Piosenka ta była wykonywana w Kabarecie “Dudek” przez Jana Kobuszewskiego. Polujcie na powtórkę w telewizji, bo warto

***

Zwykły Jan Kowalski – postać z brzegu pierwsza:
Prochu nie wymyślę, nie napiszę wiersza,
Talentem nie byłem, nie trafiałem w sedno,
Ale jeszcze w szkole potrafiłem jedno:

Zrobić małpę!
Zrobić osła!
Zrobić świnię!
Właśnie tak!

Umiejętność ta latami we mnie rosła
I naprawdę potrafiłem tylko to jedynie:
Robić małpę, robić osła, robić świnię
- to bezbłędnie potrafiłem; więcej – nic.

Dziewczynę spotkałem w którejś życia wiośnie,
Zapytałem, czy chce – i dziś mi troje rośnie,
I jest nawet miło i przyjemnie w sumie,
I cieszą się dzieci, kiedy tatuś umie

Zrobić małpę!
Zrobić osła!
Zrobić świnię!
Czemu nie?

Znów powaga taty w oczach dzieci wzrosła
I są miłe, grzeczne, byle tylko im jedynie
Robić małpę, robić osła, robić świnię
- w końcu dziecko wie dokładnie, czego chce!

W pracy – e, tak sobie… (pracuję dla chleba),
Ale szef mnie ceni – za to, że, gdy trzeba,
Każdą rzecz potrafię zamknąć w ładnym zdaniu
I, gdy kogoś wskaże, umiem na zebraniu

Zrobić małpę!
Zrobić świnię!
Zrobić osła!
Faktom wbrew!

Umiejętność ta latami we mnie rosła…
O co chodzi? – nie wiem! Przecież w końcu mam jedynie
Robić małpę, robić osła, robić świnię
I nie wnikać – od myślenia jest mój szef!

Dostałem mieszkanie i metrów mam więcej;
Gdy się rano golę, gdy mam brzytwę w ręce,
Przyglądam się sobie w lustrzanym odbiciu
I myślę, co jeszcze mogę zrobić w życiu…

Zrobić małpę?
Zrobić osła?
Zrobić świnię?
Coś w tym jest…

Czy to ja naprawdę jestem temu winien?
Która maska się najbardziej z moją twarzą zrosła?
Może małpy?
Może świni?
Raczej osła…
Czasem sam już człowiek nie wie, kim się stał…

Wczoraj były urodzinki naszej Ayame! Jejciu, jak ja chciałam, żeby dobrze ten dzień przeżyła. Ale niestety, wpływu na to nie miałam nawet na komputerze, poniewaz od 15:00 do 20:00 po prostu mnie nie było. Pojechałam na basen i do kina na “New Moon”. Swoją drogą niezły film, ale kilka scenek wycieli, a kilka beznadziejnie przerobili. Kilka razy się zaśmiałam, ale miałam nie za fajne miejsce i oczy mnie bolą xD Ach, no właśnie. Wczoraj i MeiQ miało swoją rocznicę. Mam nadzieję, że nasza Alex wytrzyma z tym “pupilkiem” jeszcze długo i będzie go pięlegnować, tak jak teraz ^^

Prócz tego z nowości powiem wam jeszcze, że anime mi się nie podoba xD Wolę oglądać dramy i JMovie… Ale przejdźmy do notki.

Przekład jest z angielskiego, więc nie wiem, czy jest dobrze. Coś mi się zdaje, że nie. O rajusiu, jak ja to dawno zaczęłam tłumaczyć, a dopiero dziś skończyłam. Tłumaczenie to fajna sprawa, ale piosenki to nie dla mnie. Wychodzi bezsensownie ^^

Kuroi Torikago:

Kono unmei ni wa sakaraenai
Konmei suru nou ga kishimu

Ten to jikan ni wa te mukaenai
Moujuu suru
Ryoute no
Ito ga shime tsukeru
Nuwareta me wo
Akete

Mienai kabe wo kowashite!
Kikai no shikou demo
Yume wo mushibamu
Kurai kako kowai mirai
Ima wo shibaru kotoba wo hansuu suru riyuu
Genkai wo shiru no wa
Kuroi torikago no naka

Haku koe
Kesarete mo

Mienai mono wo shinjite!
Furueru ude demo
Mamori nukitai
Itoshii dareka wo
Ima wo susumu omoi no tadoritsuku basho
Kibou wo miru no wa
Kuroi semai sekai de mo

