cześ
w chuj mysli o czymś
które nie są dawno.
to co licytujemy ?

długo nie pisałem, zbierałem myśli.
i tylko hiphop hobby, wciąż mieszkam tam
może coś nagram, zabaczymy
w każdym bądź razie powracam do formy i mam ostry zakwas jak chleb.
2 sie sporo wyjasni.
pamietaj ze nie wszystko mozna kupić
a propos zoabcz jakie bity volt już siekał !
kotkotkot
kipjorhedup
będzie spoko dzieciak.

elo

Voy por Cervantes, son las 3 PM del domingo 1ero de noviembre y estoy pensando en una fila de mujeres que fuman. Es una fila bastante larga que empieza en Camino Real, sigue la calzada dura como una flecha, pasa frente de mí, penetra en la avenida Pezet y luego corre paralela al linde del club de golf, pierdo de vista tras el cruce con Portillo donde gira pocos grados hacia la derecha, presiento debe girar otra vez en el semáforo de la Avenida Salaverry, no sé donde va después. Sin embargo no es lo que normalmente entendemos como una fila de mujeres (si bien se parece mucho a una y aquí, entre nosotros, puedo decirte que alguien desprovisto de nuestra perspicacia o propensión a la bufa podría juzgar que es solamente una fila de mujeres, común y silvestre). Afortunadamente la distinción es obvia para el observador atento. Se contiene en un solo agudo motivo:

No es una concatenación de identidades discretas.

¿Qué quiere decir esto? Quiere decir que la fila que he imaginado no es una fila de mujeres reales. Sí está compuesta de mujeres, pero cada una de ellas no representa a una que exista en el mundo. Más bien cada una es la efigie laxa de un terrible momento en el tiempo. Así, cada una es en realidad la acumulación malhechora de muchas mujeres, todas aquellas que existieron para mí en un malhechor instante del tiempo, cualquiera que sea el indicado. Así, a lo largo de la fila cada elemento de ella esta casi repetido en el siguiente elemento y en el anterior, los cambios entre elementos contiguos –que representan el desplazamiento entre dos malhechores instantes– son mínimos y graduales, se requeriría un observador meticuloso para notarlos, sólo se hacen obvios a una distancia mayor, digamos con 20 elementos de separación, y de este modo la hilera de elementos conforma una cascada, un degradé de representaciones o efigies laxas o estatuas poco pulidas, más bien ensuciadas o enmohecidas, frías como bancas de parque en San Petersburgo en invierno, paradójicamente sólidas al mismo tiempo, sólidas pero laxas y frías y enmarañadas, vejatorias figuras imaginadas de todas las mujeres en un indigno espacio de tiempo –mi vida– cayendo desde Camino Real hasta Salaverry como una serpiente vituperiosa, intestinal destripada, vaginal ignominiosa, descomponiéndose incesantemente y con un dulce olor a ceniza.

Y de pronto la fila de mujeres se ha concretado a mi lado. Dicen que debes tener cuidado con lo que crees que es la realidad, pues la realidad será exactamente como tú la imagines. Es uno de esos dichos un poco cojudos, pero no parece haber sido del todo falso: de pronto la fila de mujeres se ha concretado a mi lado. Las puedo oler. Su caca todavía caliente, el café árabe y sus labios sahumados. La cháchara incesante me penetra por atrás, me excita también, me conmueve los testículos como si estos fueran recogidos por una mano tibia y maternal. El aroma del tabaco me trae memorias de lamidos inguinales: me presenta otra vez los ojos endemoniados del monstruo aquella vez cuando le di un orgasmo utilizando mis labios, entonces cuando efectivamente logró morir un poco, luego resucitar para destruirme. Oigo las risas del heliogábalo rampante que ha venido por mí corazón una vez más. Pero nada puede hacerme ya el heliogábalo. He mutado. Por la puta madre, he mutado. Luego, muy cool, me aproximo al heliogábalo caminando como si fuera un monstruo cualquiera. Ya conozco al heliogábalo, sus mañas, sus zonas erógenas. Y no le temo, estoy tranquilo –estoy cool–, no poseo más estrellas que pueda devorar. Si algo poseo, sólo poseo una pija en llamas. El heliogábalo ya se comió todas mis estrellas: ahora puede comerse mi pija en llamas. Miro la hora en mi celular. Tenemos tiempo para algunas inquisiciones.

A 3 metros de la fila, detenido, cuadrado tal Patton en el cine, les digo ya no las quiero chicas. Luego, a mi señal, marchamos todos, como en un desfile escolar. Marchamos en un batallón contenido y alegre, hacemos cuatro filas y formamos compañías de a 80, vamos así hasta la Avenida Arequipa. Allí hago una señal y la fila se vuelve a extender: cubre cientos de cuadras. Paso revista. Contento, me aproximo a la primera mujer y le doy un abrazo, junto mis brazos tras su espalda, la estrecho sinceramente entre mis brazos. Elijo a la segunda al azar, unos metros más allá: le escupo en los ojos. A la tercera no la toco. La cuarta es mi favorita y le doy un beso en el pecho, otro en la clavícula, abro su blusa y pongo un dedo húmedo sobre su pezón que, endureciéndose, me responde complacido. Luego vuelvo a la primera, pero levemente la esquivo, la humillo, la veo llorar. Busco a la quinta. Le doy por culo a la sexta mientras ella gime que me ama. Le grito a la séptima. Le digo a la cuarta que aún pienso en ella, que no importa que sea tan mala conmigo. Escribo una breve nota en una servilleta dedicada a la quinta. Le sonrío a la primera (quien aún no parece recuperarse de mi abrazo). Corro hasta la octava. Veo como se desnuda la décima. La vigésimo tercera me guiña el ojo. Me fela la décimo octava, se le entumecen los labios. Siento que extraño a la cuarta. Le regalo un chocolate bitter a la trigésima…

Entonces me alejo. Las miro, cual Patton en el cine, recapacito y les digo mentira chicas, en verdad las quiero mucho. Siempre las voy a querer.

Las conduzco hasta el Morro Solar. Marchamos del mismo modo, cruzamos Miraflores y después Barranco, comemos un helado en el malecón y después trepamos lentamente la cuesta. Una vez en la cima, les cuento cómo perdimos en la batalla de Lima. La bahía se abre amplia ante nosotros. Imito a mi profesor de historia y les digo que todo lo que vemos frente a nosotros es cosa del pasado. La bahía reposa, voluminosa pero vacía como un bowl lleno de coles. Les digo que todo lo que hemos sufrido juntos, ¡eso está en el pasado! (Es un pérfido juego de palabras: todo lo que hemos hecho es cosa del pasado, de un pasado inamovible e indestructible, rígido y profético, periférico y determinante, imposible de eludir. Lo único impresionante o contundente y cojudo es cómo cuántos no lo notan.) Les digo que yo conozco la identidad del soldado desconocido. Les cuento que mi abuelo tenía una forja –una metalmecánica– y como él hizo la estatua a imagen y semejanza de James Dean. Les cuento que James Dean era gay, muy gay. Les digo que James Dean amaba que lo atoren duro, muy duro, especialmente si quien lo hacía era Marlon Brando. Les digo que no vean This is it, que yo ya me compré el DVD (vengan a mi casa). Les digo que tengo un LP de Like A Virgin, que mi papá lo compró en Londres en 1985. Les hablo de Christopher Hitchens. Les digo que quiero ser un cowboy mormón. Les hablo de mis bigotes. Les hablo de mis nuevos zapatos de cuero en punta. Les hablo de metales. Les hablo de mi corazón.

