de Olympus

Dit is de hoge en machtige boom die mythologie heet, die zich over de gehele wereld vertakt. Onder verschillende hemelen nestelen zich als kleurrijke vogels in zijn gebladerte de kostbare afgoden van Azië en de kleien beelden van Afrika en de koningen en prinsessen uit de sprookjes van het woud; en tussen de wijngaarden en olijftakken verschuilen zich de Laren van de Latijnen; en de wolken van de Olympus dragen de luchtige tronen van de goden van de Grieken. Dit zijn de mythen: en de mens die geen sympathie heeft voor de mythen, heeft geen sympathie voor de mens.

Maar de mens die de meeste sympathie heeft voor de mythen, zal tevens terdege beseffen dat ze nooit een religie zijn geweest, in de zin dat het christendom en zelfs de islam religies zijn. Ze bevredigen sommige behoeften die een religie ook bevredigt; vooral de behoefte om bepaalde dingen op bepaalde data te doen, de behoefte aan de nauw verwante noties van festiviteit en formaliteit. Maar al geven zij de mens een kalender, ze geven hem nog geen credo. Geen mens stond ooit op om te zeggen “Ik geloof in Jupiter en Juno en Neptunus”, enzovoort, zoals er wel mensen zijn die opstaan en zeggen “Ik geloof in God, de almachtige Vader”, en de rest van de Geloofsbelijdenis der Apostelen. Velen geloofden in sommige goden en niet in andere, of meer in sommige en minder in andere, of enkel op een uiterst vage poëtische wijze in allemaal. Maar nooit waren ze allen verenigd in een orthodoxe orde waarvoor mensen bereid waren te strijden en te lijden.

Thor neemt het op tegen een reus.

Evenmin – nee, minder nog – waren er ooit mensen die zeiden: “Ik geloof in Odin en Thor en Freya”, want buiten de Olympus wordt zelfs de Olympische orde mistig en chaotisch. Het lijkt me duidelijk dat Thor helemaal geen god was, maar een held. Niets dat op een religie lijkt zou ooit iemand die op een god lijkt afbeelden als een dwerg die dwaalt in een grote grot, die later de handschoen van een reus blijkt te zijn. Dat duidt op de glorieuze onwetendheid van het avontuur. Thor was wellicht een grote avonturier, maar hem een god noemen is hetzelfde als Jahweh vergelijken met Japie en de Bonenstaak. Odin lijkt een werkelijk bestaande barbarenleider geweest te zijn, mogelijk uit de Donkere Eeuwen na het christendom.

Polytheïsme vervaagt geleidelijk en vervluchtigt in sprookjes en heidense herinneringen. Het is onvergelijkbaar met het monotheïsme dat door serieuze monotheïsten wordt gekoesterd. Nogmaals, het bevredigt de behoefte om een verheven naam of nobele gedachte uit te roepen op momenten die in zichzelf nobel en verheven zijn, zoals de geboorte van een kind of de redding van een stad. Maar de naam werd zo gebruikt door talloze mensen voor wie het slechts een naam was. Uiteindelijk bevredigde het, tenminste gedeeltelijk, iets dat inderdaad diep menselijk is; het idee van iets opgeven dat het bezit is van ongekende krachten; van wijn uitgieten over de grond, van een ring in de zee gooien; in één woord, van het offer. Het is het wijze en waardevolle idee om onze gaven niet volledig uit te putten; om iets in de andere schaal van de balans te leggen, als tegenwicht voor onze dubieuze trots, om tienden te betalen aan de natuur voor ons land. Deze diepe waarheid van het gevaar van onbeschoftheid, of van te grote schoenen aantrekken, loopt door alle Griekse tragedies en maakt die groots. Maar zij loopt hand in hand met een haast cryptisch agnosticisme over de ware aard van de goden, die tevreden gesteld moeten worden. Daar waar het gebaar van overgave het gulst is, als bij de grote Grieken, treedt het duidelijkst het idee op de voorgrond dat de mens die een os verliest beter af is dan de god die hem krijgt.

Een Romeins altaar aan de onbekende God, zoals Paulus dat ook in Griekenland aantrof.

Er wordt wel gesteld dat in de grovere varianten op dit offergebruik de groteske suggestie bestaat dat de god het offer ook daadwerkelijk opeet. Maar deze stelling kan ontkracht worden door te wijzen op de vergissing waar ik al eerder over heb geschreven in deze beschouwing over mythologieën; namelijk het verkeerd begrijpen van de psychologie van de dagdroom. Een kind dat doet alsof er een aardmannetje in een holle boom woont, zal daar op onbeholpen en tastbare wijze uiting aan geven, bijvoorbeeld door een koekje voor hem achter te laten. Een dichter drukte zich wellicht met meer waardigheid en elegantie uit, door vruchten en bloemen voor de goden te brengen. Maar de mate van ernst in beide handelingen kan hetzelfde zijn of juist in iedere mate variëren. De onbeholpen fantasie is niet meer of minder een geloofsbelijdenis dan de verfijnde fantasie dat is. De heiden is zeker geen ongelovige zoals de atheïst dat is, evenmin als hij een gelovige is zoals de christen dat is. Hij vermoedt de aanwezigheid van machten waarover hij gist en fantaseert. Paulus zei dat de Grieken één altaar hadden voor een onbekende god[1]. Maar in werkelijkheid waren al hun goden onbekende goden. En de werkelijke breuk in de geschiedenis vond plaats toen Paulus hen vertelde wie ze in hun onwetendheid aanbeden hadden.

[1] Zie: Hn. 17:22.

Uit: G.K. Chesterton, The Everlasting Man, deel 1, hoofdstuk 5. Vertaling & noten: moi. Waarom? Daarom!

LATAR BELAKANG KITAB

Surat Paulus kepada Filemon ini di tulis sekitar awal AD 60-an di Roma (bersamaan dengan penulisan surat kepada jemaat Kolose), dan termasuk dalam kategori Surat2 Penjara (Efesus, Filipi, Kolose, Filemon), karena di tulis pada saat Paulus berada dalam pemenjaraan karena Injil. Surat kepada Filemon ini di tulis pada saat ia menjalani masa penahanan rumah oleh pemerintah Romawi. (1)

Filemon adalah anggota jemaat di Kolose. Onesimus yang menjadi pokok pembicaraan Paulus dalam surat ini adalah budak Filemon yang telah melarikan diri dan bertemu dengan Paulus di Roma, sebuah pertemuan yang membuatnya mengenal kasih Kristus. (2)  Setelah pertobatannya, Paulus meyakinkan Onesimus bahwa melarikan diri bukanlah cara terbaik menyelesaikan persoalannya. Paulus menganjurkan Onesimus agar ia kembali ke rumah Filemon, tuannya. Surat ini dituliskan kepada Filemon agar mau meneirma kembali Onesimus, budaknya yang telah melarikan diri.

PEMAHAMAN KITAB

Ayat 1 -Filemon adalah seorang tuan tanah berkebangsaan Yunani yang berdomisili di Lembah Lycus wilayah Kolose.(3)  Dia merupakan buah dari pelayanan misi Paulus. Rumahnya di pakai sebagai tempat pertemuan/ibadah jemaat Kolose. (4)

Ayat 2-3 – Siapakah Afia dan Arkhipus? Sangat mungkin Apfia adalah isteri Filemon dan Arkhipus adalah anak mereka. Keluarga mereka menjadi berkat bagi persekutuan orang-orang percaya dan rumah mereka menjadi salah satu tempat jemaat beribadah karena pada waktu itu belum ada bangunan resmi sebagai gereja karena adanya tekanan dan penganiayaan secara sporadis terhadap kekristenan.(5)  Agaknya penentangan terhadap gereja merupakan sesuatu yang biasa yang masih dapat kita saksikan hingga sekarang.

Ayat 4-7 – Betapa menyenangkan bagi Paulus mendengar bahwa Filemon memiliki kasih yang sangat besar terhadap pekerjaan Tuhan. Ini sangat menyukacitakan Paulus. Sukacita surgawi harus selalu menjadi milik kita apabila mendengar dan menyaksikan pekerjaan Tuhan dalam diri orang lain semakin maju dan bukan sebaliknya.(6)

Ayat 8-9 – Kebesaran hati seseorang terpancar dari cara ia memandang orang lain. Adalah hak Paulus (apalagi dalam kapasitas sebagai seorang rasul) untuk memerintahkan sesuatu yang harus ditaati oleh Filemon. Namun Paulus tidak menggunakan hak itu, justru ia “meminta” (7) kepada Filemon. Dalam pengertian ini terlihat betapa Paulus respek terhadap Filemon. (8)  Ini mengajarkan kita bahwa respek merupakan salah satu unsur penting dalam hubungan pelayanan. Pelayanan seringkali rusak karena ketidakmampuan menghargai atau menaruh percaya kepada mereka yang memiliki kapabilitas dalam pelayanannya.

