Jeg er nu nået til anden del af min opsamling på cykelsportsåret 2009, og denne gang vil jeg kåre intet mindre end årets rytter. Hvem har fortjent at løbe med den hæder?

“Er det Alejandro Valverde, der trods en sæson hvor han har været udelukket fra løb i Italien, og et ’svagere’ forår end vanligt, har skovlet sejre og point ind på kontoen? Og hvor samlede sejre i (endelig!) Vuelta a España, Vuelta a Burgos, Critérium du Dauphiné Libéré og Volta a Catalunya sikrede hans position som nummer et på verdensranglisten 2009“.

Nej, årets rytter bliver han ikke – han har trods alt bare gjort hvad han plejer.

"Soy tranquilo. Tengo un Ferrari rojo, tienes un blog estúpido"

“Jamen, er det så Alberto Contador der løber med hæderen? Han har jo dog vundet Tour de France ene mand (næsten da), plus det løse i form af Vuelta al Pais Vasco, Volta ao Algarve og det spanske mesterskab i enkeltstart”.

Nej, det er jo bare endnu et år på kontoret, for Contador den usårlige. Og han formåede rent faktisk at ikke vinde et etapeløb – og op til flere endda – som han stillede op i. Det trækker naturligvis ned.

"Soy muy malcontento. Morten, tu es un tonto de capirote"

“Nåmen, så må det jo være Mark Cavendish der vinder titlen som årets rytter. Altså, 23 sejre i år – det er det samme som hele Caisse d’Epargne vandt til sammen. Og der var jo blandt andre Milano-San Remo, fire etaper i Giro d’Italia, to i Tour de Suisse og seks i Tour de France imellem. Det må da være nok til at kandidere til årets rytter”?

Det er det bestemt også, men dette trofæ vinder han altså ikke.

"What the hell are you talking about, you bloody baaaastard?"

“Nåja, det kan vel også forsvares at give prisen til Cadel Evans, med tanke på hans verdensmesterskab og samlede tredieplads i Vuelta a España”.

Ja, det kan det så absolut, men det er nu heller ikke den gnavne australier der får det største trofæ hjem til hylden.

"Huh?!"

“Hvem fanden vinder så den pris, din klovn? Er der overhovedet en pris, eller sidder du bare og holder dine to læsere for nar?”

Godt ord igen. Årets cykelrytter 2009 er:

*trommehvirvel*

*exceptionelt lang trommehvirvel*

*allerede nu alt for lang trommehvirvel – fyr den janitshar*

Philippe Gilbert!

“Philippe Gilbert! PHILIPPE GILBERT! Hvorfor dog ham”?!

Jo, ser du – Gilbert har haft en extraordinært blændende sæson, hvor han vanen tro har høstet sejre og store resultater hele året. Han vandt ganske vist ikke nogen af de tidligste belgiske brostensløb, hvori han ellers har excelleret tidligere, men han kronede en stærk klassikerkampagne i foråret – 3  i Ronde van Vlaanderen, 4 i Amstel Gold Race og 4 i Liege-Bastogne-Liege – med en storartet etapesejr i Giro d’Italia, hvor han udførte sit trick med at stikke kort før mål på en lille stigning, til perfektion, og mens mange af hans kolleger varmede op til Tour de France snuppede han det hollandske etapeløb Ster Elektrotoer i juni. Dette var dog for intet at regne mod hans sæsonafslutning, der var helt vanvittig: Gevinster i de traditionsrige italienske efterårsklassikere Coppa Sabatini og Giro del Piemonte, krydret med den højst aparte dobbelt-triumf i Paris-Tours (som han dermed vandt for andet år i træk) og Giro di Lombardia! Philippe Gilbert har altid været en meget alsidig landevejsrytter, men at han inden for en uge genvinder det flade Paris-Tours, som ellers har det med at være temmelig uforudsigeligt, og siden slår til i kalenderens måske barskeste endagsløb Giro di Lombardia, det er saftsuseme klasse.

Der er vel aldrig nogen der har været i tvivl om, at Gilbert besidder evnerne til at bedrive noget rigtigt stort, og sejren i mastodonten i Lombardiet er beviset på at evighedstalentet endelig er sprunget helt ud. En af forårets klassikere må ligge og vente rundt om hjørnet for den populære walloner, og om den så hedder Ronde van Vlaanderen eller Liege-Bastogne-Liege, det må tiden (forhåbentlig) vise.

Prisen som årets rytter 2009 går helt fortjent til Philippe Gilbert.

"Merci, Morten"

It’s that time of year when sports people, including cyclists, are picking up awards, left, right and centre. So I thought I would join in by nominating my cycling team of the year. I should stress that there will, alas, be no glittering award ceremony, no trophies and no champagne.  Though if any of them cares to pop around in the off-season, I will be happy to crack open a bottle of my favourite beverage. The awards will, like all these awards, be totally subjective and will involve one, well-known judge – me.

