Hosting Your Windows 7 Torrenting Party

Zet het bier al maar koud!

(Filmpje is jammergenoeg van Youtube verwijderd wegens copyright infringement, anders had ik het geëmbed)

Link naar clip van Knights of Cydonia

De cd lijkt in de clip een stevig statement te maken: de cd ‘redt’ ons. Niet de digitale muziek, maar de cd is ónze held. Of Matthew Bellamy en zijn kornuiten het zo bedoelen, weet ik niet. Maar het illustreert wel de koppigheid van veel muzikanten, die maar in de sleur van de cd blijven hangen en weinig ruimte laten voor nieuwe, creatieve ideeën.

Wat Lily Allen vergeet
“I  think music piracy is having a dangerous effect on British music”, schreef zangeres Lily Allen een maand geleden op haar blog. “For new talent though, file sharing is a disaster as it’s making it harder and harder for new acts to emerge.” Allen vergeet dat internet dé plaats bij uitstek is om muziek te promoten. Heel de wereld kan meeluisteren – op elk moment van de dag. Je hebt er geen platenmaatschappij voor nodig, je cd hoeft niet in de schappen te liggen en je hoeft je niet binnen te praten bij een platform als radio of tv. Een band als de Arctic Monkeys kan daar over meepraten.

Internetregels
Lily Allen en haar ‘aanhangers’ zullen de nieuwe ‘internetregels’ dus snel moeten leren. En die regels bestaan niet alleen uit het promoten van muziek via internet, maar ook: waar The Pirate Bay verdwijnt, komen er twee soortgelijke sites terug. Blijven zeuren dat piraterij niet “de oplossing voor te dure cd’s is”, helpt daar niet tegen.

De muziekwereld zal dus naar zichzelf moeten kijken en flink moeten innoveren. Radiohead (voor de digitale versie van ‘In Rainbows’ mocht iedereen zelf een bedrag invullen), Prince (‘Guitar’ zat gratis bij het dagblad Daily Mail) en vele (onbekendere) muzikanten gaven het goede voorbeeld. Wie volgt?

De Discours:
CO2 emissie moet aan banden worden gelegd om de opwarming van de aarde tegen te gaan.

Micro:
De overheid moet meer schone vervoersmiddelen bieden om de opwarming tegen te gaan.

Mens:
We pakken te gemakkelijk de auto en denken niet na over gevolgen.

Macro:
Door de klimaattop worden maatregelen getroffen om de emissie terug te dringen.

Onze opvatting:
De aarde warmt niet op door de CO2 uitstoot. Het komt doordat we ons in een interglaciaal bevinden. De ze ontwikkeling is al vele miljoenen jaren bezig. Het klimaat maakt een golfbeweging met glacialen en interglacialen. Dit houdt in dat er ijstijden ontstaan gevolgd door weer opwarming van de aarde. Het is dus gewoon een natuurlijk verschijnsel.

Hoe de discour te veranderen?:
Evolutie deskundigen meer bij het klimaatdebat betrekken en door een wetenschappelijke invalshoek aantonen dat het een natuurlijk verschijnsel is.

Hoorcollege

Hoofdonderwerp van het hoorcollege van deze week was Piraterij. Duidelijk werd dat er meerdere vormen van piraterij zijn. Bewust en onbewust en legaal en illegaal. Beiden tegenstellingen zijn ook te combineren. Zo zijn er mensen die onbewust piraterij bedrijven en dit illegaal doen, goed voorbeeld daar van is muziek downloaden.

Piraterij betekent in de context van dit hele verhaal, dat het het gedrag van mensen is die de grenzen van het systeem oprekken. Of het daarbij nou gaat om het breken van regels (illegaal) of het op zoek gaan naar nieuwe en betere oplossingen voor een bestaand ‘probleem’ (legaal). In principe hebben ‘piraten’ (dit zijn dan andere piraten als in bijv. Pirates of the Caribean) altijd de beste bedoelingen.

Kort samengevat, eigenlijk zijn we allemaal piraten. Of we nou muziek downloaden, dingen belachelijk maken (dmv onze mening) of graffiti op de muren spuiten. We zijn altijd bewust en onbewust bezig om de wereld om ons heen op andere ideeën te brengen of te veranderen. Daarvoor zijn we mens. En nu ik dit zo schrijf, heb ik niet eens door dat ik het doe, maar toch ben ik stiekem ook een piraat!

Werkgroep

In de werkgroep hebben we eerst een hele tijd gesproken over het college van die week. Er was nogal wat onduidelijkheid over wat nu wel of geen piraterij was en vooral wanneer iets nu wel of niet bewust is. Dat bleek nog erg lastig te zijn en voor we het wisten hadden we er al veel te veel tijd aan besteed. Omdat we toen al eigenlijk teveel over het hoorcollege hadden gepraat, namen we even een korte pauze om daarna te beginnen aan de opdracht van de werkgroep.

Die opdracht was het bedenken van een discours, die kort te beschrijven en vervolgens dat discours te ontmaskeren (oftewel, laten zien dat het niet de echte waarheid is). Samen met mijn groepje, niet het groepje van deze blog, bedachten wij het volgende discours: Sterren (bekende wereldburgers) die een kind adopteren doen dit alleen maar omdat het een hype is en als ze het niet doen horen ze ‘er niet meer bij’.

Uit een voorbeeld van een dag daarvoor op televisie bleek dat niet alle sterren dit om die reden doen. Sommige mensen doen dit omdat ze al langer met dit idee rondlopen, bijvoorbeeld omdat ze iemand kennen die ook geadopteerd is en bij hen zien dat het adopteren van iemand echt zijn of haar leven verbeterd.

Hoe we dit discours gaan ontmaskeren zal, als het goed is, morgen blijken. En dan zal ik daar nog even een korte toelichting over plaatsen op dit blog. Ik wil namelijk nog niks verklappen!

Peter Schouten

#230245

Prince was de eerste popster die de platenmaatschappij de rug toekeerde. Hij begon zijn eigen verkoop op internet. Nu loopt hij voorop met een website die niet meer gratis is. Dat werd uitgebreid behandeld in de Nrc next op 29 september.

