Aktuell forskning talar för att anti-invandringspartier utan tidigare representation i parlamentet gynnas opinionsmässigt av ymnig medieexponering och att sådana partier kliver över en “tröskel” där exponering av den egna politiken, ökat opinionsstöd och ökad mediebevakning skapar en slags positiv uppvind för partiet.

Pim Fortuyns framgångar i den nederländska politiken 2002 har analyserats av statsvetarna Ruud Koopmans och Jasper Muis, publicerad i European Journal of Political Research, vol 48, augusti 2009, sidorna 642-664. Läs gärna också statsvetarna Anders Hellströms och Tom Nilssons studie av SD som presenterades vid European Consortium of Political Research årliga konferens 2008. (PDF här)

 Trots att anti-invandrings-partier inte hade haft någon som helst framgång i Nederländerna tidigare fick Pim Fortuyn List 26 mandat, 17 procent av rösterna, i valet i maj 2002. En framgång som var den största något nytt parti någonsin haft i Nederländerna. Väljarrörligheten var också den högsta dittills (över 30 procent) och den näst högsta av alla nationella val i Västeuropa mellan 1950 och 2006. Syftat med studien är att förklara en sådan exceptionell förändring i ett politiskt system. Koopmans och Muis vänder sig mot tidigare förklaringar, särskilt den som lyfter fram ledarkarisma. Istället undersöker de framgångarna i opinionsundersökningar  och den mediebevakning som Fortuyns parti fick.

Resultatet är att mediauppmärksamhet för Pim Fortuyn och de offentliga reaktionerna gentemot hans parti var den avgörande förklaringen till att han lyckades mobilisera ett så anmärkningsvärt starkt stöd och få så stort utrymme för sin politik.

Koopmans och Muis visar att mediesynlighet och instämmanden i debatten var positivt för opinionsstödet för Fortuyn. Stöd från andra politiska aktörer var också bra, medan kritik inte påverkade negativt. Tvärtom var kritik en strategi som slog tillbaka. Fortuyn fick då en möjlighet både att synas ännu mera och de som stödde honom blev också tydligare då de slog tillbaka mot kritikerna.

Fortuyns möjlighet att få en offentlig plattform för sina krav  påverkades positivt av opinionsstödet – ju högre stöd desto mer medieexponering – men också av andras kritik av den invandringspolitik som Fortuyn stod för. En sådan kritik gav Fortuyn en möjlighet att bemöta den, och gav därmed möjlighet för Fortuyn att ytterligare föra fram sitt program.

Koopmans och Muis identifiera en slags “dynamisk feed-back” där mediebevakningen och instämmande reaktioner från andra politiska aktörer ökade Pim Fortuyns popularitet bland allmänheten. Populariteten gav honom en ännu större medieplattform. Och när andra politiker försökte att minska hans plattform genom kritik så presenterade medierna hans program ännu tydligare och han fick möjlighet att ytterligare spä på synligheten i medierna. Den goda spiralen satte fart uppåt.

Pim Fortuyn har ibland ansetts ha varit en slags karismatisk politiker, vilket skulle förklara hans snabba och effektiva genomslag i nederländsk politik. Men Koopmans och Muis menar att detta är fel perspektiv. Karisma, skriver de, kan förklaras bättre av mediala och politiska aktörers agerande och reaktioner gentemot Fortuyn än av några medfödda egenskaper eller särskild skicklighet hos honom själv.

Möjligen är nu Sverigedemokraterna inne i den här goda spiralen. En situation som en oavbrutet kacklande partikader och journalistkår har skapat alldeles själva. (Därmed inte sagt att alla bidragit.) Vad som är rationellt för den ena tidningen eller det ena partiet blir i detta läge oåterkalleligt icke-rationellt för kollektivet. Under förutsättning förstås att alla de som säger att de vill motverka SD också har det som sin viktigaste preferens. För det är ju faktiskt en politisk och ideologisk fråga.

„Met de uitlatingen dat Geert Wilders staatsgevaarlijk, extreem rechts en haatzaaiend zou zijn, gaat de heer Pechtold zijn boekje ver te buiten”, vinden de stichtingen.

„Met de aangifte willen we voorkomen dat er een derde politieke moord wordt gepleegd na de moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh.”

Gerard Spong verdedigt Alexander Pechtold

Telegraaf 04.11.09     Advocaat Gerard Spong zal D66-leider Alexander Pechtold verdedigen in de zaak die de Stichting Vrienden van Pim Fortuyn en de Stichting Beeld van Pim tegen Pechtold willen aanspannen. Dat heeft D66 woensdag gemeld. 

Aangifte tegen Alexander Pechtold 

Parool 04.11.09  De aangifte is onder andere gericht tegen de uitspraken die Pechtold jegens Geert Wilders deed in het tv-programma De wereld draait door. “Met de uitlatingen dat Geert Wilders staatsgevaarlijk, extreem rechts en haatzaaiend zou zijn, gaat de heer Pechtold zijn boekje ver te buiten”, laat Van den Heerik weten.

Hilbrand Nawijn gaat Pechtold aanpakken

Volkskrant 04.11.09   Leden van de stichtingen ‘Vrienden van Pim Fortuyn’ en ‘Beeld van Pim’ hebben aangifte gedaan tegen Alexander Pechtold. Hun raadsheer: Hilbrand Nawijn.

Spong verdedigt D66-leider Pechtold in rechtszaak

Elsevier 04.11.09  Advocaat Gerard Spong verdedigt D66-leider Alexander Pechtold die vandaag is aangeklaagd door de Stichting… 

Aangifte tegen Alexander Pechtold

Trouw 04.11.09 Aanhangers van de vermoorde politicus Pim Fortuyn hebben aangifte gedaan tegen D66-fractieleider Pechtold. Advocaat Spong gaat hem verdedigen.

Gerard Spong verdedigt Alexander Pechtold

Parool 04.11.09   DEN HAAG – Advocaat Gerard Spong zal D66-leider Alexander Pechtold verdedigen in de zaak die de Stichting Vrienden van Pim Fortuyn en de Stichting Beeld van Pim tegen Pechtold willen aanspannen. Dat heeft D66 woensdag gemeld.
De twee stichtingen …

Zie ook:

De martelaar van Venlo duikt alvast in de slachtofferrol

De toon die de melodie maakt versus Zachte heelmeesters maken stinkende wonden

2e Kamer – PVV is Wild, Wilder en Ziedend over rapport BiZa radicalisering en polarisatie

Spong spreekt met dubbele tong.

Grove beledigingen aan het adres van Pechthold

Go Spong

In de Volkskrant van vandaag staat een column van Carel Brendel (zie foto) over wie nou de democratie bedreigt.

Hier een reactie van ons…

Van Dale legt geduldig uit wat ‘rechts’ inhoudt, in de politiek: al wie behoort tot of sympathiseert met de conservatieve politieke partijen, of die politieke partijen zelf. Een ieder die de politiek niet links laat liggen begrijpt vanzelf welke partijen in Nederland als ‘rechts’ aangemerkt kunnen worden.

Ter linker zijde van het politiek spectrum zitten de progressieven; partijen die meer dynamiek in de samenleving willen, anders gezegd (volgens Van Dale) progressieve partijen in Nederland, met name die welke een radicale hervorming van de maatschappij beogen.