The criteria for selection to Sheree’s Superteam of 15 riders are multitudinous; but being hardworking and having a cute smile will certainly put you in the mix. I had to apply a numerical limit otherwise I’d have found it hard to stop and, before you know it, everyone would be on my team. So in no particular order, here are the winners:-

Alberto ” Big Brown Eyes” Contador: What girl wouldn’t want this year’s Tour winner on her team. Bert makes the cut thanks to his stoicism in the face of relentless provocation. Yes, he let his legs do the talking.

Tom “Bad Boy” Boonen:

Tom with my friend Susi

Not his most glittering season - true - but as the winner of the first cycling race I ever saw (TdF Stage 6, 2004), Tom is guaranteed a place on my team whatever. I should add that Tom is very popular with the ladies, whether or not they’re cycling fans. It’s hard to explain his allure but suffice to say he’s a man who looks damm good in lycra.

Cadel “Cuddles” Evans: For attacking and  proving everyone wrong on his home turf (Mendrisio) and having the “guts” to leave the comfort zone of Silence-Lotto for a team (BMC) which may or may not ride in next year’s Tour.

“Fabulous” Fabian Cancellara: He showed everyone how to win a World Championship time-trial (again) with style, panache, power and with room to spare.

Sammy “Gold Medal” Sanchez: Yes, the Olympic Champion makes the cut too mainly because he’s a joy to watch going downhill and he’s nearly always got a great smile on his face.    

Philippe “Pant on Fire” Gilbert: I just couldn’t leave out the man who singlehandedly hoovered up four wins in a row at the end of the season. Plus, he’s another one with a cute smile.

Barbie Barbie

Heinrich “Barbie Barbie” Haussler: Probably, the best smile in the peloton. That’s right, no other reason.

Alexandre “He’s Back, He’s Attacking” Vinokourov: He’s done his time, he’s back and he’s launching those trademark attacks which make him so popular with cycling fans.  

Johnny “Off the Front Again” Hoogerland: I appreciate that after the Vuelta and World Championships, Johnny’s fans are now legion. Almost single-handedly he justified Vacansoleil’s invitation to the Vuelta. Will this, plus the freres Feuillu, be enough to guarantee a Tour invite next year? We all hope so. 

Mark “Manx Missile” Cavendish: The fastest man on two bicycle wheels for giving me bragging rights down at the cycling club. Long may it continue.

Bradley “So-Skinny” Wiggins: For proving to me incontestably that if I lose weight I too will climb faster, though probably not as fast as Brad.  

Jens “Hardman” Voigt: A huge favourite among cycling fans for his unstinting team work. I still wince at the thought of his face plant in this year’s Tour. I also love the way the French announcers say his name “Jen-sa Voy-te”.

Kenny “Never Say Die” van Hummel: Another one who won over fans with his determination to pretty much daily beat the cut off in this year’s Tour; often after riding most of the parcours on his own. A sight we will probably be denied in next year’s Tour.

Jose Vicente “Really Long Name” Garcia Acosta: He’s finished 25 Grand Tours and he’s Valverde’s faithful and untiring domestique. This man can ride tempo all day and for that he gets on my team.

Bernard ”Faithful” Eisel: The man charged with shepherding the Manx Missile to within sniffing distance of the finish line: yet another upstanding lieutenant for the team. 

David “Dodgy Bike Handler” Moncoutie: You’re probably wondering why he makes my team. It’s partly because of his climbing ability but largely because, like me, his bike handling skills leave a lot to be desired.

Now those of you who can count are possibly wondering why, when I said a team of 15, there are 16 names. Obviously, I have one reserve rider.

My team will be managed by Bob Stapleton, head of the most successful team of the last couple of years, Columbia-HTC, but they’re going to be wearing Cervelo kit; easily the nicest and most flattering, even in white and, like me, riding BMC bikes. That’s, regrettably, where the similarities start and end.

Na een geweldig seizoenseinde mag Philippe Gilbert zich een jaar lang de Flandrien van het peloton noemen. Voor het eerst gaat die prijs naar een Waal, al mag dat geen verrassing heten. Met een zege in de Ronde van Lombardije zette Gilbert de kroon op het werk na een historische veertiendaagse. Vraagt u zich toch af waarom Gilbert en niet Boonen won, bekijk dan even dit overzicht.

Vanuit Milaan kreeg Gilbert de Flandrien overhandigt.

‘Phil’ heeft er net geen 110 koersdagen opzitten. Een lekker ouderwets getal is dat. Niet te vergelijken met het aantal dagen van een Lance Armstrong of Alberto Contador. Eerder met dat van een Eddy Merckx of Roger de Vlaeminck. Ook zij waren er al vroeg bij in de aanloop naar Milaan Sanremo. Een koers die Gilbert zeer goed ligt, maar een top vijf zat er niet in.

Door blessures van kopman Hoste, werd Gilbert uitgespeeld als kopman van Silence-Lotto  in de Ronde van Vlaanderen. Hij werd mooi derde in zijn eerste editie. Twee weken later kwam hij net te laat in de Amstel Gold Race en moest hij vrede nemen met de vierde plaats. Ook in Luik viel hij net naast het podium.

Het was wachten tot de zeventiende etappe van de Giro tot Gilbert voor het eerst de handen in de lucht mocht steken.  Met een geweldige demarrage in een hellende slotkilometer reed hij eerst Popovych en nadien ook Voeckler uit de wielen. Het peloton zag hem niet meer terug.