Cd’s dragen nog nauwelijks bij aan de omzet van het Prince-bedrijf. Elke toeschouwer in de O2 Arena kreeg in 2007 de cd Planet Earth gratis uitgereikt. Een paar maanden eerder was dezelfde cd, ook gratis, toegevoegd aan het Britse tabloid Mail on Sunday, met een oplage van twee miljoen. Muziekwinkelketen HMV verklaarde Prince voor gek, maar voor hem was het slechts een nieuwe zet in zijn strijd tegen de muziekindustrie. Kort na zijn 21 concerten in Londen verdween Prince van internet. Zijn website NPG Music Club ging uit de lucht en het werd steeds moeilijker om iets substantieels van Prince op internet te vinden. Na zijn strijd tegen de muziekindustrie bleek Prince een oorlog te zijn begonnen tegen internetpiraten: iedereen die iets van Prince liet zien of horen op een site, kreeg van hem een schrijven of e-mail met het verzoek om zijn beeltenis of muziek onmiddellijk te verwijderen. Zo niet, dan kon de geadresseerde een rechtszaak verwachten wegens schending van auteursrechten.

Sinds begin dit jaar heeft Prince weer een site: LotusFlow3r.com. Het is een nieuwe stap in zijn internetactiviteit. Want anders dan zijn vorige site is LotusFlow3r niet gratis. Alleen wie 52euro betaalt, krijgt toegang tot de site om, bijvoorbeeld, de schat aan video’s en delen van liveoptredens te zien en horen. Ook kunnen zij een van de twee nieuwe albums van Prince of die van zijn protegé Bria Valente downloaden. De niet-betalende bezoeker moet het doen met een paar voorproefjes. Met LotusFlow3r.com laat Prince zien hoe een artiest met een beperkt publiek geld op internet kan verdienen: zorg voor unieke content en houd die door een harde strijd tegen piraten uniek.
Lieke Veld

Matt Mason heeft na twee weken Andrew Keen voor mij een verfrissende kijk op de amateurcultuur. Ze hebben het beide over dezelfde personen, maar noemen deze anders. Keen heeft het over amateurs en Mason over piraten. Het interessante is de oorzaak die Mason aanvoert. Volgens hem is dat niet het web 2.0, dat in het hele hoofdstuk niet één keer ter sprake komt. Nee, volgens hem zijn de veranderingen in de productiemaatschappij gevolgen van de punk-stroming. De punkers zetten zich in de dertig jaar geleden af tegen de massa, met de DIY-filosofie. Dit staat voor Do It Yourself. In plaats van hun hoofd te laten hangen namen ze zelf initiatieven, zetten ondernemingen op en wonderbaarlijk genoeg hadden ze daar nog succes mee ook. Punks verzetten zich tegen het idee dat je ergens goed in moet zijn voor je succes kan boeken. Ze konden niet spelen, maar richtten gewoon een band op, ze hadden ruime opvattingen over wat een band was en kon doen. Je hoeft niet altijd alles te weten wat er te weten valt, soms kom je tot betere resultaten met alleen maar een paar elementaireuitgangspunten, plus je eigen ervaring en fantasie. Dat waren de ideeën die de punks er op na hielden.  Tijdens de punk-tijd werd het tijdschrift VICE opgericht. dit blad werd volgens dezelfde principes gerund als de punkbands. De oprichters van het blad zetten simpelweg dingen in het tijdschrift die ze zelf interesseerden en leuk vonden. Als mensen dat leuk vonden was het goed, maar als niemand het tijdschrift kocht was het ook goed. VICE is een typisch voorbeeld van de gevolgen die de punk-stroming met zich mee bracht. Het was een begin van de merknaam zoals wij die nu hebben, slogans van de punks gericht naar het establishment  zijn nu een middel voor grote bedrijven om zichzelf te promoten door de DIY-gedachte aan ons toe te spelen en daarmee de macht. Volgens Mason is de piraterij zoals wij die op dit moment meemaken nog een doorwerking van de DIY-gedachte. Mensen willen en gaan alles zelf doen. Hiermee wordt gedoeld op mensen die bloggen, downloaden, eigenlijk iedere ‘amateur’ of ‘piraat’.  En volgens Matt Mason is dit nog maar het begin. Hij denkt dat dergelijke ontwikkelingen het einde kunnen betekenen van het in de hele wereld gangbare productiesysteem en het begin van een nieuw gedecentraliseerd proces. Maar negatief hoeft dit niet te zijn, want het zou betekenen dat mensen dan net zoveel controle uitoefenen over de productie als over de consumptie. Dit zou er toe kunnen leiden dat de armste mensen moeiteloos hun voet kunnen zetten op de onderste trede van de productieladder die de rest van de wereld rijk heeft gemaakt.

Meneer Mason heeft ook een boek geschreven. Leuk voor hem zou je zeggen, inderdaad, leuk voor hem. Voor de lezer is het een marteling. Als ik Matt was zou ik lekker doen waar ik goed in was, tenzij hij zijn geld al heeft verdient met het leven van de lezers zuur maken. Meneer Mason ratelt maar door over piraterij en punk. Leuk dat hij de hele geschiedenis van de punk heeft opgezocht, val ons er niet mee lastig. Kom meteen met je punten geef een paar mooie voorbeelden, maar ga niet 40 pagina’s vervelend doen en dan net aan een a4’tje besteden aan je echte punt. Want hij heeft wel een punt als iedereen door samen te werken en creatief te zijn kan overleven is dit hartstikke leuk. Ik vraag me alleen af waarom Matt niet gekozen heeft voor de hippie, die deden misschien te weinig. Maar voor de rest voelt het voor mij nogal lief en te idealistisch aan. Ik zie het niet gebeuren dat we door DIY, je te verzetten tegen het gezag en altruïsme en eigenbelang te combineren we tot een betere wereld kunnen komen. Misschien dat iemand die het boek leest wel de oplossing heeft, want ik heb hem niet en Matt Mason ook niet, anders waren we nu wel het gezag omver aan het gooien, gezellig.

