I love classic racing cars. I think they’re much more beautiful and exciting than today’s cars.
Therefore, as you would immagine, I like classic cars shots, so when I’ve got some spare time I wander in flickr looking for some car photographers.
Here are two that caught my attention: one is Dave Adams and the other is richebets. They’ve got some really good shots of the Goodwood Revival and of other festivals.
Also, check out the Goodwood Festival of Speed 2009 group on flickr. I wish I could have gone there to see this tremendous spectacle live, though it’s a bit of a problem for a penniless student to get on a plane from Italy to England. Who knows though, maybe next year…
More tk….

There was a huge bang! on my quiet street today and this is what I found by the time I got out of the house to have a peek. Despite the many police cars, the accident doesn’t seem too bad and I hope everyone is OK. Drive carefully people!

photo from the internet

If you, like me, love cars you’d surely want to check out Jay Leno’s Garage. He is quite literally the biggest petrolhead in the world, as confirmed by the number of fantastic cars and bikes he owns. Every week he reviews one of them. Apart from the explanations he gives about those machines, which are surely interesting, the thing that catches me the most are the epic sound made by the engines.

So, check out his website. You’ll see some of the most beautiful cars and bikes ever made.

Penelope Pitstop

This morning, my mother fired the latest volley in her ongoing “you need a new car” campaign. I don’t remember what she said; I wasn’t really listening. That’s mainly because I’ve heard it all before; her campaign has been going on for quite some time.

Let me back up a bit. In June 2000, I did the unthinkable. I bought a new car. It wasn’t economical; it wasn’t used; it wasn’t a practical, modest sedan. I bought my first—and so far only—new car: a brand new, fresh-from-the-factory, made-just-for-me Jeep Wrangler. Silver grey and black, automatic (I never did learn to drive manual), CD player (quite a big deal nine years ago), both hard AND soft top (I thought the soft top wouldn’t hold up to our frigid winter temps—I was wrong and if I had the chance to do it again, I’d skip the hard top).

When I fired it up for the first time, I saw that it had 2 miles on the odometer. TWO. I could have spontaneously combusted, I was so ecstatic.

Why? Let me back up a bit more. My uncle (my mother’s brother) was a car guy. He first sold Pontiacs after he came home from World War II, and then, in the mid-1950s, he opened his own dealership: Oldsmobiles. Hey, they were cool then.

And he was incredibly successful. Everyone in the family worked for him at some point or other—my other uncle as a salesman, my dad as a parts guy, my mom as his bookkeeper, etc. It wasn’t a family business, but it was a kind of black hole. Everything and everyone in the family was sucked into my uncle’s orbit, because of the sheer force of his personality.

That included exerting his influence on the entire family regarding what cars they drove. The expectation was that my uncle would sell each and every relative a late-model Olds, which they would drive for a year or so, then trade it in for a new one. They got to drive new cars, and my uncle got the exposure on the roads. That was good marketing sense. And there was no questioning this practice. Everyone in the family always obeyed my uncle when it came to cars. He told them what to drive, and they dutifully forked over the down payment, got behind the wheel, and drove off.

Then there was me. The rebel. The brat, some might say. Why? Because when I was ready to spend my hard-earned money on a car to drive to college, I stated that I wanted a small car. I outright denied that the Cutlass, or whatever V8 barge my uncle was pushing on me, was actually “small”. Yeah, small by Queen Mary standards. I don’t care that it was technically called “compact.” Who were they kidding? I wanted a car that I wouldn’t need the help of flagmen to park. My uncle said small cars were deathtraps, and I needed one of those fortified tanks he was selling to keep from being smushed into a stain on the roadway when someone plowed into me, which apparently was inevitable, and was going to happen nearly immediately, according to him.

Still, I fought the familial conventional wisdom, which was unthinkable. Here I was, this upstart 20-year-old, flat out refusing to do whatever my uncle, the de facto head of the family since my grandfather died, and the only successful independent businessman in the whole clan, told me to do.

The family thought I was mad. Perhaps I was. But I dug in my heels, and eventually we compromised: I bought a trade-in off his lot. It was still an American car (dammit)—if he even accepted foreign cars as trade-ins, he sure wouldn’t sell one to me—but at least it wasn’t a land yacht. I ended up with a Pontiac Phoenix hatchback, dark blue, with a wonky carburetor that flooded if I didn’t talk nicely to it before I turned the key. Every. Time. The AAA guy in my college town and I were on a first-name basis by the time I graduated.