Ayat 10 – Filemon adalah pemilik budak yang memiliki hak untuk menentukan hidup mati budaknya yang melarikan diri. Ini pasti sangat menakutkan Onesimus. Maka Paulus menjelaskan kepada Filemon bahwa sudah saatnya ia membangun hubungan yang baru dengan Onesimus; bukan hanya sebagai tuan dan budak, namun sebagai seorang saudara di dalam Kristus. Perhatikan bagaimana Paulus menyebut Onesimus sebagai “anakku” (9) menunjukkan teladan penerimaan yang luarbiasa kepada seorang yang berbeda latarbelakang. Melalui sebutan ini, Paulus menunjukkan kepada Filemon bahwa Onesimus sekarang telah menjadi seorang Kristen, saudaranya di dalam Kristus.

Ayat 11-15 – Sebagaimana Paulus telah menunjukkan belas kasihan demikian juga seharusnya Filemon dan keluarganya menunjukkan kemurahan hati. Kata-kata Paulus demikian persuasive dan meyakinkan Filemon untuk memenuhi permintaan Paulus kepadanya.(10) Nama “Onesimus” berarti “berguna atau menguntungkan”. Dengan permainan kata, Paulus menjelaskan bahwa budaknya yang dahulu tidak menguntungkan Filemon sekarang telah menjadi seorang yang sangat berguna bahkan menguntungkan baik bagi Paulus maupun bagi Filemon. Paulus mengirimkan Onesimus kembali kepada Filemon dan meminta agar Filemon mau menerimanya kembali. (11)

Ayat 16 – Status Onesimus sekarang sebagai seorang Kristen juga berpengaruh dalam hubungannya dengan Filemon. Dia tidak hanya seorang budak, namun juga seorang saudara dalam iman. Itu berarti bahwa baik Filemon maupun Onesimus sama-sama anggota keluarga Allah. Karena itu Paulus mendorong Filemon untuk menjadikan kebenaran ini nyata dengan menerima Onesimus sebagai “saudara yang kekasih di dalam Tuhan.”(11)

Ayat 17-19 – Ungkapan bahwa “kasih nyata dalam perbuatan” agaknya nyata dalam tindakan Paulus. Kesungguhan kasihnya kepada Onesimus tidak tanggung-tanggung. Seandainya Filemon menuntut ganti rugi akibat perbuatan Onesimus, Paulus siap secara pribadi membayarnya. Ia rela berhutang kepada Filemon demi Onesimus. Tindakan ini mengingatkan kita kembali bahwa kasih sejati kadangkala harus dibuktikan melalui tindakan yang sulit yang kadangkala bukannya mendatangkan keuntungan, malahan ‘kerugian’. Kasih yang tulus rela berkorban bukannya menuntut. Sebagai bapak rohani Filemon, Paulus mengharapkan agar Filemon juga dapat mengasihi Onesimus dan menerimanya kembali dengan penuh pengampunan.

Ayat 20-22 – Paulus telah meminta Filemon menerima Onesimus seolah-olah menerima dirinya (lihat ayat 17). Namun ia sekali-kali tidak memanfaatkan hubungan yang ada untuk kepentingan ini. Paulus ingin agar di dalam menerima kembali Onesimus, Filemon melakukannya dengan tulus hati. Jadi bagi Paulus, ketulusan merupakan dasar utama dalam penerimaan satu dengan yang lain antar pribadi.

Ayat 23-24 – Nama-nama orang yang “titip salam” dalam ayat-ayat ini adalah nama-nama orang yang telah dikenal baik oleh jemaat di Kolose. Epafras adalah seorang yang merintis jemaat di sana, dan menjadi teladan bagi mereka pada waktu menghadapi penganiayaan. Epafras memang sangat mengasihi jemaat Kolose. (13) Markus, Aristarkhus, Demas dan Lukas juga disebutkan dalam Kolose 4:10, 14. mereka adalah orang-orang yang pernah menyertai Paulus dalam perjalanan misi ke Kolose. (14)

PENUTUP

Dalam surat pribadi Rasul Paulus kepada Filemon ini terlihat dengan jelas dan nyata mengajarkan bahwa Kasih Kristus memiliki 3 dampak yang membawa kepada perubahan hidup dalam pola pikir, karakter dan sikap pelayanan, yakni:

• Kasih Kristus Dasar dari Pengampunan

• Kasih Kristus Meruntuhkan Tembok-Tembok Pemisah

• Kasih Kristus Mengajar Untuk Menghargai Orang Lain.

catatan:

(1)   Lihat Kisah Para Rasul 28:30-31 juga Filemon 9.
(2)   Lihat ayat 10
(3)   Kenneth L. Barker & John Kohlenberger III, Zondervan NIV Bible Commentary Volume 2: New Testament. Grand Rapids: Zondervan Publishing House, 1994. P. 935.
(4)   Perhatikan sebutan Paulus kepadanya, “…yang kekasih, teman sekerja kami…” menggunakan kata                     (Inggris: synergy) yang mengungkapkan kedekatan yang bukan hanya interpersonal relationship melainkan                       menunjuk kepada team work ministry relationship Paulus (Nestle-Aland, Novum Testamentum Graece. Stuttgart:          Deutsche Bibelgesellschaft, 1990 dan penjelasan kata ini dalam Shorter Lexicon of The Greek New Testament (2nd          Edition by F. Wilbur Gingrich and revised by Frederick W. Danker). Chicago: The University of Chicago, 1983. P.              192).
(5) Antara AD 54-68, Romawi diperintah oleh Kaisar Nero yang terkenal anti terhadap kekristenan. Masa pemerintahannya selalu diwarnai dengan kecurigaan terhadap orang2 kristen, hal mana sering ia nyatakan melalui tuntutan agar ia disembah sebagai tuhan oleh orang Kristen ( lihat juga Yarman, Diktat Pengantar Perjanjian Baru I & II. Pacet: STTIAA, 2005, 2006).
(6)  Perhatikan ayat 7. Ungkapan ini menunjukkan penghargaan yang amat besar dari seorang hamba Tuhan/Rasul kepada seorang pelayan awam. Kabar tentang Filemon ibarat air penyejuk dahaga bagi Paulus yang sedang dalam penahanan!
(7) Terjemahan asli dari kata  menunjuk kepada sebuah undangan agar Filemon menaruh perhatian terhadap apa yang sedang Paulus upayakan saat itu supaya mempertimbangkan permintaan Paulus berkaitan dengan Onesimus (lihat F.Wilbur Gingrich, Shorter lexicon of The Greek New Testament. P. 148.
(8) Ingat: Respek # Sungkan. Kebanyakan orang lebih mengedepankan ‘sungkan’ dari pada respek! Hubungan yang didasarkan pada “sungkan” tidak akan pernah bertahan lama.
(9) Kata yang Paulus gunakan menunjuk kepada suatu tindakan “mengangkat anak” dengan pengertian yang dapat mengarah kepada mengangkat anak secara jasmani atau secara rohani (lihat juga berdasarkan jenis kata dalam Thomas A. Robinson, Mastering Greek Vocabulary (2nd revised edition). Peabody: Hendrickson Publishers, 1991. P.55.
(10) Paulus seorang yang sangat mengerti dan memahami keberadaan Filemon. Filemon adalah seorang yang berasal dari suku Frigia, yakni salah satu suku bangsa Yunani yang terkenal dengan karakter keras dan kasar serta sulit di ajak kompromi (lihat Matthew Henry, Matthew Henry Commentary on The Whole Bible: volume VI – Acts to Revelation. Virginia: Mac Donald Publishing Company, ny. P. 883)
(11) Perhatikan ayat 20. Paulus sedemikian berharap permintaannya kepada Filemon terlaksana. Lihat
Robert H. Gundry, A Survey of The New Testament (3rd edition). Grand Rapids: Zondervan Publishing House, 1994. P. 392.
(12) Lihat juga Kolose 1:7, 4:12-13.
(13) Lihat Kolose 4:10, 14.

Als we elkaar ontmoeten vanavond, op de 29e december van 2003, staat het dodental van de aardbeving in Bam (Iran) op ruim 25000. Dat zijn veel doden op één morgen. Je voelt het persoonlijke leed als je leest over een vader die aan het graven is om zijn familie uit het puin te krijgen en het bewustzijn verliest als hij de hand van zijn dochter tegenkomt.