De werkgroep leverde iets meer op de het lezen van Mason. Wij hadden tenminste een levendige discussie. De discussie ging over Muziek 2.0, natuurlijk had iedereen zijn eigen mening. Sommige vonden dat de muziek industrie er beter op zou worden aderen waren minder te spreken over de toekomst. Wel vond iedereen dat er hard verandering nodig was. Kortom te vele te bespreken en zoals gewoonlijk te weinig tijd.

In het boek Piraterij van journalist Matt Mason gaat het eens over de creatieve kracht van illegale kopiën in tegenstelling tot de vaak op antipiraterij gerichte berichten. In een interview in de Nrc Next vertelt Matt Mason dat hij het onzin vindt dat internetpiraterij cultuur vernietigt: het voedt het juist. Illegaal kopiëren vindt hij een signaal dat een systeem van distributie niet goed werkt. Piraterij gaat over de vraag hoe hackers, punkkapitalisten en graffitimiljonairs onze cultuur remixen en de wereld veranderen. Maar het gaat ook over onofficiële radiostations en andere vormen van piraterij, zoals het illegaal downloaden van muziek en het kopiëren van gepatenteerde medicijnen: “Piraterij is er in alle fasen van de geschiedenis geweest en is een fenomeen dat we moeten stimuleren. Piraterij is de manier om inefficiënte systemen te vervangen.� Om zijn boek te lezen hoef je het niet in de winkel te kopen, de Nederlandse vertaling is namelijk gratis te downloaden via de website van Lebowski Publishers.
Lieke Veld

Bij deze een artikel over radiopiraterij op de Noordzee.

Al die willen te kaap’ren varen, moeten mannen met radio’s zijn

“Piraterij is een misdrijf!� Als je geregeld een film huurt of en af toe in de cinema zit, zal je deze met smakelijk Hollands accent uitgesproken zin wel kennen. Maar piraterij is meer dan illegaal downloaden en kopiëren. Terwijl stoere zeebonken in een ver verleden nog vochten om schepen vol goud, werd de Noordzee nog niet zo lang geleden onveilig gemaakt door radiopiraten.

DE STRIJD OM DE ZEE

Het zijn barre tijden voor dames die ervan dromen ooit eens verschalkt te worden door een woeste piraat met Johnny Depp-allures. Na uren ronddobberen op de Noordzee, met tonnen goudstukken op zak was het meest afschrikwekkende dat we tegenkwamen een starende zeehond, een eenzame teenslipper en een drol van Britse origine. Hoe we dat laatste weten? Hij dreef links.

Piraterij is het gewapend overvallen en overmeesteren van een schip op zee, strikt juridisch gesproken buiten territoriale wateren, met het oog op het stelen van het schip, zijn lading, of het gijzelen van de bemanning of een combinatie daarvan. Als een schip wordt overvallen in een haven om waardevolle dingen te stelen, spreekt men van een gewone gewapende overval. “Op de Noordzee komt piraterij in die vorm tegenwoordig echter niet meer voor. Ik kan me zelfs het laatste voorval niet meer herinneren,� aldus Thomas De Spiegelaere, communicatieverantwoordelijke van de dienst Maritiem Vervoer.

De redenen daarvoor zijn divers. Om aan piraterij te kunnen doen, moet de piraat kunnen werken en vertrekken vanuit een nabije kust. Hij moet zich kunnen bevoorraden, zijn gestolen goed aan de man krijgen en zich kunnen verstoppen voor het gerecht. De kuststaten van de Noordzee zijn echter voldoende voorzien om piraterij aan te pakken. Geen schip ontsnapt aan het alziend oog van de radar en van zodra er iets vreemd aan de hand is, rukt de kustwacht uit, met militaire middelen indien nodig.

Daar ligt het verschil dan ook met bijvoorbeeld Somalië. Ginds komt het wel voor omdat de gewapende clans en krijgsheren er de plak zwaaien. Er is weinig staatstoezicht aanwezig en dus ook weinig middelen om het probleem aan te pakken. Door de extreme armoede is piraterij vaak ook de belangrijkste economische activiteit geworden. Als je niets hebt, is criminaliteit een gemakkelijke oplossing.

DE STRIJD OM DE ETHER

Geen goudrovend schorriemorrie te bespeuren dus. Maar nog niet zo lang geleden werd de zee bevolkt door ander gespuis. Met een microfoon tussen de tanden gekneld en wild zwaaiend met een koptelefoon enterden ze een schip om de ether te kapen. In de sixties en seventies was de Noordzee eigendom van de piratenzenders.

De Denen waren er als eerste bij. Radio Mercur startte in 1958 en algauw sprong de pers erop met de toen vers geïntroduceerde term ‘piratenzender.’ De Nederlanders kwamen wat later met Radio Veronica en Radio Noordzee Internationaal op de proppen, terwijl ook de kleine Belgen, ondanks een veel strengere wetgeving, een plaatsje vonden met Radio Atlantis en Radio Mi Amigo. De Britse luisteraars konden afstemmen op Radio Caroline, Radio Atlanta en Radio London. Die laatste was een echte trendsetter, want ze baseerde haar shows op het Amerikaanse model met veel jingles, de laatste popmuziek en vlotte presentatoren. Ze ligt dan ook aan de basis van de moderne radio zoals we ze nu kennen. Er ontstond een explosie aan zenders die van op boten, boorplatforms en afgedankte zeeforten uitzonden. Omdat de zenders buiten de territoriale wateren lagen, kon de wet niet ingrijpen. In de Middellandse Zee werd voor de kust van Israel The Voice of Peace opgericht. Het hoofddoel van de zender was via radio vrede brengen in het Midden-Oosten.

