I Puffi, “piccole creature immaginarie blu simili a gnomi” (come si legge su wikipedia), hanno da poco festeggiato il loro cinquantesimo anno di vita. Era, infatti, il 1958 quando la fervida fantasia del fumettista belga Pierre Culliford, detto Peyo, partorì i famosi omini blu in moltissime declinazioni “puffose”. E nella grande famiglia dei Puffi poteva mancare il Puffo giocatore di bocce? Certo che no! Eccolo qui sopra concentrato e sorridente… specialità Raffa? Che dite?

Se fate un giro su internet (ebay e simili), potete partecipare alle aste o acquistarlo direttamente a prezzi modici… così anche voi potrete “puffare” a bocce!

Qui n’aime pas lire des bandes dessinées ? Que nous soyons petits ou grands, ces épisodes nous ravivent le cœur.

cover "Le Trombone Illustré" van Dupuis

Een aankoop voor mijn stripcollectie een paar weken geleden, was die van Le Trombone Illustré. Er hangt een hele historie aan dit lijvige boek (het is groter dan een A4 en zeer dik, ruim 270 pagina’s).

Het boek is een heruitgave van een boek uit 1980 dat tegenwoordig onvindbaar en heel duur is. Een verbeterde versie weliswaar, want naar aanleiding van de dood van Yvan Delporte en het tegelijk verschijnen van een biografie rond deze man, is er een heel stuk bijgevoegd.

Maar laat ons beginnen bij het begin. In 1977 verscheen in het weekblad Spirou (niet in Robbedoes, de Nederlandstalige versie ervan!) een soort bijlage. De weken voor het effectieve verschijnen werd in het weekblad al aangekondigd dat er mensen bezig zijn ’s nachts de installaties te gebruiken. Het wordt duidelijk dat het gaat over een illegaal tijdschrift, dat clandestien bij het weekblad wordt gevoegd. Natuurlijk is dat in het echt niet zo, de bijlage was gepland, maar voor de lezers had het zo wel een leuk kantje. De bijlage promootte zichzelf ook steevast als clandestien of als piraatuitgave (later). Het idee kwam van Yvan Delporte en André Franquin. Delporte was lang hoofdredacteur van Robbedoes/Spirou, maar was dat in 1977 niet meer. De opzet was om met Le Trombone Illustré een nieuwe weg in te slaan, zowel op grafisch als verhaaltechnisch gebied. Wel, die bijlagen zijn gebundeld in dit boek.

cover "Le Trombone Illustré" van Marsu

Hoewel dat verhaal over ‘n illegale uitgave overdreven was, is het wel zo dat de Trombone los stond van Spirou. De tekenaars die eraan meewerkten, waren vaak niet verbonden aan het tijdschrift en werden ook los daarvan betaald. Sommige kwamen zelfs van de concurrentie, maar met een grote gedrevenheid. Volgend Delporte was de vraag om eraan mee te werken erg groot. Sommigen gingen zelfs akkoord met een lager loon dan ze gewoon waren, al was dat loon ook wel mooi.

Inhoudelijk dan? Eigenlijk valt daar veel over te vertellen. Elke week was er wel iets nieuw. Heel veel tekenaars hebben eraan meegewerkt, maar velen slechts kort of met tussenpozen tussen 2 stukken. Redelijk vaste waarden, waren o.a. Roba, Peyo, Franquin (uiteraard), Gotlib, Degotte, Jannin, Sirius… De verhalen zelf zijn grappig, ontroerend of spannend, sommige duurden meerdere weken, sommige niet. Er zijn ook heel veel rubrieken. Verhaaltjes over een ruimtewezen dat onze aarde ziet en veel dingen niet snapt (geld, gokken op paarden, de politie) en ons doen nadenken over onze wereld. Een ander stukje sciencefiction was elke week aanwezig. Ook een stukje commentaar over de fictieve makers van het blad, die zogezegd onder het grote weekblad leefden. Vaak werd daarin een bepaalde tekenaar aangeprezen, omdat die voor de eerste keer in de bijlage verscheen. Daarnaast was er ook vaak een stukje van fictieve Nana, die over feministische onderwerpen schreef. Maar er waren ook veel stukjes die maar enkele keren verschenen, zoals een puzzel.

Ook speciaal aan de hele bijlage, is dat het elke week een andere titeltekening en “aftiteling” had. Dat laatste was achteraan een kolommetje waar wat praktische info staat rond de uitgever, daar werd de draak mee gestoken. De titel zelf, vooraan dus, was elke week een hoogstaand stukje grafische kunst, meestal van Franquin. Het bevatte telkens de titel van de bijlage en daar werd dan mee gespeeld. In de eerste O woont een oude man, bijvoorbeeld. De letter é van “illustré” is ook een weerkerend item: Franquin vond het accent zo lelijk dat hij het verving door al wat maar kon. Een rotte banaan, de staart van de Marsupilami, een zelf uitgevonden vogel… Daarnaast was er ook een roker die steeds zieker wordt en uiteindelijk ook doodgaat. Er is een soort spelletje van een kindje dat ook elke week een variant krijgt, de trombonespeler krijgt een relatie, er is ook een plant die constant groeit, een zeldzame vogel met commentaar enz. De meest tot de verbeelding sprekende figuur, was misschien wel een bisschop. Die deed de gekste dingen met zijn staf. Elke keer iets nieuw en verrassend, maar vaak een vervolg van de voorgaande week. Ook was er destijds een Franse wet die leenwoorden uit het Engels verbood, daar werd ook mee gelachen.

Die titels zijn overigens ook gebundeld bij Marsu Productions in een boek met dezelfde naam (zie tweede afbeelding). Enkel de titelbladen van Franquin zijn daarin opgenomen, maar de meeste waren dan ook van hem. Het boek bevat commentaar van Delporte, waardoor je het andere boek véél beter begrijpt. Hij legt de hele geschiedenis uit en het is soms echt wel wat…

Helaas voor deze wonderlijke bijlage, die inderdaad vernieuwing bracht en zeer moeilijke thema’s niet uit de weg ging, was zijn leven maar van korte duur. De uitgever kreeg ‘n klacht, desondanks de hoge kwaliteit van de bijlage. Iemand zou z’n abonnement opzeggen. Na 30 bijlagen besloot de uitgever, Dupuis, niet meer te investeren in dit magazine. Dat er ook tekenaars van andere bladen aan de slag gingen in deze bijlage, was mijnheer Dupuis ook een doorn in het oog.

Het is onvoorstelbaar wat Le Trombone Illustré heeft betekend voor heel wat tekenaars die hier hun debuut maakten. Bekende mensen zijn het geworden. Deze clandestiene bijlage is van bijzonder groot belang gebleken. Na het opdoeken kreeg het een mythische status. Het werd vaak gekopieerd, maar het sloeg nooit meer aan. Alleen Fluide Glacial is hiervan eigenlijk de enige waardige opvolger.

Ook Franquin heeft aan de Trombone veel te danken, al is het niet zijn bekendste werk geworden. Zwartkijken zag hier namelijk het levenslicht. Ook zijn bekende monsters trouwens. Daar was het mij nog het meest om te doen. Verzamelaar ben je of ben je niet hé.