Dat radicale bestond in de jaren ‘60 bijvoorbeeld bij de PPR: Politieke Partij Radikalen. Ook bij de door Carel Brendel genoemde CPN, en zo had je nog meer van die splinterpartijtjes, die radicaler wilden zijn dan de anderen.

Radicalisme wordt gekenmerkt door uitzonderlijke (extreme) politieke opvattingen. Die vinden we zowel aan de linker zijde als aan de rechter zijde van het politiek spectrum. Het CDA is gematigd rechts, gevolgd door de VVD (die rechtser is) en dan CU en voordat de PVV in beeld kwam en de CD van Janmaat, was de SGP dé extreem-rechtse partij, met uitzonderlijke politieke opvattingen ten aanzien van tal van maatschappelijke onderwerpen.

Ter linker zijde staat de gematigde PVDA (hoewel ze neoliberale trekjes heeft), gevolgd door GroenLinks (maar deze houdt zich voornamelijk met groenvoorziening bezig in Nederland) en helemaal links staat de SP, ook met uitzonderlijke politieke opvattingen ten aanzien van tal van maatschappelijke onderwerpen.

Janmaat en de zijnen (Centrum Democraten) hebben het voortouw genomen en meer nationalistische gevoelens op te wekken bij de bevolking, afgezet tegen de toenemende stroom buitenlanders uit Turkije, Marokko en andere islamitische landen. De politieke partijen van toen legden een cordon sanitair aan, een geheel van beschermende maatregelen waardoor de invloed van Janmaat en zijn uitzonderlijke (extreme) opvattingen, die als gevaarlijk geacht werden, werd ingeperkt. Menig keer oreerde hij voor een bijna lege Kamer… of op zijn minst alleen tegen de voorzitter. Door interne problemen, maar ook door de fysieke aanvallen op deze beweging en vooral door zijn overlijden, verdween de CD en haar denkbeelden uit het politieke speelveld.

Pim Fortuyn komt in beeld en heeft ook uitzonderlijke politieke opvattingen jegens de gevestigde partijen, ook ten aanzien van de instroom van buitenlanders. Hij speelde over links  naar rechts en verkreeg grote aanhang onder de bevolking totdat Volkert van der Graaf (milieuactivist met radicale (extreme) opvattingen) hem op 6 mei 2002 doodschoot. De LPF probeerde nog door te gaan in de geest van Pim Fortuyn, maar ook daar eindigde de partij vanwege interne problemen en machtsspelletjes, in het niets. Nog voordat Fortuyn werd vermoord probeerden de overige partijen ook bij hem een cordon sanitair aan te leggen, tevergeefs overigens en zelfs ten nadele van die partijen zelf. Wie herinnert zich nog de beduusde gezichten van Ad Melkert (PVDA) en Paul Rosenmöller (GroenLinks) aan tafel?

Op dinsdagmorgen 2 november 2004 rond 9 uur ’s ochtends werd Theo van Gogh, ook iemand met zeer uitgesproken meningen en politieke opvattingen, vermoord. Hij fietste door de Linnaeusstraat in Amsterdam-Oost/Watergraafsmeer, op weg van huis naar zijn kantoor, toen hij door Mohammed Bouyeri, die zeer uitzonderlijke politiek-religieuze opvattingen erop nahield en wellicht nog op nahoudt, ook te fiets, onder schot werd genomen. Nederland werd twee keer hard getroffen; de vrijheid van meningsuiting was en is sindsdien geen vanzelfsprekendheid meer. Zeer extreme opvattingen, zowel links als van rechts, legden het zwijgen op twee mensen, die maatschappelijk gezien zelf ook uitzonderlijke ideeën erop nahielden.

Nederland komt in beroering, de politiek is niet bij machte (en nog steeds niet) om de radicalisering tegen te gaan, maar ontwikkelt gaandeweg eigen ideeën over maatschappelijke problemen en met name die van het asielzoekers en re-integratie van buitenlanders uit islamitische landen in de Nederlandse samenleving, dat ondanks secularisatie, is gevestigd op joods-christelijke tradities.

Tot op de dag van vandaag broeit het in de multi-culturele samenleving en lijken er geen oplossingen te zijn voor de problemen die het met zich meebrengt.

De VVD is weer alleenheerser op rechts… althans voorlopig

In 1989 werd Geert Wilders Tweede Kamerlid namens de VVD. Op 3 september 2004 stapte hij echter uit deze fractie, en richtte zijn eenmansfractie, de ‘Groep Wilders’ op. De voortzetting daarvan werd de Partij voor de Vrijheid (PVV), waarvan hij na de Tweede Kamerverkiezingen van november 2006 fractievoorzitter werd.

Ook Wilders heeft uitzonderlijke (extreme) politieke opvattingen, en staat sindsdien bekend als uitgesproken criticus van de islam en heeft radicale standpunten ten aanzien van immigratie, de vrijheid van meningsuiting en de uitgangspunten van de islam. Hoewel niemand lid kan worden van de PVV blijkt Wilders een grote aanhang te hebben en stijgt zijn partij in de peiling tot ongekende hoogten.

In deze opsomming sla ik Rita Verdonk maar over, gezien het feit dat zij – ondanks haar uitzonderlijke opvattingen en kopieergedrag – nauwelijks aanhang heeft.

Wilders wil radicale hervormingen, zelfs grondwettelijke wijzigingen ten uitvoer brengen, maar krijgt daarvoor geen of onvoldoende steun vanuit de Tweede Kamer. De wijze waarop hij de regering toespreekt en wegzet als een stelletje klungelaars krijgt bijval vanuit de maatschappij en deze ‘brutaliteiten’ of anders gezegd, zijn onparlementaire uitspraken is al voor geruime tijd dé strategie die hij en zijn partijgenoten erop nahouden en sympathie opwekken bij de autochtone Nederlander. Het is echter geen politiek wat hij bedrijft maar ‘politrics’.

Het debat, de dialoog, gaat hij keer op keer uit de weg. Kritiek op hem en zijn ideeën worden uitgelegd als demoniseren, het in kwaad daglicht stellen van de persoon Wilders en zijn partij. Aanvankelijk wordt ook Wilders genegeerd door de rest van de Tweede Kamer, maar allengs zien de partijen in dat dát geen zin heeft. Men probeert Wilders te verleiden het debat aan te gaan, maar zijn strategie is die van herhaling van standpunten en verder is er geen discussie mogelijk.

Zijn de problemen die Wilders aankaart dan alleen maar problemen die hij ziet? Plasterk (PVDA) gaf het antwoord feitelijk door te stellen dat de partij-elite zich niet meer geroepen voelt om te luisteren naar de gewone man en vrouw, die klaarblijkelijk dagelijkse de problemen ondervinden van de multiculturele samenleving. De problemen zijn reëel, maar het regeringsbeleid tot nu toe faalt, sterker nog, de huidige regering wordt verweten niet genoeg daadkrachtig te zijn en geen oog te hebben voor de genoemde problemen. Men probeert met theedrinken, met of zonder koekje erbij, de diversiteit van de samenleving tot een samenleving te maken waar men respect voor elkaar heeft en de ander in zijn waarde laat.