De sixties en de daaropvolgende periode staan bekend om de vele rock-‘n-roll, blues en r&b maar de traditionele zenders als de BBC en de toenmalige BRT moesten er niet van weten. Een machtig communicatiemedium als radio diende ten allen prijze onder staatscontrole te worden gehouden. Bekende bands als The Rolling Stones, The Beatles, Chuck Berry en Elvis Presley kregen dan ook geen airplay op Europese bodem. De piratenzenders sprongen hier op in en werden in een mum van tijd gigantisch populair. Jongeren beluisterden de zenders stiekem op hun kamer, aftastend hoe luid de radio kon zonder dat de ouders het hoorden, de presentatoren van de radioshows werden half verafgood en artiesten gaven de piratenzenders geregeld exclusieve primeurs.  

Maar het leven op een zendschip was niet constant rock-‘n-roll. De opnames voor de shows werden vaak op het land gemaakt en moesten op allerlei creatieve manieren -zelfs met vliegtuigdroppings- op het schip geraken. Medewerking en dus het leveren van goederen aan een piratenzender was namelijk strafbaar.  Daarnaast ging er op het schip altijd wel iets fout en het kon zwaar stormen op de Noordzee. Naast het geluid van meeuwen was dan ook geregeld een kokhalzende presentator te horen. De zendmast brak soms af, de politie of zeewacht viel af en toe eens binnen en het schip kon al eens op de kust stranden nadat het anker was los gekomen. Het zendschip van Radio Caroline liep  vast op een zandbank en zonk enkele uren later voor eeuwig naar de zeebodem.

EEN ONTKETENDE STRIJD

De vergelijking met de woeste zeerovers is trouwens niet altijd zo ver te zoeken. Met hun groot vermogen en slecht afgestemde apparatuur verstoorden de piraten soms het signaal van andere zenders. Maar ging nog verder. Er deden geruchten de ronde dat sommige zendschepen aan spionage deden in opdracht van niet zo vriendelijke landen, sabotage kwam geregeld voor en aan boord braken hier en daar gevechten uit. De marine moest zelfs ingrijpen toen de Britten van Radio Caroline op de vuist gingen met de Nederlanders van Veronica. Het samenwerkingsakkoord tussen de twee werd dan ook vlug van de baan geschoven.

Het liep zelfs volledig uit de hand. Eén van de eigenaars van Radio Caroline schoot de directeur van een kleinere concurrent dood na een discussie en vechtpartij over een zendtoestel. De smerigste strijd werd echter gevoerd tussen Veronica en Noordzee Internationaal. De eerste bood de tweede veel smeergeld aan om de uitzendingen te staken. RNI stopte kort met uitzenden, lokte wat later gewapenderhand de kapitein van Veronica’s schip van boord en bezorgde de afkoopsom integraal en cash terug. RNI ging terug de ether in. In 1971 ontplofte op het schip van Radio Noordzee Internationaal een bom in de machinekamer. Er brak een hevige brand uit maar de sloep kon gered worden. De bom werd geplaatst door drie duikers die werkten in opdracht van Bull Verweij, de directeur van jawel … Radio Veronica.

Dergelijke voorvallen zorgden ervoor dat wetten werden herschreven in het nadeel van de zenders. Velen moesten noodgedwongen de ether verlaten, met soms dramatische afscheidspleidooien en huilende luisteraars. In Engeland braken zelfs rellen uit en in Nederland kwamen duizenden mensen op straat om hun geliefde Veronica te steunen. Enkele zenders spartelden nog wat na of kwamen sporadisch nog eens terug, maar de grote tijden van de radiopiraterij waren voorbij.

 

Adriaan Van Landschoot is één van de radiopioniers voor België. Hij richtte in 1973 de piratenzender Radio Atlantis op, een beslissing die zijn leven grondig door elkaar zou schudden. 

Wat dreef je om een piratenzender op te starten?

“Wel ik had enkele bloeiende zaken, waarvoor ik geregeld reclame maakte via de zeezenders Radio Caroline en Radio Noordzee Internationaal. Dit bleek echter nogal kostelijk te zijn, dus besliste ik een eigen zender op te starten. Daarbij vond ik dat de BRT toen en nu nog altijd trouwens te weinig Vlaamse muziek uitzond en daar moest verandering in komen. Ik huurde gedurende drie maanden één van de zenders van Radio Caroline en zond uit onder de naam Radio Atlantis. Na die drie maanden kocht ik een eigen zendschip, de Jeanine en voorzag ik het van de beste uitzendapparatuur. De generatoren waren zo sterk dat een TL-lamp vanzelf oplichtte als je ermee in het spanningsveld kwam. Omdat ik buiten de territoriale wateren bleef konden ze me weinig maken, maar ook het verlenen van hulp aan een piratenzender was verboden. Daarom werden de opnames gemaakt in Nederland.“

Wat was er vooral te horen?

“Overdag draaiden we vooral Vlaamse muziek. Daarvoor hadden we professionele dj’s, die al naam en faam hadden gemaakt in discotheken en zo. Samen met mijn vrouw beluisterde ik duizenden platen en daaruit maakten we een selectie. Vooral de populaire nummers haalden de ether. Een concept dat aansloeg, want al in de eerste week hadden we een klein miljoen luisteraars. ’s Nachts werd de zender overgenomen door Engelse dj’s. Die kregen vrij spel en mochten doen met de zendtijd wat ze wilden. Zo konden zij een mooie cent verdienen en was ik er zeker van dat de apparatuur ook ’s nachts onderhouden werd.�

Hoe zag een dag op het schip eruit?

“Op de uitzendingen na was er weinig structuur in een dag. We werkten in shifts van zes personen die drie weken op het schip bleven en vervolgens drie weken aan wal gingen. Buiten de opnames afspelen en live verslag brengen, was er natuurlijk heel wat ander werk te doen. De crew moest zelf koken, het schip kuisen, de motoren en andere machinerie onderhouden, batterijen vervangen, mazout aanvullen, de machines opstarten enz. Ook op het land hadden ze heel wat werk. Door Radio Atlantis waren onze dj’s heel populair geworden. Ze werden dan ook heel vaak gevraagd in discotheken en op TD’s (nvdr. fuiven). Ook de drive-ins, waarbij mensen kwamen kijken naar de dj, waren toen immens populair. En ze moesten de opnames voor de komende weken maken natuurlijk. Die bandjes werden dan naar het schip gesmokkeld op allerlei manieren. Er moesten verdacht veel vissersboten toevallig passeren aan de Jeanine en er zijn een heel pak tapes verdwenen in zee. Je moest een beetje creatief zijn.�

Drie weken op elkaar gepakt zitten zonder uitweg want je zit op zee, zorgde dat niet voor problemen?