Ik kan het boek absoluut aanraden, al is het alleen in het Frans verkrijgbaar. Helaas moeilijk Frans. Er staan soms wel taalgrapjes in en die heb ik niet verstaan. Voor de rest heb ik veel Frans bijgeleerd en daar ben ik blij om. Een woordenboek is handig. Wat ik ook heb gedaan en een goede tip kan zijn: lees absoluut ook het boek van Marsu Productions. Per aflevering heeft Delporte een stuk geschreven in dat boekje. Dat lezen voor je de bijhorende bijlage leest in het dikke boek, is wel fijn. Je leert er zo de achtergrond echt van kennen. Gouden raad! Het zijn beiden prima boeken.

Le Trombone Illustré

Richtprijs: € 70,-

Uitgeverij: Dupuis

Le Trombone Illustré

Richtprijs: € 29,-

Uitgeverij: Marsu Productions

L’Express

De notre envoyée spéciale- Beyrouth, jeudi 23 octobre, 17 heures. Une fois n`est pas coutume, l’inauguration d’un salon du livre commence – pratiquement – à l’heure. Au Biel, bâtiment dédié aux foires face à la mer, les 70 exposants -éditeurs, librairies, médias- sont fin prêts. Mais il faudra attendre ce vendredi matin pour que le 16e salon francophone du livre de Beyrouth ouvre ses portes au grand public. Pour l’heure, place aux discours, aux -maigres- cocktails et aux institutionnels.

Sur la petite estrade dressée devant un auditoire somme toute fourni, défilent ainsi le président du Syndicat des importateurs de livres (l’organisateur du salon), le vice-président de la Région Ile-de-France (Jean-Paul Huchon est annoncé pour le week-end prochain), l’ambassadeur du royaume de Belgique, le ministre de la Culture du Liban, qui, comme ses collègues, expédie les affaires courantes en attendant la composition, toujours repoussée depuis juin dernier, du nouveau gouvernement.

Au menu, de grands classiques: Le Liban est un espace de dialogue entre cultures et religions; le livre, un vecteur idéal; et la francophonie, une communauté d’esprit et de tolérance… Seule information vraiment nouvelle : l’annonce par son Excellence belge d’une exposition sur les 50 ans des Schtroumpfs créés par le dessinateur bruxellois Peyo. Dans l’assistance, écrivains, éditeurs, soeurs (venues en nombre) applaudissent poliment. Tout comme la ministre de l’Education, Mme Hariri, toute vêtue de noir (blanc pour le foulard) depuis l’assassinat de son frère, en 2005.

Une heure à tuer avant le premier débat sur “Beyrouth, à la croisée de la francophonie”. Nedim Gürsel discute, cigare aux lèvres, avec J.M.G. Le Clézio dans un coin du salon transforme en petit café. L’auteur turc des Filles d’Allah , se demande, quelque peu inquiet, comment son roman sera reçu ici, après son procès en Turquie. Tandis que toutes les deux minutes, les marins de la Meuse, le navire de la Marine nationale qui a transporté les écrivains d’Ulysse 2009, se succèdent auprès de Le Clézio pour solliciter une dédicace et une photo. Le prix Nobel de littérature se prête de bonne grâce aux requêtes des hommes au pompon rouge. Malgré les insupportables encombrements des rues beyrouthines qui ont failli briser sa belle patience, Le Clézio est en effet de bonne humeur.

C’est lui qui prend d’ailleurs la parole en premier lors du débat qui réunit tout un aéropage de francophones : la québécoise Lise Bissonnette, la Suissesse Pascale Kramer, les libanaises Georgia Makhlouf et Venus Khoury-Ghata et le français Olivier Poivre d’Arvor, président de Cultures France. Se lançant dans un vibrant plaidoyer pour la langue française, débarrassée, dit-il, de “tout carcan colonial”, le Franco-Mauricien rappelle avec humour qu’il a écrit ses premiers romans en anglais : “C’était des romans policiers, je les ai envoyés à des éditeurs mais n’ai reçu aucune réponse. Ou mon anglais était médiocre, ou l’intrigue mal ficelée, ou les deux. Alors, poursuit-il, je me suis orienté vers le français, langue qui était liée a mon éducation littéraire, nourrie par Rabelais, Voltaire, Rousseau, Hugo. Langue “empirée”, le français réfère à une sorte de monde idéal, peuple d’astres, identifiable à aucune nation.”

C’est pour ces mêmes raisons que la journaliste romancière Georgia Makhlouf dit pouvoir affirmer aujourd’hui sans complexe que sa langue maternelle est le francais. “Hier, explique-t-elle, j’avais l’impression de trahir mon pays, dorénavant cela ne me pose plus de problème. J’ecris en francais, et je parle en arabe, en francais, en anglais et en libanais, bien sur, ce subtil mélange d’arabe, de francais et d’anglais. Choukran (merci) et à boukra (à demain), my chers brothers.”

Deel 1 t.e.m. 4.

De Smurfen zijn hier al een aantal keer de revue gepasseerd. Zoals de vorige keren ook al gezegd, waren de Smurfen eigenlijk aanvankelijk maar nevenpersonages in de reeks Johan en Pirrewiet. Tekenaar Peyo wist toen nog niet dat de Smurfen hun eigen leven zouden gaan leiden. En toch. Het was de geniale, toenmalige hoofdredacteur van het weekblad Spirou (Robbedoes) die het idee kreeg om iets speciaal te doen met de blauwe dwergjes. Die man heette Yvan Delporte. Hij herinnerde zich een speciale bijlage in het weekblad waarbij je enkele pagina’s moest vouwen zodat er een albumpje tevoorschijn kwam. Dat idee wou hij hergebruiken voor de Smurfen: kleine verhalen voor kleine personages.

Peyo was wel te vinden voor dat idee. Wist hij veel wat voor een succes dat zou worden! Zes van die kleine albumpjes werden vanaf 1959 gemaakt. Het weekblad verkocht beter: de Smurfen waren een grandioos succes. Yvan Delporte – een man met een lange baard, een figuur waar mee werd gelachen, maar door dezelfden net zo goed naar werd opgekeken – had een gat in de markt gevonden. Peyo en Delporte hebben nadien dan ook met brio de hele wereld veroverd.

De zes kleine albumpjes zijn na het verschijnen in het blad zelden nog gepubliceerd. Ergens niet onlogisch: de 6 verhalen (Les Schtroumpfs noirs, Le Voleur de Schtroumpfs, L’œuf et les Schtroumpfs, Le Faux Schtroumpf, La Faim des Schtroumpfs, Le Centième Schtroumpf; vertaald: De zwarte Smurfen, De Smurfendief, Het ei en de Smurfen, De valse Smurf, Honger bij de Smurfen, De honderdste Smurf) zijn later hertekend en uiteindelijk in album verschenen onder die vorm. De eerste Smurfen hadden nog wat puntigere mutsen, bij de hertekende versie is dat al niet meer zo. Om een goed beeld te hebben van hoe de Smurfen écht waren, zijn die 6 kleine albums dus eigenlijk belangrijk. Voor de kunst.

Cover deel 5 en 6.