Así hablo horas de mí, cientos de minutos de mí, hasta que finalmente les digo vamos, denme un cigarro. Lo enciendo, ellas encienden al mismo tiempo uno y entonces todos fumamos y vemos juntos el sunset desplomándose en la bahía: un durazno maricón que se hunde de cabeza en el océano como si el cielo fuera a matarlo arreciado –o intoxicado– por los fuegos fatuos que levitan sobre nuestros pestilentes cadáveres eyaculados. Mientras empieza a penetrar las aguas, una luz sebácea, brillantísima y fulgurosa empapa el morro árido, circunda el aire aciago –delgadísimo como una soga–, transforma en platino nuestras ropas y vela todo en un ruido gelatinoso y vasto pero aglutinador que no está compuesto sino del rumor de nuestras disueltas, siempre infames soledades. En el momento justo en que el cielo vira de un gigantesco fucsia a un sobrio y profundo azul marino, echamos nuestros cigarros a la arena y con la armonía del equipo ruso de nado sincronizado hacemos “El Twist”, destruimos la colilla con la suela de nuestro zapato derecho.

10 Październik 2009 (sobota)
Klub Fresh, ul. Wawelska 5, Warszawa
Start o 19:00
Bilety – 10zł, w dniu imprezy 20zł.

Więcej info na www.thefresh.pl

Zapraszamy

Już 23 października 2009 roku w Białymstoku odbędzie się czwarta edycja Rap Route 4. Tym razem stary skład z trzech poprzednich imprez (czyli MeriDialu, Pezet, donGuralesko i Fokus ) został zastąpiony przez (nie)zupełnie taki sam.
Konkretniej zagrają: Fokus, Pezet i O.S.T.R, a gościem specjalnym będzie Fabuła. Całość poprowadzi Sonar, a za afterparty odpowiedzialny będzie DJ WBK.
Impreza startuje o 19.30, a wstęp mają tylko osoby powyżej 16-go roku życia. Bliety w cenie 40 zł do nabycia w dniu koncertu (liczba biletów ograniczona!)

Pezet: Muzyka Emocjonalna
[Future Mind, 2009]
Ocena: 2/6

Nowy Pezio to nie jest zbyt udana sprawa. Zapowiadało się dobrze, a wyszło, yyy niedobrze. Nawet bardzo. Już Muzyka Rozrywkowa była dowodem, że z Pezetem dzieje się coś złego, chociaż tamten krążek nie był wcale taki zły, jak to się powszechnie utarło. Był po prostu innny, niż wszyscy oczekiwali. Muzyka Emocjonalna miała być tym powrotem do błyskotliwych rozkmin podanych na prostych, ambitnych bitach. Niestety nie jest. Pezio postanowił bowiem potraktować ten album jako sposób na wyładowanie swoich frustracji i wszelkich negatywnych emocji, w związku z czym mało tu mądrości, a dużo męczącego emo o nieszczęśliwej miłości. Może, gdybym zerwał ze swoją lalą byłoby mi łatwiej i bym to łyknął. Lecz niestety, nie łapię. Z ubytkiem treści idzie w parze techniczna zniżka formy Pezeta. Jeden z najlepszych polskich raperów wrzeszczy, bawi się w szkolne recytacje wierszyków i generalnie rymuje, jakby go do tego zmuszono. Owszem, sporo w tym tych całych tytułowych emocji, ale nie usprawiedliwia to w żaden sposób słabego rapu. Stan ten idealnie odzwierciedla nieustannie powtarzane w “Światła zgasły” stwierdzenie “nie chce mi się”. Wydaje się, że faktycznie mu się nie chciało.

Tej płyty nie ratują nawet bity. Kojarzony do tej pory głównie z Eldo i Grammatikiem Zjawin, owszem dopasowuje się do silnie nacechowanego emocjonalnie tonu krążka, ale wszystko jedzie na jedno kopyto, a podkłady sponsoruje gitara i nijakość. W materii muzycznej najlepiej prezentuje się otwierający album remix “Noc i dzień”, będący najlepszym utworem na tym krążku, a przecież właściwie z niego niepochodzącym. Oprócz tego, na plus można odnotować “Spadam” z niezłym remixem samego Zjawina oraz tragicznym Czarnego. Właściwie to tyle dobrego. Co najbardziej boli, to dwa koszmarne remixy, znakomitego przecież “W moim świecie”, które psują ten, najlepszy od czasów nagrywanych z Noonem płyt, utwór Pezia, notabene nieobecny tutaj w oryginalnej wersji. Królują dziwaczne twory, które w swoim lekko rockowym zacięciu chyba miały być oryginalne, ale coś nie wyszło. Szczególny diss należy się za fatalne “Nieważne”, które nieśmiało ucieka od tru hh w kierunku bliżej nieokreślonym by ostatecznie wylądować w rejonach ujemnych.

Niby jest to płytka dla fanów, limitowany nakład, marketing szeptany, “artystyczne” zdjęcie na okładce i autografy dla tych którzy byli pierwsi. Tylko ciężko mi uwierzyć , że ktoś, kto kupił trzy poprzednie płyty Pezeta jest usatysfakcjonowany tym albumem. Kiepsko wydany digipack i wygórowana w stosunku do jakości wydania cena, a do tego słabiutki koncept i jego ogólne wykonanie, skutecznie odrzucają od tej płyty. W kontekście tego wydaje się, że najlepsze czasy i rozkminy Pezet ma już za sobą, a teraz najwyraźniej nie ma już na siebie pomysłu. Wypadałoby skończyć z klasą, ale na to już chyba za późno. -Łukasz Halicki

http://www.myspace.com/pezet81

Z ostatnich tygodni:

Bert/Matej – Jazz, kawa, rap

joterpre – Prawie skończona opowieść LP

Jajo – Muzyka Amatorska

Pezet – Muzyka Emocjonalna

Na głośnikach Erykah!

Krótko i na temat; nowy LP Pezeta brzmi dość nowatorsko (na pewno w skali polskiego rynku) i potrafi konkretnie przykuć uwagę, tekstowo, cóż… kipi emocjami.