A la VDB.

Alle zinnen had Gilbert gezet op het BK. Een weekje daarvoor won hij nog de Ster Elektrotoer. Na een geweldige wedstrijd moest Gilbert – na dom ploegenspel – tevreden nemen met een tweede plaats na Tom Boonen. Het was wachten tot de Vuelta vooraleer we Gilbert opnieuw in topvorm zagen. Een rit won hij niet, al stak hij vaak zijn neus aan het venster. Doel: pieken naar het wereldkampioenschap. Daar kwam Gilbert net te kort en moest hij vrede nemen met zesde plaats, na ploegmaat Cadel Evans.

Gilbert verslaat Sanchez in Lombardije

Nadien startte de zegetocht van Gilbert. Eerst de prestigieuze Coppa Sabatini, dan de klassieker van de vallende bladeren: Parijs-Tours. De week nadien begon hij met de Ronde van Piemonte en sloot hij af met Lombardije.

Voor het eerst in bijna dertig jaar won nog eens een Belg deze oerklassieker. Gilbert wachtte tot de laatste klim van de dag  en reed dan weg met een geweldige krachtinspanning.  A la VDB in Avila. Enkel Sanchez mocht mee naar de aankomst en moest daar zijn meerdere erkennen.

Logisch dus dat Gilbert door zijn collega-wielrenners verkozen werd tot beste Belgische renner van het jaar. Een waardige naam voor de erelijst van de Flandrien. Hieronder vind je een kleine videoreportage die werd afgespeeld tijdens de uitreiking. Het is een brief die VRT-journalist Karl Vannieuwkerke schreef aan VDB.

From last week to this, we’ve gone from an Indian summer to autumn. Today I wore my long sleeved club jersey and gilet, teamed with ¾ bib shorts for what might well be my last assault this year on the Col de Vence. It was a chilly descent back home and I was forced to don my windproof.

After my 100km ride I was back home in time to watch the Tour of Lombardy on Rai Tre. I prefer, if at all possible, to watch racing on the host broadcaster’s channel.  Of course, I should have been tackling the Vuelta and post Vuelta ironing mountains, but what the heck!

I see the weather around Como was a little chillier than here and the sky somewhat greyer, but at least it was dry. Obviously the Italian commentators were hoping for and even anticipating a 4^th Cunego victory.

Philippe “Pants on Fire” Gilbert had other ideas. Going for his 4^th consecutive win in 10 days, he took off in the last 6km and only Sammy Sanchez was able to bridge up to him. Vino tried too but dropped back to the chasing group.

Both riders worked together until the final few hundred metres. Sammy gave it his best shot but he was never going to beat Gilbert in a sprint. Let’s not forget this is the man who bested Tom Boonen in a sprint at Paris-Tours last week end. The Italians had to settle for Cunego’s team mate, Santambrogio, winning the “most combative”.

Podium Boys

So, two of my favourite riders finishing 1^st and 2^nd; a highly satisfactory result which could  have been bettered only if Vino, rather than Kolobnev, had also finished on the podium. This wasn’t the only good bit of sporting news. Villa beat Chelsea 2-1 at home. Let’s see if OGCN can make it three in a row tomorrow evening.

Tomorrow we’re off to Beausoleil, followed by a climb up Mont des Mules to La Turbie, weather permitting. Yes, there’s a storm brewing with spectacular flashes of lightening illuminating the shoreline. With any luck it’ll have cleared up by tomorrow morning.

Postscript: Chilly, but sunny and very enjoyable ride today; Vino won the Chrono des Nations (3rd in a row) but OGC Nice failed to give me 4 in a row by losing 4-1 away at Lorient.

The hottest rider on two wheels.

In the Race of the Falling Leaves, Philippe Gilbert (Silence-Lotto) left no doubt who was the strongest.

Gilbert bested Samuel Sanchez (Euskaltel-Euskadi) in a two-up sprint to win his fourth consecutive ProTour race in a row. He has the form of his life and is no doubt feverishly checking the calendar for upcoming races hoping the season isn’t really over.

There must be a race in Dakar, a kermess in Bora-Bora, a tricycle rally in Peru –something, anything. The man has form coming out his eyeballs. Along with Cadel Evan’s dramatic World Championship win in Mendrisio, Switzerland, Gilbert has transformed the under-performing Silence-Lotto team into a late-season powerhouse. Director Sportif Marc Sergeant must be doing the crazy Lake Como champagne dance.

Vuelta revelation Jimmy Hoogerland (Vacansoleil) made a bid for victory with 48k to go. Then World Champion Evans showed off his rainbow jersey with an aggressive attack but the peloton said “don’t think so, buddy.” Alexandre Vinokourov (Astana) gritted his teeth (4ever as his t-shirt says) and launched his assault but Damiano Cunego (Lampre) and Ivan Basso (Liquigas) kept things in check.