Le Soir moet dat ook verstaan hebben. In 2008 verschenen deze 6 boekjes allemaal bij de Franstalig-Belgische krant. Een mooie uitgave. In 2004 werden de eerste 2 weliswaar ook al eens heruitgegeven, maar daar kwamen de 4 andere tot nog toe niet uit. De uitgaven van Le Soir waren dus wel welkom. Een mooie uitgave, maar helaas… direct zeldzaam. Weeral wat om tweedehands te kopen voor (te) veel geld. Maar een verzamelaar van Belgische klassiekers moét dit gewoon goed vinden. Het mag gezegd: ze zijn de moeite. Zo’n verhaaltjes als de eerste (zoals deze 6) zijn er spijtig genoeg nooit meer gekomen in de reeks. Eenvoudig, grappig, luchtig. De Smurfen in hun dorp, vieze Gargamel op de loer. Enkele Smurfen hebben al een duidelijke persoonlijkheid, maar zelden hebben ze al een naam. Smurfenverhaaltjes om van te smullen. Voor alle leeftijden, nog niet de kinderlijke variant van later. Die dekselse Smurfen toch.

Picture it:  New Jersey, 1983.  A young CWG is glued to her television on an early Saturday morning, mesmerized by miniature blue people who resided in mushrooms(!!!).  The fearless leader of this community, Papa, donned a red get-up.  Typically, he could be found in his laboratory mixing up potions that required excessive amounts of Smurfberries, as I recall.  The potions were being developed to fend off their mortal enemy, Gargamel, and his bad-assed cat Azrael. 

Residing with Papa in Smurfville was a blonde minx named Smurfette, a smug little bugger named Vanity who toted around a mirror, Jokey with his exploding gag gift, Poet who, if memory serves, had a parchment scroll and feather quill, Brainy and his nerdy glasses, Handy with his toolbox (or was it a belt?), and 93 assorted other blue guys. 

Collectively they were known as The Smufs and were ALL the rage.  My sister and I had plush Smurfs, Smurfs shrinky dinks, plastic Smurf statues, and we took to saying things like ‘abso-SMURF-ly’!  (Okay, I admit it.  I still own my Smurfs shrinky dink kit.)

In July, Husban-dito and I revisited a favorite haunt of ours in Vermont–The Vermont Country Store.  Jam packed with everything from candy to Q-tips with wooden sticks (instead of paper), it’s the be-all and end-all of general stores.  It’s a sprawling place and is often overrun by tour groups coming to take a peek. 

As we wandered around, I came upon a large (and prominent) display of my childhood friends.  I couldn’t help leaning in for a few snapshots…click on them for a closer look.

 After we returned home, I visited a local Crud-mart with my sister and happened upon a man about my age who was sprinting toward the cash register with a DVD of The Smurfs television series clutched in his sweaty hands. 

The Smurfs, it would seem, are BACK.  In my opinion, it’s about SMURFIN’ time!

Cover "Les années Schtroumpfs"

Tekenaar Peyo is heel erg bekend geworden met zijn Smurfen, maar veel mensen zijn helaas vergeten dat de Smurfen eigenlijk personages waren uit Johan en Pirrewiet. Deze succesvolle reeks gaat over schildknaap Johan en zijn onafscheidelijke vriend, nar Pirrewiet. De eerste is een held zoals we die al jaren kennen. De tweede is een soort antiheld. Hij vlucht liever dan te moeten vechten, eet veel te veel, zingt graag maar ongelooflijk vals en hij is zeer snel op zijn tenen getrapt. Bovendien is het een grote kwajongen. Hoewel, groot… Pirrewiet is een dwerg. Een dwerg die wel een reus lijkt naast de Smurfen, dat wel.

De Smurfen kwamen maar in de loop van hun avonturen aan bod. Ik berichtte er al eerder over op deze weblog. Hoewel ze niet bedoeld waren voor het eeuwige leven, zijn ze veel populairder geworden dan Johan en Pirrewiet. Het leidde helaas tot het stopzetten van die laatste reeks. Peyo had alleen nog tijd voor de Smurfen, wat hij niet altijd even leuk vond.

Uitgeverij Dupuis vond het dan ook hoog tijd om die vergeten reeks weer wat onder de aandacht te brengen. Sinds enkele jaren geven ze daarom de volledige reeks uit in een nieuwe verpakking, de “intégrales”. Onder die noemer geven ze ook andere reeksen uit (Robbedoes en Kwabbernoot en Lucky Luke bijvoorbeeld), waarbij ze telkens enkele verhalen bundelen en er wat extra informatie aan toevoegen. Extra tekeningen en wat uitleg dan vooral. Helaas blijft het onvertaald: je moet je beste Frans bovenhalen. De strips op zich zijn wel in het Nederlands te verkrijgen in de betere boekenwinkel en bibliotheek. De dikke boeken dus niet. Van die dikke boeken is nu het laatste deel uitgegeven in de reeks “Johan et Pirlouit”, zoals ze dan heten in het Frans. Het bundelt de 4 laatste albums van Peyo (met hierbij de vermelding dat er na zijn dood nog 4 andere albums zijn gemaakt).

Het boek zelf bevat leuke onuitgegeven platen en kort het hele internationale verhaal van de Smurfen. Ze vermelden ook dat er nog enkele platen van Johan en Pirrewiet verschenen na het laatste lange verhaal (zie hieronder), maar gek genoeg zijn die niét opgenomen in deze “integrale” reeks. Jammer, want dat zou wel extra interessant geweest zijn. Zo is deze reeks boeken toch niet zo compleet. Spijtig, want vermoedelijk gaat niemand die dingen nog eens publiceren: alle rechten zitten bij Dupuis.

Maar al bij al zéker de moeite. Je leert er heel veel bij over Peyo en zijn werk. Smurfen inclusief, ook al gaat deze reeks niet echt over die guitige dwergen.

De verhalen

Eerst is er De oorlog der 7 bronnen (deel 10 uit de reeks). Kort gezegd komen Johan en Pirrewiet toevallig in een verlaten kasteel waar een spook ronddwaalt. Het spook is echter niet van kwade wil, maar heeft door zijn drankzucht heel zijn bevolking uit de streek verjaagd. Hij bedreigde een eigenlijk vredelievende heks en die heeft het land laten uitdrogen als straf. Door toedoen van de Smurfen wordt al snel toch water gevonden in het gebied. De hele regio wordt plots weer vruchtbaar wat direct een aantal opportunisten aantrekt. Zij eisen het land op, allemaal zijn ze zogezegd familie van de oorspronkelijke kasteelheer, nu het spook. Slechts één van hen is rechtmatig de erfgenaam, maar de anderen sluiten een verbond om die man buiten te sluiten. Johan en Pirrewiet proberen recht te laten zegevieren.

In De ring der Merenbergers even geen Smurfen. Een hertog komt terug na te zijn ontsnapt uit zijn gevangenis. Zijn vlucht duurt niet lang, want al snel wordt hij weer gevangen en gedrogeerd. Zo kunnen de kidnappers hun wanpraktijken laten goedpraten omdat doe zogezegd van de hertog zelf komen. Het complot wordt natuurlijk ontmaskerd.

Dan volgt Het Onzalige Land, een op en top Smurfenverhaaltje in de reeks. Een gevangen Smurf komt in het kasteel terecht en wordt bevrijd. Hij heeft helaas ook slecht nieuws, maar niemand verstaat wat er aan de hand is. Er is een “smurf die smurf smurft”. Pirrewiet doet alle moeite van de wereld om het te snappen, maar slechts één iets kan het ophelderen: een tocht naar het Smurfenland, bekende als het Onzalige Land. Samen met de koning, uit op een verzetje, gaan de helden naar het land, dat inderdaad heel onzalig is. Het zit vol gevaarlijke plaatsen, zoals bergen en moerassen. Na deze te hebben overwonnen, blijkt het te gaan over een draak die vuur spuwt. Zijn eigenaar, een mens, gebruikt de Smurfen als slaven om diamanten te vinden. Dankzij de hulp van de twee helden komt er natuurlijk verandering in die situatie.