Nijimu mazenda no

Hitomi wo akete

Czarna Klatka:

Nie mogę pokonać mojego przeznaczenia
Moja głowa jest zakłopotana

Nie mogę sprzeciwić się czasowi i niebu
Ślepe posłuszeństwo
Obie dłonie zaciśnięte nicią
Otwieram swoje oczy i zaszywam je
Niszczę niewidzialne ściany
Nawet z mechanicznymi myślami
Twoje marzenia są zrujnowane
Powód, dla którego rozmyślasz nad ciemną przeszłością
Droga słów:
związują cię do podarunku,
“Aby wiedzieć, gdzie jest limit”
To jest być w czarnej klatce dla ptaków

Nawet jeśli ten głos…
Uwolni się…

Wierzyć w rzeczy, których nie możesz zobaczyć!
Z drżącymi ramionami
Chcę bronić
Kogoś dla mnie drogiego
Miejsce moich myśli to walka
Kiedy oni ruszą przez podarunek
Aby widzieć nadzieje i życzenie
Nawet przez mały, czarny świat

Otwieram moje załzawione,

gniewne oczy.

POBIERZ

Genialni, a zapomniani. Wyjątkowi, a jednak nieodkryci. Dla wielu słowo “manitou” kojarzy się co najwyżej z amortyzatorami rowerowymi lub jakimś zespołem metalowym. W moim przypadku jest inaczej.

Słyszałem ich wielokrotnie. Charakterystyczne dźwięki gitar przewijały się często i w wielu miejscach, byli obecni w lokalnych rozgłośniach radiowych, można było nawet zobaczyć ich grających w telewizji. To były chyba dość dobre czasy dla oryginalnych twórców.

Wreszcie konkret: to zespół Manitou. Chyba pierwszy utwór, który od początku z nimi kojarzyłem: “Mrok”. Charakterystyczne brzmienie, ten styl… Potem – wyszukiwanie wszelkich śladów, nagrywanie fragmentów usłyszanych w radiu na kasety. Szaleństwo. Wreszcie kupiona pierwsza kaseta: “Nie daj się życiu”. Pozostała ulubioną na długie lata, często do niej wracałem. Przestałem dopiero wtedy, gdy magnetofon przestał spełniać należycie swoją funkcję.

Zaczęli grać razem w 1992 roku i od razu zdobyli szerokie uznanie. Byli wyjątkowi, wyznaczali nową jakość we współczesnej polskiej muzyce religijnej. Andrzej Paśkiewicz i Piotr Smolik od początku stanowili trzon grupy i to nie zmieniło się przez cały czas trwania zespołu, choć pozostały skład ulegał przeobrażeniom. Wspomnianą płytę (i kasetę) wydali już w roku 1995 – kariera przebiegała więc bardzo dynamicznie.

Kolejne lata – koncerty, sukcesy, dwie kolejne płyty… I powoli o zespole słychać było coraz mniej. Podobno dobre czasy się skończyły. Być może ludzie przestali dostrzegać ambitnych artystów – górę zaczął brać rynek muzyki “pop”. Wiadomo – artysta też człowiek – jeść musi. Muzycy odchodzili stopniowo od treści stricte religijnych na rzecz poezji bardziej różnorodnej, głównie świeckich autorów (choć teksty pióra ks. Twardowskiego nadal się pojawiały), by w końcu zarzucić wspólne koncertowanie i zakończyć działalność zespołu. Nowe nagrania się nie pojawiały. Coraz rzadziej było też słychać w rozgłośniach te starsze, kultowe już. Pamiętam ten smutek w sercu, kiedy jedyne informacje o Manitou, to te, że zespół już nie będzie grał.

Andrzej Paśkiewicz w tym czasie aktywności muzycznej nie zarzucił. Od początku prowadził działalność pedagogiczną, uczył (i chyba nadal uczy) w szkole muzycznej w Łańcucie. Trzeba bowiem zaznaczyć, że ten utalentowany muzyk ukończył Wydział Gitary Akademii Muzycznej w Krakowie. Wielokrotnie koncertował z zespołem Justyny Steczkowskiej (również pochodzącej z Rzeszowa), był również zaangażowany w projektach jej brata Pawła, gościnnie występował też w wielu innych projektach, także teatralnych.