“Een keer is er bijna een staking uitgebroken. Eén van onze dj’s was enorm populair geworden door zijn programma gebaseerd op vraag en antwoord. Hij kreeg dan ook stapels brieven van luisteraars en dat wekte wat jaloezie op bij de collega’s. Maar het was simpel, de man was zo populair omdat hij kwaliteit leverde met zijn programma en daar moesten de anderen maar mee leren leven.�

Hoe was de relatie met de concurrenten?

“Heel wat luisteraars schakelden over naar onze zender, waardoor Radio Veronica en Radio Noordzee Internationaal een pak publiek verloren. Op een nacht hebben duikers ons anker opgeblazen, zodat we zouden stranden op de kust. Gelukkig is het niet zover gekomen, maar we hebben nooit kunnen bewijzen wie de aanslag pleegde. We moeten het echter niet te ver zoeken denk ik. De concurrentiestrijd was moordend.�

En hoe reageerden de politie en de staat?

“Wat we deden was natuurlijk illegaal, maar we waren zeker geen moordenaars of dieven. Beschouw ons eerder als sympathieke boeven. Zo deed de politie dat ook. Ze vielen wel binnen met man en macht en alles werd in beslag genomen. Er werden boetes en zelfs gevangenisstraffen uitgedeeld. Ik heb vijf jaar gevangenis gekregen en een boete van anderhalf miljoen Belgische frank. Gelukkig heeft de koning me toen gratie verleend, waardoor ik maar de helft meer moest betalen en mijn gevangenisstraf niet moest uitzitten. Toen Atlantis uit de ether ging, heb ik nog eens geprobeerd van een nieuwe zender op te starten van op de Gunfleet Tower, een soort vuurtoren op zee. Hoewel ik er zo goed als zeker van ben dat ik buiten de territoriale wateren zat, vielen de Britse autoriteiten toch binnen. Opnieuw namen ze alles in beslag en er was geen ruimte voor discussie.�

U probeerde ook een paar keer een vrije zender op te starten op het vasteland, maar ook daar viel de politie binnen. Werd u geviseerd?

“ Ik was altijd een haantje de voorste en ik viel nogal op met wat ik deed. Ik was heel actief in het medialandschap dus als er iets nieuw uit de grond gestampt werd, gingen ze altijd wel eerst eens bij mij komen kijken. Het Belgische omroeplandschap heeft jaren achterop gehinkt en daar wou ik iets aan doen. Dit kon echter niet altijd op de legale manier, maar uiteindelijk is de vrije omroep er toch maar gekomen.�

Bent u trots op uw radioverleden?

“Het is eerder met gemengde gevoelens. Ik heb natuurlijk veel bereikt in het medialandschap en ik lig mee aan de basis van de vrije omroep, maar er is ook veel kommer en kwel. Ik heb veel geld verloren en enkele van mijn projecten zijn gewoon mislukt. Maar het heeft me ook veel opgebracht. Mensen spreken me nog altijd aan op die periode, er is nog veel interesse van journalisten zo blijkt en ik heb vorig jaar de Life Time Achievement Award voor Radio gewonnen. Die erkenning doet deugd. En ik kon van mijn passie voor radio en muziek mijn job maken.�

ANALYSE – Somalië staat heden ten dagen bekend als het land dat piraterij terug op de internationale agenda heeft gezet. Maar hoe komt nu dat men is een 21ste eeuws land te maken krijgt met zulk lang vervlogen verschijnsel?

© Wikimedia. Somalië ligt in het westen van Afrika met buurlanden Kenia en Ethiopië.

Critici zijn het erover eens dat het land een totale chaos is, waar meer nodig is dan een tussenkomst van één of andere internationale troepenmacht om de boel terug op poten te krijgen.

Van etnische conflicten is eigenlijk geen sprake in Somalië. De meeste inwoners zijn homogeen Somali. Toch heerst er onderlinge strijd omdat het land verdeeld is in verschillende clans die ook op hun beurt ook nog onderverdeeld zijn in subclans. In 1991 werd de toenmalige president Barre van zijn troon gestoten en sindsdien is het land vervallen in wetteloosheid en chaos. Somalië is een land dat eigenlijk geen staat meer is en waar het recht van de sterkste geldt.

Hek van de dam

Verschillende pogingen van toonaangevende clans en politici om opnieuw een constitutionele staat te installeren leidden nergens toe en in 2006 was het hek helemaal van de dam toen Islamisten het heft in handen namen en de heersende clans verdreven. De islamitische Al-Shabab-groep, die volgens de VS banden heeft met al-Qaeda kwam aan de macht en vocht tegen de regering die nog steeds pro forma aanwezig was in het land en de Ethiopische troepen.

Economie

Hongersnood, oorlog, anarchie… Somalië heeft er allemaal mee te maken gekregen. De economie is eveneens een totale chaos. Het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties heeft geen cijfers over Somalië opgenomen in zijn index, omdat er simpelweg geen betrouwbare gegevens te vinden zijn over het land. Toch zijn er schattingen die er op wijzen dat het BBP zo’n 600 euro per persoon bedraagt. Ter vergelijking, in België is dat 30.000 euro per persoon.

Wortel

©dag.nl Somalische piraten

Maar om terug te gaan naar de piraterij. Het zo lang uitblijven van een krachtdadige overheid en een goedwerkende economie, deed de inwoners naar alternatieven zoeken. Deze werden gevonden in piraterij. De Somalische piraten kwamen in 2008 en 2009 bijna dagelijks in het nieuws omdat ze de omliggende wateren onveilig maakten door voorbijvarende schepen te enteren. De Nato begon een anti-piraterij-operatie om de schepen te beveiligen. Maar eigenlijk zou men moeten beginnen met de wortel van het probleem aan te pakken, de chaos in het land.