In De hekserij van Bozerik ten slotte komen de Smurfen weer helemaal aan bod. Pirrewiet ontdekt een pratende hond in het bos. Een omgetoverde ridder, zo blijkt. De schurk achter deze daad, Bozerik, aast namelijk op de geliefde van de ridder. Johan en Pirrewiet gaan de man opzoeken. Helaas draait dat wat verkeerd uit en wordt de ridder gevangen genomen. Johan en Pirrewiet besluiten een antimiddel te zoeken, bij tovenaar Homnibus. Die schakelt de Grote Smurf in. Samen met enkele vrienden van de ridder trekken ze dan met z’n allen richting Bozerik. Net voor die kan huwen met de knappe Hildegonde komt alles nog goed.

Uitgeverij: Dupuis

Richtprijs: 22 euro

Peyo, the father of the Smurfs

A Smurf’s Life

We can consider ourselves lucky! After Peyo left school in Brussels, he looked in the paper for a job. Two caught his eye: offers for a dental assistant and an illustrator. When he presented himself to the dentist, he was told he was just 15 minutes too late! At the time, Belgium was a hothouse of comic strip artists. Peyo quickly found himself working with some of the most talented, amongst them characters such as his lifelong writing partner Yvan Delporte.

The big break

After struggling for some time, he eventually got the break he deserved when he started working for “Le Journal de Spirou”. Johan and Peewit were amongst his most popular characters. But in 1958, the Smurfs made their first appearance and went on to become the world-famous characters we now know. Although most cartoon characters are known through their books before becoming TV characters, the opposite was true of the Smurfs in the US. The incredible success of the Smurf figurines led to them being adapted for television. Yet the story of their arrival at Hanna Barbera and the success with NBC is almost worthy of a film in itself. How many people know, for example, that even the multi-award-winning composer Michel Legrand has lent his voice to the Smurfs?

Smurfs around the world

The success of the Smurfs is truly planetary. As everyone who has worked on the series recognises, the Smurfs are successful largely because of their basic appeal. And that appeal stretches right across the board – from mini-tales to pop songs and on to the exciting world of multimedia. Smurf material is now available on video, on CD-Rom and CD-i. The video games regularly top the sales charts. Theatre productions tour Europe. Yet each adaptation offers new challenges, which must be faced without the help of Peyo who died in 1992. But how will the world of the Smurfs adapt to that of the 21st century? If the past is anything to go by, the answer must be: smurfingly!

This very first image of a CGI Smurf from Sony Pictures Animation’s upcoming Smurfs Movie was leaked onto the internet last night. But is it legit? Turns out that the studio ran the promo image in a magazine recently.

The film will be directed by Raja Gosnell with December 17 2010 being the release date. The Smurfs were created in 1958 by Belgian cartoonist Pierre Culliford, known throughout the world as Peyo.

Now say hello to the very first CGI’d Smurf below the cut:

Si vous aviez l’intention de vous lancer dans un commerce non déclaré de mugs à l’effigie de Tintin, méfiez-vous : Nick Rodwell, grand protecteur des droits de l’oeuvre d’Hergé, risque de vous sauter à la gorge. Récemment, il s’en est pris sur son blog à des journalistes qui critiquaient sa gestion rigide de l’héritage du dessinateur. Et le mois dernier, les éditions Arconsil ont été condamnées à verser 40 000 euros à la société Moulinsart, suite à la publication de la série parodique Les aventures de Saint-Tin.

Le site Internet Tintin.com précise d’ailleurs les choses: “La société anonyme Moulinsart est titulaire exclusive, pour le monde entier, de l’ensemble des droits d’exploitation de l’œuvre d’Hergé, en particulier Les Aventures de Tintin. Le droit d’auteur protège non seulement les albums de bande dessinée et les dessins, scénarii, textes(…). Les adaptations de l’œuvre d’Hergé sont également protégées (les films, dessins animés, pièces de théâtre…) de même que ses dérivés (sculptures, figurines, livres…)”.

Marques déposées, droits d’auteur… Chaque personnage de fiction célèbre, même patrimonial, suppose des interdits et des libertés d’exploitation. En voici cinq exemples.

Popeye, la force tranquille : Le marin est tombé dans le domaine public en janvier 2009, soit 70 ans après la mort de son créateur, Elzie Crisler Segar. Mais en Europe seulement, car aux Etats-Unis, il vous faudra attendre 25 ans de plus avant d’utiliser l’image de Popeye librement, puisqu’outre Atlantique, les personnages sont protégés pendant les 95 ans qui suivent leur création.

Les Schtroumpfs à toutes les sauces : Ils ont fêté leurs cinquante ans en 2008, et tiennent une forme olympique : dessin animé, bonbons, timbres… La veuve et les enfants de Peyo, le père des bonshommes bleus, contrôle l’utilisation des personnages par le biais de la société IMPS. Entre les figurines Kinder, les bonbons Haribo et le film en 3D en préparation, la famille Culliford tire largement parti de la popularité des Schtroumpfs. Si vous tentez les mugs clandestins, ce sera à vos risques et périls.

Mickey Mouse, chasse gardée : La souris à la voix de castrat est née en 1928, donc en principe, devrait appartenir à tout le monde depuis 1998. Sauf que Mickey Mouse est aussi une marque déposée par Disney, et à ce titre, elle est protégée tant qu’elle est utilisée à but commercial par son propriétaire. En gros, pour vendre vos tongs Mickey, il faudra attendre que Disney ait cessé de vendre ses T-shirts, dessins animés, billets d’entrée à Disneyland…

Astérix, une affaire de famille : En janvier dernier, la famille Uderzo a lavé son linge sale en public, suite à la cession par Albert Uderzo de ses parts des éditions Albert-René (40%) au groupe Hachette. Surtout, le cocréateur d’Astérix (avec Goscinny, décédé en 1977) a autorisé Hachette à poursuivre les aventures de son héros après sa mort, alors qu’il avait jusque là assuré le contraire. Une décision contre laquelle s’est insurgée Sylvie Uderzo, fille d’Albert et propriétaire de 40 % des parts d’Albert-René, estimant que son père avait été “manipulé”.

Babar cool : Pas de remous du côté de l’éléphant. Les textes de Jean de Brunhoff, le créateur de Babar, sont entrés dans le domaine public en 2008, plus de 70 ans après la parution de l’Histoire de Babar. Tout est permis!

via livres.fluctuat.net

Y llegó el día en que Cristina “se hinchó las bolas” (eufemismo) y le puso nombre y apellido a los que insisten en criticarla por sus llegadas tarde a las fotos e inauguraciones de las Cumbres Presidenciales (América, G20, Mercosur y seguirán…) y contraatacó contra todos (no todas, en este caso) y rápida de lengua les dijo…”me critican por que es la misoginia que cunde (como el pánico del Chavo)” y todos se quedaron atónitos por el ataque, no por sus misogineidades.