Still, I loved it as only a youngster can love a first car. I drove Penelope (yes I named her—after Penelope Pitstop of cartoon fame) back and forth to college and then to grad school in Boston. And when she was totaled by an idiot driver who blew through a stop sign (I took all her insurance money and I’m not sorry nyah nyah), I bought another car off my uncle’s lot. Yeah, it was another American car (dammit): a white Chevy Nova (promptly dubbed Alice by my boyfriend at the time). That survived Boston—and a parking lot full of high school kids angry at the grades I put on their report cards in the “English” spot—that got me a flat tire—but didn’t last much longer than that. Carburetor conked out. Something about me and carburetors…?

Adios, Alice. Next up: again, a used car from my uncle, this time a Saturn four-door. I loved it, but I didn’t love finding a melted lipstick in the storage pocket in the driver’s side door. Apparently my uncle’s guys were a little cursory when it came to cleaning up used cars. And from the very second my fingers sank into that red squishy mess, I vowed to myself that the next car I bought was going to be new. BRAND NEW. Not “new to me.” Not “gently loved.” I wanted a nice blank odometer and that new car smell—along with the knowledge that nobody’s butt had made an imprint in the driver’s seat before mine. I also wanted the comforting thought that I wasn’t going to find any nasty surprises under the seats or wedged in a crevice.

By 2000, the Saturn had kicked it. So had my uncle’s business. The family puzzled as to why, but it was clear as day to me: Although my uncle had built up a large base of loyal customers over the years, they aged along with the brand. Then they started dying off. And the number of young people clamoring to buy Oldsmobiles in the 1990s? Not many. With Oldsmobile ranking near the bottom when it came to the auto cool quotient, and his clientele entering nursing homes and giving up their car keys, my uncle shuttered his business after more than 40 years.

In the meantime, I found myself free, for the first time in my life, to buy whatever kind of car I wanted. I was stunned. I was helpless at the myriad of choices before me, so many of which were (gasp) foreign…(double gasp) small…(asthmatic gasp) and not Oldsmobiles! I dithered for quite some time; I wanted something fun but not low-riding, as I had a long commute to work from the countryside, and one of the things I hated most about driving my Saturn was the perception that I was driving in a hole, surrounded by walls of monster SUVs, pickup trucks, and minivans. I couldn’t see a danged thing on the highway.

Hubband suggested a Jeep, and everything just clicked. Bought it, loved it, still love it. Sure it’s nine years old, but by now it’s paid for! Who cares that the driver’s-side door fell off about 18 months ago! A few bolts and it was good as new. Now I can call it Frankencar.

I’ve heard that Jeeps will rust out before the engine quits, and so far that’s been true (cf driver’s side door; also major rust spots blistering the paint, as well as an undercarriage that looks like something out of Mad Max). It’s got 169,000 miles on it as of last Friday. It’s on its second battery and just had a new power-steering fluid line put in; other than that, and the door, and the back wiper that quit, everything’s been good.

And yet my mother keeps nagging me to get a new car. She started this when my son was born, because she thought the Jeep wasn’t “practical” or safe for him to travel in. Well, I trusted it more than those topheavy, tiny-wheeled minivans, plus it was way more fun. (A new mom with a minivan? I might as well buy elastic-waistband jeans and just sign my own death warrant right now.) Nope, I was going to keep my Jeep. Dammit. And I did.

However, I realize that pretty soon—maybe another 50,000 or 60,000 miles—my darling Frankencar, otherwise known as Millie (for millennium, when she was born), will have to be put to sleep. Then I’ll have to figure out what my next car will be. I’ve been thinking about it, and I truly haven’t a clue. I’m not too impressed with the newer Jeeps (can they make any more parts out of plastic?), not to mention the fact that I feel I should get a vehicle with better mileage. Seventeen mpg is just shameful.