Dan komt de crisis in zicht, en de ‘correctheid’ in de financiële wereld, dat kennelijk van bonussen aan elkaar hangt, stort ineen, en de praktijken van o.a. de DSB-bank laat zien hoe we werkelijk al die jaren met elkaar omgaan. De problemen hieruit voortvloeiend komen op het bordje te liggen van de gewone man en vrouw. Voorzichtig kondigt de regering alvast radicale (extreme) bezuinigingen aan om vooral te voldoen aan de Europese eisen ten aanzien van het oplopende begrotingstekort.

Dat de regering zich genoodzaakt voelt een onderzoek in te stellen naar de radicalisering van de maatschappij is op zich te rechtvaardigen, maar als blijkt dat de onderzoekers de PVV aanmerken als een extreem rechtse partij dan zijn de rapen gaar. Minister Ter Horst ziet de bui al hangen, en Wilders staat op zijn achterste poten en verklaart de meute voor ‘knettergek’.

Oppositie voeren is makkelijker dan regeren, met wat goedgekozen uitspraken en rake opmerkingen heb je zo kiezers op de hand. Maar als het eenmaal tot regeren komt dan is het een kwestie van compromissen sluiten, of, als je principieel wilt blijven en vasthoudt aan je idealen en geen water bij de wijn wilt doen, dan zijn alleen de oppositiebankjes nog ter beschikking.

Of de PVV nu rechts of links geplaatst kan worden maakt niet zoveel uit. De politieke ideeën van de PVV zijn uitzonderlijk en daarmee voor Nederlandse begrippen extreem, maar dat zijn de ideeën van de SGP (vrouwenvraagstuk) ook. Het parlement, inclusief de PVV, zal met elkaar het debat moeten aangaan om de problemen in de samenleving daadwerkelijk op te lossen in plaats van een rollenspel te spelen van underdog en elite. En zijn tal van belangrijke zaken die de aandacht vereisen van regering en parlement in plaats van ons bezig te houden met bepaalde kinderliedjes en de Fabeltjeskrant.

Wie de kiezer en zijn problemen serieus neemt zal zich bezighouden met constructieve oplossingen te vinden, maar gaat vooral het debat aan of men nu (extreem) rechts of (extreem) links is.

Omwille van de democratie!

Il m’arrive souvent de chambrer le Canada sur Twitter, en raison de ses nombreuses atteintes aux droits des personnes en matière notamment de terrorisme (songez à Maher Arar) et de son alignement aveugle sur l’interventionnisme étatsunien. C’est surtout parce que le Canada, tout comme les Pays-Bas (Pim Fortuyn, Geert Wilders, Ayaan Hirsi Ali) et le Danemark (Dansk Folkeparti), voire même le Royaume-Uni, symbolise parfaitement cette étonnante dérive d’un certain libéralisme vers un autoritarisme fondé sur l’atlantisme, la lutte anti-terroriste et la xénophobie (et plus particulièrement l’islamophobie). Ce qui caractérise ce libéralisme autoritaire c’est qu’il est éclectique: il pourra ainsi être en pointe en matière de parité hommes/femmes ou des droits des homosexuels, tout en votant avec enthousiasme des lois liberticides, des invasions ou bombardements de pays étrangers (de préférence musulmans) et comporter un discours et une pratique de plus en plus xénophobe ou islamophobe.

Mais dans certains cas, le libéralisme initial a encore de beaux restes: c’est malgré tout le cas du Canada, célèbre pour sa tolérance qui va jusqu’à défendre le droit pour un élève sikh de porter son poignard rituel, le kirpan, en classe (décision du 2 mars 2006 de la Cour suprême du Canada dans l’affaire Multani c. Commission scolaire), mais dont la principale contribution au multi-culturalisme est sans conteste la notion d’accomodement raisonnable.

Voici une définition officielle de ce concept:

Accommodement raisonnable
Arrangement qui relève de la sphère juridique, plus précisément de la jurisprudence; il vise à assouplir l’application d’une norme en faveur d’une personne menacée de discrimination en raison de particularités individuelles protégées par la loi.

Une commission canadienne, présidée par le célébrissime philosophe québecois Charles Taylor ainsi que par son collègue francophone Gérard Bouchard à l’instigation du premier ministre du Québec Jean Charest, s’est ainsi penchée sur la question après des réunions publiques généralement assez déprimantes pour les tenants du multi-culturalisme. Appelée officiellement la Commission de consultation sur les pratiques d’accommodement reliées aux différences culturelles (CCPARDC) et officieusement la commission Taylor-Bouchard, cette commission était chargée d’apporter une réponse à la conciliation des identités religieuses, ethniques et linguistiques différentes au Québec. Un volumineux rapport final ainsi qu’une série d’études spécifiques ont couronné ses travaux, y compris 37 recommandations concrètes. Pour leur mise en oeuvre, par contre, on repassera.

Cette notion est bien sûr d’actualité non seulement au Québec ou au Canada, mais aussi en Belgique – le militant des droits de l’homme Henri Goldman appelle sur son blog  la Belgique - où une vague de mesures inspirées par la laïcité à la française, très différente du principe de neutralité reconnu par la Constitution belge – à s’inspirer des accommodements (ou aménagements) raisonnables à la québecoise plutôt que de la loi scélérate d’interdiction du voile adoptée en France:

de toute façon, nous n’échapperons pas à un débat serein sur ce qu’on préfère appeler, dans la tradition juridique européenne, des « aménagements raisonnables » |2|. Ce concept appartient désormais pleinement au droit communautaire de la non-discrimination, tel qu’il a été transposé en droit belge par la loi « anti-discrimination » du 10 mai 2007. Ces nouvelles dispositions étendent dans une large mesure les dispositifs de lutte contre les discriminations raciales à d’autres motifs : l’âge, l’orientation sexuelle, l’état civil, la naissance, la fortune, les convictions religieuses, philosophiques ou politiques, la langue, l’état de santé actuel ou futur, un handicap, une caractéristique physique ou génétique, le sexe, la grossesse, l’accouchement, la maternité, le changement de sexe, en plus des critères « classiques » de la nationalité, de la prétendue race, de la couleur de peau, de l’ascendance et de l’origine nationale, ethnique ou sociale |3|.

Ce droit distingue classiquement deux formes de discriminations, selon qu’elles sont directes (c’est-à-dire qu’elles visent directement une ou plusieurs catégories de personnes) ou indirectes. Dans ce cas, la discrimination n’apparaît pas parmi les buts visés d’une disposition apparemment neutre poursuivant un but légitime, mais il en résulte pourtant un désavantage particulier pour certaines personnes relevant d’une catégorie reprise par la loi. Dans certains cas, il est possible de changer la disposition pour supprimer la discrimination sans nuire au but poursuivi. Dans d’autres, c’est impossible.

C’est ici qu’intervient la notion d’aménagement raisonnable : on examine s’il est possible de supprimer cette discrimination par des dispositions particulières s’appliquant aux personnes victimes des discriminations indirectes. Et c’est ici que les discussions commencent, car certains aménagements proposés peuvent relever de ce qu’on appelle une « contrainte excessive ». Par exemple, des personnes handicapées en chaise roulante ne peuvent accéder par leurs propres moyens au sommet du beffroi de Bruges, ce qui constitue incontestablement une discrimination indirecte à leur égard. Mais l’aménagement qui pourrait faire disparaître cette discrimination – la construction d’un ascenseur parallèle à la tour – est à l’évidence une contrainte excessive à cause de son coût exorbitant et parce qu’elle défigurerait un monument historique. Mais tous les aménagements n’ont pas cette évidence, d’où un large champ de débats.