Desde el mismo día de su asunción y ya antes en la campaña (“se van a a tener que acostumbrar, presidentaaa”) dedicó grandes párrafos a su condición de mujer, de género (“para las mujeres todo es más difícil”) y comenzó a enarbolar, su ya clásico…“A todos y a todas”, ya rayano en la misandria, lo opuesto de la misoginia.

La misoginia, “el odio a la mujer, al género y a todo lo femenino” es un tema de larga data, se han escrito bibliotecas, entre lo escrito está el mito de prometeo y pandora, en el que Pandora, su belleza y su caja de males para castigar a los hombres, es el antecedente más elaborado sobre la misoginia de los hombres, este mito griego escrito por Hesíodo fue retomado por el belga Peyo en su historieta “los Pitufos” en la que el rol de Pandora, lo asume la Pitufina, creada por el brujo Gargamel con igual fin que el que movió al dios Zeus en la antiguedad…“joder a los hombres”.

Y en esta cumbre del Mercosur pareciera que Pandora y la Pitufina se reencarnaron en la Presidenta Kirchner, al menos en sus palabras, cuando le tiró con misandrias a las misoginias de su colegas y la prensa…entre misandria va, misoginia viene…llegó tarde !!!

Pandora cuando abrió su caja, por curiosidad, antes de entregársela a su amado Epimeteo, y salieron todos los males, a duras penas logró cerrarla y en su interior quedó un solo don sin salir…la esperanza, y oh casualidad desde el 9 de julio. Cristina Kirchner ha regado de esperanza el escenario político argentino al recurrir a la convocatoria al diálogo entre todos y todas…paradojas entre los mitos y la política que la frase de Cristina en Paraguay acaba de revivir a partir de…llegar tarde !!! y joder a los hombres, jajajja.

Posdata: Bien el planteo sobre Honduras y las licencias de medicamentos, bien también Scioli y Pampuro en la Rural…son muestras de esperanza de la Caja de Pandora Kirchnerista…y dale con Pernía !!!

Vor wenigen Wochen hatte ich über den Toy-Movie-Wahn in Hollywood berichtet – nun wird die Parodie aus dem damals geposteten Clip tatsächlich wohl todernste Wirklichkeit: Wie Filmstarts.de berichtet, wollen Columbia Pictures und Sony Peyos Comicschöpfung “Die Schlümpfe” als 2-D-/3-D-Live-Action-Animationsspektakel verfilmen. Auch der Starttermin scheint schon festzustehen: Am 17. Dezember 2010 sollen die blauen Gnome unter dem Titel “The Smurfs” die Leinwand erobern. Schreck lass nach.

Regisseur ist hier Raja Gosnell,  der zuletzt mit der Disney-Trash-Comedy “Beverly Hills Chihuahua” “glänzen” konnte. Ein schlechtes Omen? Ich vermute schwer, dass es à la “Alvin and the Chipmunks” verfilmt wird: Schlümpfe werden animiert, Gargamel und Co. werden von echten Schauspielern verkörpert. Jedenfalls hat wohl hiermit die “Hollywood-ist-kurz-davor-meine-wertvollen-Kindheitserinnerungen-zu-verhunzen”-Welle ihren traurigen Höhepunkt erreicht. Ich freu mich jetzt schon auf die vollkommene Zerstörung des “Lala-lalalala”-Schlumpflieds.

This was one of my favourite books as a kid.  I guess they are making a movie about it.  Since I was a child a very… very long time ago and have not really heard anything about the book since, it does seem a bit odd that they would make a movie, but what do I know.

I play word association when I try and think of titles for my posts.  I feel fantastic and that made me think of Fantastic Mr. Fox… just in case you were wondering, which I’m sure you weren’t.

Why do I feel fantastic?  Well, I had a pretty awesome weekend.  All the things you would like your weekend to be is exactly what mine was:  New people, check… Good music, check… Numerous activities, check…  the list goes on.  Do Division was fun.  There were so many people there.  Good times had all round.  I am hoping that my summer will be filled with weekends like this one.

Tunes:
Specific - Flashback (track is in Deep Soul Music player)

Peyo & Stunna – Do You Remember (track is in both players)

Today’s Oldie:
Roni Size & Reprazent – Western – Talking Loud 1997

Subterra – DnB TV #54

Tracklist

01. Fresh – U Boat – Breakbeat Punk
02. Noisia – Bad Dreams – Vision
03. Kemal & Rob Data – Plan B – Timeless
04. Subterra & Dekko – Undertow – Dub
05. Silent Witness & Break – Dog Soldier – DNAudio
06. Friction & K Tee – Set It Off – Shogun
07. Spor – Don Not Shake – Shogun
08. Lomax – Don’t Go East – Dub
09. Die – Clear Skies (Break Remix) Clear Skies
10. S.P.Y – Asbo – Soul:R
11. Marcus Intalex & ST Files – How You Make Me Feel – 31 Records
12. Commix – Belleviw – Metalheadz
13. Bal – All City – Brand NU
14. Spectrasoul & Ben E – Suppression – Subtitles
15. ElectroSoul System – Attention – Kos:Mos
16. Culture Shock – Vice Chase – Ram
17. Commix & Icicle – Ultra Clean – Dub
18. Oak – Tsunami – Dub
19. Subfocus – Follow The Light – Ram
20. State of Mind – True Stories – Samurai Music

Fan zijn van iets, het doet wat met een mens. Meer dan 10 jaar geleden intussen werd ik een beetje “verliefd” op de Marsupilami, het stripfiguurtje gecreëerd door de grote André Franquin. Ik kende het fictieve dier al lang, maar op een dag waarop ik album 1 van de reeks (De staart van de Marsupilami) nog eens las, begon ik het figuurtje grondig te bestuderen. Het zat zo goed in elkaar. Simpel en toch geraffineerd. Vanaf die dag ben ik meer beginnen zoeken. Meer Marsupilami, op den duur meer Franquin. Kuifje las ik al heel graag en dat ben ik dan ook maar gaan verzamelen. Ook Peyo trok mijn aandacht. Roba ook (Bollie en Billie). En zo volgden er nog wel wat. Maar Franquin blijft de echte start. Na meer dan 10 jaar heb ik dan ook al heel wat in mijn bezit van en over Franquin. Geen handtekening, helaas.

Sinds kort neem ik me ook voor minder afgeleide producten te kopen. Speelgoed, beeldjes, dozen en zo, het interesseert me niet echt meer (het is welkom, maar ik ga me er niet langer blauw aan betalen). Ik ga voor de kunst alleen. Speciale albums met onuitgegeven materiaal bijvoorbeeld. Oude versies van albums, deels of helemaal hertekend later. Zo’n dingen. Van Hergé of Peyo lukt dat vast al niet meer: zij hebben zo’n hoop platen (voor merchandising bijvoorbeeld) gemaakt dat het utopisch is om het allemaal te hebben. Van Franquin ligt dat toch wat anders, gelukkig. Hij heeft heel wat platen gemaakt, maar ze zijn steeds beter gebundeld. Van de Smurfen heb je zo’n 100-tal reeksen, niet handig dus. Van Hergé wordt het archief sterk gecontroleerd door de Stichting Hergé, al dan niet volgens Hergés testament. Kuifjes op overschot, maar weinig bundelingen van ander materiaal. Franquins archief wordt dus wel goed beheerd. Zijn ervers, uitgeverijen Marsu Productions en Dupuis, bundelen alles. Steeds meer.