What’s worse is, thanks to Hubband and son, both gearheads—excuse me, petrolheads—I’ve become addicted to Top Gear, the “car show” from the UK. It’s great fun, but it gives me Eurocar envy. There are so many cool cars that we plain old can’t get around here (for those of us who can’t afford to visit the import dealers). I want a Fiat! I want an Alfa! I want…heck, I want one of those VW Polos that co-presenter Richard Hammond drove from Basel, Switzerland, to Blackpool, England, on one tank of gas—the one that got 74 mpg! But no. Not here in the Land of the Free. We can’t have stuff like that.

So I’m flummoxed. And you know, in some weird way, I’m a little sad that my options don’t include Oldsmobiles, and that my uncle isn’t around anymore to insist I should buy a giant sedan. But I won’t get one out of nostalgia. That would just be dumb. Maybe I’ll buy a Mini. I’ll be back to driving in a hole, but at least it’ll be kind of fun. Good thing I’ve got tens of thousands of miles to go before I have to decide…. In the meantime, all suggestions welcome…

Während ich auf die nächste Debatte der Kandidaten auf die amerikanische Präsidentschaft warte, genieße ich etwas von der Insel. TopGear ist einfach die beste Autosendung der Welt. In der letzten Staffel testete Jeremy den Alfa Romeo 8c. Nur 500 Stück wurden gebaut. Jeremy meint, dass es ein schlechtes Auto sei, aber einfach ein Stück Kunst. Ich muss ihm zustimmen. Es ist einfach und nicht nur durch diesen wahnsinnig geilen Film, ein wunderschönes Auto.

Warum muss er eigentlich wieder das Auto mit Keira vergleichen …

A comment I heard made by someone about the economic climate, the oil price, and in particular the petrol price the other day made me think a little about the future of cars – let’s not forget that the international oil price is already looking at breaking through the $150/barrel level…

The comment was that it is near impossible to buy petrol for his car – it is just soooo expensive at the moment…  I agree that it is expensive, but there is another side to it all…

Due to the stupid increase in the cost of oil, driving your V8 for the sake of it is indeed becoming more and more expensive every month.  And given the mess that the great USA made of the middle east in their attempts to gain control over all the natural resources in the world, this situation is not going to get any better any time soon.  In fact, the comments made by some economists is that the international oil price should be around $250/barrel by middle next year.  This means a petrol price of about R 20/litre in South Africa!!

Makes sense that manufacturers are now finally paying attention to alternative sources of energy to drive our cars…  Inherently nothing wrong with this, but with alternative sources of energy, we are looking at little cars, with little power and tiny wheels – (read crap to drive).  And there is my problem with it all…

Remember the old model T by the great Ford Motor Company way back in the 1920’s.  This is how it all started, and it took a considerable amount of time before we had sportscars that could handle well, had enough power to give you whiplash, and generally put a smile of your face when you climbed aboard.  Surely the “New” alternate energy source cars will need to follow the same evolution… We start with crappy little cars with little power, therefore really slow, and BORING, and then we progress over time to Bugatti Veyrons with Huge power using the evolved new energy source.

But by the time we are there, all the new technology has messed with the driving freedom, and we are merely passengers on our environmentally friendly and cheap to run cars.  Speed will be controlled by onboard computers based on the circumstances and road traveled on, following distances will be managed by radar, car will remain in the lane without you having to steer.

So, now that you have the background of where we are, and where we are going, let’s look at the other side of the petrol price issue…  petrol is not nearly expensive yet – at the moment we think it is expensive, but soon we will be saying things like “remember when petrol only cost R10 a litre – those were the good old days when we could still enjoy driving”.  Not a great outlook, I know, but the point is, maybe it is time for all of us to stop worrying about the future, because when we get there we will realise that what we have today is ABSOLUTELY AWESOME.  Don’t wait until it is too late, enjoy the great driving times we are living it, because it is NOT GOING TO LAST.

So go out there, buy the supercar, and drive the living shit out of it while you still can afford petrol for it…

… Reise tut, dann kann er was erzählen.

Leider bin ich viel zu Spät auf diese Idee gekommen, aber ich werde sie auf der nächsten Reise verfeinern. Wovon ich schon wieder schreibe … von Internetadresse auf der Autobahn. Denn mitlerweile haben alle eine Internetadresse auf dem Fahrzeug gepappt oder eine an den Fahrbahnrand gestellt.