Ostatnio, nieśmiało dość, pojawiają się głosy, że Manitou znów jest w formie. Tu koncert, tam koncert. Mam nadzieję jeszcze nie raz o nich usłyszeć, a może i zobaczyć na żywo. Liczę na powrót w wielkim stylu.

Piosenka patriotyczna:

Po części pierwszej i drugiej (Special edition), BentTV publikuje trzecią: Star Wars Gangsta Rap: Chronicles

via Underwire

Apteka, Synteza z 1987 roku (klip powstał w 1995):

Gołębiorze

Wikipedia mówi sztywno: “95 tez Marcina Lutra to dokument ogłoszony przez Lutra w dniu 31 października 1517 roku w Wittenberdze“. Ja jednak nazywam tezy – pieśnią. Dlaczego?

Handel odpustami, od dawna praktykowany, opierał się głównie na założeniu, że Chrystus i święci podczas swego życia na ziemi zrobili więcej dobrego, niż było im potrzeba do zbawienia. Nadmiar mógł zatem służyć innym do otrzymania życia wiecznego, a papież miał władzę udzielania łaski ze skarbca świętych. Ponieważ odpust otrzymywało się za pieniądze, więc tak uzyskane odpuszczenie kar za grzechy dalekie było od uczucia prawdziwej pokuty i żalu.

Legenda głosi, że pewien szlachcic kupił od Tetzla odpust darujący mu karę za grzech wyrządzenia krzywdy fizycznej i rabunku. Kiedy uzyskał odpust, pobił go i zrabował zawartość jego sakiewki.

Wśród sprzedawców odpustów wyróżniał się dominikanin Tetzel, który w szczególnie jarmarczny sposób sprzedawał listy odpustowe. Głosił, że czerwony krzyż odpustowy z herbem papieża więcej znaczy niż krzyż Golgoty, że pokuta i żal za grzechy są niepotrzebne tym, którzy kupili listy odpustowe: “Skoro pieniądz w szkatule zadzwoni, duszę z czyśćca do nieba wygoni”.

O czym zaś mówiły tezy Marcina Lutra?

• Teza 1: Gdy Pan i Mistrz nasz Jezus Chrystus rzecze: “pokutujcie”, to chce, aby całe życie wiernych było nieustanną pokutą.
• Teza 36: Każdy chrześcijanin, który za grzechy żałuje prawdziwie, ma i bez listu odpustowego zupełne odpuszczenie kary i winy.
• Teza 43: Należy pouczać chrześcijan, że ten, kto daje ubogiemu albo wspiera potrzebującego, lepiej czyni, niż gdyby kupował odpusty.
• Teza 45: Należy pouczyć chrześcijan , iż ten, co widzi ubogiego i mimo to kupuje odpust, ten nie odpust papieża nabywa, ale gniew boży ściąga na siebie.
• Teza 46: Należy pouczyć chrześcijan, iż oni, gdy nie są zbyt bogaci, powinni zatrzymać to co potrzebne dla ich domu, a nie wyrzucać na próżno na odpusty (…).
• Teza 62: Istotny, prawdziwy skarb kościoła to święta ewangelia chwały i łaski Bożej.
• Teza 82 : Dlaczego jednak papież nie uwalnia wszystkich dusz z czyśćca z przyczyny najświętszej miłości i najwyższej potrzeby dusz, co byłoby rzeczą najsprawiedliwszą , gdy tymczasem nieskończoną ilość dusz uwolnił (on) dla podłej monety, złożonej na budowę bazyliki – a więc rzeczy małej wagi.
• Teza 86 : Dlaczego również nie buduje papież bazyliki św. Piotra raczej za własne niż za pieniądze biednych chrześcijan, wszakże jego majątek jest znaczniejszy od dóbr jakiegokolwiek bogatego Krassusa.

Czy to początek reformacji?

Raczej nie! Od Lutra się nie zaczęło i na Lutrze się nie skończyło… ale mnich z Wittenbergi, jego tezy i nauka o usprawiedliwieniu z wiary na zawsze pozostaną ważne.

• 95 tez Marcina Lutra
• Tezy Heidelberskie [patrz: Debata Heidelberska!]
• Życie i główne nauki Marcina Lutra
• Historia Kościoła Chrześcijańskiego

Pieśń o “pieśniarzu”

Na zakończenie, chciałbym pozostawić Was z przedrukiem notki, którą znalazłem na blogu ”Róbmy swoje!“. Trudno byłoby dziś o lepsze i prostsze podsumowanie:

Upłynęły już 492 lata od daty umownego początku Reformacji. Postanowiłem uczcić tę rocznicę mało chyba znaną piosenką Jacka Kaczmarskiego, w genialny sposób zilustrowaną przez kogoś scenami z filmu Erica Tilla.