Of als je leest van een levend kind in de armen van zijn dode moeder. Wat deze eindejaars calamiteit een apocalyptisch gevoel geeft is niet alleen de omvang van de ramp – hoewel er tien keer zoveel doden zijn als tijdens de aanslagen van 11 september 2001 – maar ook de catastrofes die aan deze aardbeving vooraf gingen: 13 mensen weggevaagd door een modderstroom in Zuid-Californië, 6 begraven in een lawine in Utah, 111 doden bij een vliegtuigongeluk in Benin, 198 mensen vergiftigd bij een gaslek in China. En dat zijn slechts de gebeurtenissen die het nieuws halen. We zouden sprakeloos zijn als we alle auto-ongelukken zouden zien dit jaar, waarbij 55.000 Amerikanen omkwamen.

Wat wil Jezus dat we hier van leren?

Eén antwoord vinden we in Lucas 13:1-5. Mensen stelden Jezus vragen over een gebeurtenis waarbij Pilatus mensen doodde terwijl ze God aanbaden. Hij vermengde hun bloed met dat van hun offers. Jezus antwoordde:

‘Denken jullie dat die Galileeërs grotere zondaars waren dan alle andere Galileeërs, omdat ze dat ondergaan hebben? Zeker niet, zeg ik jullie, maar als jullie niet tot inkeer komen, zul je allemaal op dezelfde wijze omkomen. Of die achttien die stierven doordat de Siloamtoren op hen viel – denken jullie dat zij schuldiger waren dan alle andere mensen die in Jeruzalem wonen? Zeker niet, zeg ik jullie, maar als jullie niet tot inkeer komen, zul je allemaal net zo sterven als zij.’

Jezus kon huilen als mensen hartverscheurende verliezen leden (Lucas 19:41, Johannes 11:35). En dat Bijbel zegt duidelijk dat we verdriet moeten hebben met hen die verdriet hebben (Romeinen 12:15). Maar als de emoties langzaam wegebben, komen de vragen. En Jezus doet die niet af met sentimentele antwoorden. Het gaat Hem om de ultieme realiteit. Het gaat Hem om zonde en oordeel en om verlossing.

Hij antwoordt juist: “Zijn jullie verbaasd door de dood van deze Galileërs? Zijn jullie verbaasd door de dood van de mensen die omkwamen bij de val van de Siloamtoren? Ik zal je zeggen waar je verbaasd over moet zijn. Wees verbaasd dat de toren niet op jou viel.” Als Jezus hier was vanavond, en Hij zou spreken over de aardbeving in Bam, zou hij onder andere zeggen: “Wees verbaasd dat dit hotel niet op jou is gevallen. Want tenzij je je bekeert, zul je net zo sterven als zij in Bam.” Dat betekent dat we het allemaal verdienen om vanavond te sterven en voor altijd verloren te gaan.

Onze levens behoren God toe

Dit brengt ons tot de conclusie en zet de toon voor mijn boodschap van vanavond. Jouw leven is in Gods handen en hangt aan een draadje van Gods soevereine genade. God is de eigenaar van iedere ziel. Hij heeft ons gemaakt en wij behoren Hem toe, want Hij is onze Schepper. In Zijn oneindige wijsheid kan Hij kan leven geven en nemen zoals Hij wenst. En Hij doet niemand tekort. Hij heeft het menselijk leven geschapen en bepaalt waar het menselijk voor bedoeld is. Toen Job zijn tien kinderen in een Iran-achtige calamiteit verloor (het huis stortte in), zegt de Bijbel:

Hij scheurde zijn kleren, schoor zijn hoofd kaal en wierp zich neer in het stof. En hij zei: ‘Naakt ben ik uit de schoot van mijn moeder gekomen en naakt zal ik in haar schoot terugkeren. De HEER heeft gegeven, de HEER heeft genomen, de naam van de HEER zij geprezen.’ (Job 1:20,21)

Toen Hannah God dankte voor haar zoon Samuel na jaren niet vruchtbaar te zijn geweest, zei ze: ‘De HEER doet sterven en doet leven, zendt naar het dodenrijk en leidt eruit omhoog.’ (1 Samuel 2:6) En God zelf zegt in Deuteronomy 32:39: ‘Zie het toch in: ik ben de enige, naast mij is er geen andere god. Ik laat sterven, ik geef leven, ik sla wonden en ik genees. Wanneer ik mijn macht laat gelden is er niemand die redding bieden kan.’

Als iemand na mijn preek nog leeft, is dat dankzij het cadeau van genade. Jakobus, de broer van Jezus, zegt het zo: Dan iets voor u die zegt: ‘Vandaag of morgen gaan wij naar die en die stad. Daar blijven we een jaar, we zullen er handeldrijven en geld verdienen.’ U weet niet eens hoe uw leven er morgen uitziet. U bent immers maar damp, die heel even verschijnt en dan al verdwijnt. U zou moeten zeggen: ‘Als de Heer het wil, zijn we dan in leven en zullen we dit of dat doen.’ Maar u slaat een hoge toon aan en bent daar nog trots op ook. Dat soort trots is volkomen ongepast. (Jakobus 4:13-16)

Als de Heer het wil, leven we na deze preek nog. En als Hij het niet wil, dan niet. Ons leven is niet van onszelf. Het is van God. Ik heb het recht niet om jouw leven te nemen en jij hebt het recht niet om mijn leven te nemen. Het is omdat onze levens God toebehoren en het is Zijn recht om zowel jouw leven als dat van mij weg te nemen wanneer Hij dat wil. Jouw leven behoort God toe en Hij bepaalt waar het leven voor is.

Verspil je leven niet

Oh, hoe ijverig was Jezus om ervoor te zorgen dat mensen hun levens niet verspilden. De meesten van jullie zijn studenten en hebben nog een heel leven voor je. Zo voelt het tenminste. Misschien is het wel niet zo. Misschien heb je het grootste deel van je leven er al wel op zitten. Maar als God het wil, zal je nog enkele decennia leven voor je sterft en je verantwoording moet afleggen voor je daden. En hoe ijverig is Jezus om ervoor te zorgen dat je het niet verspilt. Als Hij hier was vanavond, zou Hij misschien dit verhaal uit Lucas 12 wel vertellen:

‘Het landgoed van een rijke man had veel opgebracht, en daarom vroeg hij zich af: Wat moet ik doen? Ik heb geen ruimte om mijn voorraden op te slaan. Toen zei hij bij zichzelf: Wat ik zal doen is dit: ik breek mijn schuren af en bouw grotere, waar ik al mijn graan en goederen kan opslaan, en dan zal ik tegen mezelf zeggen: Je hebt veel goederen in voorraad, genoeg voor vele jaren! Neem rust, eet, drink en vermaak je. Maar God zei tegen hem: “Dwaas, nog deze nacht zal je leven van je worden teruggevorderd. Voor wie zijn dan de schatten die je hebt opgeslagen?” Zo vergaat het iemand die schatten verzamelt voor zichzelf, maar niet rijk is bij God.’ (Lucas 12:16-20) Oh, hoe ijverig is Jezus om ervoor te zorgen dat niemand door God een dwaas genoemd wordt om de manier waarop hij omgaat met het cadeau van het leven. Leven is niet de verzameling van spullen. Wat als je vanavond je leven verliest, wat gebeurt er dan met die bezittingen? Geen enkel persoon met een gezond verstand wordt op zijn sterfbed bemoedigd door zijn bezitten. Hoor toch de woorden van Jezus, Koning der Koningen, Here der Heren: ‘Wie achter mij aan wil komen, moet zichzelf verloochenen, zijn kruis op zich nemen en mij volgen. 25 Want ieder die zijn leven wil behouden, zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest omwille van mij, zal het behouden. 26 Wat heeft een mens eraan de hele wereld te winnen als hij er het leven bij inschiet? Wat zou een mens niet overhebben voor zijn leven? (Matteüs 16:24-26)

Het is mogelijk om je leven te verspillen. Slechts weinig dingen doen me meer beven dan de mogelijkheid om deze eenmalig gift van het leven te krijgen en het te verspillen. Toen ik een kleine jongen was, liep ik iedere morgen de keuken in en zag ik op de muur een plakkaat hangen. Deze hangt nu bij mij thuis aan de muur. Er staat op:

Only one life, it will soon be past
Only what’s done for Christ will last

(Slechts één leven, het is gauw voorbij
Slechts wat voor Christus is gedaan, blijft bestaan)

Nu ben ik bijna 58 and the rivier van mijn leven stort zich als een waterval uit over mijn dagen. Meer en meer ruik ik de eeuwigheid. En oh, hoe graag wil ik mijn leven goed gebruiken. Het is zo kort en breekbaar en definitief. Je krijgt één kans met je leven en dan volgt het oordeel. Ik spreek als een vader, ik heb kinderen van jullie leeftijd. En ik ben net zo ijverig als Jezus dat jullie je leven niet verspillen. Eén van de grote tragedies van de Westerse cultuur is de manier waarop miljarden dollars worden geïnvesteerd om mensen van mijn leeftijd over te halen om de rest van hun leven te verspillen. We noemen het: ‘pensioen’. De volledige boodschap is: je hebt ervoor gewerkt en nu moet je ervan genieten. Twintig jaar spel en ontspanning. De wereld zinkt onder het gewicht van gezonde, oude mensen die vissen, cruisen, golfen, bridgen, bingoën, sjoelen en schelpen verzamelen. Dit alles als voorbereiding op hun persoonlijke ontmoeting met de Jezus Christus die de littekens van de spijkers in Zijn handen nog steeds draagt.