Et les accomodements raisonnables au Maroc, ça donnerait quoi? Sans doute une abrogation de l’article 222 du Code pénal réprimant la rupture publique du jeûne par une personne notoirement connue pour son appartenance à la religion musulmane, une dépénalisation des relations sexuelles entre personnes du même sexe ou personnes non mariées (article 490 du Code pénal) et la suppression de l’interdiction pour les Marocaines musulmanes d’épouser un non-musulman (article 39 du Code de la famille), sans parler de la question des prénoms berbères. Mais de l’autre côté, l’interdiction de mesures discriminatoires contre les femmes voilées, les hommes barbus ou les chiites.

Je vous l’avais bien dit, cette notion d’accommodement raisonnable est intéressante…

Michael Spreng denkt, dass die Lücke rechts der CDU/CSU gefährlich groß wird:

Die Modernisierung und kulturelle Öffnung der CDU unter Merkel (und auch der CSU unter Seehofer) lässt Wähler zurück, die politisch heimatlos geworden sind. Diese heimatlosen Rechtskonservativen gab es schon immer. Mal scharten sie sich um Möllemann, der aus der FDP eine Haider-Partei machen wollte, mal um Alexander von Stahl, den ehemaligen Generalbundesanwalt. Aber unter Merkel reicht diese Heimatlosigkeit bis tief in die konservativen Wählerschichten der CDU. Diese Wähler sind am 27. September zu Hause geblieben. Diese schweigende Minderheit sehnt sich nach Idolen, nach Führungsfiguren, die “endlich einmal die Wahrheit sagen”, die all das aussprechen, was nach der political correctness nicht mehr ausgesprochen werden darf. Und so wurde Sarrazin ihr Held: Wenigstens einer, der noch Mut hat.

Diese heimatlosen Wähler sind bisher für Angela Merkel nicht gefährlich. Denn mehr als zu Hause bleiben können sie nicht. Denn sie würden nie NPD wählen, die ist ihnen zu unfein und pöbelhaft. Aber sie sind auf der Suche. Wenn es einen prominenten Politiker gäbe, der sich an die Spitze einer demokratischen Partei rechts von der CDU stellen würde, wenn es diese Kristallisationsfigur gäbe, dann würde diese neue konservative Partei auch schnell entstehen. [...]

Es könnte also in den nächsten Jahren wirklich spannend werden. Aus dem neuen Fünf-Parteien-System kann auch ein Sechs-Parteien-System werden. Andere Länder haben es vorgemacht. Wer wird der deutsche Pim Fortuyn?

Ich kann mich in dieses Milieu nicht wirklich hineindenken. Wahrscheinlich ist das der Fluch der Großstadtsozialisation: Wenn schwule Pärchen sich auf der Straße küssen, geschiedene Mütter ihre Kinder alleine erziehen und Immigranten einen großen Teil der Bevölkerung ausmachen, geht die Welt nicht unter. Mich schmerzt das Fehlen einer Rechspartei also nicht.

Bei der Bundestagswahl 2009 — der ersten nach der “Sozialdemokratisierung” von CDU und CSU — hat die Union hat rund 1,13 Millionen Unterstützer an die Fraktion der Nichtwähler verloren. Das ist die Zielgruppe, von der Spreng spricht, wenn er über einen deutschen Pim Fortuyn räsoniert. Wenn wir annehmen, dass diese Zielgruppe bei der letzten Bundestagswahl nicht zuhause geblieben wäre, sondern für eine Rechspartei gestimmt hätte, wäre diese auf 2,5 Prozent der Stimmen gekommen. Eine Rechtspartei müsste also noch weitere 1,13 Millionen Stimmen finden, um die Fünf-Prozent-Hürde zu überspringen. Es ist nicht unmöglich, dass es diese Wähler in der derzeitigen Unionsanhängerschaft gibt, aber ihre Mobilisierung ist nicht so einfach, wie es sich zunächst anhört: Diese Wähler hätten nämlich 2009 die Union gewählt, obwohl sie mit ihr unzufrieden waren und ein Wahlsieg der linken Parteien ausgeschlossen war, sodass diese Furcht nicht zur Mobilisierung genutzt werden konnte. Wer eine derartig hohe Schmerzgrenze hat, kehrt der Union nicht den Rücken zu, nur weil es eine neue Partei rechts von ihr gibt.

Twee voetbalfragmenten, Pim Fortuyn, Barack Obama en Clouseau. Elitair en intellectueel Nederland zag hun tv-programma gisteren volkser dan ooit. Maar na de nodige kritiek vorige week, is er deze week vooral lof van mijn kant. De innemende, enthousiaste en vooral intens van de avond genietende Prem Radhakishun zorgde voor wat mij betreft een van de leukste en beste afleveringen van de afgelopen jaren.

Ik had er vooraf eerlijk gezegd een beetje een hard hoofd in. De enorm drukke Prem in combinatie met de Margriet van der Linden van vorige week en dat drie uur lang. Daarnaast de dreiging dat Prem zich zou verliezen in een niet aflatende stroom van maatschappelijk geëngageerde fragmenten om zijn ongenoegen over van alles en nog wat te doen gelden. Een grote kans op een vorm van overkill lag dus op de loer. Gelukkig bleek niets van dit alles waar.

Het begin deed nog wel het ergste vermoeden. Want na vier keer keer de vraag: “Hoe heb je het selecteren van de fragmenten aangepakt?” Was daar nog steeds geen antwoord. Het werd gelukkig al snel beter. Prem had zich vantevoren overduidelijk voorgenomen om zich, voor zijn doen, rustig te houden en ook qua aankaarten van maatschappelijke misstanden was hij milder dan verwacht en ook wel enigzins gevreesd. Echter niet alleen Prem was in vorm ook Margriet van der Linden was beduidend beter op dreef dan vorige week. Vermoedelijk mede doordat de twee elkaar al vantevoren kenden, wist ze wanneer het moment daar was om Prem’s onnavolgbare gedachtesprongen af te kappen en met een kwinkslag of een subtiele opmerking wist ze de zomergast meermaals weer in het gareel te krijgen.

Het belangrijkste ingrediënt voor een echte geslaagde Zomergastenaflevering blijven echter de gekozen fragmenten. En die waren wat mij betreft, hoewel misschien niet helemaal besteed aan de doelgroep, relatief standaard en nogal actueel/hedendaags, meer dan, dik in orde. Vooral de politiek getinte, of zoals Prem ze zou noemen de machtsfragmenten waren zeer de moeite waard. De alles influisterende arrogante mannetje Frank de Grave, het prachtige spel dat Fortuyn tot in de perfectie speelt in zijn interview, De kritiek op het NOS journaal, De Volkskrant en de Publiek Omroep (zal nog wel gewroken worden in de recensies) en het kijkje achter de schermen met de hoofdrolspelers van de Golf War waren stuk voor stuk rake fragmenten. Tel daarbij op de mooiste redding ooit (Gorden Banks), het qua commentaar van Prem zelf misschien wel mooiste fragment van de avond, over Oom Charles Pahlad en een van de beste Nederlandstalige nummers ooit gemaakt er kan weinig meer mis gaan. Bovendien zorgde dit laatste fragment ook nog eens voor zo’n typisch Zomergastenmoment. Want zeg nu zelf, bij welk programma krijg je nog de tijd en ruimte om via Daar gaat ze van Clouseau te belanden bij de “idioot”en “misdadiger” Jan Pronk.