Przy całym szacunku dla artysty, jego talentu i niezależności, należy jednak poprzedzić tekst czymś w rodzaju sprostowania. Otóż nauka chrześcijaństwa to nie tylko “bezmiar winy i kary surowość“. Nie sposób właściwie jej zrozumieć bez prawdy, na którą kładł nacisk Luter, a którą dziś akceptują w zasadzie wszystkie Kościoły: mianowicie, że od ludzkiej grzeszności silniejsza jest Boża łaska, która przez wiarę odpuszcza winy każdemu, kto przyjmie Chrystusa. Zrozumiał to chyba i sam poeta, który na łożu śmierci zdecydował się przyjąć chrzest.

Jacek Kaczmarski
Marcin Luter

W zamku Wartburg, na stromym urwisku
(Te niemieckie przepaście i szczyty…),
Wbrew mej woli, a gwoli ucisku
Wyniesiony pod Boskie błękity,
Pismo Święte z wszechwładnej łaciny
Na swój własny język przekładam:
Ożywają po wiekach
Dawne cuda i czyny,
Matką – Ewa znów, ojcem – znów Adam.

Bliźnim jest mi tragiczny Abraham,
Gdy poświęcić ma syna w ofierze;
Widzę ogień na Sodomy dachach,
Gdzie zwęglają się grzeszni w niewierze.
Bezmiar winy i kary surowość
Brzmią prawdziwie w mym szorstkim języku,
Na początku jest Słowo
I okrutnie brzmi Słowo,
Ale spójrz wokół siebie, krytyku!

Grzechy Rzym za gotówkę odpuszcza,
Lecz w wojennej się nurza rozkoszy,
Papież w zbroi, w ubóstwie tkwi tłuszcza,
Z której groszy katedry się wznosi,
W nawach katedr transakcje wszeteczne,
Ksiądz spowiednik rozgrzesza za bilon…
Tak jest, było i będzie,
Zło i dobro jest wieczne,
Lecz nie może być wieczny Babilon!

Z tym więc walczę ja, mnich augustianin.
Moralności teolog – to przytyk,
Bo w stolicy wołają: poganin!
Reformator! Heretyk! Polityk!
Tak, papieską ja bullę spaliłem,
Lecz szukajcie miast, które on spalił!
Ja na wrotach kościelnych
Tezy swoje przybiłem,
On mnie wyklął, a mnisi śpiewali.

Słowa palą, więc pali się słowa,
Nikt o treści popiołów nie pyta…
Ale moja ze Stwórcą rozmowa
Jak Syn Jego – do drzewa przybita!
Niech się gorszy prałacia elita,
Niech się w mękach świat tworzy od nowa!
Lecz niech czyta, kto umie,
Niech nauczy się czytać!
Niech powraca – do Słowa!

Upłynęły już 492 lata od daty umownego początku Reformacji. Postanowiłem uczcić tę rocznicę mało chyba znaną piosenką Jacka Kaczmarskiego, w genialny sposób zilustrowaną przez kogoś scenami z filmu Erica Tilla.

Przy całym szacunku dla artysty, jego talentu i niezależności, należy jednak poprzedzić tekst czymś w rodzaju sprostowania. Otóż nauka chrześcijaństwa to nie tylko “bezmiar winy i kary surowość“. Nie sposób właściwie jej zrozumieć bez prawdy, na którą kładł nacisk Luter, a którą dziś akceptują w zasadzie wszystkie Kościoły: mianowicie, że od ludzkiej grzeszności silniejsza jest Boża łaska, która przez wiarę odpuszcza winy każdemu, kto przyjmie Chrystusa. Zrozumiał to chyba i sam poeta, który na łożu śmierci zdecydował się przyjąć chrzest.

***

W zamku Wartburg, na stromym urwisku
(Te niemieckie przepaście i szczyty…),
Wbrew mej woli, a gwoli ucisku
Wyniesiony pod Boskie błękity,
Pismo Święte z wszechwładnej łaciny
Na swój własny język przekładam:
Ożywają po wiekach
Dawne cuda i czyny,
Matką – Ewa znów, ojcem – znów Adam.