Het weinige overblijvende materiaal staat in tal van andere, steeds zeldzamere boeken. Duurder ook dus. Maar deze weblogger verzamelt gretig verder. Zo kocht ik 2 weken geleden nog Les mémoires de Spirou (door Thierry Martens en Jean-Paul Tibéri, afbeelding boven), een ode aan onder andere de Robbedoes van Franquin. Zeldzame prentjes, daar ging het me om. Ze staan er ook in. Net als een bibliografie van alle Robbedoesverhalen, van al zijn tekenaars tot 1989. En daarmee gebeurde het: een grote onaangename verrassing! Bij de lijst van Franquin stonden enkele verhalen waarvan ik zelfs het bestaan niet afwist! Een kleine research op Google leverde me al snel resultaat: enkele van de platen zijn in slechte kwaliteit online te vinden, maar zeker niet allemaal. De zeldzaamheid lijkt zelfs mythische proporties aan te nemen. Een Sinterklaasverhaaltje bijvoorbeeld. Jaren geleden verscheen er een uitvoerige bundeling van àlles van Franquin, maar zelfs daar staat die ene plaat helemaal niet in. Franquin was er tegen. Als jonge verzamelaar pets je jezelf dan even tegen het hoofd: waarom ben ik niet vroeger geboren? Kon ik het nog lezen in het tijdschrift Robbedoes zelf! Helaas dus…

Maar zoals gezegd: uitgeverij Dupuis, eigenaar van het Robbedoesimperium, bundelt het werk van Franquin uitvoerig. Zo heeft ze een integrale reeks van Franquins Robbedoes en Kwabbernoot, de zogenaamde “intégrale“. Deel 1 tot en met 7 zijn intussen verschenen, deel 8 komt er nog aan. Op internet vond ik dan dat deel 1, Les débuts d’un dessinateur, veel van de verloren gewaande platen bevat, waaronder het Sinterklaasverhaaltje. Joepie! Nu Franquin dood is, heeft de uitgever al wat meer vrij spel gelukkig. Kopen die handel, dacht ik. Ik rijd met fietsgewijs naar mijn favoriete striphandel en moet daar horen dat deel 1 (zie foto 2) niet meer verkrijgbaar is en het ook niet meer wordt. Deel 6 (foto 3), Inventions maléfiques, dat ook een zeldzaamheid bevat, lag er nog wel te wachten op mij. Teleurgesteld door het gemiste boek verliet ik de winkel. Wééral te laat. Nochtans zijn de boeken niet zo oud. In Brussel misschien? In het Belgisch centrum voor het beeldverhaal (“het stripmuseum”) vind je wel vaker recente dingen die nergens anders nog te krijgen zijn. Maar ja, naar Brussel gaan is ook weer een treinrit van 2 uur. Geen tijd voor nu. En gezien de beperkte oplage van het boek is wachten ook uitgesloten. Dus zoeken op internet…

Op eBay? Dan betaal ik me vast weer eens blauw, maar het kan goed zijn dat er weinig anders op zit. Dan toch liever Brussel. Maar er zijn ook online boekenwinkels. Proxis of Fnac bijvoorbeeld. Fnac is niet zo denderend als het over strips gaat. Proxis wel, maar die site bevat helaas al eens fouten. Boeken die niet meer verkrijgbaar zijn, staan soms toch genoteerd als “leverbaar in 3 tot 5 werkdagen”, of zoiets. Onbetrouwbaar als het over zeldzamere boeken gaat, zoals het bewuste exemplaar. Amazon misschien dan? Ja hoor, mijn eerste beproeving met Amazon. Dinsdag besteld, vrijdag geleverd. Boek 1 was er beschikbaar en dat bleek te kloppen. Snelle levering, puik in orde en de zeldzame platen zijn in mijn bezit! Franquin mocht zich dan misschien al schamen voor bepaalde platen, het bleek weer eens de typische valse bescheidenheid te zijn die ons landje al wel langer teistert. Na zijn dood komt het materiaal toch boven en herkennen we de grootmeester eens te meer. Het is oud werk, maar dat is ook nuttig om het volledige plaatje over André Franquin te kunnen maken.

André Franquin, je mag dan al een hele tijd niet meer onder de levenden zijn, je werk is dat des te meer. Al was het maar omdat alles van Franquin anderen heeft geïnspireerd. Zijn debuten werden later geëerd in retroverhalen over Robbedoes en Kwabbernoot, zijn latere avonturen inspireerden al zijn opvolgers van de reeks (met wisselend succes), zijn Guust Flater blijft een icoon in de bulderlachstrip, zijn Zwartkijken zette de toon voor zwartgallige humor in strips, zijn Marsupilami werd één van de eerste internationaal succesvolle fantasiewezens. Lichtjes miskend naast grote namen als Peyo en Hergé (zelf grote Franquinliefhebbers), maar stripfanaten weten wel beter. Iedereen die met strips in aanraking komt, beseft het vroeg of laat: Franquin was en is een icoon. Zijn oeuvre inspireerde al zijn volgelingen. Reden te meer om zijn werk te bundelen en verzamelen. Het zal bij mij altijd bevoorrechte plaatsen krijgen.

De guitigste blauwe dwergen ooit zijn vorig jaar 50 jaar geworden. De Smurfen zijn in die tijd willens nillens één van de Belgische uithangborden geworden, samen met de pralines en Kuifje. De Smurfen ontsproten toendertijd aan het brein van tekenaar Peyo. Hij had dwergjes nodig voor zijn nieuwste avontuur van Johan en Pirrewiet, De fluit met 6 smurfen (toen nog “De wonderfluit” geheten, of “La flûte à six trous”). Geen klassieke dwergen, maar iets specialer. Smurfen! De blauwe kleur kwam van zijn vrouw en inkleurster Nine, die de andere basiskleuren niet zo geschikt vond. Alleen blauw bleef over, dus dat werd het maar. De naam kwam van Peyo zelf, die op een onderonsje met André Franquin het zout wou, maar niet op het woord kon komen: “Tu veux bien me passer le schtroumpf ?” Franquin ’smurfte’ het zoutvat en met dat taaltje gingen ze een hele tijd door. De smurfentaal was al direct geboren. Peyo verwerkte het in een nieuw avontuur, met succes: de Smurfen beroerden de lezertjes uitermate. De hoofdredacteur van weekblad Robbedoes, Yvan Delporte, ving dit signaal snel op en vroeg Peyo om meer. Samen verzinden ze een hele Smurfenwereld en algauw beleefden de Smurfen hun eigen avonturen. Zo fel dat Peyo geen tijd meer had voor andere activiteiten, zoals zijn grote reeks Johan en Pirrewiet.

Begin de jaren 70 van de vorige eeuw kwamen dan de eerste tekenfilms. Uitgeverij Dupuis had al lang geleden een tekenfilmstudio opgericht, TVA, en die begonnen de Smurfen te verfilmen. Peyo droomde zelf van een hele grote tekenfilm. Zijn gebeden werden aanhoord: Belvision in Brussel, onder leiding van Raymond Leblanc, verfilmde De fluit met de 6 smurfen (La flûte a six schtroumpfs). Peyo was nauw betrokken bij de film en het resultaat mag er dan ook wezen: een pareltje in de Europese tekenfilmgeschiedenis.