Al met al was het wat mij betreft een uiterst geslaagde avond. Jammer genoeg zonder écht memorabel onbekend fragment maar met een man die intens genoot van het podium dat hij kreeg, liet zien absoluut niet dom te zijn en over veel parate kennis te beschikken, een interviewster die snel lijkt bij te leren en drie uur die omvlogen. Wat mij betreft doet Prem in ieder geval zichzelf flink tekort als hij zichzelf een  ”schreeuwlelijk langs de zijlijn” noemt die “gewoon lekker drie uur wil kleppen met iemand die hij mag.”

Het was de laatste Europacup die een Nederlandse ploeg won, maar het was natuurlijk ook de dag ná de moord op Pim Fortuyn. Andere Tijden Sport blikt terug.

Andere tv-tip: zaterdag, de briljante Harrie Jekkers! Zien!

Spreekt voor zich, dit Telegraafje van de Telegraaf-redactie. Hebben ze lang op moeten broeden!

The Conservatives appear to have completed the switch from the EPP-ED faction within the European Parliament, and created a new bloc called the European Conservatives and Reformists Group, with a total of 55 MEPs from 8 member states (26 of them the Conservative MEPs elected in the UK earlier on this month). Much has been made of the extreme (and frankly naive) anti-gay views held by the Polish Law and Justice (Prawo i Sprawiedliwość, PiS) party, but the joint manifesto issued by the new faction bears few traces of such orientation-discrimination (H/T Guido):

THE PRAGUE DECLARATION OF PRINCIPLES OF THE EUROPEAN CONSERVATIVES AND REFORMISTS GROUP IN THE EUROPEAN PARLIAMENT

CONSCIOUS OF THE URGENT NEED TO REFORM THE EU ON THE BASIS OF EUROREALISM, OPENNESS, ACCOUNTABILITY AND DEMOCRACY, IN A WAY THAT RESPECTS THE SOVEREIGNTY OF OUR NATIONS AND CONCENTRATES ON ECONOMIC RECOVERY, GROWTH AND COMPETITIVENESS, THE EUROPEAN CONSERVATIVES AND REFORMISTS GROUP SHARES THE
FOLLOWING PRINCIPLES:

1. Free enterprise, free and fair trade and competition, minimal regulation, lower taxation, and small government as the ultimate catalysts for individual freedom and personal and national prosperity.
2. Freedom of the individual, more personal responsibility and greater democratic accountability.
3. Sustainable, clean energy supply with an emphasis on energy security.
4. The importance of the family as the bedrock of society.
5. The sovereign integrity of the nation state, opposition to EU federalism and a renewed respect for true subsidiarity.
6. The overriding value of the transatlantic security relationship in a revitalised NATO, and support for young democracies across Europe.
7. Effectively controlled immigration and an end to abuse of asylum procedures
8. Efficient and modern public services and sensitivity to the needs of both rural and urban communities.
9. An end to waste and excessive bureaucracy and a commitment to greater transparency and probity in the EU institutions and use of EU funds.
10. Respect and equitable treatment for all EU countries, new and old, large and small.

If I’m honest, I see nothing in this Prague Declaration to disturb me or discourage me from supporting the move, apart from possibly the clauses about the family being the “bedrock of society” (which is a little dated, but poses no threat in and of itself unless abused for the sake of discrinimation against homosexuals and women) and opposition to EU federalism (which I see as little different from subnational federalism, just with a higher central authority). Somewhat unsurprisingly, I’m particularly fond of clauses (1), (2) and (9) – greater freedom and requirement of action for individuals, and smaller, less bureaucratic government. Spot on.

Other than the 15 MEPs provided by Law and Justice, there are a further 9 from the Czech Civic Democratic Party (Občanská demokratická strana, ODS), and one each from the Dutch Christian Union (ChristenUnie), Latvian National Independence Movement (Tēvzemei un Brīvībai/Latvijas Nacionālās Neatkarības Kustība, TB/LNNK), Hungarian Democratic Forum (Magyar Demokrata Fórum, MDF) and Belgian List Dedecker (Lijst Dedecker, LDD). There’s also one maverick MEP from the liberal-centrist Finnish Centre Party (Suomen Keskusta, Kesk.), the remainder of which has stayed in the ALDE bloc. By way of a little more background, the ODS models itself on the Polish Civic Platform party (the more moderate centre-right group in the Sejm), ChristenUnie is economically centre-left and socially conservative, including anti-drugs, anti-pornography, anti-gay, anti-euthanasia, anti-genetic-manipulation, and anti-abortion policy elements, TB/LNNK are Latvian nationalists (with outward-looking views not far removed from those of the BNP), the MDF are free-market liberal conservatives, and the LDD are a libertarian-conservative party that follow the brand of liberal conservatism espoused by Pim Fortuyn (called fortuynism in his honour).

In other words, something of a mixed bag really – some deeply unpleasant elements (ChristenUnie, the PiS and the TB/LNNK) along with some really rather good ones (ODS, MDF, LDD). Which one of these exactly wins out in the end to affect the overall policy position of the new faction has yet to be determined – though I suspect that 26 + 9 + 1 + 1 + 1 = 38 liberal-conservatives vs 15 + 1 + 1 = 17 nutters should tilt the balance towards the sensible end of the group. And ultimately it probably won’t even matter all that much within the grand scheme of EU policy-making. But it’s still interesting to see quite what a motley crew the Conservatives have had to drag together in an attempt to create an anti-federal centre-right grouping within the EU Parliament, and whether the mood within the various countries that are contributing to the new bloc will keep it in existence for very long. The bad election results of the PiS and some of the others suggests otherwise from where we currently stand…

Wat de andere politieke partijen in Nederland missen is het bedrijven van politricks. Pim Fortuyn was een goed voorbeeld, en in zijn kielzog – kunnen we wel stellen – is het thans Geert Wilders die met fingerspitzengefühl de meute weet te bewerken met zijn retoriek.

Het bewijs ligt er, en zo het er naar uit zal zien zal dat ook nog eens worden bevestigd bij de volgende verkiezingen.

Door telkens zijn politieke boodschap te herhalen in simpele bewoordingen krijgt het zijn weerklank bij de bevolking. De gevestigde partijen hebben dat kennelijk niet in de gaten en proberen met een cordon sanitair Wilders te isoleren van het publieke debat, maar juist dáárdoor weet Wilders hier handig gebruik van te maken door meteen een slachtofferrol aan te nemen en de underdog uit te hangen: “Ik ben weliswaar één van de grootste partijen, maar ik mag niet meedoen…”

Als de gevestigde partijen op de ingeslagen weg doorgaan dat zal er wellicht een tijd komen dat de rollen worden  omgedraaid: “Ik ben weliswaar één van de grootste partijen (misschien wel dé grootste partij) en nú bepaal ík wie er met de PVV een coalitie gaat vormen (als dat nog nodig is)”

De gevestigde partijen moeten een alternatief bieden door op volwassen wijze zou ik bijna zeggen, maar in iedder geval op reële wijze om te gaan met de problemen die Wilders’ partij signaleert en uitbuit om aan de macht te komen. Zolang er géén alternatieven zijn zal Wilders’ PVV victorie kraaien!