Hier nun meine Sammlung vom letzten Mal:

www.euro-leasing.de

Die, wie die Adresse schon sagt, verleasen Fahrzeuge. Die Seite gibt es auch in Englisch, Dänisch und Polnisch … komisch gar nicht in Niederländisch…

www.alga.de

Jeder, der schon mal auf der A1 unterwegsgewesen ist, kennt diese Firma. Ich kenne Sie, weil ich seit Kindesbeinen an ein Fan von Bussen bin. Und genau hier stehen Sie in Mengen (schließt mich dort ein). Zu finden in Sittensen. Verkauft gebrauchte Nutzfahrzeuge.

www.a1-leitplanken.de

Die bauen Leitplanken, an der A1 …

www.fuhrparkprofis.de

Diese Adresse habe ich auf einem LKW gelesen. Leider sehr klein. Wenn man mit 180 an einem LKW vorbei braust, selbst wenn diese selbst 120 fährt, sind kleine Schriften schwer zu lesen. Wenn Ihr schon Werbung machen wollt, dann bitte GANZ GROß!

www.podlech.de

Die haben es richtig gemacht. Über die gesamte Länge eines Volvos und mit riesigen Lettern konnte man die Adresse lesen. Diese Firma schein Volvos und Fords zu verkaufen.

www.selman.nl

Diese Adresse ist mir aufgefallen, weil gleich 6 oder 7 LKW in Wildeshausen abgefahren sind, und diese Adresse auf dem Hänger hatten. Ok, was soll denn sonst aus den Niederlanden kommen? Blumen …

www.meissnerbus.de

Die Touristikbranche hat es schon lange im Griff, Werbung mit der Internetseite. Daher gibt es kaum noch Busse, die nicht die Internetadresse riesengroß aufgedruckt haben. Dieses Unternehmen kommt aus Elmshorn, gesehen habe ich es kurz hinter Bremen.

www.wiesenhof.de

Jetzt wo die Grillsaison im vollen Gange ist, darf Wiesenhof wohl nicht fehlen. Und der LKW, den ich gesehen habe, war wohl gerade am Ausliefern… am Sonntag …egal, is lecker! Gesehen kurz hinter dem Elbtunnel.
www.greenwheels.de

Dies sieht nach Carsharing aus. Jedenfalls habe ich ein Auto mit dieser Adresse in Hamburg gesehen.

www.finnwelle.de

Ein PKW mit riesen Anhänger. Wahrscheinlich waren wohl da die Boote verstaut. Leider ist die Seite unübersichtlich. Daher erschließt es mir nicht, was das nun soll.

www.dtk.dk

Auch diese Adresse war sehr klein auf der Seite des LKWs angebracht. Gut dass wir gerade überholt haben und es nicht allzuschnell vorbei ging. Jedenfalls stellen die wohl Kühltransporter bereit.

www.hundehotel.de

Zwischen Kaltenkirchen und Neumünster gibt es das Hundehotel. Warum es mit aufgefallen ist, liegt am riesigen Sofa mit Hund und Katze, was an der Autobahn steht. Früher stand dieses Sofa auf dem Weg von Hamburg nach Stade am Straßenrand. Dort verschwand es aber für einige Zeit. Vor etlichen Jahren tauchte es dann an der A7 wieder auf.

www.avis.de

Anscheinend waren am diesen Sonntag auch Umzüge im Gange. Denn ein IVECO-Transporter, ich wusste gar nicht, dass es noch IVECO gibt, war auf der A7 unterwegs.

Nun, es waren auf der gesamten Strecke erstaunlich viele Pinneberger unterwegs (PI-Kennzeichen). Ich kann mir gar nicht erklären, wo die alle herkommen. Dazu habe ich 3 Unfälle gesehen und stand etwa eine 3/4 Stunde im Stau. Dabei habe ich gehört, wie der FC Bayern Meister geworden ist. Wenigstens war die Sonne da!

… habe ich das richtig gehört? “This is like smearing honey into Keira Knightley” Das Auto will ich haben!

… krass!

Naja um dies mal gebührend zu feiern fahren wir eine Runde mit dem Aston um die Isle of Man.

Nach diesen Statements wird getauscht und natürlich darf ein Rennen nicht fehlen! Moah wenn ich diesen Sound höre … Gänsehaut!

Und das Ergebnis?