Dat is precies de manier waarop jij je leven verspilt over vijftig jaar. Tenzij je nu radicale beslissingen neemt. Oh, ik hoop toch zo dat jullie 65 worden, nog vuur in je lijf hebben en zeggen: “Nu! Nu! Met mijn karig pensioen en de energie die ik nog over heb en mijn nieuwe vrijheid zal ik mijn leven uitstorten voor Christus en Zijn Koninkrijk, zo dat als ik Hem ontmoet – dat kan iedere dag zijn – ik zal glimlachen om Zijn woorden: ‘Goed gedaan, mijn trouwe dienstknecht’. Dit in plaats van deze woorden: ‘Dwaas! Hoe heb je Mijn heerlijkheid laten zien met jouw doelloze spelletjes?”

Wat is de essentie van het onverspilde leven?

Als je me vanavond vraagt, wat is het onverspilde leven? Hoe ziet dat eruit? Wat is de essentie ervan? Ik heb het net genoemd: een leven dat de oneindige waarde van Christus weerspiegelt zodat de wereld die kan zien. De passie van het onverspilde leven is de alles overstijgende uitmuntendheid van Christus te laten zien door de manier waarop we leven. We hebben leven gekregen zodat we ‘veel kunnen maken van Christus’.

• Bezittingen zijn aan ons gegeven zodat we ze kunnen gebruiken op zo’n manier dat we laten zien dat zij onze schat niet zijn, maar dat Jezus onze schat is.
• Geld hebben we gekregen zodat we het kunnen gebruiken op zo’n manier dat we laten zien dat geld onze schat niet is, maar dat Jezus onze schat is.

De grote passie van het onverspilde leven om Christus te vergroten. Hier is de tekst die – misschien meer dan andere – laat zien waar het leven echt om draait. Paulus zegt in Fillipenzen 1:20, 21:

Het is mijn stellige hoop en verwachting dat ik mij nergens voor zal hoeven te schamen, maar dat Christus bij alles wat mij overkomt in alle openheid geëerd zal worden, of ik nu in leven blijf of moet sterven. Want voor mij is leven Christus en sterven winst.

Paulus’ passie was dat in zijn leven en in zijn sterven, Jezus Christus geëerd werd, zodat Jezus werd neergezet als de oneindige schat die Hij is. De reden dat je het leven gekregen hebt, is om Jezus Christus groot te maken. Er is één criterium voor al jouw beslissingen in je leven en je sterven: Helpt deze beslissing om Jezus Christus weer te geven als de schat die Hij werkelijk is? Dit zie je in de manier waarop Paulus spreekt over de twee helften van zijn stelling in vers 20. Hij zegt dat het zijn passie is dat Christus wordt geëerd (of vergroot) in zijn leven en in zijn sterven. Dat zijn de twee delen waar het om gaat: leven én sterven.

Hoe eert Paulus Christus in zijn leven? Het antwoord vinden we in Filippenzen 3:7-8: Maar wat voor mij winst was, ben ik omwille van Christus als verlies gaan beschouwen. Sterker nog, alles beschouw ik als verlies. Het kennen van Christus Jezus, mijn Heer, overtreft immers alles. Omwille van hem heb ik alles prijsgegeven; ik heb alles als afval weggegooid. Ik wilde Christus winnen.

Met andere woorden: Paulus laat de waarde van Christus zien door al het andere als verlies te beschouwen ten opzichte van Christus. Dit betekent dat het leven dat Zijn waarde laat zien – het onverspilde leven – is het leven dat laat zien dat Jezus belangrijker is dan al het andere. • Geld moet worden gebruikt op zo’n manier dat je laat zien dat Christus meer waard is.

• Voedsel moet op zo’n manier worden genuttigd dat je laat zien dat Christus belangrijker is.
• Huizen en land en auto’s en computers moeten op zo’n manier worden gebruikt dat je laat zien dat je Christus meer lief hebt.
• Zelfs je familie, vrienden en je eigen leven zijn minder belangrijk dan Christus. Zo moet je leven.

De manier waarop we de alles overstijgende waarde van Jezus in ons leven laten zien, is door Christus te koesteren boven alles en dan keuzes te maken in ons leven die laten zien dat ons geluk niet afhangt van spullen, of van andere mensen, maar van Christus. Hetzelfde geldt voor het tweede deel van wat Paulus zegt in Filippenzen 1:20, zijn eren van Christus in de manier waarop hij sterft.

Hoe wordt Christus geëerd – hoe laten we Zijn waarde zien – in onze dood? Paulus geeft het antwoord een vers later: ‘Voor mij is leven Christus en sterven winst”. Waarom is sterven winst? Het is winst omdat vers 23 zegt: “Ik verlang ernaar om te sterven, want dat is het allerbeste.” Sterven is winst, omdat doodgaan betekent dat je meer van Christus meemaakt. Het betekent vertrekken en bij Hem zijn – met Hem! Dat is het allerbeste!

Hoe laat je zien dat Christus een schat is door te sterven? Door doodgaan als winst te beschouwen. Christus wordt het meest in jou vergroot, in je sterven, als jij volledig verheugd bent in Hem, in je sterven. Want Christus is kostbaarder dan alles wat het leven kan geven en als je dan bij Hem kunt zijn na je sterven, is dat winst. Als je zo leeft, wordt aan iedereen duidelijk dat Christus jouw schat is, en niet iets op aarde.

Hier is de essentiële les om een onverspild leven te leven en een onverspilde dood te sterven:

1. Leven en sterven zijn onze middelen om de alles overstijgende waarde van Christus te laten zien.
2. De alles overstijgende waarde van Christus laat je zien door hem te koesteren boven alle aardse dingen en alle aardse personen.
3. Dit koesteren boven aardse dingen en personen wordt het meest duidelijk zichtbaar in wat voor risico je wilt nemen, of wat je wilt opofferen, om meer van Hem te genieten.

Dit is de radicale manier waarop Paulus het omschrijft in 2 Korintiërs 12:9-10, waar Christus weigert om de pijnlijke doorn uit het vlees van Paulus te halen:

‘Je hebt niet meer dan mijn genade nodig, want kracht wordt zichtbaar in zwakheid.’ [Er is meer van Christus!] Dus laat ik mij veel liever voorstaan op mijn zwakheid, zodat de kracht van Christus in mij zichtbaar wordt. Omdat Christus mij kracht schenkt, schep ik vreugde in mijn zwakheid: in beledigingen, nood, vervolging en ellende. In mijn zwakheid ben ik sterk.

Paulus ultieme passie was het vergroten van de kracht en macht van Christus, die Paulus’ eigen zwakheid en pijn te boven ging. ‘Ik verheug me in alles wat Christus groot maakt – waaronder al mijn pijn.’

Gooi jij je leven weg?

Alles wat ik nu nog wil, is jou vragen: gooi je je leven weg net als de rest van de wereld door je lijden te beperken en je comfort te vergroten? Ga je werken voor brood dat vergaat? Bouw je grotere schuren? Verzamel je je schatten op aarde? Streef je naar de waardering van mensen? Of zie je in de gekruisigde en opgestane Christus, die de zonden van de wereld op Zich nam, de alles bevredigende schat van je leven? Zul je net als Paulus zeggen: ‘Leven is Christus, sterven is winst … Ik beschouw alles als verlies. Het kennen van Christus Jezus, mijn Heer, overtreft immers alles’?