It was up to Gilbert to destroy the pack and throw buckets of lactic acid in their faces. On the final climb of the day, the San Fermo Della Battaglia, the Belgian rider used the strong work of his teammate Evans as a springboard. He broke clear near the top, with only Sanchez joining the world’s hottest rider — the Man of Super Form.

After three wins in the last few weeks, Gilbert was not burdened with any gnawing self doubt. “I know the quality of my work and it will bring wins.” He’s not reading any books like The Way of the Superior Man — because he is, without question, Mr. October.

Sanchez sat on Gilbert’s wheel and is now wishing he hadn’t taken that comfy seat. Although Gilbert launched early, he easily held off the Olympic Men’s Road Race Champion. Belgian frites and beer all around.

“I was confident,” said Gilbert. “Before the last kilometre I felt we had enough time and it is always easy to do a sprint with two instead of eight or ten.”

Gilbert goes four for four, winning the Giro di Lombardia, Coppa Sabatini, Paris-Tours and the Giro del Piemonte. The man is scorching hot and insists that the season continue. Now, what was the date on that kermess in Bora-Bora?

Ter gelegenheid van Milaan-San Remo maakte ik in het voorjaar een portret van Fons De Wolf voor het Cyclink Magazine. De Wolf wordt door velen beschouwd als de laatste echte Belgische winnaar van Milaan-San Remo, Andrei Tchmil niet meegerekend. Tevens is hij ook de laatste Belgische winnaar van de Ronde van Lombardije, de slotklassieker van het wegseizoen die morgen wordt gereden. Benieuwd of de Phil daar verandering in kan brengen.

Aujourd’hui, dimanche 11 octobre, se tenait une des célèbres courses en cyclisme, le “Paris-Tours”. Et le grand gagnant fut Philippe Gilbert qui gagne pour la 2ème fois cette course. Il l’avait déjà reporté l’année précédente. Grande joie donc, pour son équipe la Silence-Lotto mais aussi pour le champion car celui-ci avoue à France Télévisions que cette victoire est une revanche sur des courses précédentes où il n’avait pas briller comme celle du Tour des Flandres où il avait terminé en 3ème position. Une victoire qu’il arrache à Tom Boonen et à Slovène Borut Bozic qui, pour le dernier, est une des révélations de la Vuelta 2009. Grands favoris pour la course. Attendons de voir si Philippe Gilbert sera aussi performant lors des deux prochaines courses qui marqueront la fin de la saison de cysclisme, cette année, et qui auront lieu dans le Piémont et en Lombardie.

Souces: http://sports.nouvelobs.com/cmc/cyclisme/200941/gilbert-le-recidiviste_249182.html Daté du 11/10/2009 – 16h46

http://www.lefigaro.fr/cyclisme/2009/10/11/02007-20091011ARTSPO00133-gilbert-remet-ca.php Daté du 11/10/2009 – 18h11

Créateur: Gido0907

Correcteur : Gido0908

Image by soepvlees via Flickr

Hemeltjelief, wat een taalgebruik in die sportwereld ook altijd! Gisteren hoorde ik (in het sportgedeelte van het 13u-journaal op één, klik hier), naar aanleiding van het WK wielrennen in Mendrisio, heel wat en heel wat niet. Wielrenner Philippe Gilbert (foto) zei:

Ik denk we eh kunnen eh sterke ploeg. Zeker geen wind pakken. Het is mijn been die beslist.

De sympathieke Waal is al bij al verstaanbaar. Geen wind pakken, sja, dat lijkt me anders wel moeilijk. Kun je dan uit de wind rijden? Het been beslist, eigenlijk is dat de beste samenvatting. Superbenen bij voorkeur.

Dan was er nog Tom Boonen, maar wat hij zei, was onverstaanbaar, dus teken ik maar geen citaten op. Schrijnend hoe een haperende Waal duidelijker Nederlands kan spreken dan een Vlaming uit Balen. Ik eis echt ondertitels voor onverstaanbare mensen uit de Kempen. Het moeten niet alleen de ergste West-Vlamingen zijn.

Nick Nuyens (een andere wielrenner) hoorde ik nog het volgende beweren:

Da’s een beetje eigenlijk altijd het recept op een WK: eerst het bord van een ander leegeten. We hebben allemaal heel groten honger.

Wie het doel van wielrennen nog niet had begrepen (zoals ikzelf), die weet het dan nu: wielrennen is om ter eerst aan het buffet zijn. Blijkbaar hongeren wielrenners zich uit. Logisch dat ze dan als eerste proberen aan te komen, dan is er nog meer keuze bij het eten. Eerst komt, eerst maalt. Omdat de Belgen zouden kunnen winnen, is dat buffet zelfs heel speciaal Belgisch geworden: er is een Belgisch dorp in Mendisio opgericht, een plek vol frieten en bier. Als uitgehongerde Belg kun je toch niet anders dan daar het uiterste voor geven?

Sport: het blijft me verbazen.