Bliźnim jest mi tragiczny Abraham,
Gdy poświęcić ma syna w ofierze;
Widzę ogień na Sodomy dachach,
Gdzie zwęglają się grzeszni w niewierze.
Bezmiar winy i kary surowość
Brzmią prawdziwie w mym szorstkim języku,
Na początku jest Słowo
I okrutnie brzmi Słowo,
Ale spójrz wokół siebie, krytyku!

Grzechy Rzym za gotówkę odpuszcza,
Lecz w wojennej się nurza rozkoszy,
Papież w zbroi, w ubóstwie tkwi tłuszcza,
Z której groszy katedry się wznosi,
W nawach katedr transakcje wszeteczne,
Ksiądz spowiednik rozgrzesza za bilon…
Tak jest, było i będzie,
Zło i dobro jest wieczne,
Lecz nie może być wieczny Babilon!

Z tym więc walczę ja, mnich augustianin.
Moralności teolog – to przytyk,
Bo w stolicy wołają: poganin!
Reformator! Heretyk! Polityk!
Tak, papieską ja bullę spaliłem,
Lecz szukajcie miast, które on spalił!
Ja na wrotach kościelnych
Tezy swoje przybiłem,
On mnie wyklął, a mnisi śpiewali.

Słowa palą, więc pali się słowa,
Nikt o treści popiołów nie pyta…
Ale moja ze Stwórcą rozmowa
Jak Syn Jego – do drzewa przybita!
Niech się gorszy prałacia elita,
Niech się w mękach świat tworzy od nowa!
Lecz niech czyta, kto umie,
Niech nauczy się czytać!
Niech powraca – do Słowa!

Oll raight, oto Adriano Calentano w Prisencolinensinainciusol.

Brzmi z angielska, ale w rzeczywistości to czystej próby dadaistyczny bełkot.

‘Chap-Hop History’ by Mr.B The Gentleman Rhymer

Banjolele, to połączenie banjo (pudło rezonansowe) i ukulele (gryf) z jego niewielką skalą i strojem.

(źródło)

Nie wiem, o co Ci chodziło. Ale się zastanów.

W moim małym mieście żyją mali ludzie,
Co myśli maja małe i szyk,
Ich portfele skażone anoreksją
Nie mieszczą płatniczych kart…
Nie to, co ja!
Usta rozciągam do wielkich słów -
Tak, to ja
I mój tyłek w business class!

W moim małym mieście żyją ślepi ludzie,
Bo zwykłość zabiła im wzrok,
Ich marzenia – dotrwać do wypłaty
I dzieci wyprawić do szkół…
Nie to, co ja!
Konta naciągam do wielkich sum -
Tak, to ja
I mój kawior z Chateaubriand!

Po trupach do celu!
Z dresmena skok w wielki świat!
Armani, Versace
I nawyk mycia co wieczór nóg!
Mercedes z sygnetem
- komórkę wyłączać już w foyer -
Bankiety! Kotlety!
Białym skarpetkom stop!

W moim małym mieście żyją śmieszni ludzie,
co cieszą się z własnych M-3,
Ich dążenia – kupić Fiata Uno
I spłacać go do kresu dni…
Nie to, co ja!
Na ścianach Kossak i jakiś akt -
Tak, to ja!
Sracz i bidet vis a vis!

Po trupach do celu…

W moim małym mieście żyją smutni ludzie,
co płaczą w Zaduszny Dzień,
W ich kieszeniach dłonie z odciskami,
a w oczach nadziei brak…
Nie to, co ja!
Wybraniec bogów, heros, mistrz -
Tak, to ja!
Wizytówkę mogę dać!

Po trupach do celu!
Z dresmena skok w wielki świat!
Armani, Versace
I nawyk mycia co wieczór nóg!
Mercedes z sygnetem
- komórkę wyłączać już w foyer -
Kotlety! …o rety,
Ostra niedrożność żył…

Zobacz więcej zdjęć (6)

No i stało się. Zaczęły się dziać rzeczy nie mieszczące się w głowach. Nie mieszczące się normalnym ludziom, rzecz jasna. Autor naruszył prawa autorskie do własnego utworu…

Pomijając kwestię, czy to pomyłka, czy nie, czy prawnicy WM w końcu wyjaśnią sprawę (jak dotąd się nie udało…), warto zauważyć dysproporcję: drobni “piraci”, pobierający utwory z sieci są przestępcami, powodują gigantyczne straty i powinni płacić wielotysięczne odszkodowania; wytwórnia sprzedająca utwory, do których nie posiada praw i zbijająca na tym kolosalne pieniądze (patrząc ogólnie, bo trudno sugerować, żeby sama wspomniana w artykule piosenka pozwoliła zarobić miliony) — “wyjaśni” sprawę. Albo i nie. W końcu ma dobrych prawników. Stać ją.