Ik geloof met mijn hele hart dat als God een generatie zo laat opgroeien – en ik bid dat jullie zo’n generatie zijn – de Grote Opdracht voltooid zal worden. Want dat gebeurt niet zolang er geen generatie is die met grote vreugde haar leven durft af te leggen. De volkeren die nog niet bereikt zijn met het Evangelie bevinden zich vrijwel allemaal in gevaarlijke plaatsen. Als jullie generatie meegaat met de Westerse manier van denken en comfort, veiligheid en gemak voorop zet, worden jullie overgeslagen. God zal Zijn werk voltooien, maar dan op een andere manier. En over jullie generatie zal – net als over een groot deel van mijn generatie – geschreven worden: ‘Dwaas! Van wie zullen die dingen zijn?’ En het tragische woord: ‘Verspild!’ zal er aan toegevoegd worden.

Maar als jouw passie is de waarde van Christus weerspiegelen en Hem te koesteren boven alles, en dus risico’s nemen om zijn alles overstijgende waarde te tonen, dan twijfel ik er niet aan dat God jullie op een machtige manier zal gebruiken. En de toewijding aan moeilijke plaatsen als Oost-Azië, het Midden-Oosten, Noord-Afrika, het na-Christelijke Europa of stedelijke Amerika zal niet zonder gevolg blijven. Op die plaatsen zal Christus’ heerlijkheid schijnen door jou heen en duizenden mensen zullen het zien en hun vertrouwen op de Heer stellen. En over hun leven en over jouw leven zal geschreven worden met de woorden: “Dit leven is niet verspild. Dit leven heeft Christus weerspiegeld, zowel in leven als in dood.”

De originele (Engelstalige) tekst is te vinden op de website van Desiring God.

Als we elkaar ontmoeten vanavond, op de 29e december van 2003, staat het dodental van de aardbeving in Bam (Iran) op ruim 25000. Dat zijn veel doden op één morgen. Je voelt het persoonlijke leed als je leest over een vader die aan het graven is om zijn familie uit het puin te krijgen en het bewustzijn verliest als hij de hand van zijn dochter tegenkomt.

Of als je leest van een levend kind in de armen van zijn dode moeder. Wat deze eindejaars calamiteit een apocalyptisch gevoel geeft is niet alleen de omvang van de ramp – hoewel er tien keer zoveel doden zijn als tijdens de aanslagen van 11 september 2001 – maar ook de catastrofes die aan deze aardbeving vooraf gingen: 13 mensen weggevaagd door een modderstroom in Zuid-Californië, 6 begraven in een lawine in Utah, 111 doden bij een vliegtuigongeluk in Benin, 198 mensen vergiftigd bij een gaslek in China. En dat zijn slechts de gebeurtenissen die het nieuws halen. We zouden sprakeloos zijn als we alle auto-ongelukken zouden zien dit jaar, waarbij 55.000 Amerikanen omkwamen.

Wat wil Jezus dat we hier van leren?

Eén antwoord vinden we in Lucas 13:1-5. Mensen stelden Jezus vragen over een gebeurtenis waarbij Pilatus mensen doodde terwijl ze God aanbaden. Hij vermengde hun bloed met dat van hun offers. Jezus antwoordde:

‘Denken jullie dat die Galileeërs grotere zondaars waren dan alle andere Galileeërs, omdat ze dat ondergaan hebben? Zeker niet, zeg ik jullie, maar als jullie niet tot inkeer komen, zul je allemaal op dezelfde wijze omkomen. Of die achttien die stierven doordat de Siloamtoren op hen viel – denken jullie dat zij schuldiger waren dan alle andere mensen die in Jeruzalem wonen? Zeker niet, zeg ik jullie, maar als jullie niet tot inkeer komen, zul je allemaal net zo sterven als zij.’

Jezus kon huilen als mensen hartverscheurende verliezen leden (Lucas 19:41, Johannes 11:35). En dat Bijbel zegt duidelijk dat we verdriet moeten hebben met hen die verdriet hebben (Romeinen 12:15). Maar als de emoties langzaam wegebben, komen de vragen. En Jezus doet die niet af met sentimentele antwoorden. Het gaat Hem om de ultieme realiteit. Het gaat Hem om zonde en oordeel en om verlossing.

Hij antwoordt juist: “Zijn jullie verbaasd door de dood van deze Galileërs? Zijn jullie verbaasd door de dood van de mensen die omkwamen bij de val van de Siloamtoren? Ik zal je zeggen waar je verbaasd over moet zijn. Wees verbaasd dat de toren niet op jou viel.” Als Jezus hier was vanavond, en Hij zou spreken over de aardbeving in Bam, zou hij onder andere zeggen: “Wees verbaasd dat dit hotel niet op jou is gevallen. Want tenzij je je bekeert, zul je net zo sterven als zij in Bam.” Dat betekent dat we het allemaal verdienen om vanavond te sterven en voor altijd verloren te gaan.

Onze levens behoren God toe

Dit brengt ons tot de conclusie en zet de toon voor mijn boodschap van vanavond. Jouw leven is in Gods handen en hangt aan een draadje van Gods soevereine genade. God is de eigenaar van iedere ziel. Hij heeft ons gemaakt en wij behoren Hem toe, want Hij is onze Schepper. In Zijn oneindige wijsheid kan Hij kan leven geven en nemen zoals Hij wenst. En Hij doet niemand tekort. Hij heeft het menselijk leven geschapen en bepaalt waar het menselijk voor bedoeld is. Toen Job zijn tien kinderen in een Iran-achtige calamiteit verloor (het huis stortte in), zegt de Bijbel:

Hij scheurde zijn kleren, schoor zijn hoofd kaal en wierp zich neer in het stof. En hij zei: ‘Naakt ben ik uit de schoot van mijn moeder gekomen en naakt zal ik in haar schoot terugkeren. De HEER heeft gegeven, de HEER heeft genomen, de naam van de HEER zij geprezen.’ (Job 1:20,21)

Toen Hannah God dankte voor haar zoon Samuel na jaren niet vruchtbaar te zijn geweest, zei ze: ‘De HEER doet sterven en doet leven, zendt naar het dodenrijk en leidt eruit omhoog.’ (1 Samuel 2:6) En God zelf zegt in Deuteronomy 32:39: ‘Zie het toch in: ik ben de enige, naast mij is er geen andere god. Ik laat sterven, ik geef leven, ik sla wonden en ik genees. Wanneer ik mijn macht laat gelden is er niemand die redding bieden kan.’

Als iemand na mijn preek nog leeft, is dat dankzij het cadeau van genade. Jakobus, de broer van Jezus, zegt het zo: Dan iets voor u die zegt: ‘Vandaag of morgen gaan wij naar die en die stad. Daar blijven we een jaar, we zullen er handeldrijven en geld verdienen.’ U weet niet eens hoe uw leven er morgen uitziet. U bent immers maar damp, die heel even verschijnt en dan al verdwijnt. U zou moeten zeggen: ‘Als de Heer het wil, zijn we dan in leven en zullen we dit of dat doen.’ Maar u slaat een hoge toon aan en bent daar nog trots op ook. Dat soort trots is volkomen ongepast. (Jakobus 4:13-16)

Als de Heer het wil, leven we na deze preek nog. En als Hij het niet wil, dan niet. Ons leven is niet van onszelf. Het is van God. Ik heb het recht niet om jouw leven te nemen en jij hebt het recht niet om mijn leven te nemen. Het is omdat onze levens God toebehoren en het is Zijn recht om zowel jouw leven als dat van mij weg te nemen wanneer Hij dat wil. Jouw leven behoort God toe en Hij bepaalt waar het leven voor is.