Kupcie tą płytę, wychodzi poza granice swojego gatunku. Nawet pomimo dość skromnej liczby tracków.

Chciałem w tym miejscu wypisać tekst jednej z piosenek, ale ‘na sucho’ za dużo tracą. Zapewne sporo osób będzie przekręcać tytuł tego krążka na „Muzyka EMO”. Mam im do przekazania tylko jedno: rozpędźcie się.

PS Płytę można zamówić tylko przez net, tradycyjna sprzedaż sklepowa jak na razie się jej nie tyczy.

by kasia pogodzińska

Koniec roku to czas różnych podsumowań. Grudzień sprzyja przeróżnym bilansom, a w czasach, kiedy wszystko mierzy się jakąś wartością, bilansowi można poddać praktycznie cokolwiek. Na Podlasiu czasu na bilanse jest szczególnie dużo, bo tutejsze Godowe trwa od przesilenia zimowego do prawie połowy stycznia, w związku z równouprawnieniem dwóch dominujących tutaj wyznań.

Korzystając z dobrodziejstw internetu postanowiłem przywołać sobie najsilniejsze momenty muzycznego “zapętlenia”, w które zdarzyło mi się kilkukrotne wprawić. Chodzi o czas, w którym przyczepia się do ciebie jakaś piosenka, a nie tylko tak, że chodzi po twojej głowie przez wiele dni i nie chcę się odczepić, wystukuje rytm Twoich kroków i podsuwa swoje frazy w codziennych rozmowach. Chodzi o te piosenki, które nie tylko pozostają tu i teraz, ale słuchane z perspektywy lat przywołują najbardziej osobiste i ważne wspomnienia, nastroje, sytuacje.

W moim przypadku pierwszą taką piosenką był “King” zespołu T.Love. Oczywiście dla czternastolatka ta cała subtelna warstwa socjologiczna opowieści o ousiderze z Częstochowy, który na bakier ma i  z czarnym i z czerwonym, stanowi terra incognita. Płyta “King“, której słuchałem podczas długich i gorących wakacji w Olecku, zarzynając prosty walkman połykający co kilkanaście przesłuchań magnetyczną taśmę, strona A, strona B, otworzyła mi oczy na fakt, że jest inna muzyka od piosenek New Kids On The Block. To właśnie po tym gorącym lecie w Olecku, z dzikością w sercu, znajomą motorniczego panią z dołu, jesienią poszedłem na pierwszy w życiu koncert już wtedy ulubionego zespołu. Gdzieś tam zresztą już pisałem o tym magdalenkowym wydarzeniu.

Dopiero jakiś czas później zdałem sobie sprawę, że “King” to opowieść o polskiej  rzeczywistości początku lat dziewięćdziesiątych. Kiedy bodajże w dziewięćdziesiątym drugim przyjechał do Polski papież, został przywitany jak na Polaków nader chłodno. Euforia po Okrągłym Stole się skończyła, kto miał się dorobić, już się dorobił, ludzie czuli, że “po czerwonym przyszedł czarny”, w telewizji Niesiołowski z Zawiszą prowadzili krucjatę przeciwko prezerwatywom. Było smutno i straszno, trochę jak w filmie Balanga, który pojawia się w teledysku do Kinga. I tak jak wolę ten “uniwersalistyczny” T.Love śpiewający o miłości i pozytywnej energii, a Staszczyk-publicysta do dzisiaj mnie nieco mierzi, tak do Kinga mam ogromny sentyment do dzisiaj.

“King” i parę innych piosenek T.Love to żelazny repertuar wszelkich ognisk z gitarą. Takich imprez było sporo w liceum, między innymi niezapomniane całonocne późnoletnie klasowe wypady do Ogrodniczek. Z tymi szczeniackimi, szesnastoletnimi wygłupami, niezmiennie kojarzy mi się nieco już dzisiaj zapomniany film Pasikowskiego “Słodko-gorzki“. Debiutująca w nim Anita Werner, dzisiaj zimna i zdystansowana dziennikarska, w tym filmie również była zimna i zdystansowana wobec zakochujących się w niej bez opamietania chłopców, ale działało to zupełnie inaczej, niż teraz. Strasznie bym chciał zobaczyć ten film jeszcze raz. A wspomnienia związane z tą piosenką są dokładnie takie, jak fabuła filmu: licealne zauroczenia, mur szkoły, osiemnaste urodziny spędzane na szkolnym boisku, ogniska z tanim winem, z których wracało się porannymi autobusami, razem z pracownikami rannych zmian jadącymi do pracy. Oni – zaspani, z drugim śniadaniem w plastikowych reklamówkach, my z tymi boobijanymi o drzewa gitarami, nogawkami w błocie, cali przesiąknięci zapachem ogniska.

O Grabażu przeczytałem po raz pierwszy w książce “Dzieci Rewolucji” Staszczyka, kiedy o Pidżamie Porno jeszcze mało kto słyszał. Potem wydali Złodziei Zapaliczek i Styropian, z którego pochodzi ta piosenka. Uważam, że pod względem lirycznym piosenka “Gdy zostajesz u mnie na noc” to absolutne mistrzostwo świata. Od oryginalnej wersji wolę taką mniej znaną, wolniejszą, nagraną z akompaniamentem skrzypiec. To, oczywiście, też licealne czasy, w których nie miało się czasu na taksówki i trudno było o własne mieszkanie. Stąd może wracając o trzeciej nad ranem na nogach z piątkowo-sobotniej lalkowo-strychowo-mandalowej krucjaty, psychoanalityczny mechanizm projekcji przywoływał na myśl “gdy zostajesz u mnie na noc”. Pobożne życzenie licealisty mieszkającego z rodzicami, którego największym sukcesem jest wywalczenie prawa wracania do domu kiedy się chce.

Z nastepną piosenką mam ogromny problem, podobnie jak problem mam z zespołem, który ją wykonuje. Bo jak można powiedzieć “chciałbym umrzeć z miłości” nie narażając się o banał? A może właśnie o to chodzi, aby nie tyle otrzeć się o trywialność, ale wejść w nią całym impetem? Bo, przy całej swojej banalności, ta piosenka jest niesamowicie prawdziwa i piękna. Arturowi udało się w tej piosence opowiedzieć o sprawach ostatecznych bez ryzykownego wspinania się na wyżyny wysublimowanych metafor, nawiązań literackich itp. To dobra piosenka wtedy, kiedy nie chcemy myśleć ani o sobie, ani o problemach ludzkości, ale po prostu o tym Drugim, tej Drugiej, tym Drogim, tej Drogiej.

Nigdy nie miałem awersji do wartości takich jak naród, ojczyzna, Polska. Obok religii, więzi narodowe są jedynym spoiwem trzymającym to nasze społeczeństwo. Bez tego wszystko rozpierzchłoby się w pył. Powstanie Warszawskie jest najlepszym przykładem: skoro gigantyczną rzeź i spektakularną w skali świata porażkę narodową przyjmujemy za mit fundujący naszą narodową tożsamość, to świadczy to przecież między innymi o braku jakichkolwiek innych spoiw, jak kapitał społeczny, zaufanie, etos przedsiębiorczości, humanitaryzm.