Ook interessant:

http://www.hln.be/hln/nl/1294/WK-Wielrennen/article/detail/1004430/2009/09/27/De-grappigste-uitspraken-van-Wuyts-en-Van-Nieuwkerke-tijdens-WK.dhtml

De Tour zit er al bijna een maand op. De criteriumdans komt stilaan ten eind en dan is plots het najaar weer daar. Een wielerterm die zich eigenlijk toespitst op de klassiekers na de Tour.  En dat zijn er heel wat. Ondertussen hebben we de Classica San Sebastian en de Vattenfall Cyclassics al achter ons, maar er is nog veel om van te smullen. Morgen bijvoorbeeld start de Eneco Tour en over minder dan twee weken begint de Vuelta al. Nog heel wat mooie koersen om naar uit te kijken. Hoogtepunt van het najaar is ongetwijfeld het WK in het Zwitserse Mendrisio. Een parcous waar al veel over gesproken is. Aan de renners om het waar te maken.

Als het van Philippe Gilbert afhangt zal er op het WK inderdaad gekoerst worden. De Waal van de Silence-Lotto ploeg bouwde een rustperiode in na het BK en zet alles op alles voor het WK. In Hamburg toonde hij zijn goede benen al met enkele uitvalspogingen op de Waseberg. Zoals gewoonlijk de laatste jaren kwam alles weer samen voor een groepsspurt op de Repherbahn. De Gentse Amerikaan Tyler Farrar toonde zich de snelste van het pak. Een mooie beloning voor zijn sterke Tour.

Philippe Gilbert maakt zich klaar voor het WK

Een andere man die we misschien toch maar moeten noteren voor het WK is Allesandro Ballon. De huidige wereldkampioen had in het voorjaar last van verschillende kwaaltjes, maar won overtuigend de Ronde van Polen. Jurgen Roelandts droeg daar even de leiderstrui, maar in de koninginnenetappe trok Ballen het laken naar zich toe en gaf de eindzege niet meer uit handen.

Ballan won in Polen zijn eerste koers als wereldkampioen

Dichtbij huis start morgen (18/8) de Eneco Tour. Deze achtdaagse rittenkoers is dit jaar bijzonder zwaar met een etappe over een Luik-Bastenaken-Luikparcours en eentje over dat van de Amstel Gold Race. Aan de start heel wat mooie namen: winnaar van vorig jaar Gutiérrez, Tourrevelatie Bradley Wiggins, Joost Posthuma, Andreas Klöden, Tony Martin en Michael Rogers.  Bij de Belgen is het uitkijken naar Jurgen Van Den Broeck, Tom Boonen, Maxime Monfort en Greg Van Avermaet.

Een volledige preview van de Ronde van Spanje komt er binnen enkele dagen. Met een tussenstop in Luik en een aankomst boven op de Sierra Nevada is het parcours daar alleszins veelbelovend.

Als slot kun je nog even nagenieten van een buitenaardse prestatie van Usain Bolt. Gisteren verpletterde die zijn eigen wereldrecord op de honderd meter spurt. Met 9.58 zette hij een legendarische tijd neer. Het zal nog heel lang duren eer die tijd door iemand anders zal worden verbeterd. Bolt zelf droomt van een 9.4, en met hem weet je natuurlijk nooit.

Un Giro que desde el día de su presentación albergaba dudas, con una crono muy larga y ningún gran puerto italiano. Que se vio mermado cuando se decidió modificar la etapa de Fausto Coppi (perfil original y perfil definitivo) y recortar la subida, en una etapa unipuerto de poco más de 80km al Blockhaus.

De todos modos, la participación invitaba al optimismo con muchos primeros espadas del pelotón que llegaban con opciones para llevarse la Maglia Rosa como Sastre, Leipheimer, Menchov, Di Luca o Pellizotti, algunos de los mejores sprinters como Cavendish o Petacchi y el regreso a las grandes vueltas de tres semanas de Armstrong y Basso.

La carrera tuvo una primera semana de dominio italiano con tres victorias para el LPR a cargo de Petacchi en las volatas y de Di Luca, que la acabó como líder. Tras este inicio espectacular del LPR, llegó el turno del que se supone que será uno de los grandes de la próxima década, Edvald Boasson Hagen, noruego de 22 años, que tras demostrar su valía el año anterior en carreras menores, en primavera ganó la Gent-Wevelgem y corría su primera vuelta de tres semanas consiguiendo entre la sexta y la octava etapa una victoria y dos segundos puestos.

Tras la aparición estelar del noruego, llegó Cavendish que barrió en los sprints a todo aquel que le tosiera y se llevó tres victorias parciales (incluída la etapa – esperpento en Milán) antes de volver a casa. Intercaladas entre estas victorias, Di Luca ganó la etapa de Pinerolo y Menchov se hizo con la crono de 70km (que acabó siendo todo un acierto), se vistió con la Maglia Rosa y ya no volvió a soltar.

Ya hasta la tercera semana, poco más a destacar, pero llegado el lunes, con la etapa reina del Giro con llegada a Monte Petrano y varios puertos importantes antes de llegar, se esperaba mucho y fue la única etapa en la que se le puede recriminar algo a Di Luca, ya que unicamente se decidió a esperar a la subida a Monte Petrano para hacer daño a Menchov, que colosal a su rueda no perdió tiempo; fruto de este marcaje, apareció Carlos Sastre que rememorando la etapa del Alpe d’Huez en la que consiguió el Maillot Jaune se hizo con la victoria y serias opciones de podio que perdió tras el día de descanso en la subida al Blockhaus con un Pellizotti espectacular.