Die leuke film is nu uit op dvd en rara wie deze heeft gekocht? Juist, deze weblogger zelf. Helaas is de film (nog) niet uit in het Nederlands, maar met wat Frans versta je het ook wel. Misschien wel handig eerst het album te lezen dan, dan ben je zeker mee.

De film

Het verhaaltje van de film is vrij trouw gebleven aan het stripverhaal. Terecht, want het is zonder meer één van de beste strips ooit. Een beetje miskend misschien, maar ik denk niet dat iemand het slecht kan vinden. Zoals gezegd is dit wel een avontuur van Johan en Pirrewiet, de Smurfen komen er maar halverwege echt aan te pas.

Een reizende handelaar komt op het koninklijk paleis toe. De koning en zijn page Johan komen nieuwsgierig kijken wat de man te bieden heeft. De verkoper zegt zeker wat bij te hebben dat nar en menselijke dwerg Pirrewiet zal interesseren. Als het om muziekinstrumenten blijkt te gaan, wordt de man heel snel de laan uitgestuurd. Pirrewiet is namelijk een zéér slechte muzikant. In alle haast verliest de koopman een fluit met slechts 6 smurfen gaten. Pirrewiet vindt het onding natuurlijk al vrij snel. Het blijkt wat vreemde krachten te bezitten: het is onbrandbaar en het doet iedereen dansen die er smurfen noten uit hoort komen. Zo erg dat je er heel snel vermoeid van wordt en in slaap valt.

Een zekere Pepersack weet van het bestaan van zo’n fluiten af en hoort de koopman zijn verlies betreuren. Die verwijst hem naar het koninklijk kasteel. Pepersack wordt er ontvangen als gast. Hij bemerkt gauw dat Pirrewiet graag muziek maakt en denkt terecht dat hij de wonderlijke fluit wel moet hebben. Inderdaad. Pirrewiet neemt hem in vertrouwen, maar Pepersack vlucht met de fluit. Hij fluit hele dorpen in slaap om zo geld te stelen. Johan en Pirrewiet zien het gevaar in en proberen de schurk bij de kraag te vatten. Helaas zoeken ze op de verkeerde plaatsen. Na lang zoeken vinden ze hem toch, maar hij is hen te snel af. Een toverfluit hebben is nu eenmaal een groot voordeel…

Hun vriend-tovenaar Homnibus weet hen gelukkig wel te helpen. Hij kent de Smurfen en verwijst Johan en Pirrewiet dan ook naar hun dorp. Hij brengt hen met zijn toverkracht rechtstreeks ter plaatse. De Smurfen, wonend in het Onzalige Land, verwelkomen de twee hartelijk. Grote Smurf, de enige Smurf die ook iets anders spreekt dan Smurfs, staat hen te woord en stelt hen voor te vechten met gelijke wapens. De dappere dwergjes slaan de handen in elkaar en gaan een nieuwe fluit maken. Dat duurt heel lang, want de Smurfen hebben de allerdikste boom nodig en zijn zelf heel klein. Maar de smurf fluit raakt af. Johan, Pirrewiet en een handvol Smurfen zetten de achtervolging op Pepersack in.

Pepersack heeft intussen een bondgenootschap gesloten met een andere schurk, Heer van Eigenheim. De twee kennen elkaar al van vorige schurkenstreken en besluiten samen het land te veroveren. Pepersack gaat daarvoor op zoek naar manschappen. Een visser weet te vertellen dat Pepersack op zee is gegaan, maar weet niet waarheen. De helden besluiten een brief in naam van Pepersack te sturen naar Eigenheim, met daarin de boodschap zo snel mogelijk te komen met de boot van de visser. Eigenheim gehoorzaamt en stuurt de boot naar Pepersacks onderkomen. Pepersack en Eigenheim beseffen dat ze in het ootje genomen zijn, maar onze helden zijn er ook nog. Ze stoten op elkaar en Pirrewiet en Pepersack halen hun wonderfluit boven. Pirrewiet houdt het het langste uit, Pepersack smurft zakt in elkaar.

Uiteindelijk krijgen de Smurfen hun smurfen fluiten terug, wat Pirrewiet helemaal niet smurft zint. Het kleine ventje maakt de fluit na en geeft de valse terug. Dacht hij…

Prachtig verhaaltje met veel smurfjes grapjes, zeker als Pirrewiet de Smurfentaal onder de knie probeert te krijgen. Komisch en spannend tegelijk. Met een sprankeltje magie, wat toen nog geen fantasy heette. Zowel strip als film zijn dik aan te raden.

Nog een klein beeldje uit de film:

Bij mijn weten de enige keer dat Peyo zelf onthult hoe Smurfen er uitzien zonder smurf muts. Hij was immens betrokken, dus heeft hier zeker toelating voor gegeven. Gek zicht, niet? Nu nog te weten komen wat onder de smurf broek zit.

Albums

De fluit met 6 smurfen

Wie de film liever niet ziet, kan ik verwijzen naar het stripalbum en het boek van de tekenfilm. Dat laatste is enkel nog tweedehands verkrijgbaar. Daarin staat het verhaal van de film in prentjes (uit de film, maar ook nieuwe) en tekst, maar in feite is dat helemaal niet zo fijn als de film zelf bekijken. Ze laten er toch altijd stukjes uit, zeker de smurfigste grappige.

Het boek van de film

Het stripverhaal

De prequel

Vorig jaar ook verscheen Les schtroumpfeurs de flûte. Een leuk verhaal dat een kijk biedt op de bestaansreden van de toverfluiten en van de ene toverfluit die gevonden is door de verkoper. Een klassiek stripverhaal, helaas niet uitgebracht in het Nederlands. Het verhaal wordt hier voorgesteld als een Smurfenverhaal, maar natuurlijk is het de voorloper van De fluit met 6 smurfen. De fluit blijkt er mensen te kunnen helpen die een vreemde ziekte hebben waardoor ze bedlegerig worden. De kwakzalver van het mensendorp, die zichzelf dokter noemt, ziet dat hij heeft gefaald en wordt jaloers op de tovenaar die de fluit bestelde. De kwakzalver probeert de fluit te bemachtigen om zo zijn concurrent uit de weg te ruimen. Hij slaagt en zet het hele dorp op stelten. De man verwijt de oude tovenaar van de tovenarij. De dorpelingen maken zich op om zijn huis plat te branden. De Smurfen weten gelukkig de kwaadaardige dokter uit de weg te ruimen en de fluit weer af te nemen, maar het kwaad is al geschied: het huis van de brave tovenaar wordt aangevallen. De fluit rolt weg onder een kast. Johan en Pirrewiet komen de tovenaar helpen en jagen de dorpelingen weg. Vooral Sikje, Pirrewiets geitje, doet de mensen lopen. De tovenaar wordt gered en wordt naar Homnibus, een gemeenschappelijke vriend van Johan, Pirrewiet en de tovenaar, gebracht. Grote Smurf begaat een flater door de fluit niet te laten zoeken, hij veronderstelt dat die wel ergens bij de resten van het huis zal blijven liggen. Helaas is de fluit onbrandbaar en vindt een koopman de fluit in het puin, gelokt door groene rook. De koopman ziet er wel graten (en 6 smurfen gaten) in en gaat ze verkopen. Volgens de Fluit met de 6 smurfen hadden de Smurfen dit gezien. De rest las je hierboven.