Niedawno przeczytałem w Newsweeku, że zdenerwowanym kierowcom stojącym w korku uaktywniają się gadzie ośrodki w mózgu. Podejrzewam, że podobne, gadzie, instynkty, wywołują w nas wzruszenia narodowe: podczas meczów piłkarskich, skoków Adama Małysza czy też słuchania piosenek o powstaniu warszawskim Lao Che. Słuchałem tej płyty podczas moich podróży do Niemiec i prawdopodobnie uruchamiały się w mojej głowie podobne mechanizmy odczuć patriotycznych, które uruchamiają się kibicom pod Wielką Krokwią patrzących z dumą na szybującego Małysza. Nie sądzę jednak, aby było w tym coś złego. Podejrzewam wręcz, że Lao Che zrobiło tą płytą więcej dla tworzenia się tożsamości narodowej Polaków, niż większość obecnych polityków, poetów i pisarzy razem wziętych. Oczywiście, można się zastanawiać, na ile “witamy w krainie, w której Fryco ginie” wykrzyczane przez tysiące uczestników festiwalu w Kostrzyniu nad Odrą, było manifestacją dumy, a na ile oznaką resentymentu wobec sąsiadów zza rzeki. W każdym razie, moje subiektywne odczucia podczas słuchania tej piosenki są subiektywnie szczere i głębokie.

Lao Che i Pezet to zupełnie różne światy muzyczne, w tym jednak przypadku zaskakująco ze sobą zbieżne. Pomyślałem, że na studia właśnie idą ludzie urodzeni w roku 1989, nie posiadający żadnych, nawet podświadomych, doświadczeń związanych z PRL-em. “Szósty zmysł” Pezeta to jeden z lepszych socjologicznych obrazów pokolenia tkwiącego w rozkroku – z dzieciństwem zanurzonym w szarzyznę kolejek po mięso, oczekiwaniem na nienadany Teleranek, wychowanym na 5-10-15 w telewizji, napojach sprzedawanych z foliowych torebek, w które wbijało się z atencją  słomki i wiele innych peerelowskich reminiscencji życia w niedostatku, recesji bez końca. Dzieciństwo w PRL-u, ale młodość już w “nowych” czasach. “Pierwsze nowe pokolenie skażone PRL-em”. Pamiętam fragment filmu Latkowskiego “Blokersi“, gdzie Pezet naśmiewa się z artykułu dra Pęczaka, socjologa piszącego w Polityce o młodzieży. Trochę to przewrotne, ale w tej piosence Pezet wykazuje się zmysłem socjologicznym na wysokim poziomie, a poza tym – co wszyscy wiedzą – jest wielkimi hiphopowym poetą. A każdy, kto nie wierzy w “szósty zmysł” dzisiejszych polskich trzydziesto- i dwudziestoparolatków, niech sprawdzi, jak się bawią (“czysta wódka, cały stół w ogórkach, browar i gorzka żołądkowa, ja zostaję tu do jutra”), popatrzy na ten świetny teledysk i przekona się, jak podobne są te dzisiejsze noce do długich nocy naszych rodziców.

A potem zacząłem jeździć samochodem, co momentami stawało się moim nałogiem. Z tego nałogu wyniosłem korzyści dwojakiego rodzaju: zawodowe i osobiste. Po pierwsze więc, odkryłem piękno prowincji. Małych wsi i miasteczek, w których wszystko zastyga i to, co ich mieszkańcy nazywają nudą, okazuje się fascynujące i wciągające. Takich miejsc są w Polsce tysiące, a w moich okolicach – setki. Wielki i senny rynek w Krynkach, gdzie można siedzieć godzinami łuszcząc pestki. Skrzyżowanie w Dwerniczku, skąd w prawo można pojechać do Zatwarnicy (tam droga się kończy) a w lewo, drewnianym mostem, do Dwernika. Na tym skrzyżowaniu można posiedzieć przy blaszanej wiacie wsłuchując się w szum Sanu za plecami, a jak to się znudzi, pójść kilkadziesiąt metrów pod górę do jedynego w swoim rodzaju bieszczadzkich sklepów (każdy, kto był, wie o co chodzi). Jest też ścieżka wzdłuż zalewu w Supraślu, gdzie wieczorami spacerują zakochani, a latem świerszcze grają tak głośno, jak chyba nigdzie.

Z takimi jesiennymi, małomiasteczkowymi nastrojami kojarzy mi się zespół Muzyka Końca Lata, a szczególnie piosenka “Żabi”, o tym, jak idziesz asfaltem pełnym porozjeżdżanych żab z jakiegoś niewinnego spotkania z dziewczyną i wszystko ci ją przypomina, a euforia zauroczenia na pewno nie da zasnąć w nocy. Mam wielki sentyment do tego prowincjonalnego zespołu z Mińska Mazowieckiego, ponieważ świetnie lustrują moje odkrycie wartości prowincji i poznanie we własnym wnętrzu tego czasami ukrywanego prowincjusza.

Zakochanie się w polskim zadupiu to nie ostatnia korzyść z wielogodzinnych samochodowych szwędactw. Druga jest bardzo indywidualna i osobista. Bo tak jak dzielę się z innymi moją miłością do Siemiatycz, Krynek, Supraśla czy Tykocina, tak samochód jako krótkotrwałe lecz skuteczne lekarstwo na przytłoczenie bieżącymi sprawami i problemami jest maścią na specjalne, indywidualne zamówienie. Czasami nie da się zrobić nic innego poza spontaniczną, kilkunastogodzinną samotną ucieczką. W góry lub nad morze. Najlepszym akompaniamentem dla takich wypraw były i są piosenki autystycznego Lesława z Komet. Takie, jak “W dżinsach i w swetrze”, gdzie dostajemy nagromadzenie elementów o ekstremalnym natężeniu emocjonalnym. Jest tu wszystko, co kojarzy się z wycieczką do nadmorskich kurortów poza sezonem. Na Helu jest teraz, późną jesienią lub zimą, najprzyjemniej. Są opustoszałe hotele i pensjonaty, przenikliwy wiatr i żadnych ludzi. Jest piasek w spodniach i wiklinowe kosze, w których nikt się nie opala. Najlepsze okoliczności, aby w grubym swetrze, z butelką wina “popatrzeć na gwiazdy przed snem”.