Så här dagen före Sveriges val till Europaparlamentet finns det all anledning att uppmärksamma valutgången i Nederländerna, där den kontroversielle Geert Wilders Frihetspartiet (PVV) blev näst största parti med cirka 15 procent av rösterna. Bara premiärminister Jan Peter Balkenendes Kristdemokratiskt upprop (CDA) blev större med omkring 20 procent.

Låt Geert Wilders visa vägen!

Det är  ingen överdrift att hävda att Geert Wilders är en av Europas mest kända politiker, detta till följd av hans kompromisslösa kritik av islam. Wilders har haft en plats i det nederländska parlamentet sedan 1998 och representerade först Folkpartiet för frihet och demokrati. 2004 presenterade han, tillsammans med partikollegan Gert-Jan Oplaat, en tiopunktsplan för en mer konservativ politik inom partiet omfattande bland annat strängare straff, utvisning av radikala imamer, nej till turkiskt medlemskap i Europeiska unionen (EU).

Gensvaret blev emellertid svagt, varför Wilders lämnade partiet för att 2006 bilda Frihetspartiet. Sedan den danska tidningen Jyllandsposten publicerat sina världsbekanta Muhammed-karikatyrer lade Wilders, som en solidaritetshandling, ut teckningarna på sin sajt vilket ledde till att han inom två dagar mottog fler än 40 mordhot. Geert Wilders lever sedan dess under ständigt statligt beskydd, eftersom man vet vad som kan hända: såväl den kontroversielle politikern Pim Fortuyn som filmaren Theo van Gogh har mördats av fanatiska promuslimer/muslimer.

I parlamentsvalet i september 2006 fick PVV 5,9 procent av rösterna och blev därmed Nederländernas tredje största oppositionsparti. Och enligt opinionsmätningar företagna i mars 2009 skulle Wilders parti bli Nederländernas största om det var val i dag. Det är tveklöst Wilders radikala kritik av islam som skapat denna popularitet. 2007 förde Wilders och hans parti fram förslaget att Koranen borde förbjudas i Nederländerna jämte Adolf Hitlers “Mein Kampf”. Geert Wilders menar att Koranen är en fascistisk skrift som uppmanar till hat och våld och att den därför inte hör hemma inom den nederländska rättsordningen. Wilders lägger fram sin syn på islam och Koranen i sin kortfilm “Fitna” (fitna är arabiska och kan betyda “prövning”, “frestelse” eller “det onda”).

2008 bjöds Geert Wilders in till det brittiska Överhuset för att visa “Fitna”, men sedan Lord Ahmed hotat med muslimska massdemonstrationer drogs inbjudan tillbaka. Wilders inbjöds visserligen en gång till, men då utfärdade det brittiska inrikesministeriet inreseförbud för Wilders som greps på Heathrows internationella flygplats i januari 2009 och deporterades tillbaka Nederländerna. Så fungerar den brittiska demokratin och friheten i dag!

Jag håller inte med Geert Wilders om att Koranen bör förbjudas, vare sig i Nederländerna eller någon annanstans. Inte heller anser jag att Hitlers “Mein Kampf”, eller för den delen Lenins eller Maos skrifter, bör bannlysas. För mig är det en självklarhet att människor fritt måste få tillgång till alla slags skrifter för att själva kunna bilda sig en uppfattning därom. Inte heller anser jag att vare sig Koreanen eller islam står för renodlad ondska – det finns visserligen passager i Koranen som uppmanar till våld och terror mot “otrogna”, men där finns också verser som talar om tolerans och barmhärtighet.

För att rätt förstå Geert Wilders och PVVs engagemang måste vi dock sätta oss in i den ohållbara situation som råder i Nederländerna, där antalet muslimer uppgår till en miljon av en befolkning på 16 miljoner. I Nederländerna, som troligen är Europas mest liberala och multikulturella land, har invandringspolitiken helt gått överstyr vilket medfört att landets muslimska kommunitet blivit en regelrätt stat i staten. Hatbudskap mot västerlandet predikas dagligen av otaliga radikala imamer och stödet för extremiströrelser av typ al-Qaida, Hizbollah och Hamas överflödar.

En scen från “Sveriges Gaza”, som Malmö ibland kallas. Fanatiska muslimer försöker stoppa en pro-israelisk demonstration.

Nederländerna är inte ensamma om denna situation. Läget är praktiskt taget likadant i Tyskland, Storbritannien och Frankrike där myndigheterna anser sig tvingade till betydande eftergifter för att inte riskera stöta sig med muslimerna. Situationen är på väg att bli densamma både i Danmark och Sveriges tredje största stad, Malmö (den senare går numera under den föga smickrande beteckningen “Sveriges Gaza”). Konstnären Lars Wilks, som framställt profeten Muhammed som rondellhund och därmed gjort bruk av vår grundlagsfästa yttrandefrihet, har ett pris på sitt huvud.

Det är förvisso sant att långt ifrån alla muslimer företräder en radikal typ av islam, men problemet är att det är extremisterna som bestämmer agendan och med långtgående hot tvingar sina fredliga trossyskon till underkastelse.

EU-valframgången för Geert Wilders Frihetsparti visar att åtminstone holländarna insett att västerlandets  värden om frihet, demokrati och tolerans hotas till sina grundvalar genom den muslimska massinvandringen. Det enda parti i Sverige som tar det islamistiska hotet på allvar är Sverigedemokraterna (SD).

Tveka därför inte om vilket parti Du skall rösta på i morgon söndagen den 7 juni. Låt Wilders visa vägen!

The following link (hat tip: HRCARI readers on Facebook) chronicles the travails of Europe (and in particular, Rotterdam, Netherlands), as it has witnessed unprecedanted mass immigration from Islamic countries. These new immigrants have not been well integrated into mainstream society, and in some cases, such as with Theo Van Gogh, has led to bloodshed. This report was published in the Italian newspaper, Il Foglio, and was translated into English on the Chiesa website.

The photo above is entitled “Muslim women in Rotterdam.” It is from an exhibition in 2008 by the Dutch photographers Ari Versluis and Ellie Uyttenbroek.

In the casbah of Rotterdam

by Giulio Meotti

In Feyenoord, veiled women can be seen everywhere, darting like a flash through the streets of the neighborhood. They avoid any sort of contact,  even eye contact, especially with men. Feyenoord is the size of a city, and there are seventy nationalities coexisting there. It is an area that lives on subsidies and residential construction, and it is here that it is most obvious that Holland – with all of its rules against discrimination and all of its moral indignation – is a completely segregated society. Rotterdam is new, having been bombed twice by the Luftwaffe during the second world war. Like Amsterdam, it is below sea level, but unlike the capital it does not enjoy an image of reckless abandon. In Rotterdam, it is the Arab shops selling halal food that dominate the cityscape, not the neon lights of the prostitutes. Everywhere are casbah-cafes, travel agencies offering flights to Rabat and Casablanca, posters expressing solidarity with Hamas, or offering affordable Dutch language lessons.