Ich bedanke mich für dieses Jahr bei allen Lesern. Danke für alle Kommentare und für alle Stöckchen (ja ich weiß, es warten noch ein paar …). Mal sehen, ob ich im nächsten Jahr wieder so viel Zerstreuung brauche.

Podczas jednego z mych radosnych spacerów z psem, gdy padało niczym w Headland, a nad skrawkiem ziemi który potocznie określam “łąką” unosiła się delikatna mgła, słuchałem jednego z moich ulubionych albumów – Gran Turismo by The Cardigans. I gdzieś między “My Favourite Game” (hymn kierowców, zapraszam do obejrzenia intro GT2, będącego magicznym filmem) a “Erase and Rewind” pojawiła się (kolejny raz z resztą) w mej głowie wizja motoryzacyjnego raju. Nurburgring Nordschleife (jedyne dwa słowa jakie potrafię poprawnie wymówić po niemiecku) skąpany w aurze wyjętej z dnia, gdy odbywał się spacer. Czarna Honda S2000 GT1 (Ci którzy grali w GT2 wiedzą o czym mówię, widlasta 10 pod maską, 540+ bhp, RWD, wściekły dźwięk wysokoobrotowej jednostki) przemieszczająca się pomiędzy Wehrseifen a Ex-Muhle, miotająca wściekle, za sprawą głębokiego bieżnika, krople wody z powierzchni toru oraz plujący ogniem wydech przy przysłowiowym “wbiciu” trójki na wyjściu, by osiągnąć szczytowe 10k rpm i przejść na czwórkę. I w momencie gdy oczami wyobraźni widziałem jak obrotomierz wkręca się na niebotyczne, obroty a prędkościomierz niemal nie nadąża z podawaniem rosnącej prędkości, doszło do mnie coś strasznego. Gran Turismo utraciło, jeśli nie całą, to dużą część swej magii. Nie przypominam sobie, abym grając w GT4 doświadczał takiej radości jak śmigając po Rzymie w nocy w Alfie 155 GTA w GT2. Co się więc do cholery stało? Gdzie jest magia!?