Mowa tutaj o muzycznych milestones. Pewnie podobną listę można by ułożyć, myśląc o ważnych miejscach. Bez wahania takim miejscem w moim przypadku są Bieszczady, a Otryt – szczególnie. Kłopot w tym, że z Bieszczadami wiązana jest tradycja muzyczna, z którą się zupełnie nie utożsamiam. Więcej, mógłbym wobec środowisk tak zwanej piosenki turystycznej wytoczyć kilka oskarżeń. Po pierwsze, trudno mi znaleźć jakąkolwiek płaszczyznę korespondencji pomiędzy estetyką zespołów w rodzaju Starego Dobrego Małżeństwa a specyfiką Bieszczad. Te góry są nieprzyjazne, ponure, szorstkie w kontakcie, myśląc zarówno o przyrodzie, jak i o ludziach. Tymczasem środowisko poezji śpiewanej opowiada o czymś zupełnie innym, niż Bieszczady w moim odczuciu są. Po drugie – i to zarzut poważniejszy, bo już nie subiektywny, uważam, że stworzony w latach osiemdziesiątych XX wieku mit Edwarda Stachury i całe środowisko jego wyznawców, bezwzględnie i bez skrupułów zabiły jego poezję, filozofię i muzykę. 

Dlatego mam tylko jedną piosenkę, którą śpiewam jadąc na Otryt. I ta piosenka najlepiej chyba pasuje do tego miejsca nie tylko dlatego, że ta góra jest jednym z bohaterów piosenki. KSU nie należą do moich ulubionych wykonawców, ale tutaj udało im się przekazać magnetyzującą moc Bieszczadów, którym łatwo jest dać się  uwieść, choć ich urok jest szorstki i – na szczęście – trudno o amatora dla tej panny.

Le Congrès de Reims doit permettre aux militants de se saisir des grands choix que nous avons à opérer pour remettre le parti en ordre de marche, pour lui permettre d’être d’ores et déjà une opposition efficace et préparer un projet ambitieux et crédible pour que la gauche gagne en 2012.

A moins d’un mois du choix que chaque militant devra faire, Bertrand Delanoë nous parlera de son engagement en tant que premier signataire de la Motion A – Clarté Courage Créativité : Une gauche conquérante pour redonner un espoir à la France.

Bertrand DELANOE à Marseille
Fédération du Parti Socialiste
Mercredi 22 octobre 2008 à 18h30
58, rue Montgrand – 13006 Marseille

Entrée libre

Le 3 octobre dernier, à l’invitation de la section Aix-Ouest du Parti Socialiste, Daniel Vaillant et Alain Bergounioux ont été accueillis dans les Bouches-du-Rhône.

Aux côtés de Marie-Arlette Carlotti, Michel Pezet, Jean-Louis Joseph, de nombreux élus et militants, ils se sont retrouvés pour présenter la démarche engagée autour de la motion “clarté courage créativité : une gauche conquérante pour redonner un espoir à la France” portée par Bertrand Delanoë.

Cliquez sur “Read the rest of this entry” pour lire l’article paru dans La Provence…

Nous vous invitons à une rencontre débat autour de notre motion dont le 1er signataire est Bertrand Delanoë en présence de :

DANIEL VAILLANT
(Député)
et
ALAIN BERGOUNIOUX
(Secrétaire National du Parti Socialiste)

Vendredi 3 octobre 2008 à 18h30

Domaine de Tournon – Route des Pinchinats
13100 Aix-en-Provence

A l’issue de cette rencontre Parti Socialiste Aixois vous invite à partager le verre de l’amitié !

Autoroute A7 en venant de Marseille
Direction Gap Sisteron sortir à Aix les platanes (sortie 12) puis se reporter au plan. Si besoin vous pouvez joindre Malik : 06 11 55 24 96
Télécharger le plan

-

Base del semáforo con restos plásticos de carro en la calle.

Gran choque de hoy día domingo por mi casa.

Las historias son varias (yo no estuve presente) pero se trató de dos carros yendo muy rápido por pezet y cruzando belén sin parar (en luz roja, ámbar o verde). Uno, aparentemente tratando de adelantar al otro en pleno cruce, fue chocado por el otro por atrás y fue de lleno contra el poste del semáforo (ver fotos). El carro envolvió al semáforo por los costados y destruyó (ya no estaba cuando fuimos a ver horas después) el letrero que indicaba el cruce mortal. El otro (que iba atrás) quedó al otro lado del cruce y no sufrió tanto como el primero, si bien sus ocupantes fueron llevados al hospital. No se descarta la presencia de una combi en la escena (yo me imagino un chama) pero en otras historias no aparece el micro (habrá fugado?).

Lo que quedó del letrero de calles luego de que lo cortaran. Estaba caído completamente.

Entre policías, serenazgos, ambulancias y bomberos sacaron a las personas del primer carro luego de horas de trabajo (el carro estaba reducido a nada).

Las fotos son varias horas después del incidente pero se pueden ver algunos de los restos que quedaron luego de tan sorprendente episodio de negligencia.

Personalmente, ese cruce siempre me ha parecido un lugar delicado. El semáforo dura muy poco y muchos carros se confían en pasarse la luz, ganándose una buena frenada o al menos una agresiva tocada de cláxon.

Inclinación del semáforo debido al choque. Un semáforo no se inclina así nomás.

Note:
Jedna z najlepszych (jeśli nie najlepsza) polskich płyt rapowych wydanych w 2007 roku. Pezet miażdży, zarówno swoim flow, jak i tekstami. Wiedział również którego wybrać producenta by płyta brzmiała dokładnie tak jak chciał. Szogun jest na płycie w chyba najlepszej formie jaką dotąd od niego słyszałem. Również goście idealnie wpasowują się w klimat płyty (no może poza Onarem, którego nie trawie) 2cztery7, WdoWA, Kali wypadli zajebiście. Nie mógłbym również zapomnieć o Małolacie i Fame District, którzy stworzyli z Pezetem i Szogunem hit, do którego klip hulał w TV (co jest w polskim rapie rzadkością), a nawet wystąpili w TVN. Tak więc płytę po prostu trzeba pobrać.

Download:

http://www.zshare.net/download/17790985bb5cd077/

Tracklista:

01. #1.mp3
02. Halo.mp3
03. Na Tym Osiedlu.mp3
04. Lubie.mp3
05. Nie Tylko Hit Na Lato.mp3
06. Pezet Jak….mp3
07. Niegrzeczna.mp3
08. Noc i Dzień.mp3
09. Mam Ten Styl.mp3
10. Pornogwiazdy.mp3
11. Lojalność.mp3
12. Sexmisja.mp3
13. Czterdzieściprocent.mp3
14. Takie Jak Ty.mp3
15. Gdyby Miało Nie Być Jutra.mp3

Klipy:

Alors que l’été s’achemine vers son terme, l’université d’été du Parti Socialiste de la Rochelle représente la prochaine importante étape sur le chemin du congrès.