Bronnen:
Mondiaal Nieuws

CIA – The World Factbook

BBC News

Wikipedia

Mondiaal Nieuws

Jarenlang hield de politieke instabiliteit de nodige hervormingen tegen, maar nu lijkt Libanon goed op weg om toe te treden tot de Wereldhandelsorganisatie (WTO). Pascal Lamy, de directeur-generaal van de WTO, klinkt alvast optimistisch.

“Het toetredingsproces verloopt goed�, verklaarde Lamy eerder deze maand in Genève. “Libanon staat bovenaan de lijst met landen die lid willen worden. Veel van het wetgevende werk dat nog moet gebeuren heeft te maken met intellectuele eigendomsrechten, de registratie van bedrijven en het verwijderen van technische handelsbelemmeringen�.

Piraterij

De betere bescherming van intellectueel eigendom is misschien wel de grootste uitdaging. Piraterij is wijdverspreid in Libanon.

Een ander moeilijk punt is de liberalisering van sectoren als de telecommunicatie. “Privatisering was een wereldwijde trend, maar door de economische crisis is daar verandering in gekomen�, argumenteerde Walid Jumblat, een toppoliticus die deel uitmaakt van de meerderheid in het Libanese parlement, in interviews met Libanese kranten.

Lama Oueijan, een adviseur van de Libanese minister van Economie en hoofd van de WTO-eenheid in Libanon, gelooft dat er een oplossing is voor die bekommernis. “De staat moet zijn aandelen in de telecombedrijven niet verkopen, het is ook mogelijk alleen het management te privatiseren�. Volgens Oueijan wil de WTO vooral dat de processen die economische sectoren vorm geven transparant verlopen en dat concurrenten gelijke kansen krijgen.

Kansen en risico’s

De voorstanders geloven dat de toetreding de exportkansen van Libanon zal verbeteren, de prijzen van veel producten in het land zal doen dalen en de kwaliteit van diensten erop vooruit zal helpen.

Maar Libanese boeren, cementbedrijven, keramiekproducenten en textielbedrijven vrezen de verlaging van de invoerheffingen die de WTO eist. Volgens Landbouwminister Elias Skaff is de toetreding een tweesnijdend zwaard. “We zullen toegang krijgen tot meer markten, maar ook meer concurrentie krijgen, vooral in de landbouwsector�. Libanon heeft hogere loonkosten en daardoor duurdere producten dan veel andere landen in de regio. Volgens sommige experts is de Libanese landbouwmarkt ook niet goed genoeg gestructureerd om de concurrentie met producenten van andere landen aan te gaan.

Oueijan merkt op dat gevoelige sectoren beschermd kunnen worden met speciale invoertarieven die kunnen oplopen tot 70 procent. Die tarieven moeten wel onderhandeld worden tussen Libanon en de landen van de betrokken invoerders.

Het is misschien raar om te geloven, maar in een interview op Gamer.nl kon je lezen dat John Riccitiello (EA Medewerker) zegt dat het proveit was voor EA. Je kan hieronder het gehele interview lezen.

Enkele weken voor de release van The Sims 3 verscheen er een gelekte versie van het spel op verschillende downloadsites. Het spel werd in die korte periode ongeveer 200.000 keer illegaal gedownload en werd hiermee sneller verspreid dan Spore. Toch ziet de topman van EA dit achteraf niet als iets negatiefs en zegt dat, ondanks dat EA niets met opzet heeft gelekt, de versie nu wordt gezien als een onbedoelde demo. Doordat mensen de game van tevoren hebben kunnen testen, is de game later beter verkocht.

Riccitiello grapt: “Je hebt onze geheime marketingstrategie ontdekt! Het was een, op grote schaal georiënteerde, demo voor voornamelijk China en Polen.” Om vervolgens met een serieuze ondertoon verder te gaan: “In de illegale versie was slechts één stad voorhanden (in de legale versie zijn er twee steden beschikbaar) en The Sims 3 heeft verder een gigantische hoeveelheid aan extra content die pas wordt gedownload als je het spel hebt geregistreerd bij EA en je bent aangesloten bij de community. [...] Piraten krijgen dus geen tweede stad, niet de extra content en worden geen lid van de community. Het concentreerde zich voornamelijk op China en Polen, maar ik zie de gelekte versie nu niet veel anders dan een demo.”

Goede service

Met het oog op de toekomst gelooft Riccitiello nu meer in het aanbieden van goede services dan in het aanbieden van software op een schijfje. Als voorbeeld haalt hij Madden 10, FIFA Ultimate Team, The Sims 3 en Dragon Age aan. Games die makkelijk een “honderdtal uren spelplezier bieden”, maar na de release nog veel meer content herbergen.

“Het punt dat ik hier probeer te maken is dat dit het antwoord is [op piraterij]. En ik zal uitleggen waarom. Het is niet het antwoord omdat het piraten afschrikt, maar het is het antwoord omdat het de bijgeleverde service erg waardevol maakt en, in vergelijking, de software op het schijfje veel minder waardevol. [...] De waarheid is dat we de piraten hebben uitgeserveerd”, aldus Riccitiello Enkele weken voor de release van The Sims 3 verscheen er een gelekte versie van het spel op verschillende downloadsites. Het spel werd in die korte periode ongeveer 200.000 keer illegaal gedownload en werd hiermee sneller verspreid dan Spore. Toch ziet de topman van EA dit achteraf niet als iets negatiefs en zegt dat, ondanks dat EA niets met opzet heeft gelekt, de versie nu wordt gezien als een onbedoelde demo. Doordat mensen de game van tevoren hebben kunnen testen, is de game later beter verkocht.