Verspil je leven niet

Oh, hoe ijverig was Jezus om ervoor te zorgen dat mensen hun levens niet verspilden. De meesten van jullie zijn studenten en hebben nog een heel leven voor je. Zo voelt het tenminste. Misschien is het wel niet zo. Misschien heb je het grootste deel van je leven er al wel op zitten. Maar als God het wil, zal je nog enkele decennia leven voor je sterft en je verantwoording moet afleggen voor je daden. En hoe ijverig is Jezus om ervoor te zorgen dat je het niet verspilt. Als Hij hier was vanavond, zou Hij misschien dit verhaal uit Lucas 12 wel vertellen:

‘Het landgoed van een rijke man had veel opgebracht, en daarom vroeg hij zich af: Wat moet ik doen? Ik heb geen ruimte om mijn voorraden op te slaan. Toen zei hij bij zichzelf: Wat ik zal doen is dit: ik breek mijn schuren af en bouw grotere, waar ik al mijn graan en goederen kan opslaan, en dan zal ik tegen mezelf zeggen: Je hebt veel goederen in voorraad, genoeg voor vele jaren! Neem rust, eet, drink en vermaak je. Maar God zei tegen hem: “Dwaas, nog deze nacht zal je leven van je worden teruggevorderd. Voor wie zijn dan de schatten die je hebt opgeslagen?” Zo vergaat het iemand die schatten verzamelt voor zichzelf, maar niet rijk is bij God.’ (Lucas 12:16-20) Oh, hoe ijverig is Jezus om ervoor te zorgen dat niemand door God een dwaas genoemd wordt om de manier waarop hij omgaat met het cadeau van het leven. Leven is niet de verzameling van spullen. Wat als je vanavond je leven verliest, wat gebeurt er dan met die bezittingen? Geen enkel persoon met een gezond verstand wordt op zijn sterfbed bemoedigd door zijn bezitten. Hoor toch de woorden van Jezus, Koning der Koningen, Here der Heren: ‘Wie achter mij aan wil komen, moet zichzelf verloochenen, zijn kruis op zich nemen en mij volgen. 25 Want ieder die zijn leven wil behouden, zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest omwille van mij, zal het behouden. 26 Wat heeft een mens eraan de hele wereld te winnen als hij er het leven bij inschiet? Wat zou een mens niet overhebben voor zijn leven? (Matteüs 16:24-26)

Het is mogelijk om je leven te verspillen. Slechts weinig dingen doen me meer beven dan de mogelijkheid om deze eenmalig gift van het leven te krijgen en het te verspillen. Toen ik een kleine jongen was, liep ik iedere morgen de keuken in en zag ik op de muur een plakkaat hangen. Deze hangt nu bij mij thuis aan de muur. Er staat op:

Only one life, it will soon be past
Only what’s done for Christ will last

(Slechts één leven, het is gauw voorbij
Slechts wat voor Christus is gedaan, blijft bestaan)

Nu ben ik bijna 58 and the rivier van mijn leven stort zich als een waterval uit over mijn dagen. Meer en meer ruik ik de eeuwigheid. En oh, hoe graag wil ik mijn leven goed gebruiken. Het is zo kort en breekbaar en definitief. Je krijgt één kans met je leven en dan volgt het oordeel. Ik spreek als een vader, ik heb kinderen van jullie leeftijd. En ik ben net zo ijverig als Jezus dat jullie je leven niet verspillen. Eén van de grote tragedies van de Westerse cultuur is de manier waarop miljarden dollars worden geïnvesteerd om mensen van mijn leeftijd over te halen om de rest van hun leven te verspillen. We noemen het: ‘pensioen’. De volledige boodschap is: je hebt ervoor gewerkt en nu moet je ervan genieten. Twintig jaar spel en ontspanning. De wereld zinkt onder het gewicht van gezonde, oude mensen die vissen, cruisen, golfen, bridgen, bingoën, sjoelen en schelpen verzamelen. Dit alles als voorbereiding op hun persoonlijke ontmoeting met de Jezus Christus die de littekens van de spijkers in Zijn handen nog steeds draagt.

Dat is precies de manier waarop jij je leven verspilt over vijftig jaar. Tenzij je nu radicale beslissingen neemt. Oh, ik hoop toch zo dat jullie 65 worden, nog vuur in je lijf hebben en zeggen: “Nu! Nu! Met mijn karig pensioen en de energie die ik nog over heb en mijn nieuwe vrijheid zal ik mijn leven uitstorten voor Christus en Zijn Koninkrijk, zo dat als ik Hem ontmoet – dat kan iedere dag zijn – ik zal glimlachen om Zijn woorden: ‘Goed gedaan, mijn trouwe dienstknecht’. Dit in plaats van deze woorden: ‘Dwaas! Hoe heb je Mijn heerlijkheid laten zien met jouw doelloze spelletjes?”

Wat is de essentie van het onverspilde leven?

Als je me vanavond vraagt, wat is het onverspilde leven? Hoe ziet dat eruit? Wat is de essentie ervan? Ik heb het net genoemd: een leven dat de oneindige waarde van Christus weerspiegelt zodat de wereld die kan zien. De passie van het onverspilde leven is de alles overstijgende uitmuntendheid van Christus te laten zien door de manier waarop we leven. We hebben leven gekregen zodat we ‘veel kunnen maken van Christus’.

• Bezittingen zijn aan ons gegeven zodat we ze kunnen gebruiken op zo’n manier dat we laten zien dat zij onze schat niet zijn, maar dat Jezus onze schat is.
• Geld hebben we gekregen zodat we het kunnen gebruiken op zo’n manier dat we laten zien dat geld onze schat niet is, maar dat Jezus onze schat is.

De grote passie van het onverspilde leven om Christus te vergroten. Hier is de tekst die – misschien meer dan andere – laat zien waar het leven echt om draait. Paulus zegt in Fillipenzen 1:20, 21:

Het is mijn stellige hoop en verwachting dat ik mij nergens voor zal hoeven te schamen, maar dat Christus bij alles wat mij overkomt in alle openheid geëerd zal worden, of ik nu in leven blijf of moet sterven. Want voor mij is leven Christus en sterven winst.

Paulus’ passie was dat in zijn leven en in zijn sterven, Jezus Christus geëerd werd, zodat Jezus werd neergezet als de oneindige schat die Hij is. De reden dat je het leven gekregen hebt, is om Jezus Christus groot te maken. Er is één criterium voor al jouw beslissingen in je leven en je sterven: Helpt deze beslissing om Jezus Christus weer te geven als de schat die Hij werkelijk is? Dit zie je in de manier waarop Paulus spreekt over de twee helften van zijn stelling in vers 20. Hij zegt dat het zijn passie is dat Christus wordt geëerd (of vergroot) in zijn leven en in zijn sterven. Dat zijn de twee delen waar het om gaat: leven én sterven.

Hoe eert Paulus Christus in zijn leven? Het antwoord vinden we in Filippenzen 3:7-8: Maar wat voor mij winst was, ben ik omwille van Christus als verlies gaan beschouwen. Sterker nog, alles beschouw ik als verlies. Het kennen van Christus Jezus, mijn Heer, overtreft immers alles. Omwille van hem heb ik alles prijsgegeven; ik heb alles als afval weggegooid. Ik wilde Christus winnen.

Met andere woorden: Paulus laat de waarde van Christus zien door al het andere als verlies te beschouwen ten opzichte van Christus. Dit betekent dat het leven dat Zijn waarde laat zien – het onverspilde leven – is het leven dat laat zien dat Jezus belangrijker is dan al het andere. • Geld moet worden gebruikt op zo’n manier dat je laat zien dat Christus meer waard is.

• Voedsel moet op zo’n manier worden genuttigd dat je laat zien dat Christus belangrijker is.
• Huizen en land en auto’s en computers moeten op zo’n manier worden gebruikt dat je laat zien dat je Christus meer lief hebt.
• Zelfs je familie, vrienden en je eigen leven zijn minder belangrijk dan Christus. Zo moet je leven.

De manier waarop we de alles overstijgende waarde van Jezus in ons leven laten zien, is door Christus te koesteren boven alles en dan keuzes te maken in ons leven die laten zien dat ons geluk niet afhangt van spullen, of van andere mensen, maar van Christus. Hetzelfde geldt voor het tweede deel van wat Paulus zegt in Filippenzen 1:20, zijn eren van Christus in de manier waarop hij sterft.

Hoe wordt Christus geëerd – hoe laten we Zijn waarde zien – in onze dood? Paulus geeft het antwoord een vers later: ‘Voor mij is leven Christus en sterven winst”. Waarom is sterven winst? Het is winst omdat vers 23 zegt: “Ik verlang ernaar om te sterven, want dat is het allerbeste.” Sterven is winst, omdat doodgaan betekent dat je meer van Christus meemaakt. Het betekent vertrekken en bij Hem zijn – met Hem! Dat is het allerbeste!

Hoe laat je zien dat Christus een schat is door te sterven? Door doodgaan als winst te beschouwen. Christus wordt het meest in jou vergroot, in je sterven, als jij volledig verheugd bent in Hem, in je sterven. Want Christus is kostbaarder dan alles wat het leven kan geven en als je dan bij Hem kunt zijn na je sterven, is dat winst. Als je zo leeft, wordt aan iedereen duidelijk dat Christus jouw schat is, en niet iets op aarde.