Nous voulons susciter une dynamique majoritaire qui permette aux militants de choisir une orientation claire, une direction collective cohérente et, le moment venu, un premier secrétaire qui entraîne tout le parti pour faire gagner la gauche. Le choix de Reims c’est cela : créer les conditions de la victoire de 2012 par les idées et par la force et l’unité retrouvées des socialistes.

Pour ceux qui pourront être présents, Bertrand Delanoë vous invite très cordialement à vous rendre vendredi 29 août à 18h30 à la faculté des langues, arts et sciences humaines (Amphi 400) de La Rochelle, où se déroulera une rencontre des signataires de notre contribution, ouverte à tous les militants socialistes intéressés par notre démarche.

Téléchargez : le plan d’accès en pdf

A l’initiative de Marie-Arlette CARLOTTI, Christophe MASSE et Michel PEZET, Bertrand DELANOE était à Marseille le 27 juin dernier pour rencontrer les militants de la fédération du parti Socialiste des Bouches du Rhône avant de déposer sa contribution pour le Congrès du Parti Socialiste.

“J’ai besoin de vous!” a-t-il déclaré devant 200 militants présents au Virgin café ce soir là.

“Nous ne ferons rien pour diviser les socialistes de ce département. Nous voulons faire souffler un air de créativité. Ce n’est pas le pouvoir local qui est en jeu. Les Bouches-du-Rhône doivent apporter leur contribution essentielle à la dynamique nationale.“

Il a levé le voile sur une partie de sa contribution en plaidant pour un Parti courageux et moderne, une gauche offensive et créative.

Une video de la soirée

L’esprit dans lequel nous abordons le congrès de Reims est à la fois humble, déterminé et résolument collectif comme l’illustre l’élaboration même de cette contribution : nous avons choisi de partager notre expérience et nos convictions avec loyauté, d’identifier les défis avec clarté et de chercher des solutions avec honnêteté. Nous n’avons pas d’adversaire dans le Parti. Mais nous avons un but : préparer le retour de la gauche au pouvoir, pour mieux servir les Français.

Téléchargez la contribution en cliquant sur l’image ci-dessous :

Une halte à Marseille s’imposait. Dans le cadre de sa tournée, avant de déposer mercredi sa contribution et de se déclarer officiellement candidat au poste de premier secrétaire du PS, Bertrand Delanoë se devait de tâter le terrain dans les Bouches-du-Rhône. Là où la fédération est l’une des plus puissantes de France. Là où l’un de ses plus influents ténors, le président du Conseil général, Jean-Noël Guérini, a signé une contribution anti-guerre des chefs avec deux autres barons régionaux, Gérard Collomb, le maire de Lyon, et Vincent Feltesse, le patron de la communauté urbaine de Bordeaux.

Aussi, avant de rencontrer presse et militants, Bertrand Delanoë a déjeuné avec Jean-Noël Guérini. “On a parlé de nos contributions, a souri le maire de Paris, chacun va lire attentivement celle de l’autre et la commentera”. Évacuant l’idée d’une éventuelle convergence par un “on va voir” évasif. “Il y a une histoire sentimentale et politique avec les socialistes des Bouches-du-Rhône, mais ils savent que je ne suis pas un dégonflé, je suis déterminé”, a-t-il assené tout en lançant, avec un “j’ai un besoin de vous”, un appel aux troupes du département.

Mettant, par ailleurs, en garde sur ces rassemblements régionaux: “Je ne souhaite pas que l’on revienne à la SFIO d’avant Épinay, il faut que les dynamiques locales servent une dynamique nationale.” Favori dans les sondages pour prendre la succession de François Hollande à la tête du parti, Bertrand Delanoë, 58 ans, est parti en campagne six mois avant le congrès de Reims prévu en novembre. À l’occasion de la publication de son livre intitulé De l’audace. Relançant, ainsi, le combat des éléphants bien qu’il affirme ne pas se sentir “concerné” par les “querelles de personnes”.

Hier, il a levé un coin du voile sur sa contribution qu’il n’a pas fini de rédiger, proposant notamment que la France investisse “3% du PIB dans la recherche, soit 15 milliards d’euros par an” et suggérant pour financer cette proposition de “supprimer le paquet fiscal”. Plaidant pour un PS “courageux et moderne”, il a adressé une pique à l’actuel patron de son parti condamnant “l’unanimisme qui ne correspond pas à la pensée de chacun” et espérant que le “congrès de Reims ne ressemble pas au congrès du Mans”.
Source : La Provence du 28 juin 2008 (Marjory Chouraqui)

Le quotidien national Le Monde publie une tribune signée de Bertrand Delanoë dans l’édition daté de mardi 10 juin 2008.

Pour un congrès de vérité

Agir, face à la crise profonde qu’affronte aujourd’hui notre pays. Car dans ce contexte social si lourd, peut-être même explosif, les socialistes ont plus que jamais le devoir de s’opposer, mais aussi de dessiner ensemble un nouveau modèle et de nouveaux repères pour la France. D’urgence, ils doivent retrouver le goût de l’échange, sans que les différences d’analyse suscitent en leur sein l’anathème ou les réflexes tactiques.

Ainsi, le débat que j’ai lancé dans mon livre sur les rapports entre socialisme et libéralisme politique traduit, au regard de certaines réactions, la difficulté que nous éprouvons encore à assumer ce que nous sommes. Il pose pourtant une question simple : celle de la réconciliation entre progrès collectifs, égalité des chances, solidarité et affirmation légitime de l’individu, reconnaissance de sa capacité à créer, à choisir, à innover.

Pourquoi faudrait-il abandonner la conquête de nouveaux espaces de liberté à une droite historiquement conservatrice et inégalitaire ? Le débat est lancé. Mais il nous faut le prolonger. Le PS a clairement dit qu’il inscrit désormais sa démarche dans l’économie de marché. Pour autant, renonce-t-il à ignorer les dérives du capitalisme financier ? Non, bien sûr. C’est donc un projet de société que nous devons élaborer, autour d’une ambition claire : identifier et mobiliser les moyens opérationnels du progrès dans la société contemporaine. Car par-delà les mots, la meilleure façon de servir nos valeurs est de placer enfin le souci du résultat au cœur de notre démarche.

Notre projet doit incarner une efficacité de gauche, par une action qui imprime sa marque dans la vie quotidienne des Français. Pour cela, créons les conditions d’une économie redevenue compétitive et restaurons le rôle de la puissance publique en tant que force de régulation et instrument de justice sociale.

La responsabilité politique ne se limite pas à avouer que “les caisses sont vides”, il faut déterminer honnêtement les moyens de les remplir à nouveau. Des marges existent : remise en cause du paquet fiscal, qui représente à lui seul presque 40 % de notre déficit, application à l’Etat du principe de bonne gestion prévalant dans les collectivités locales et selon lequel l’emprunt ne doit servir qu’à financer les investissements, révision des exonérations consenties aux entreprises sans contrepartie salariale, nouvelle stratégie fiscale visant à restaurer la progressivité de l’impôt sur le revenu et la taxation des revenus du capital.