Sequels

De Smurfen smurfen komen later nog een paar keer terug in Johan en Pirrewiet. Telkens is de Grote Smurf daarbij de hoofdrolspeler onder de Smurfen. Ze vertonen zich nog steeds zo weinig mogelijk, maar nemen de helden wel in vertrouwen. Samen brengen ze nog een aantal avonturen tot een goed einde. En ja, de Smurfen zelf, die kregen hun eigen reeks en Hannah-Barbera kocht de tekenfilmrechten, wat de vriendelijke dwergjes wereldwijd succes opleverde. Ook dat is geschiedenis, smurf zet je tv maar eens aan op zondagmorgen bij Samson en Gert…

Prachtig avontuur dat nog jaren kan smurfen meegaan, net als de hele saga errond…

Furney & Locksmith – Play Something For Me – Dub
Hobzee & Zyon Base – Sad Song – Influenza
Lenzman – Emeralds – SGN LTD
Zero T Feat Steo – Refusal (Calibre RMX) – Integral
Eveson – Sweet Wonderful – Channel 82 Digital
Videotape Remix – Stereotype – Dub
Bcee – Out In the Cold – Influenza
Dkay Its On The Way – Soul:R
Calibre – How I Feel – Signature
Surak – Invaders – Dub
Cern – Tense Passed (Chook RMX) Symtom
Subwave – Special Skills – Metal Headz
Alix Perez & Sabre – Everglade – Metal Headz
Instra:mental – The Deadzone – darkestral Dub
Sum One – Hide Your faces – Planet Mu
soulTec – Haiti – Deep instinct Records
Peyo & SKS – Without You – Influenza
Carl Matthes Feat. Migliz – Broken Silence – Dub
Calibre – All The While – Signature
soulTec – Angels Everywhere – Dub
Sum One – Oblivion – Planet Mu
Instra:mental – Photograph – darkestral Dub
Subsid – rain & Sun – Dub
Intelligent Manners – I Lost You Baby – Influenza
soulTec – baby Its You – Dub
calibre & Fats – neighbourhood – Liquid Ganja

Download

www.myspace.com/soultecdnb
www.myspace.com/influenzamedia

z racji mojej zajawki liquidami – kilka smaczkow.

a juz niedlugo killery za sprawa Mutt‘a i Calibre‘a.

good_looking-the_funktastics_vs_peyo-glr070-vinyl-2009-sour

A     4:53   The Funktastics - Wild Willy
AA    5:43   Peyo - Old Times    

does any1 know if it’s missy elliott vocal sample?  and from which song? 

original sample: http://www.youtube.com/watch?v=LANwIgpha7k

http://www.sendspace.pl/file/sXjYmq5c/ 16,74 MB 
http://www.last.fm/music/Peyo/_/Old+Times (full track!)

Stardust – Music Sounds Better With You (Jungle remix)

http://www.discogs.com/release/1245414

http://www.zshare.net/audio/551479424a82eaf9/ 6.81MB

sgn_ltd-the_funktastics-sgn003-vinyl-2007-xtc

01     The Funktastics - Honey                        05:54 
02     The Funktastics - Angel Story                  05:58 

http://www.sendspace.pl/file/OLGDCp1U/ 17,50 MB

spin-the_funktastics-spin002-vinyl-2007-xtc

01     The Funktastics - Girls Say Ahhh               05:56
02     The Funktastics - Lies in Paradise             05:09

http://www.zshare.net/download/55148651581a749e/ 17.61MB

It keeps snowing and I keep whining about it and my car continues to stay on the side street, not moved, surrounded by feet of snow. LOL. Today though, I will attack it. I will rescue my car from the snow fortress. It’s gonna take a bunch of digging and a bunch of time but I am prepared.

You can obviously tell that nothing overly exciting is happening in my life at the mo or I wouldn’t be talking to you everyday about the snow.

Tunes:
Atom – Excursion (track is in player)
I’m super into Atom these days. I like this track and I also love Breathe In which I heard on Aaron Jay’s Influence Records podcast #1.

Today’s Oldie:
John B – (Salsa) Brazil – Formation 1998
I don’t like this track stand alone. I do love it in the mix though. It’s fun to play with. Formation country series… sigh, it’s very strange to think how obsessed with Formation I was seeing as I don’t think I’ve bought a Formation record in like 6 or 7 years. There are a lot of old awesome classics on that label though. Nice.

Peyo – Exclusive Mix for Influenza Media Jan ‘09

Tracklist

01 Mutt – Redness :: Influenza Media
02 Lynx – East & East :: Brand Nu
03 RedEyes – Behind the Sun :: dub
04 Peyo – All I Need :: Influenza Media dub
05 London Elektricity – Bare Religion :: Hospital
06 Peyo – Eden Log :: dub
07 Apex – The Yearning VIP – Horizons
08 Chase & Status – Streetlife feat Takura :: Ram
09 St Files – Moods :: Soul:R
10 Spectrasoul – Alibi :: Critical
11 Enei – Brick :: Blu Saphir dub
12 Calibre – U Could Dance :: Signature
13 Nu Tone & Logistics – Trademark – Hospital
14 Zyon Base – Simple man :: Shogun Ltd
15 Peyo & Grimm – The One For Me :: Santorin dub
16 Logistics – Cosmonaut :: Hospital
17 Bachelors Of Science – String Track (Apex rmx) :: Horizons
18 Stanton Warriors – Steel Here (Baron rmx) :: Punks
19 Salamandra – So Beautiful :: Solé
20 Metrik – Movin On :: Viper

Smurfarnas arbetarsnigel

Ohh oh oh! Vår vän Holmfrid har smurfarnas arbetarsnigel i sin webbshop! Hur fin är inte den? Är lite sugen på att köpa in den, jag har ju fakiskt inte köpt något sedan Peyos – Starke Staffan och de röda taxibilarna. Jepp, jag samlar det mesta som Peyo har gjort: Johan & Pellevin, Smurfarna och Starke Staffan.

Så kanske ska snigla till mig en smurfig snigel innan Japanna är där och köper upp hela lagret av sniglar..smurfsniglar menar jag.

E’ atteso in tutte le sale cinematografiche per novembre prossimo ed promette scintille e divertimento. Si tratta del film in 3D che vedrà come protagonisti gli omini tanto buffi, bassi e blu che sono diventati un cul nella nostra storia della tv, i Puffi. Il film sarà ‘The Smurfs’, questo il titolo della pellicola distribuita dalla Paramount.

Il film resterà fedele al cartone animato in 2d con l’aggiunta però di qualche nuovo personaggio e alcune novità grafiche. L’idea del produttore Jordan Kerner è quella di realizzare una saga in tre episodi, simile a quella del Signore degli anelli. Il film arriva per festeggiar il 50esimo anniversario di esistenza dei fantastici puffi.

Nati come fumetto dalla penna del belga Peyo e Yvan Delporte nel 1958, sono arrivati in Italia nel 1963 dove hanno trovato la popolarità negli anni Ottanta grazie alla serie di cartoni animati trasmessi da Canale 5 e Italia Uno.

La leggenda narra che il nome originario dei Puffi, Schtroumpfs, che in italiano potrebbe essere tradotto con la parola coso, derivi da uno scherzo: il fumettista non ricordava il nome di un oggetto e disse a un amico “Passami… lo schtroumpf”. Dopo aver usato il nome più volte durante il giorno decise di usarlo in modo ‘diverso’. E nacquero i Puffi.

www.cinevideoblog.it