Hier is de essentiële les om een onverspild leven te leven en een onverspilde dood te sterven:

1. Leven en sterven zijn onze middelen om de alles overstijgende waarde van Christus te laten zien.
2. De alles overstijgende waarde van Christus laat je zien door hem te koesteren boven alle aardse dingen en alle aardse personen.
3. Dit koesteren boven aardse dingen en personen wordt het meest duidelijk zichtbaar in wat voor risico je wilt nemen, of wat je wilt opofferen, om meer van Hem te genieten.

Dit is de radicale manier waarop Paulus het omschrijft in 2 Korintiërs 12:9-10, waar Christus weigert om de pijnlijke doorn uit het vlees van Paulus te halen:

‘Je hebt niet meer dan mijn genade nodig, want kracht wordt zichtbaar in zwakheid.’ [Er is meer van Christus!] Dus laat ik mij veel liever voorstaan op mijn zwakheid, zodat de kracht van Christus in mij zichtbaar wordt. Omdat Christus mij kracht schenkt, schep ik vreugde in mijn zwakheid: in beledigingen, nood, vervolging en ellende. In mijn zwakheid ben ik sterk.

Paulus ultieme passie was het vergroten van de kracht en macht van Christus, die Paulus’ eigen zwakheid en pijn te boven ging. ‘Ik verheug me in alles wat Christus groot maakt – waaronder al mijn pijn.’

Gooi jij je leven weg?

Alles wat ik nu nog wil, is jou vragen: gooi je je leven weg net als de rest van de wereld door je lijden te beperken en je comfort te vergroten? Ga je werken voor brood dat vergaat? Bouw je grotere schuren? Verzamel je je schatten op aarde? Streef je naar de waardering van mensen? Of zie je in de gekruisigde en opgestane Christus, die de zonden van de wereld op Zich nam, de alles bevredigende schat van je leven? Zul je net als Paulus zeggen: ‘Leven is Christus, sterven is winst … Ik beschouw alles als verlies. Het kennen van Christus Jezus, mijn Heer, overtreft immers alles’?

Ik geloof met mijn hele hart dat als God een generatie zo laat opgroeien – en ik bid dat jullie zo’n generatie zijn – de Grote Opdracht voltooid zal worden. Want dat gebeurt niet zolang er geen generatie is die met grote vreugde haar leven durft af te leggen. De volkeren die nog niet bereikt zijn met het Evangelie bevinden zich vrijwel allemaal in gevaarlijke plaatsen. Als jullie generatie meegaat met de Westerse manier van denken en comfort, veiligheid en gemak voorop zet, worden jullie overgeslagen. God zal Zijn werk voltooien, maar dan op een andere manier. En over jullie generatie zal – net als over een groot deel van mijn generatie – geschreven worden: ‘Dwaas! Van wie zullen die dingen zijn?’ En het tragische woord: ‘Verspild!’ zal er aan toegevoegd worden.

Maar als jouw passie is de waarde van Christus weerspiegelen en Hem te koesteren boven alles, en dus risico’s nemen om zijn alles overstijgende waarde te tonen, dan twijfel ik er niet aan dat God jullie op een machtige manier zal gebruiken. En de toewijding aan moeilijke plaatsen als Oost-Azië, het Midden-Oosten, Noord-Afrika, het na-Christelijke Europa of stedelijke Amerika zal niet zonder gevolg blijven. Op die plaatsen zal Christus’ heerlijkheid schijnen door jou heen en duizenden mensen zullen het zien en hun vertrouwen op de Heer stellen. En over hun leven en over jouw leven zal geschreven worden met de woorden: “Dit leven is niet verspild. Dit leven heeft Christus weerspiegeld, zowel in leven als in dood.”

De originele (Engelstalige) tekst is te vinden op de website van Desiring God.

Offener Brief an Herrn Bundespräsident Dr. Horst Köhler

Sehr geehrter Herr Bundespräsident,

der rapide kulturelle und wirtschaftliche Verfall Deutschlands beunruhigt.

Aus gegebenen Anlaß richte ich die dringende Bitte an Sie, die Berufung eines homosexuellen Außenministers zu verhindern. Eine solche Berufung würde dem Ansehen Deutschlands schaden.
Das Praktizieren von Homosexualität ist mit der christlich-abendländischen Kultur nicht vereinbar. Ich erinnere an den Römerbrief des Apostels Paulus, der maßgeblich das Christentum in Europa einführte. Ich erinnere an die Bedeutung des Römerbriefes für die Reformation und für die Bekennende Kirche während der nationalsozialistischen Diktatur.

Die Evangelische Kirche Württembergs hat im Dezember 2000 folgende Feststellung getroffen: “Die Aushöhlung des ‘göttlichen Mandats’ (Dietrich Bonhoeffer) von Ehe und Familie und die positive Beurteilung praktizierender Homosexualität als ethisch gleichwertiger ‘Lebensform’ ist kein Zeichen des Geistes Jesu Christi in der Kirche. Sie spiegelt den Geist einer westlichen kulturellen Krise wider und ist ein Zeichen gesellschaftlicher Zukunftslosigkeit und der Orientierungslosigkeit innerhalb der Kirche.”
(http://www.elk-wue.de/fileadmin/mediapool/elkwue/stellungnahme_vom_191.pdf)

Den bedeutendsten Theologen des 20. Jahrhunderts “Barth, Brunner und Bonhoeffer (war) etwa die radikale Ablehnung von Abtreibung oder Homosexualität gemeinsam.”
(Th. Schirrmacher, http://www.contra-mundum.org/schirrmacher/mbstexte068BonhoefferSchirrmacher.pdf)

Familien sind verbindliche Ehen von Mann und Frau mit Kindern. Wenn Familien nicht mehr das tragende Fundament unseres Volkes sind, hat Deutschland keine Zukunft. Der Diskriminierung der Familie durch Politiker und Intellektuelle muß Einhalt geboten werden.

Ich hoffe auf eine Verbreitung dieses Schreibens und auf Unterstützung durch verantwortungsbewußte Mitbürger.

Mit freundlichen Grüßen

Hans Penner, Dipl.-Chem. Dr. – 76351 Linkenheim-Hochstetten

03.10.2009

Der KONVERTIT übernimmt in Beziehung auf seine bisherigen neue und andere Glaubens- oder Überzeugungsgrundsätze und die damit verbundenen Traditionen und Bräuche (1). Außerordentlich bedeutsam für unsere westliche Zivilisation ist ein Konvertit namens PAULUS.

Geboren als Scha’ul (Saul, lat.: Saulus) verfolgte dieser überaus gesetzestreue und gläubige Pharisäer mit Leidenschaft die jüdischen Häretiker “Christen”, Wiki (2):

“Nach Apg 7,58ff EU war er bei der Steinigung des ersten christlichen Märtyrers Stephanus anwesend und hatte ‘Wohlgefallen’ daran. Danach habe er die Gemeinde ‘verwüstet’, ‘indem er in die Häuser eindrang, Männer und Frauen verschleppte und für ihre Verhaftung sorgte’. Nach Apg 9,1f EU erbat und erhielt er vom Jerusalemer Hohenpriester einen schriftlichen Auftrag, auch in Damaskus und den dort befindlichen Synagogen nach Anhängern Jesu zu suchen, um sie zu verhaften.”

Doch siehe da, auf dem Weg nach Damaskus in eliminatorischer Mission erschien ihm der Herr (Apg 9,3-29 EU). Dieser rief ihn mit seinem hebräischen Namen an: “Scha’ul, Scha’ul! Warum verfolgst du mich?”

Wiki: “Er habe zurückgefragt: Wer bist du, Herr? Darauf habe die Stimme geantwortet: Ich bin Jesus, den du verfolgst! Damit erkannte Paulus das … Unrecht seines ganzen bisherigen Lebens, das er dem ‘Eifer für das Gesetz’ … gewidmet hatte. Denn nun habe Gott ihm in der Person Jesus Christus seinen wahren Willen direkt und unvermittelt offenbart.”

Seit dem sogenannten “Damaskuserlebnis” verstand sich Paulus – der seinen Namen nicht wegen seiner Bekehrung wechselte, wie es die bekannte Redewendung irrtümlich nahelegt, sondern beide Namen (Saulus/Paulus) seit seiner Geburt trug (3) – als von Gott berufener „Apostel des Evangeliums für die Völker“ (Gal 1,15f EU). Indes: die Bedeutung von “Paulus” ist “klein”, was erklärt, warum er als Jesu Diener später diesem Namen den Vorzug gab.