TAXER LES STOCK-OPTIONS

En choisissant une voie inverse, le gouvernement pénalise la France, dont l’endettement atteint 64 % du PIB ! Creuser les déficits est bien une stratégie de droite : elle sert à justifier une réduction des solidarités et à réduire la place de l’Etat. Nous voulons, au contraire, réhabiliter un Etat performant, au service d’une redistribution réelle. Or, qu’il s’agisse de l’assurance-maladie ou des retraites, observons que seuls les assurés sociaux et les cotisants sont aujourd’hui mis à contribution.

Par exemple, je propose que soient taxées les stock-options distribuées gratuitement dans l’entreprise, mais qui demeurent exonérées de charges : selon la Cour des comptes, le manque à gagner pour la Sécurité sociale est d’au moins 3 milliards d’euros. Même constat sur le pouvoir d’achat. La gauche devra restaurer un cercle vertueux entre création de richesses, croissance et redistribution.

Cela passe d’abord par le retour de l’investissement, avec pour objectif de hisser le budget de la recherche à 3 % de notre PIB. Là se trouve la clé de notre compétitivité sur la scène mondiale et, donc, l’avenir de nos emplois. Mais le défi nécessite aussi de refonder notre démocratie sociale, notamment par la représentation syndicale au sein des PME et des conseils d’administration des grandes entreprises. Oui, nous devrons inventer de nouveaux droits pour les salariés. Dans notre société où les services prédominent, les modalités de travail se sont diversifiées.

La vraie ligne de fracture porte désormais sur les conditions de travail, au moins autant que sur sa durée. La pénibilité, la santé des individus, la sécurité des parcours professionnels, l’accès à la formation tout au long de la vie, désignent des questions d’autant plus décisives que les inégalités s’accroissent : à 35 ans, un cadre peut espérer vivre encore quarante-six ans, un ouvrier seulement trente-neuf…

Tous ces défis, et la liste n’est pas exhaustive, nous condamnent à la clarté. Telle est la condition d’une crédibilité retrouvée auprès des Français. C’est donc l’enjeu de notre prochain congrès. “Ne pas reproduire Rennes !”, nous dit-on. Raison de plus pour se concentrer sur les idées. Mais ne pas reproduire davantage l’issue stérilisante du congrès du Mans ni la schizophrénie de celui de Liévin, quand l’officiel “coup de barre à gauche” s’accompagnait d’un appel à la candidature de Jacques Delors.

La logique de “l’empêchement” ne fonde pas un projet, pas plus que celle du relativisme idéologique. Reims devra être un congrès qui choisit sur le fond, qui légitime une équipe de direction et qui, au bout de ce processus, permet aux adhérents de désigner sereinement leur principal animateur.

C’est donc tout notre mode de fonctionnement qui doit être transformé : des instances délibératives régénérées, un travail intellectuel intensifié, des connexions plus fécondes avec notre vaste réseau d’élus locaux, des passerelles renforcées avec le monde syndical et associatif. C’est à ce prix que notre famille pourra redevenir le pivot d’une gauche capable de rassembler une majorité d’électeurs lors des échéances nationales.

RÉFORMISME ASSUMÉ

Nous devrons d’ailleurs trancher la question des alliances. En l’état actuel des choses, le MoDem n’est pas une force de centre gauche, et le dire ne vise pas à mettre dans l’embarras ceux de nos camarades qui ont conclu un accord local avec ce parti. Car au niveau national, ce dernier reste les yeux rivés sur 2012 et il tente de réussir en exploitant nos propres faiblesses. C’est d’ailleurs un point commun avec les amis d’Olivier Besancenot. L’émergence éventuelle d’une force radicale confirme une inquiétude et une souffrance sociale auxquelles nous devrons répondre par des actes et un réformisme assumé, là où la LCR reste dans la contestation.

Revendiquons donc ce que nous sommes, sans complexe, avec la volonté de créer un rapport de force politique et d’incarner, le moment venu, une gauche qui crée du progrès social, par contraste avec ceux qui se contentent de le théoriser. Ce que nous sommes, c’est aussi une famille internationaliste. Le mauvais souvenir de notre division après que les militants eurent tranché notre débat interne sur le traité constitutionnel ne doit pas rendre éternellement taboue une réflexion sur l’Europe.

Profondément Européens, nous devrons donc approfondir nos rapports avec nos amis sociaux-démocrates, et concevoir ensemble des contre-pouvoirs au bénéfice des salariés, applicables à l’échelle internationale. A l’heure d’une financiarisation débridée de l’économie mondiale, le besoin de transparence, de contrôle des mouvements de capitaux spéculatifs et d’un meilleur encadrement des activités bancaires légitime cette exigence d’Europe.

La crise alimentaire mondiale illustre de façon tragique la nécessité impérieuse de replacer les peuples au cœur de notre modèle de développement et de refuser, par conséquent, la dérive délirante à laquelle aboutit la recherche du profit maximal à court terme. La future présidence française de l’Union européenne devra inscrire ce défi en tête de ses travaux, au même titre d’ailleurs que l’avenir de l’Europe sociale qui, à ce jour, n’y figure pas en tant que telle.

Ce que nous devons être, enfin, c’est un parti clairement écologiste : l’avenir de la planète implique autre chose qu’un chapitre parmi d’autres dans notre projet, là où le développement durable doit s’imposer comme le fil rouge de toutes nos politiques publiques, des transports au logement en passant par les transferts de technologie vers les nations du Sud. L’importance de l’enjeu devrait conduire à réviser le mode même d’évaluation de notre PIB en y intégrant désormais non seulement la production économique, mais aussi son impact social et environnemental.

D’évidence, nous n’aurons pas trop de trois ans pour mener à bien tous ces chantiers et tenter de convaincre nos concitoyens. Ne nous trompons pas d’enjeu et ne sous-estimons pas nos propres responsabilités. Ce que je souhaite pour le PS et donc pour la France, c’est un congrès de vérité. Cela implique de tenir le même langage aux militants socialistes et aux électeurs. Oui, nous devons changer…

Bertrand Delanoë, maire de Paris (PS)
Le Monde

Vendredi 30 mai 2008, à six mois du Congrès du Parti Socialiste, le débat d’idées est lancé à Marseille en présence d’Harlem DESIR, député européen.

Cette rencontre organisée par Marie-Arlette CARLOTTI, députée Européenne, Michel PEZET, Conseiller Général et Christophe MASSE Conseiller Municipal qui soutiennent les positions de Bertrand DELANOE, a rassembler 200 militants de la Fédération socialiste des Bouches-du-Rhône pour débattre et construire un projet de gauche moderne et ambitieux.
Claude HAUT, Président de Conseil général du Vaucluse, et Jean Louis JOSEPH, Vice-président du Conseil régional PACA étaient aussi présents lors de cette rencontre.

