Pomocy! Niech mnie ktoś stąd wyciągnie! Zabrali mi paszport i wsadzili razem z innymi muzungu do jakiejś obskurnej piwnicy, tu są skorpiony! Nie wiem co się dzieje, bo nikt nie mówi po angielsku, rozumiem tylko jak ciągle powtarzają la guerre. Wojna? Pewnie już mówią w telewizji albo i nie. Ja tu nie mam kontaktu z niczym. Zapłaciłem tysiąc dolarów jakiemuś dzieciakowi z maczetą by dał mi napisać to co piszę. Cały czas gryzą komary, leki mi też zabrali.

Żartowałem.

Nie wiem po kiego grzyba były mi te wszystkie obawy i stresy. Tu nie dość, że jest super, to jeszcze nie sprawdza się większość ostrzeżeń ze szkolenia z MSZ Komary można liczyć na palcach jednej ręki, da wieczory za mną i nic mnie jeszcze nie ugryzło. Zamiast szoku kulturowego są fajoskie nowe zwyczaje. A ludzie są tak mili, że boję się, że któregoś dnia poczuję, że są aż za mili.

Jeden problem to brak netu. Kiedy to piszę jest 2 sierpnia, sobota, ranek, jem śniadanie. To znaczy, że za mną już dwie noce i jeden cały dzień. Nie wiem kiedy to opublikuje, Paul mówi, że modem zostanie naprawiony dopiero w poniedziałek, 4 sierpnia. Pewnie od razu wrzucę masę wpisów. Nawet jeszcze nie opublikowałem opisu podróży.

Na razie się dzieje tak mnóstwo rzeczy, że nie jestem w stanie tego wszystkiego dogłębnie opisać. Postanowiłem, że będę pisał zwięźle co się wydarzyło, a różne ciekawe aspekty rozwinę w wolnych chwilach w osobnych tematach.

A więc pierwszego dnia spałem w katolickim hostelu, obejrzałem Nyamata Teleservice Centre, pojechaliśmy do Kigali praktycznie na cały dzień, a wieczorem odbyło się party z okazji urodzin Pacifique, dziewczyny Paula, które nie ma nic wspólnego z europejskimi imprezkami.

Ok, to tyle. Na razie się czuję tak, że mógłbym mieszkać tu całe życie.

No i pierwszy dzień w pracy za mną… Sporo sie działo, poznałem jakieś 80 osób, a to jeszcze nie wszyscy… Wielonarodowa dywizja, po firmie oprowadzał mnie Francuz, obok mnie siedzi Portugalczyk, jest Hiszpan, Litwin, Chinka, Malezyjczyk, Szwed, Amerykanin z oddziału w Stanach… Na razie kojarze tylko pare osob z imienia. Ale ekipa wesoła, przyjazna, więc dobrze się tam czuje…
Muszę tylko zmienić miejsce zamieszkania bo dojazdy od siostry mnie dobijają. 1,5h w jedną stronę, autobus + Luas + 2 przebierzki piechotą to nic miłego.

Pogoda jak na Irlandię jest niezła. Dziś nawet wyszło słońce, chociaż wiało całkiem mocno. No i zgłosiłem się do letniej ligi rugby w ramach poznawania nowej kultury…