Wydaje mi się, że może chodzić o sterylność produktu. GT2 było – ośmielę się użyć tego określenia – skrajnie prymitywne pod względem graficznym. Pozostawiało pole dla wyobraźni, pozwalało imaginacji wcisnąć swoje “trzy grosze” pomiędzy zlepek pikseli, hucznie określany samochodem. GT4 nie daje Ci takiej możliwości. W GT2, jeśli tylko chciałeś, mogłeś zobaczyć motion blur. W GT4 również możesz go zobaczyć, ale tylko w dwóch wypadkach: gdy w photo drive ustawisz migawkę na 1/60 sekundy podczas gdy samochód przemieszcza się 250kph. Albo jeśli skopciłeś krzak trawki, co – jak sądzę – pozwala Ci równierz uwierzyć że w dłoniach nie trzymasz pada, ale pokrytą zamszem Momo Sport z czerwonymi przyciskami oznaczającymi podtlenek azotu. Wyobraźnia jest cholernie ważna, a twórcy gier doskonaląc grafikę i oferując nam cuda w postaci 1080p@60fps (pozdro Deevaa, Twoje główne kryterium wyboru gry) odbierają miejsce na nią. Nie mam do nich absolutnie żadnych pretensji – efekt jest powalający, ale pod jednym warunkiem – że masz małe wymagania. Albo że dopracują produkt w najmniejszym szczególe, odwzorowując rzeczywistość do tego stopnia, że wyobraźnia po prostu przestanie być wymagana by skompletować doznania. Wyobraźnia uzupełniała wszelkie braki graficzne GT2, od płaskich jak kartka papieru felg aż po drzewa które mógłby zrobić w paincie 5-latek. W GT4 zaś dostaliśmy większą szczegółowość, ale wyobraźnia została wyproszona z salonu co – w połączeniu z niedoróbkami – zaowocowało totalnym krachem. Pomiędzy te piksele nie dało się wcisnąć blura, bo zmysł wzroku kłócił się z wyobraźnią wpychając mózg w imadło. Podobnie drzewa. Samochody były bardziej dopracowane, ale nie tak jakbyśmy tego chcieli. Wkopując wyobraźnię i wciskając nam coś gorszego niż się spodziewaliśmy ma – przynajmniej dla mnie – jeden efekt: magia ginie. Nie czerpię z GT4 takiej radochy jak z GT2, nie widzę gry równie dobrej co gra z (o zgrozo!) poprzedniej generacji konsol. Fakt faktem, fizyka przeszła ewolucję, mapowanie środowiska nie polega na niemal sztywnym przyklejeniu refleksów (w postaci białych pasów) do bitmapy pokrywającej samochód, dodano nowe niuanse (Zabawa settingami <3) i ogólnie jest lepiej ale – paradoksalnie, nieprawdaż? – za razem jest gorzej. Wszystko przez niedoróbki i niedobór mocy obliczeniowej. Chcę wierzyć, że GT5 pomoże mi odzyskać wiarę w symulacje, ale boję się że nie podoła moim wymaganiom. O Forzie Motorsport, X’owym konkurencie GT nie wspomnę nawet słowem, bo jeśli za jedną z najważniejszych cech gry uważa się dynamiczne monitorowanie ciśnienia w ogumieniu, to nie mam więcej pytań. Co do GT5 – przekonamy się za jakiś czas, czy Kazunori dokonał cudu i spełnił moje oczekiwania. A są one niezwykle (no dobra, złe słowo) precyzyjne: chcę się poczuć jak na drodzę. Chcę zobaczyć pieprzony efekt zwężania się drogi przy 230 kph, przestać postrzegać drzewa jako drzewa i usłyszeć jak akustyka silnika niesie się echem od ścian tunelu strasząc ptaki siedzące na okolicznych drzewach. Nie oczekuję free-roamingu (zepsułoby to odsłonę cudnej serii), ale oczekuję że wyobraźnia przestanie być potrzeba, bo komplet doznań z jazdy zamknie się w płycie Blu-Ray włożonej do mojej PS3. I pokornie błagam, by duchy mocy, Bóg, czy ktokolwiek inny, jak tam go zwiecie, sprawiły aby tak się stało. Chcę symulatora, który wgniecie w asfalt rzeczywistość i spali na niej gumę za pomocą plującego ogniem pojazdu, który następnie ruszy i otworzy za sobą wrota piekła. Chcę Gran Turismo 5+.

Czy jestem PetrolHeadem? Z całą pewnością. Dlatego gdy wysiadam na stacji benzynowej, pierwsze co robię, to biorę bardzo głęboki wdech. Bo niewiele rzeczy może się równać z zapachem pospolitej 98. A jeśli to BP Ultimate, łapie odlot.

Na koniec pozwolę sobie przytoczyć dwie sentencje. Pierwsza głęboko zapadła mi w pamięć, ale skąd jest – nie mam pojęcia. Druga zaś została wypowiedziana przez Jeremy’ego Clarksona.

• Nie słuchaj żony. Nie słuchaj lekarza. Słuchaj serca. ["Kup supersamochód." należałoby dodać ]

• Szybkość jeszcze nikogo nie zabiła. To nagłe zatrzymanie pozbawia nas życia.

I z obydwiema się zgadzam. Dlatego kiedyś wydam na samochód krocie, a moja żona/dziewczyna urwie mi z tego powodu łeb. Ale pieprzyć to, będę miał swój supersamochód! Supersamochód kupuje się sercem, nie rozumem. Dlatego większość kobiet nigdy nie pojmie, dlaczego niektórzy faceci wydają tyle kasy na samochód. Nie chodzi o budownie ego. Chodzi o fakt, że spełniasz marzenie, zaspokajasz chłopca, który siedzi wewnątrz każdego faceta od narodzin, aż do zgonu. Mój ma się dobrze, nie wiem jak Wasz.

Take Care.

Doresc să mulţumesc pe această cale:

Dl. Ing. Dipl XCosyx şi asistentei dumnealui D-ra Cristina

Dl. Ing. Dipl Neluţu şi asistentei dumnealui D-na Bianca

fără de care nu aş fi putut duce la indeplinire acest proiect.

Ing. Dipl. Liviuţ şi nevasta lui D-na Maricica.

Widziałem Lamborghini kilka razy w życiu.

Pierwszy raz, parę lat temu, obok Buckingham Palace akwamarynowy Gallardo spowodował że zapieprzyłem głową w słup. Bolało jak cholera, bo byłem w półbiegu wyciągając aparat.