La gauche a besoin d’oser, d’inventer. N’ayons pas peur d’avoir des idées, n’ayons pas peu r de sortir de la torpeur. Ne mettons pas un couvercle lorsque quelqu’un s’exprime » a déclaré Harlem Désir qui présente le texte Clarté, Courage Créativité.

Ce projet clarifie l’orientation du PS, son identité. Il est audacieux, créatif et réaliste en refondant le pacte social et en assurant une répartition plus juste des richesses par les salaires et la valorisation des revenus du travail, en repensant la protection de nos valeurs comme la laïcité, en conquérir de nouveaux droits et de nouvelles libertés,…

Marie-Arlette CARLOTTI a rappelé que « ce Congrès doit être fondateur d’un nouveau cycle politique pour le PS et pour toute la Gauche ».

Un débat très constructif, qui n’est que la première étape d’un grand congrès socialiste, avec des militants très intéressés par les idées et les propositions de Bertrand Delanoë.

La dynamique est en marche…

Extrait vidéo de l’intervention de Marie-Arlette Carlotti

Cliquez ici pour visionner toutes les vidéos de cette soirée.

A l’occasion de la rencontre nationale du 24 mai dernier organisée à Paris autour de Bertrand Delanoë, Marie-Arlette Carlotti, députée européenne, conseillère générale des Bouches-du-Rhône. Selon elle, ” l’internationalisme, c’est l’identité de base du parti socialiste”.

Toutes les vidéos de Clarté, courage et créativité.

Samedi 24 mai dernier à la Mutualité (Paris), c’est autour de la contribution “Clarté, courage, créativité” que nous nous sommes rassemblés et avons débattus. Voici l’intervention de Marie-Arlette Carlotti :

Notre texte est un peu laconique sur les questions de solidarité internationale et de régulation mondiale.

En effet, on ne peut pas tout développer en quelques pages.
Et nous aurons l’occasion, soit de l’enrichir, soit de faire une contribution thématique sur ces questions.

Mais même brièvement développée, notre approche me semble doublement pertinente :

1 - D’abord parce qu’elle s’inscrit résolument dans le cadre européen, et que l’Europe est le “bon niveau” pour mener ce combat de la mondialisation régulée.

2 - Ensuite parce que nous plaçons ces enjeux sur le terrain du “sens”, c’est à dire celui de nos valeurs fondatrices : solidarité et internationalisme.

Et ça, ça me convient !
Car c’est bien sur ces bases que nous avons l’obligation d’apporter des réponses concrètes, précises, aux désordres et aux déséquilibres du monde.

I) Aujourd’hui, la dérégulation atteint un point critique.

Nous sommes confrontés à une crise financière, énergétique, alimentaire et climatique.

Mais ce sont les émeutes de la faim qui ont mis en lumière ce que nous savions déjà: la folie d’un monde dérégulé qui va jusqu’à soumettre la survie même de ses habitants aux forces du marché.

Pascal Lamy relevait dans le Libération d’hier que d’un côté de Programme alimentaire mondial avait du mal a mobiliser les 750 millions de dollars nécessaires pour éviter les émeutes de la faim, et de l’autre que les banques centrales du Nord injectaient des dizaines de milliards de dollars pour stabiliser des banques qui ont joué avec le feu…

Jamais cette injustice n’est apparue si crument aux yeux de l’opinion publique.

Et j’espère que la crise alimentaire va servir d’électrochoc.
Bien que je sois sceptique quand je vois que l’on met tant de temps à se mobiliser contre le changement climatique, alors que tout le monde sait qu’il y a un risque majeur pour l’ensemble de la planète…

En tous cas, cette crise nous impose d’intervenir pour :
- mettre fin à la spéculation financière éhontée venant des “subprimes” vers les matières premières alimentaires,
- soutenir les cultures vivrières des pays en développement,
- mettre en place une politique internationale nouvelle face au réchauffement de la planète et une nouvelle approche sur les agro-carburants.

II) En réponse à ces crises, les Socialistes doivent continuer à mener le combat pour une mondialisation régulée, maîtrisée.

En agissant à la fois :
- sur le droit : nouvelle hiérarchie des normes internationales
- sur des institutions internationales plus légitimes, démocratiques et transparentes
- sur l’accès de tous aux “biens publics mondiaux”
- sur la dette
- sur le financement de la solidarité internationale
- sur la promotion des droits de l’homme et des processus démocratiques…

III) Quelques mots sur l’Afrique.

Bien sûr la France doit continuer à avoir des relations bilatérales privilégiées avec le continent africain.
L’Europe fait beaucoup en direction de l’Afrique, mais elle ne peut pas mener une politique étrangère tant qu’elle n’en a pas la compétence.

D’ailleurs, les Africains veulent discuter avec le France. Mais d’égal à égal, de partenaire à partenaire.
Et le futur président de la République – qui sera socialiste – aura beaucoup à faire pour réhabiliter l’image de la France, aujourd’hui catastrophique, en particulier auprès des sociétés civiles, des intellectuels, des démocrates : ceux qui feront l’Afrique de demain.

Non seulement à cause de nos politiques parfois condamnables.
Mais aussi à cause d’attitudes, d’actes et “d’amitiés” (le dernier en date étant l’épisode du Tchad), confirmés par des discours solennels : à Dakar, Nicolas Sarkozy va donner des leçons de démocratie aux démocrates, avant d’aller à Libreville se jeter dans les bras des dictateurs.

Mais la première responsabilité que nous avons envers l’Afrique, c’est le respect de nos engagements. Le respect de la parole donnée !
Nous devons respecter l’objectif de 0,7% de la richesse du Nord consacré à l’aide au développement d’ici 2015.

Et c’est le contraire que fait la France :
- Son aide publique est passée de 0,47 à 0,39% en 2007.
- Nicolas Sarkozy est revenu sur l’engagement de Chirac d’atteindre 0,7% en 2012.
- Même le contenu de l’APD de notre pays pose problème : nous “truquons” les chiffres, en intégrant par exemple à notre aide les frais “d’hébergement” des immigrants illégaux sur notre territoire !

C’est l’Afrique qui est la première victime de ces renoncements.
Je ne veux pas que les Socialistes soient sur le renoncement.

Avec les Socialistes, la France devra retrouver sa place à la pointe du combat pour le développement et la solidarité avec les pays les plus pauvres :
- en tenant ses engagements sur l’aide,
- en cessant d’être hypocrite sur les vrais enjeux comme les subventions agricoles ou l’ouverture de nos marchés aux produits agricoles du Sud,
- mais aussi en ouvrant la voie à de nouvelles initiatives come la création d’un impôt mondial au service de la solidarité internationale, fondé sur le commerce des armes ou la taxation des capitaux.

Ce sont ces thématiques dont je voudrais que notre groupe soit porteur, et offensif.