Nie od dziś wiadomo, że duzi są bezkarni, że kto ma kasę, ten jest “równiejszy“. Koncerny nie muszą respektować prawa, nawet pomimo, że same mocno za tym prawem lobbują.

Swoją drogą, właśnie dzięki takiemu układowi prawo stało się swoją karykaturą – nie służy już ochronie porządku, nie służy słusznej sprawie, ale tworzy nowy porządek, często przewrotny. Służy konkretnym interesom konkretnych ludzi, którzy je tworzą.

A im chodzi przede wszystkim o kasę.

Twórcom też często chodzi o kasę. Tylko, albo przede wszystkim. Ale czas i tak weryfikuje ich wartość (jako muzyków, na przykład, albo filmowców, pisarzy…). I osobiście tu przede wszystkim widzę rolę praw autorskich — aby po latach jasne było, że dany utwór wyszedł spod ręki tego właśnie kompozytora, czy pisarza i to jemu należy się pamięć z tego tytułu. I, oczywiście, aby to właśnie ten artysta, nikt inny, na swoim dziele zarabiał. A wspomniany przypadek dowodzi, że w rzeczywistości daleko do realizacji tego celu.

Zupełnie osobnym zagadnieniem jest: “jak długo?” i “w jakim zakresie?” powinien zarabiać artysta. Jednak obecnie, kiedy wolność autorów w dysponowaniu własnym dziełem jest w ogóle znikoma, mówienie o tak zaawansowanych aspektach wykorzystania tej wolności jest bezprzedmiotowe.

Sytuacja ta nasuwa pytanie o cel istnienia systemu ochrony praw autorskich. Odnoszę wrażenie, że powoli zaczyna on zjadać sam siebie. Tak chyba jest z każdym organizmem, który jest zbyt pazerny. Zaczyna żyć tylko dla siebie. I nagle okazuje się, że nie jest już ważne, po co powstał.

Nie chodzi już o twórczość. Nie chodzi już o sprawiedliwość. Ani o prawo. Jaka jest więc motywacja do jego przestrzegania dla zwykłego człowieka?

Prawa autorskie powinny służyć autorom, tylko i wyłącznie. Prawda?

W jakikolwiek sposób i z jakiegokolwiek powodu tu trafiłaś/eś – dziękuję Ci za to. Jest mi bardzo miło gościć Cię na blogu noszącym roboczy tytuł Muzyka na lekcji, będącym jednocześnie internetową wersją moje pracy dyplomowej, zatytułowanej Utwór muzyczny jako środek dydaktyczny na lekcji języka polskiego w gimnazjum, jaką “popełniłem” na przestrzeni od stycznia do maja 2009 roku, a która dokładnie 30 czerwca 2009 roku została obroniona na ocenę bardzo dobrą, uzyskując również taką samą notę od recenzenta.

Jeśli interesuje Cię metodyka nauczania języka polskiego, chcesz – jako nauczyciel – wzbogacić swoją lekcję poprzez użycie na niej utworu muzycznego lub po prostu poczytać na ten temat – trafiłaś/eś wręcz idealnie! W pracy swojej zająłem się właśnie tematem zastosowania muzyki na lekcjach języka polskiego, których głównym wątkiem miałyby być rozmowy oscylujące w kręgu literacko-kulturowym.

Dla ułatwienia poruszania się po blogu i czytania go, podzieliłem go tak jak swoją pracę. Kolejne działy, będące tak naprawdę następstwem kolejnych rozważań, mają uprościć czytelnikowi (czyli właśnie Tobie) odnalezienie jedynie interesujących go najbardziej treści lub lekką lekturę całości (co oczywiście polecam).

1) Wstęp, a więc krótkie wprowadzenie do tematu oraz główne powody, dla których podjąłem się opracowana go.