It is the second-largest city in the country, a poor city, but also the economic engine with its huge port, the most important in Europe. Most of the population are immigrants, and the city has the tallest and most imposing mosque in Europe. Sixty percent of the foreigners who arrive in Holland come here to live. The most striking thing when one arrives in the city by train are the enormous and fascinating mosques framed by the vibrant green, luxuriant, wooded, watery countryside, like an alien presence compared to the rest. They call it “Eurabia.” The Turkish Mevlana mosque is imposing. It has the tallest minarets in Europe, even higher than the stadium of the Feyenoord soccer team.

Many of the neighborhoods in Rotterdam are captive to the darkest, most violent form of Islamism. Pim Fortuyn’s house stands out like a pearl in a sea of chador and niqab. It is at number 11 Burgerplein, behind the train station. Every now and then someone comes to put flowers in front of the home of the professor who was murdered in Amsterdam on May 6, 2002. Someone else leaves a card: “In Holland everything is tolerated, except for the truth.” A millionaire named Chris Tummesen bought Pim Fortuyn’s house so that it would remain intact. The evening before his murder Pim was nervous,  and had said on television that a climate of demonization had been created against him and his ideas. And his fears came true, when he was shot in the head five times by Volkert van der Graaf, a militant of the animal rights left, scrawny, head shaved, eyes dark, dressed like an environmental purist in a handmade shirt, sandals, and goat’s wool socks, a strict vegetarian, “a guy impatient to change the world,” his friends say.

Please be sure to read it all. (the above was just an excerpt)

Tijdens een zonnige en eentonige treinreis — een dankbare kweekvijver voor dat soort dingen — schoot mij gisteren een idee voor een chestertoniaanse roman te binnen. Dat gebeurt me wel vaker, en meestal ontbreekt het me aan zin en tijd om het idee uit te werken. Bovendien: deze chestertoniaanse roman die ik voor mij zag bevatte geen nihilistisch, plotloos geneuzel en gezanik, dus enige kans op een lezerspubliek in het Nederlandse taalgebied lijkt me bij voorbaat uitgesloten. Dus ik kan mijn idee best verklappen. Ook heel chestertoniaans, trouwens: Orthodoxy van G.K. Chesterton begon immers ook met het verklappen van een onvolgroeid romanidee.

Mijn idee voor een chestertoniaanse roman kwam hier op neer: dat er een gigantisch wereldwijd complot blijkt te zijn tegen complotten. Machthebbers, multinationals, militaire inlichtingendiensten, esoterische sektes en religieuze leiders — allemaal zijn ze betrokken bij dit grootse complot. Iedere poging om een complot te smeden, wordt door hen direct en onverbiddelijk in de kiem gesmoord. Twee of drie mannen die ergens in de bergen van Georgië bij elkaar komen en op fluistertoon hun onvrede over Poetin kenbaar maken, worden onmiddellijk op hun mobieltje gebeld door deze verborgen wereldmacht. Of ze het even uit hun hoofd willen laten een complot te smeden. Hetzelfde overkomt Obama en Berlusconi, wanneer zij op de een of andere VN-top een onderonsje hebben. En op de plaats waar een vliegtuig zich in een wolkenkrabber heeft geboord, verschijnen mysterieuze agenten die moeten voorkomen dat andere mysterieuze agenten belastend bewijsmateriaal verduisteren.

Nou ja, de mogelijkheden zijn eindeloos. Ik wil niet beweren dat dit een goede roman zou zijn, maar het basisgegeven vind ik toch tamelijk hilarisch: dat al die wilde samenzweringstheorieën die op het internet rondzingen onjuist blijken te zijn dankzij de wildste samenzwering van allemaal, de samenzwering tegen samenzweringen.

Ik verklap dit idee omdat ik las dat een belachelijk hoog percentage van de Nederlandse bevolking gelooft in complottheorieën. Pim Fortuyn is vermoord door de JSF-lobby, Lady Di is vermoord door het Britse koningshuis, Kennedy is vermoord door de CIA en wij allemaal worden langzaam maar zeker vermoord door gsm-fabrikanten. Al deze samenzweringstheorieën zijn natuurlijk hartstikke waar. Het totale gebrek aan bewijs is bij dit soort verhaaltjes immers het meest krachtige bewijs.

Nee, trouwens, er is wel bewijs… Dat van die gsm-fabrikanten moet wel waar zijn, want de resultaten van dit onderzoek tonen aan dat de complete Nederlandse bevolking volslagen krankjorum geworden is door de straling van mobiele telefoons. Ik wil hier niet beweren dat de complottheoretici ongelijk hebben als zij beweren dat de Mossad achter de aanslagen van 11 september zit of dat er opzettelijk impotent makende stoffen in vliegtuigbrandstoffen wordt gestopt — zoals ik al zei kan het tegendeel toch niet bewezen worden, en voor deze dwazen is dat al voldoende bewijs. Ik wil vooral beweren dat het geestelijk ongezond is om je überhaupt met dit soort theorieën bezig te houden.

Ze zuigen je namelijk mee in een neerwaartse spiraal van paranoia, wantrouwen en cynisme, naar een troosteloos universum dat geregeerd wordt door blinde destructieve krachten. Totdat je uiteindelijk krankzinnig of zelfs schopenhaueriaan bent, het summum van geestelijke onfrisheid — hoewel je er best de Libris Literatuurprijs mee kunt winnen. (Schopenhauer, voor degenen die het geluk hebben hem niet te kennen, was een 19e-eeuwse filosoof die gruwelijk overschat werd, op de eerste plaats door Schopenhauer zelf.) Als je dan toch een hobby zoekt, ga liever kantklossen, aquarellen schilderen, een moestuin onderhouden, vogels tellen… Alles beter dan je in samenzweringstheorieën verdiepen.

De basale psychologie van deze geestelijke dwaling is ook al door Chesterton beschreven, in het al genoemde meesterwerk Orthodoxy. (Mijn weggegeven verhaalidee is in feite dus zelfs meervoudig chestertoniaans.) Een gek heeft niet zijn verstand verloren, luidt een bekende uitspraak uit dit boek, maar heeft juist alles verloren behalve zijn verstand. Waanzin heeft een sterk rationele kant — in het genoemde onderzoek blijkt niet voor niets dat hoogopgeleiden zeker zo vatbaar zijn voor samenzweringstheorieën. Langs strikt rationele lijnen is het ongelijk van de waanzinnige dus niet te bewijzen.

“Nevertheless he is wrong.  But if we attempt to trace his error in exact terms, we shall not find it quite so easy as we had supposed. Perhaps the nearest we can get to expressing it is to say this: that his mind moves in a perfect but narrow circle.  A small circle is quite as infinite as a large circle; but, though it is quite as infinite, it is not so large.  In the same way the insane explanation is quite as complete as the sane one, but it is not so large. A bullet is quite as round as the world, but it is not the world. (…) we may say that the strongest and most unmistakable mark of madness is this combination between a logical completeness and a spiritual contraction.  The lunatic’s theory explains a large number of things, but it does not explain them in a large way.” (uit: G.K. Chesterton, Orthodoxy, hoofdstuk 2)

Nu had Chesterton het nog over individuele gekken. Een eeuw nadat hij dit schreef, blijkt ruwweg driekwart van de Nederlandse bevolking alles verloren te hebben, behalve haar verstand. Wat wij verloren hebben, is de notie dat de wereld meer is dan een onguur krachtenveld waarin alles draait om wil tot macht. Wat wij verloren hebben is een nuchtere omgang met datgene waar we geen grip op hebben. Wat wij verloren hebben, kortom, is vertrouwen. Naïef? Natuurlijk! En wat een genade is die naïviteit… De frisse bries die het vertrouwen is, kan alle wolken van duistere vermoedens verdrijven.