La etapa de Monte Vesuvio se la llevó otra vez Sastre, ganando así la última etapa de montaña, dejando de rueda a Basso con Di Luca intentando arañar algún segundo a Menchov, cosa que acabó resultando imposible, por lo que quedando dos etapas la diferencia quedó en 18″, con un final uphill propicio para Di Luca y una crono corta en Roma propicia para Menchov. Di Luca necesitaba bonificaciones, pero ya en la meta volante, Menchov se le adelantó y aumentó dos segundos su ventaja, y en la meta, poco pudo hacer el italiano ante una genialidad de Philippe Gilbert con un último kilómetro y medio espectacular.

Llegó la crono de Roma con 20″ para Menchov, muchas opciones para ganar el Giro… y lluvia, que hizo que los primeros en salir tuviesen las mejores condiciones para ganar, y así es como el campeón lituano Konovalovas marcó el mejor tiempo. En el cara a cara entre Menchov y Di Luca, el ruso iba ganando sobrado hasta tal punto que decidió luchar la victoria de etapa. Esta determinación para conseguir la victoria deparó el último golpe de teatro del Giro del Centenario, con una caída en una recta adoquinada a menos de un kilómetro a meta. Por suerte el percance se quedó en anécdota y el navarro de origen ruso ganó su primer Giro.

Menchov tras cruzar la meta

Aunque no todo fueron alegrías, Cancellara decidió que aún prolongará su paso por el purgatorio algún tiempo más, y Quim Rodríguez volvió a casa antes de tiempo por una lesión. Además Pedro Horrillo dejó sin aliento al pelotón en una caída en la que cayó por un barranco y que aún no se sabe como sigue entre nosotros.

Here is my podcast interview with the super-friendly Winemaker Philippe Gilbert from Domaine Philippe Gilbert, Menetou-Salon, Loire Valley, France. The Wine Bar was particularly busy and noisy on the day we recorded this, hence the terrible noise at the start of the interview… also, it was one of my very first times using the Audacity software… Sorry about that. Not to worry though. After we closed the door of the wine storage room everything went swimmingly. After the interview we went for a few drinks at my favourite bar, The Communist’s Daughter and had a whale of a time. Hope to see you again sometime soon Philippe!

Outside the Communist's Daughter with Laura, Philippe and Mark.

Jamie and Philippe Gilbert of Domaine Philippe Gilbert

Listen to it here.

Running Time: 45:21 | File size: 44.4MB

You can either stream it through the built-in Flash player or

Right-click and “Save Link As” if you’d like to save it to your hard drive…

At last, Andy Schleck has taken the huge potential that has grabbed the attention of the cycling world since he turned pro, and celebrated victory at Liège-Bastogne-Liège. Schleck’s winning move came on the Côte de la Roche aux Faucons with 20 kilometers to go. It should have come as no surprise: He launched precisely the same attack in last year’s edition of La Doyenne. In that case, the determined efforts of Davide Rebellin ended Schleck’s bid for freedom. This time, the large chase group could not bring back the flying climber.

Sometimes, it’s easier to stay away from a large group than a small one. Odd, but true. In a small group, everyone is playing to win. There is commitment and urgency. In a big group, well, there’s always someone else who will chase, right? And look, there’s more than one guy from the other team, I’m sure they’ll do the work. Of course, by then, the winning move is well and truly gone.

In the case of this Liège, a sprinter problem also slowed the chase. No one wanted to drag Alejandro Valverde, Davide Rebellin, or Damiano Cunego to the line. Of course, both Cunego and Valverde wanted nothing more out of this race than to reach the sprint. Waiting for the sprint sometimes works. But other times, it becomes a trap, forcing a rider into a passive, defensive role, from which he can not shape the race to his ends.

Saxo Bank, meanwhile, made sure to disrupt the chase effort whenever possible, subtly inserting a rider into the line-up. The Danish team is truly skilled at this manuever: no Cat. 5 style sit-up and grab brake levers blocking here. It didn’t hurt that in Karsten Kroon and Fränk Schleck, the team had two possible winners in the chase group.

Though Andy Schleck won solo, the team deserves significant credit for this win, as he proved quick to acknowledge. In much the same way Quick-Step dominated the Ronde van Vlaanderen, Saxo Bank had tight control over this race. Indeed, put Andy Schleck in the position of Stijn Devolder, and you have exactly the same race. Well, except for the part about the cobbles. Details, shmetails.

Tactically, this Liège bore the marks of a team effort. The successive attacks of Chris Anker Sörensen, Alexandr Kolobnev, and Karsten Kroon wore down the teams and set the conditions for Schleck’s big move to succeed. Lampre-Ngc, in particular, looked short-handed in the finale, and Cunego had no team-mates left by the decisive kilometers. From the helicopter shot, it was possible to see either a Silence-Lotto or Caisse d’Épargne rider (the jerseys look similar from the air shots) waving his arms in Cunego’s direction. What, you expect us to tow you to the line?