2) Rozdział 1: Środki dydaktyczne a utwór muzyczny, czyli próba odnalezienia miejsca utworu muzycznego wśród istniejących już klasyfikacji środków dydaktyczny.

3) Rozdział 2: Miejsce utworu muzycznego w wybranych programach nauczania języka polskiego, który jest jednocześnie szybkim przeglądem pięciu wyselekcjonowanych programów dydaktycznych (z gimnazjum), wyliczeniem lekcji z wykorzystaniem muzyki oraz próbą uzupełnienia zajęć o ten środek dydaktyczny.

4) Rozdział 3: Plusy stosowania muzyki na lekcji języka polskiego, czyli krótkie, acz treściwe wyliczenie korzyści, jakie niesie zestawienie na lekcji utworu literackiego z muzycznym.

5) Rozdział 4: Trudności i przeszkody stojące przed nauczycielem polonistą stosującym muzykę na zajęciach, który jest przedstawieniem konsekwencji złego zastosowania muzyki oraz problemów, jakie niesie ze sobą zaopatrzenie się w odpowiednią do tematyki zajęć melodię.

6) Rozdział 5: Przykłady lekcji języka polskiego z zastosowanie utworu muzycznego, którego głównym elementem są trzy gotowe konspekty zajęć.

7) Rozdział 6: Omówienie wyników przeprowadzonych ankiet, czyli część oparta w 100% na badaniach empirycznych.

Zakończenie będące swego rodzajem podsumowaniem całości oraz propozycją (zachętą?) do dalszego zgłębiania tematu.

Na blogu tym nie pojawi się już więcej wpisów. Ten pierwszy będzie zarazem ostatnim. Powód jest bardzo prosty – wszystko, co miało zostać napisane, zostało już uczynione. Ja z perspektywy czasu patrząc na swoją pracę, zmieniłbym w niej kilka rzeczy, Wy zapewne także po lekturze macie jakieś uwagi (krytyczne bądź pozytywne). Wszystkie tego typu rzeczy prosiłbym o umieszczanie w specjalnie do tego przygotowanym miejscu, jakim jest dział Opinie. Za wszystkie komentarze dziękuję.

Pozdrawiam serdecznie, przypominając jednocześnie, iż piosenka jest dobra na wszystko.

]]> http://bethirsonek.wordpress.com/2009/10/05/for-me-formidable-bo-jest-fantastycznie/ Mon, 05 Oct 2009 17:15:38 +0000 bethirsonek http://bethirsonek.wordpress.com/2009/10/05/for-me-formidable-bo-jest-fantastycznie/ http://marcind.wordpress.com/2009/10/01/baska-czyli-jednak-czujemy-gdzie-lezy-prawda/ Thu, 01 Oct 2009 17:23:06 +0000 Marcin http://marcind.wordpress.com/2009/10/01/baska-czyli-jednak-czujemy-gdzie-lezy-prawda/

Baśka miała fajny biust
Ania styl, a Zośka coś, co lubię,
Ela całowała cudnie
Nawet tuż po swoim ślubie
Z Kaśką można było konie kraść
Chociaż wiem, że chciała przeżyć
Ze mną swój pierwszy raz
Magda – zło, Jolka mnie
Zagłaskałaby na śmierć
A Agnieszka zdradzała mnie

Przypominałem (i po trochu nuciłem w myśli) sobie ostatnio znaną piosenkę “Wilków”. Zwrócił moją uwagę taki jej fragment:

Wszystko mógłbym Izie dać – tak jak Oli,
Ale one wcale nie chciały brać

Zastanawiające – czy to nie wspaniały przykład samokrytyki autora tekstu? Oto mamy koncertowe przechwałki “playboya”, wypróbowującego po kolei wszystkie dziewczyny, po czym pada stwierdzenie, że te najbardziej wartościowe, na których mu najbardziej zależało nie są nim zainteresowane. Nie są łatwe. Może znają swoją wartość (i wartość zabiegającego o względy “podmiotu lirycznego”)? Może po prostu oczekują czegoś więcej, niż krótkiego zauroczenia? I jego, hm, “konsumpcji”…

Może on sam podskórnie czuje, że nie jest taki boski, za jakiego się uważa, że wzorzec “macho” i podrywacza to nie ideał. Może gdzieś w głębi wie, że potrzebuje czegoś innego.

PS. Kuriozalnie na tle całej piosenki brzmi wiersz:

A Agnieszka zdradzała mnie

Nieprawdaż?