Wiki: “Im Neuen Testament werden Paulus dreizehn Briefe zugeschrieben. Für mindestens sieben davon – Röm, 1 Kor, 2 Kor, Gal, Phil, 1 Thess, Phlm – erkennt (sogar, T.) die heutige historisch-kritische Forschung seine Autorschaft an.” (4)

Paulus wurde der erste und wichtigste Theologe des Christentums und ein besonders erfolgreicher Missionar, denn er erwies sich als fähig, Gottes Wort so zu predigen, dass es nicht nur die Juden sondern alle verstehen konnten.

Diese abrupte und vollständige Wende des großen Christenmörders zum größten Förderer des Glaubens überhaupt macht die Einmaligkeit des Paulus aus.

Zwar hören wir ständig von “überraschenden Trennungen”, “unerwarteten Todesfällen”, da merkt ein gestandener Familienvater dreier Kinder an seinem 50. Geburtstag, dass er schwul ist, und scheidet sich von seiner Frau, da läßt sich eine begnadete Klarinettistin in einen Mann umoperieren, heiratet eine Frau, und ist endlich glücklich. Aber es scheint nur uns Zaungästen “plötzlich” und “überraschend” zu sein. Die Familie wußte es seit vielen Jahren, und alle sahen die Zeichen, sie sahen es seit langem kommen. “Amok an Schule XY – Schüler rastet plötzlich aus”? Nein, diese Massenmorde sind stets von langer Hand vorbereitet.

Scheinbar überraschende Konversionen sind tatsächlich meist ein PROZESS, und Iannacone (5) stellte fest, dass sich der “GLAUBE” erheblich langsamer entwickelt als das Eingebundensein in die GRUPPE. Grade dies ist eine entscheidende Erkenntnis. Denn in der Regel wird die Konversation deshalb vollzogen, weil man endlich Gesprächspartner, Freunde und Zuwendung hat, eine Frau versprochen kriegt, Werbeeinnahmen, einen Job usw.

Erleuchtungen wie die des mörderischen Saul hingegen sind ein Vorrecht des Herrn und ein sehr seltenes und besonderes Ereignis.

Scha’ul konvertierte nicht nur von einem Verfolger Jesu zu einem Verkünder Jesu, er legte auch sein vorheriges gewalttätiges Verhalten völlig ab und wurde vom Wolf zum Lamm. Das ist außerordentlich ungewöhnlich, denn üblicherweise bedeutet Konversion, dass Hetzer und Henker der einen Ideologie zu Hetzern und Henkern einer anderen werden. Der Bolschewist Mussolini konvertierte zum Faschisten Mussolini as same as Klumpfuß-Joe-the-German did, sie konvertierten von einem zum anderen Extrem.

Hier nun muß einer der berüchtigsten Konvertiten Deutschlands erwähnt werden. Ich meine Peter Schütt (6). Dieser intelligente Junge aus lutherischem Haus KONVERTIERTE als 19-Jähriger (!) zum Katholizismus, war in den 60ern ein Gründungsmitglied der “D”KP, brüstete sich jahrelang mit seiner afrikanischen Gattin, entdeckte kurz vor dem winselnden Ende des Bolschewismus seine Liebe zu Michail Gorbatschow, schmiß die Bimbofrau weg, heiratete eine Iranerin und wurde dann, Sie ahnen es… Mohammedanist. Der anscheinend weite Weg ist so weit nicht: Es ist der Sprung des analen Zwangcharakters von einem A*schloch ins nächste. Vergleichen wir diese Entwicklung zB. mit der von Otto Schily (7): Herr Schily war zunächst Handlanger von anarchistischen Terroristen, fand seinen Weg in die verfassungskonforme Partei “die Grünen”, wechselte zur SPD und wurde dann als Innenminister ein republikanisches Highlight, ein außerordentlicher Ruhepol der schröderschen Desperado-Regierung. Man sollte also mE. genau darauf schauen, wie es ablief. Lief es, wie im Fall Peter Schütt, von einem Totalitarismus zum nächsten, oder haben wir einen langsamen, qualitativen Erkenntnis- und Entwicklungsprozess vor uns, wie zB. im Falle Otto Schilys?

Kollege Michael Kreutz vom “Transatlantic Forum” berichtet erstaunt (8):

Von der Islamophobie zur Konversion

Von der Islamophobie zur Konversion ist es manchmal nur ein kleiner Schritt. Ein ehemaliges Mitglied der Republikaner und Gründungsmitglied des Bezirkverbandes Ruhrgebiet von Pro NRW hat ihn getan und ist Muslim geworden.

Schon die “Lektüre der ersten Biographien Mohammeds” habe ihn eingenommen, so Roger Schwedes, der im Interview mit dem “Muslim-Markt” bekennt: Jeder Tag, jede Stunde des Lesens, jedes Gespräch mit einem wahrhaft Gläubigen hat mich mehr und mehr eingenommen und glücklich gemacht.

Und auch in dieser Biographie spielt der Antikapitalismus eine wesentliche Rolle, die schon viele Sinnsucher zum Islam geführt hat, bietet dieser doch eine GEISTIGE ZUFLUCHT vor dem “STILLSTAND im FLACHEN, DEMOKRATISCH VERORDNETEN KONSUMALLTAG.” (9)

Das aber kann doch den erfahrenen Counterjihadi nicht erstaunen!

Was halten Sie denn nun von diesem Postulat:

“Die VERABSOLUTIERUNG von FREIHEIT ist ein junges Gewächs (Fragen Sie bitte nicht mich, wo der Autor dieses seltsame Gewächs aufgespürt hat, T.). Sie ist nicht nur dem Islam unbekannt, sondern auch allen anderen Kulturen und Zivilisationen der Weltgeschichte. Vielleicht haben DIE alle etwas RICHTIG gemacht. Die ISLAMISCHE KRITIK an der WESTLICHEN ZIVILISATION, an ihrem Materialismus und ihrer Dekadenz ist SCHLICHT ZUTREFFEND.” (10)

Der Schöpfer dieser These befindet sich in dem Wahn, “antitotalitäre, ideologiekritische, islamkritische politische Essays” zu verfassen und sucht laut eigenem Bekunden auf einem Weg von links außen ausgehend nach dem “wahren Konservatismus”, den er irgendwo rechts jenseits der CDU – und offenbar ggf. auch in den Lagern der Taliban – vermutet (11). Dieser und andere Ex-Hodenhalter Honeckers belehren alte CDU-Anhänger über den wahren “Konservatismus”… o tempora o mores…

Denken Sie sich – natürlich rein fiktiv – als General kurz vor dem Hornsignal: Einer Ihrer Obersten äußert tiefstes Verständnis für den FEIND, läßt die Trommeln für JENE rühren und SIE und den Souverän und die verwitterten Kämpen um Sie herum verspotten. Was würden Sie tun müssen? a) Ihn bitten, Sie nicht im Schlaf zu stören, b) seinen Sold erhöhen, c) ihn erschießen lassen?

G-E-N-A-U!

Time am 2. Oktober 2009
_____

(1) http://de.wikipedia.org/wiki/Konversion_(Religion)
(2) http://de.wikipedia.org/wiki/Damaskuserlebnis
(3) http://de.wikipedia.org/wiki/Saulus#Herkunft_und_Ausbildung
(4) http://de.wikipedia.org/wiki/Paulus_von_Tarsus
(5) http://madrasaoftime.wordpress.com/2009/04/23/der-ich-bomben-markt-2/
(6) http://de.wikipedia.org/wiki/Peter_Sch%C3%BCtt_(Autor)
(7) http://de.wikipedia.org/wiki/Otto_Schily
(8) http://www.transatlantic-forum.org/index.php/archives/2009/7733/von-der-islamophobie-zur-konversion/
(9) http://www.ruhrbarone.de/pro-boss-im-ruhrpott-islamfeind-konvertiert-zum-islam/
(10) http://www.korrektheiten.com/2009/09/29/was-ist-konservativ/
(11) http://www.korrektheiten.com/2009/05/16/was-waehlen-wir/

Sehr lesenswert, Ali Sina auf:
http://www.faithfreedom.org/islam/nidal-malik-hasan-hate-doctor

“(…) To understand what makes Muslims terrorist we have to understand Muhammad. Muhammad was not a prophet of God. Like Jim Jones, Shoko Asahara, David Koresh and Joseph Koni, he was a cult leader. Cult leaders need enemies to keep their flock together. They implant in them the concept of us versus them. The believers are given an identity that sets them apart from the rest of the world. (…)”