Cunego seemed to trap himself in this race. He convinced himself that he needed to wait for the sprint to win, and he seemed to expect that one way or another a sprint would come. Though he tried to follow Andy Schleck on the Côte de la Roche aux Faucons, he did not appear to have the legs. Even so, he wasn’t the first to react, instead waiting for Davide Rebellin to jump first. Cunego followed much the same pattern on the Saint-Nicholas. He followed the attack of Michele Scarponi, looking for the small group sprint, he’d conditioned himself to expect. Unlike Saxo Bank, Cunego’s Lampre-Ngc could not impose their plan on the race. They could only react.

Perhaps Cunego could not do anything more this time, though his performances elsewhere suggest he has the legs to win in the Ardennes. The Italian seems to ride best when he has nothing to lose, and simply rolls the dice, as he did at Lombardia last October. When Cunego has won, he has also made the race, rather than rely solely on his big sprint. And perhaps that is the mark of the best one-day riders: They are able to adapt to the way the race unfolds, seize what opportunites that come their way, and commit without second-guessing. Sometimes Cunego shows those characteristics. This time, he didn’t.

And then, there’s Philippe Gilbert, who has never seen an attack he didn’t like. Gilbert’s move made a certain kind of sense: Anticipate the attack he knew must come from Andy Schleck on the Côte de la Roche aux Faucons, an attack he knew he couldn’t follow. It nearly worked, except for the part where in Gilbert’s words, “Schleck dropped me like a junior.” At the finish, Gilbert still had legs left to take fourth in the sprint. With just a bit more speed, he’d have taken his second podium in a monument this season, after his third place finish at the Ronde van Vlaanderen. Like Andy Schleck, Philippe Gilbert begins to come into his own. In Gilbert, we have a rider who will always dare and always surprise. Hopefully, he’ll win a few, too, while he’s at it.

All of which is to say that the strongest rider won on the day. A big solo escape, perfectly timed and placed to the characteristics of the rider who made it. Andy Schleck will never win a sprint, but he climbs like a dream and has the engine to finish the deal. All of cycling’s sages have marvelled at his abilities since he first turned professional, and all expect him to win the sport’s biggest races. He has a Tour win in those legs somewhere. It’s a matter of if, not when. He’s already made the podium in the Giro d’Italia. The last rider to win Liège-Bastogne-Liège and the Tour de France in a single season was Eddy Merckx. Only two other riders have won both races in their career: Bernard Hinault and Jacques Anquetil. And they both, like Merckx, won the Tour five times.

But it’s far, far too early to be talking about the Tour de France. We have first the party in Italy to enjoy. Giro!

Aha! After messing around with the WordPress interface overnight I have discovered exactly how to link my podcasts to this blog… superb!!! So… here we go…

Here is my podcast interview with the super-friendly Winemaker Philippe Gilbert from Domaine Philippe Gilbert, Menetou-Salon, Loire Valley, France. The Wine Bar was particularly busy and noisy on the day we recorded this, hence the terrible noise at the start of the interview… also, it was one of my very first times using the Audacity software… Sorry about that. Not to worry though. After we closed the door of the wine storage room everything went swimmingly. After the interview we went for a few drinks at my favourite bar, The Communist’s Daughter and had a whale of a time. Hope to see you again sometime soon Philippe!

Outside the Communist's Daughter with Laura, Philippe and Mark.

Jamie and Philippe Gilbert of Domaine Philippe Gilbert

Listen to it here.

Right-click and “Save Link As” if you’d like to save it to your hard drive…

Running Time: 25:56 | File size: 26.8MB

COMMENTAAR – Het openingsweekend van het wielerseizoen zit erop. De formatie Silence-Lotto blijft vreemd genoeg met lege handen achter. In de Omloop het Nieuwsblad reden ze geringe tijd in beeld, maar daags nadien was er sprake van een totale afgang in Kuurne-Brussel-Kuurne. De ploegleiding dreigt zelfs met boetes.

Tijdens de Omloop Het Nieuwsblad leverden de Silence-renners Gilbert en Greg Van Avermaet nog strijd in de kop van de koers, maar uiteindelijk konden ze het niet afmaken. Toch werd her en der het vormpeil van de topploeg al in vraag gesteld.

Ook Hoste kon niet overtuigen in Kuurne © predictor-lotto.com

Barslecht

Daags nadien bevestigde Silence-Lotto de interne crisis door een barslechte ploegprestatie in Kuurne-Brussel Kuurne. De ploeg nam op geen enkel moment de koers in handen. Net voor de beklimming van de Kwaremont schoven de Belgische kampioen Roelandts en de andere Silence-topper Leif Hoste nog naar voor in het peloton. Tijdens de beklimming echter bliezen ze hun motor op en moesten ze de rol lossen. Het gevolg was een kopgroep van 30 man zonder ook maar één Silence-renner. Was het van niet beter kunnen?

Boete

Volgens de ploegleiding alvast wel. Manager Marc Sergeant wil wat er in Kuurne gebeurde zo snel mogelijk vergeten. Hij vraagt zich zelfs openlijk af waar sommigen mee bezig zijn. Hij vermeldt ook terloops dat de renners niet betaald worden om slecht te zijn. Straffe taal. Sergeant overweegt zelfs boetes.