O país chama-se oficialmente Reino dos Países Baixos, mais é mais conhecido em muitas nações como Holanda , nome de uma de suas províncias. Inteiramente formada por planícies , a nação tem quase metade do território abaixo do nível do oceano. Um complexo sistema de diques e barragens vem sendo construído há séculos , com o objetivo de ampliar a superfície acima das águas do mar do Norte. O principal porto holandês , Roterdã, é um dos mais movimentados do mundo. Altamente industrializada , a Holanda apresenta entre 1995 e 2000 índices de crescimento superiores aos da média da União Européia (UE). Mais de 150 canais cruzam Amsterdã , a capital , que recebe anualmente milhões de turistas. O país é conhecido por sua postura liberal em questões de comportamento.

—————————————————————————————————————————————————————————————————————

English version

The country is officially called the Kingdom of the Netherlands, more is better known in many countries such as Holland, the name of one of its provinces. Entirely made up of plains, the country has almost half the country below sea level. A complex system of dikes and dams has been built for centuries, with the aim of expanding the area above the waters of the North Sea. The main Dutch port, Rotterdam is one of the busiest in the world. Highly industrialized, the Netherlands introduced between 1995 and 2000 growth rates above the average of the European Union (EU). Over 150 channels intersect Amsterdam, the capital, which receives millions of tourists annually. The country is known for his liberal stance on issues of behavior.

FATOS RECENTES ( 2000 – … )

Dias antes das eleições de 2002 , Pim Fortuyn , líder do recém-criado partido de extrema direita Lista Pim Fortuyn (LPF) , é morto a tiros. O Apelo Cristão – Democrata (CDA) , partido mais votado , forma governo com a LPF e o Partido Popular por Liberdade e Democracia/ Liberal da Holanda (VVD) , tendo Jan Pieter Balkenende (CDA) como primeiro-ministro. Em outubro , divergências internas na LPF causam o colapso do governo.

Intolerância

O assassinato de Pim Fortuyn é sinal de que a integração das comunidades estrangeiras na sociedade holandesa não é tão harmoniosa .Em 2004 , o cineasta Teo van Gogh , que dirigira um documentário sobre a opressão feminina nas sociedades islâmicas , é morto por um radical muçulmano. Desde então, o governo holandês passa a enrijecer as políticas de imigração e a repressão ao terrorismo. A ministra de Imigração, Rita Verkonk, conhecida como “dama de ferro”, introduz exames de língua e cultura holandesas para imigrantes que desejam permanecer no país e expulsa clérigos mulçumanos acusados de terrosrismo . Sob sua gestão, cresce o número de imigrantes ilegais deportados.

Deportação

Nas eleições de 2003, o CDA conquista 28,6% dos votos . Balkenende forma governo de coalizão entre CDA, VVD e os Democratas 66 (D66). Em 2004 , a Segunda Câmara ( Parlamento) aprova lei que permite a deportação de 26 mil estrangeiros em busca de asilo.

União Européia

Em junho de 2005 , 61,6%  dos eleitores holandeses rejeitam o projeto de Constituição  da UE em referendo. Três dias antes , 54,8% dos franceses já haviam dito não. Os resultados geram crise , pois , para entrar em vigor , a Constituição deveria ser aprovada por todos os países-membros. Em 2007 , o primeiro-ministro anuncia que o Tratado de Lisboa – nova carta da UE – seria aprovada no fim de 2008 pelo Parlamento  , para evitar novo referendo.

Crise Política

Em junho de 2006, o D66 deixa a coalizão e provoca a dissolução do governo. Nas eleições parlamentares antecipadas para novembro , o CDA conquista 41 das 150 cadeiras. Em fevereiro de 2007 , é anunciada a nova coalizão governista , que , além do CDA , conta com o PvdA e a União Cristã (CU).

Eutanásia

A Câmara dos Deputados aprova uma lei , em fevereiro de 2008 , que permite a eutanásia voluntária e a morte assistida nos casos de doentes terminais e doenças sem curas . Em abril , fracassam os planos de compra da Alitalia pela companhia franco-holandesa Air France-KLM , por causa da oposição dos sindicatos às demissões.

Radovan Karadzic

Em julho , o ex-líder sérvio da Bósnia  , Radovan Karadzic , comparece pela primeira vez no Tribunal Penal Internacional para a ex-Iugoslávia , na cidade de Haia. Ele é acusado  de genocídio e crimes contra a humanidade durante a Guerra da Bósnia (1992-1995) . No mesmo mês , o país começa a vender etanol brasileiro.

Crise Econômica

Em outubro , o governo anuncia a injeção de 10 bilhões de euros no maior banco do país , o ING , que prevê prejuízo de 500 milhões de euros por causa da crise. No mesmo mês, Ahmed Aboutaleb , um holandês de origem marroquina , se torna o primeiro político de origem estrangeira a assumir a prefeitura de Roterdã. Os partidos conservadores protestam.

mais informações:https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/nl.html

Geert Wilders arbeitet daran, in hinsicht auf Gemeinderats-Wahlen im Jahr 2010 in diversen Städten lokale Partei-Abteilungen zu gründen, darunter in Rotterdam.

Zur Erinnerung: das war die Stadt in der der später ermordete Pim Fortuyn mit der Partei Leefbaar Rotterdam am 6. März 2002 34,7 Prozent der Stimmen eroberte, mit 17 von 45 Sitzen die größte Partei im Rotterdamer Gemeinderat wurde und damit einen sensationellen Erfolg feierte. Leefbaar Rotterdam musste dann erleben, wie einigen der Abgeordneten sich abspalteten und die Zahl der Sitze ging auf 11 zurück, bei den Wahlen 2006 wurden es wiederum 14 – die zuvor als größte Gemeinderatspartei geschlagene PvdA holte sich die Spitzenposition zurück.

Geert Wilders muss in Leefbar Rotterdam den größten Konkurrenten sehen. Denn die “kümmern” sich ja bereits um das Hauptthema von Geert Wilders – die Problematik rund um die Einwanderung in die Maasstadt. Nicht so sehr ideologisch-antiislamatisch wie Geert Wilders, aber eben doch. Jetzt hat Geert Wilders erst mal einen Stein ins Wasser geworfen. “Menschen fühlen sich nicht mehr wohl in ihrer Stadt”, steht im Algemeen Dagblad zu lesen, und ja, da habe er eine Lösung. In jeder Strasse, in jedem Stadtteil dürften nur noch 50 Prozent Einwanderer leben. Wie er das bewerkstelligen will, weiss er noch nicht. Immerhin: “Wir sind nicht für Deporatationen.”