Drugi raz, siedząc koło ul. Tuwima. Jedyny raz gdy widziałem Lambo w Polsce.

Trzeci raz w Londynie. Czerwony Gallardo, przez którego o mało co nie rozjechał mnie dwupiętrowy autobus. Musiałem przeciąć ulicę pod National Gallery, a to proste nie jest, szczególnie koło 13, gdy wszyscy jadą na lunch.

Czwarty raz. Czwarty raz, gdy za sprawą głodu poszedłem szukać jakiegoś BurgerKinga czy McDonald’s, i moje oczy znalazły szyld Lamborghini London. Głód? Jaki głód do cholery, tam jest Lambo! Tam, to znaczy za szybami o grubości 20cm które w założeniu mają przetrzymać uderzenie czołgu. Chociaż zanim czołg by wjechał w ten salon, wszystkie samochody dawno zostałyby ewakuowane przez oddział S.W.A.T.

Więc byłem tam raz, o czym pisałem już przy okazji relacji z Londynu. Dlaczego zatem do tego wracam? Dzisiaj w moje łapska dostał się pierwszy egzemplarz TopGear Magazine Edycja Polska. I gdy otworzyłem go na randomowej stronie zobaczyłem po raz enty samochód, który jest prawdopodobnie dziełem obcej cywilizacji. A nawet jeśli stworzyli go ziemianie, to mają pakt z diabłem/amerykanami* (niepotrzebne skreślić) na wykorzystanie technologii gniotącej swą nowoczesnością awionikę F-35 Lightning II i wszelkie Black Planes. I mimo że widzę go kolejny raz, dopiero w obiektywie TopGear zadziałał tak jak powinien. Podniosło mi się tętno, a źrenice rozszerzyły się do granic. W pełnej okazałości, widziałem myśliwiec drogowy. Lamborghini Reventon. Agresja w najczystszej postaci. Nie wiem, jak do tego doszło. Siedziałem w Murcielago LP640. I byłem święcie przekonany że nic brutalniejszego i jeszcze bardziej wybuchowego nie da się zrobić. Ale jednak, udało im się. Ktoś udał się w LP640 do Centro Stile i rzucił od niechcenia “Zróbcie coś z tym.”. Garstka ludzi o ognistym spojrzeniu wtoczyła Murcielago do garażu i zamknęła drzwi by w spokoju zająć się kondensacją DNA tego samochodu. Eksterpolowaniem absolutnego ekstremum motoryzacyjnego świata. I znów im się udało. Efekt jest absolutnie piorunujący. Policjanci wypuszczają bloczki z mandatami, przechodnie gapią się wykazując spadek IQ do ujemnego poziomu, a starzy ludzie w promieniu 15km padają na zawał powodowany odgłosami eksplozji atomowych następujących z częstotliwością do 10 000x na minutę. Włosi zredukują populację starych ludzi o 3/4 używając do tego 21 samochodów. A ja będę żył w nadziei, że któregoś dnia zobaczę jeden z 20 Reventonów. Chyba że udam się do muzeum Lambo, albowiem tam wyląduje przedseryjny, oznaczony 0/20…

… de frig

Sibiu, Strada Ocnei

… also hier kommt dann mal die monatliche Dosis TopGear … ich habe mich immer gefragt, ob man sich in ein Auto verlieben kann oder ob es einfach nur die Abhängigkeit nach etwas Schönem ist. Ich mache kein Geheinis daraus, dass mein aller aller aller aller aller aller aller liebstes Auto der Aston Martin DB9 ist. Seit wann? Seit diesem Rennen. Man muss dazu sagen, dass ich sowohl mit dem Eurostar als auf mit dem TGV gefahren bin und ich weiß, wie es ist mit 350 Sachen Richtung Le Mans zu heizen. Ich hätte niemals … aber seht selbst:

Gerade die Anfangssequenz mit der Harfe ist jedes Mal ein echt schönes Erlebnis. Dieses Auto ist absolut schön. Und gleich bekommen wir, auch bei der stark komprimierten Fassung von YouTube einen richtig guten Eindruck vom Sound des Motors.

So ich hoffe, dass ich nun ins Bett kann.