Presteren onder druk

Volgens de manager van de Silence-ploeg zal de belabberde prestatie de ploeg blijven achtervolgen tot de eerste topklassieker er is. Dat het de ploegleiding menens is blijkt uit het nieuwsbericht dat ze Philippe Gilbert nu toch de Ronde van Vlaanderen willen rijden, hoewel dit oorspronkelijk niet in zijn programma was opgenomen. De renners worden onder druk gezet. Ze moeten en zullen presteren. Maar kunnen de renners wel om met deze druk? Een toevlucht tot net dat ietsje meer zekerheid wordt daardoor steeds aanlokkelijker…

Verboden middelen

Het behalen van een overwinning in de wielrennerij blijft een helse opdracht, mede door het feit dat het materiaal en de begeleiding van de renners zo geëvolueerd zijn dat het verschil in klasse tussen de renners is genivelleerd. Fysiek moet een renner 200% in orde zijn. Sponsors steken veel geld in het wielrennen. Winnen is de boodschap om de geldschieter Marc Coucke tevreden te houden. Kortom, er wordt veel of misschien zelfs teveel van de renners gevraagd en verwacht. Een toevlucht tot verboden middelen kan hierdoor misschien verklaard worden, maar daarom niet gerechtvaardigd.

Geprikkeld

Nu, het seizoen is nog jong, en de ploegleiding van Silence heeft waarschijnlijk een beetje te heftig gereageerd. Weliswaar begrijpelijk, aartsvijand Quick-Step maakte het mooie weer in beide koersen, met als kers op de taart de overwinning van Boonen in Kuurne. De renners van Silence zijn alleszins geprikkeld door de commentaren. Jürgen Roelandts, Thomas Dekker en Greg Van Avermaet gaan plichtsbewust de finale van Milaan-Sanremo verkennen. Deze verkenning wordt opgenomen op video en nadien geanalyseerd met heel de ploeg erbij. Nu maar hopen dat het ook zijn vruchten gaat afwerpen!

Kevin Moens

Bronnen

Sporza

Sport1

OPINIE – Verschillende media berichten de voorbije dagen over de afgang van Silence Lotto in het Belgisch openingsweekend. Een lichtjes overdreven en veel te vroege kritiek voor een team dat mikt op kwaliteit in plaats van kwantiteit.

Ondanks het vertrek van Robbie McEwen, de voorbije 5 seizoenen goed voor 93 overwinningen, wordt Silence Lotto door verschillende kenners aanzien als een sterke ploeg in de breedte met potentiële winnaars op alle terreinen. Cadel Evans blijft het speerpunt in de Ronde van Frankrijk, Philippe Gilbert werd aangetrokken om te schitteren in het klassieke voorjaar, Leif Hoste zal er staan in de Ronde van Vlaanderen en Parijs Roubaix en supertalent Greg Van Avermaet eiste zelf het kopmanschap voor de klassiekers op.

Kwaliteit

De uitspraak van mecenas Marc Coucke slaat nagels met koppen: “We zullen het dit seizoen doen met kwaliteit in plaats van kwantiteit.” Daar is niks mis mee, integendeel. Maar het vraagt een aanpassing van het verwachtingspatroon van pers, fans en eigen ploegleiders.

Die ploegleiders Dirk De Wolf en Marc Sergeant waren na het Belgisch openingsweekend danig ontgoocheld na de tegenvallende resultaten. In de Omloop Het Nieuwsblad waren de renners van Silence Lotto nog met z’n drieën vertegenwoordigd in een lijvige kopgroep. Hoste en Gilbert reden hun tank leeg in de achtervolging op de ontsnapte Haussler en Langeveld. Van Avermaet was, mede door een valpartij, niet opgewassen tegen de Noor Hushovd op de hellende aankomststrook in Gent.

Eén dag later werden de jongens van Sergeant volledig weggereden in Kuurne-Brussel-Kuurne. Van Avermaet en Gilbert mochten uitrusten en de kopmannen Jürgen Rolandts en Leif Hoste ontploften (letterlijk) op de Oude Kwaremont, op meer dan 60 kilometer van het einde.

Belgisch kampioen Jürgen Roelandts kwam te kort op de Oude Kwaremont

Vroege frustratie

Sergeant en De Wolf lieten het niet na kritiek te uiten op hun falende troepen. Vooral de offday op zondag zat het tweetal erg hoog. Een niet vaak geziene frustratie bij de ploeg van Marc Coucke, zeker niet zo vroeg op het seizoen. Maar beide heren zullen moeten leren leven met de wijze woorden van Coecke, kwaliteit in plaats van kwantiteit. McEwen was in het verleden dikwijls succesvol in de voorbereidingswedstrijden, vandaag staat de teller van Silence Lotto nog op nul. Maar een eerlijke analyse over de vernieuwde ploeg kunnen we pas maken na de voorjaarsklassiekers eind mei.

Beluister de kritiek van ploegleider Marc Sergeant.