Riccitiello grapt: “Je hebt onze geheime marketingstrategie ontdekt! Het was een, op grote schaal georiënteerde, demo voor voornamelijk China en Polen.” Om vervolgens met een serieuze ondertoon verder te gaan: “In de illegale versie was slechts één stad voorhanden (in de legale versie zijn er twee steden beschikbaar) en The Sims 3 heeft verder een gigantische hoeveelheid aan extra content die pas wordt gedownload als je het spel hebt geregistreerd bij EA en je bent aangesloten bij de community. [...] Piraten krijgen dus geen tweede stad, niet de extra content en worden geen lid van de community. Het concentreerde zich voornamelijk op China en Polen, maar ik zie de gelekte versie nu niet veel anders dan een demo.”

Goede service

Met het oog op de toekomst gelooft Riccitiello nu meer in het aanbieden van goede services dan in het aanbieden van software op een schijfje. Als voorbeeld haalt hij Madden 10, FIFA Ultimate Team, The Sims 3 en Dragon Age aan. Games die makkelijk een “honderdtal uren spelplezier bieden”, maar na de release nog veel meer content herbergen.

“Het punt dat ik hier probeer te maken is dat dit het antwoord is [op piraterij]. En ik zal uitleggen waarom. Het is niet het antwoord omdat het piraten afschrikt, maar het is het antwoord omdat het de bijgeleverde service erg waardevol maakt en, in vergelijking, de software op het schijfje veel minder waardevol. [...] De waarheid is dat we de piraten hebben uitgeserveerd”, aldus Riccitiello

Bron: Gamer.nl

De nieuwe partij, die zich de originele naam The Pirate Party toe-eigent, is in Zweden verkozen met 7,1 procent van de stemmen. Hiermee zijn de initiatiefnemers zeker van één zetel in het Europese Parlement. Ze kregen daarvoor veel stemmen van jonge mensen, dat staat vast, maar of die eerder van een linkse of rechtse hoek komen weet bijna niemand.

The Pirate Party weet het blijkbaar zelf ook niet, of ze zich eerder links of rechts op het politieke spectrum moeten plaatsen. In een verklaring op hun website staat te lezen dat ze dat ook bewust niet willen doen om zo met alle Europese partijen te kunnen samenwerken om hun standpunten (Het hervormen van de copyright regelgeving, het afschaffen van patenten en een verbetering van de privacy) erdoor te krijgen. Natuurlijk is dat een mooi uitgangspunt, niet geloven in de idee van links en rechts, maar voor de piratenpartij is dit meer dan dat. Het is een manier om zowel de extreemlinkse als de extreemrechtse invloeden binnen de partij met elkaar te verzoenen.

In Zweden wordt er sinds de opkomst van de partij in 2006 al gediscussieerd over de mogelijke extreem-rechtse aanhang van de partij. Het begon toen Tobias Anderson, woordvoerder van de downloadsite The Pirate Bay in een TV-show bekende dat de Zweedse extreemrechtste politicus en neo-nazi Carl Lundstrom de site bij aanvang financieel steunde en via zijn bedrijf bandbreedte ter beschikking stelde. Deze Lundstrom financieert eveneens enkele van de vele extreemrechtse partijen in Zweden. In latere mededelingen zouden de woordvoerders van de site dit ontkennen, waarna de politieke partij The Pirate Party zelfs zijn banden met de grootste Zweedse piraatsite opzeggen. In officiële mededeling wordt er steeds op gehamerd dat het twee aparte organisaties zijn en niets met elkaar te maken hebben. Beetje ongeloofwaardig als je het mij vraagt, zeker als je weet dat de twee een tijdlang dezelfde juridische adviseur deelden. Ook nu blijven er sporen bestaan naar Carl Lundstrom. De Duitse IT-website heise.de zocht uit dat The Pirate Bay uitgebaat wordt door PRQ, een internetbedrijf dat gebruikt maakt van een datacentrum beheert door een ander bedrijf Rix. Raad eens wie er een groot deel van de aandelen van dat bedrijf in handen heeft? Inderdaad, diezelfde Carl Lundstrom.

Nu, een link met een extreemrechtse politicus bewijst niet dat The Pirate Bay een extreemrechtse organisatie is, en nog minder dat The Pirate Party dat zou zijn. Maar het blijft een mogelijke smet op het blazoen voor een partij die met een enorm links programma naar Brussel trekt. Meer nog, volgens de nieuwszender BBC zoekt de partij steun bij de Europese Groene fractie of die van de Liberaal-Democraten. Als je dan banden hebt met extreemrechts kan je veel van die steun op je buik schrijven, natuurlijk. Wil The Pirate Party voluit gaan voor een verwezenlijking van zijn linkse standpunten, heeft het de steun nodig van een grote fractie. Alle mogelijke banden met Lundstrom verbreken en zich duidelijk linkser gaan profileren. Want nu blijft de partij vis noch vlees, om krampachtig elke strijdvaardige piraat op het schip te houden

Nu piraterij weer helemaal in is, is het wel handig te berekenen hoe lang je tussen de scheepstwinks en kapitein Macho Man zou overleven.

Bereken hier.

Via Mijn Moeder. Ik hou het drie maanden vol!

Zingen is niet haar sterkste kant. Politiek bedrijven echter wèl. Zeker op de achtergrond. De grote vrouw achter de kleine man heeft het eindelijk voor elkaar. Niemand zal voortaan illegaal haar ‘muziek’ downloaden van het internet. Carla Bruni, de uit de kluiten gewassen eega van de door ‘le peuple’ gekozen zonnekoning Nicolas Sarkozy, heeft dus haar zin. Overigens is het maar de vraag of er ooit iemand haar empeedrietjes wilde downloaden. Maar dat terzijde.

Carla heeft eindelijk haar zin.

Cybernauten
Natuurlijk zal niemand dit nieuws ooit zo naar buiten brengen. Nee, het Franse parlement besloot immers uit eigen beweging in meerderheid voor een omstreden maatregel om het niet legaal downloaden tegen te gaan. Deze maatregel tegen Рwat zij noemen Рinternetpiraten, maakt deel uit van een complete antipiraterijwet. Het komt er in het kort op neer dat Franse cybernauten hun internetaansluiting kwijtraken als ze twee keer illegaal hebben gedownload. Het verlies van de aansluiting duurt maximaal ̩̩n jaar.

Internetgebruikers zoeken mazen in de wet.

Mazen in de wet
Hoe de piraterij in de praktijk wordt gecontroleerd, is de vraag. Internetgebruikers weten immers snel mazen in de wet te vinden. Nog sneller zijn zij met het bedenken van mogelijkheden om geheel anoniem te surfen. Ik hoop dat ze snel iets bedenken, want het is écht van de zotte dat een overheid zich bezighoudt met het in regels vangen van een per definitie democratisch en open communicatiemiddel als het internet. Gelukkig ben ik niet de enige die er zo over denkt. De  sociaaldemocratische oppositie in het Franse parlement noemt de wet een aanval op publieke en individuele vrijheden. Ook de Franse consumentenorganisaties zijn mordicus tegen. Nu maar hopen dat deze Franse betuttelingswaanzin niet overslaat op de rest van de EU!

COMMENTAAR – Nintendo heeft in thuisland Japan een belangrijke rechtzaak gewonnen in de strijd tegen piraterij. Het Tokyo District Court verbood er de verkoop van R4-flashcards. Met deze kaartjes kan je heel gemakkelijk illegaal gedownloade spellen afspelen.

Dit product van Chinese makelij werkt heel simpel. Een R4-kaart heeft dezelfde grootte als een DS-spel en erop vind je een uitsparing voor MicroSD-geheugenkaartjes. Hierdoor wordt het mogelijk om zelfgeschreven software, de zogenaamde homebrew, op je DS af te spelen. In de praktijk wordt de R4 vooral gebruikt voor het spelen van gekopieerde games. Op een MicroSD-geheugenkaart van 1gb passen tussen de 15 en 20 games.

Het zal niemand dus verbazen dat Nintendo en de bedrijven die games ontwikkelen voor de DS zware verliezen lijden door de verkoop van de R4. Ook in België en Nederland verkopen deze flashcards als zoete broodjes. Een zoekopdracht op de populaire website 2dehands.be levert maar liefst vier pagina’s aan aanbiedingen op. Een R4 plus 2gb MicroSD vind je in de lage landen al vanaf 23 euro. Een peulenschil in vergelijking met de kostprijs van 40 games.

Nintendo verliest veel inkomsten door apparaatjes als de R4.

Maar of de piraterij op de DS met het verbod op de R4 zal verminderen is zeer twijfelachtig. Het verbod geldt namelijk enkel in Japan. De producent van de R4 werd er veroordeeld op basis van de Japanse Unfair Competition Law en die wet is niet geldig buiten Japan. De producenten van de R4 promoten het apparaatje ook niet als piraterij-device maar als back-up medium. En bij ons en in het grootste deel van de wereld heb je als consument nog altijd het recht op een back-up van een gekocht product.

En dan zwijgen we nog over de talrijke andere merken flashcards die via het internet gemakkelijk en goedkoop te vinden zijn. Het verbod op de R4 in Japan kan een belangrijk precedent worden, maar de strijd tegen de welig tierende piraterij op Nintendo’s succesvolle handheld is hiermee lang niet gestreden.

Jan Custers

COMMENTAAR – In het begin van maart stemt de National Diet of Japan (het Japanse parlement) voor of tegen een aanpassing van de Japan Maritime Self-Defense Force. De regering is voor een Japanse marine, die geweld mag gebruiken tegen piraten.

Momenteel is het enkel toegelaten voor de Japanse marine, om geweld te gebruiken uit zelfverdediging en om gevaar voor derden te voorkomen. Deze unieke interpretatie van een nationaal leger is het direct gevolg van de Tweede Wereldoorlog.

Artikel 9

Volgens de Japanse grondwet (1947) doet Japan voor eeuwig afstand van het recht om als soevereine staat internationale disputen met geweld te bestrijden.

Sinds 1954 zijn er de Japanse Zelfverdedigingskrachten, een “leger” zonder militairen. Alle leden zijn burgers, die een speciaal ambtenarenstatuut dragen. Misdaden begaan door Japanse “militairen” vallen dus onder het civiele recht.

De Japanse marine tijdens een oefening. © Koichi Kamoshida/Getty Images

Gedateerd

Het wordt echter tijd dat de National Diet of Japan de wet grondig wijzigt. De Tweede Wereldoorlog ligt al meer dan zestig jaar achter ons en de wet is ronduit gevaarlijk voor Japanse troepen op vredesmissies. In een troepenmacht die steeds in het defensief wordt gedreven, is een troepenmacht die uiteindelijk verliest.

Missies zoals in Somalië bewijzen de nood aan een efficiënte multinationale troepenmacht. Een troepenmacht die actief zorgt, voor het verdwijnen van de terreur op zee. Een stap die de Verenigde Naties meestal niet durft nemen.

Oorlogsverleden

In het moderne Japan (maar ook Duitsland) worstelt men nog altijd met het oorlogsverleden. Jonge en oude mensen, die een landelijk schuldgevoel dragen, voor een oorlog waar zij geen rol in hadden. De wet van 1947 kwam er voor een reden, maar het is tijd om het verleden (gedeeltelijk) achter ons te laten. Want hoe lang moet je een land straffen voor zijn misdaden?

Maarten Weyters

Bronnen:
The Mainichy Daily News
Japan Ministry of Defense

Ik erger me mateloos aan de ‘piraterij is een misdrijf’ filmpjes die je door de strot geramd worden wanneer je je eigen eerlijk gekochte dvd’s afspeelt. Het is compleet nutteloos, ik heb de dvd’s immers al gekocht, ik wil niet lastig gevallen worden hiermee. Mensen die de films of series kopiëren, die zien die stukjes toch niet, die worden eruit geknipt. Het feit dat je ze vaak niet kan overslaan is zo mogelijk nog irritanter. Ook de vergelijkingen die ze maken in het filmpje steken mij erg tegen. Zo vergelijken ze het met het stelen van een auto en een handtas.

Maar wat me nog het meest tegensteekt met die zever, is dat ze mij eigenlijk bij voorbaat brandmerken als dief. Terwijl ik in het ergste geval een copyright-schender zou kunnen zijn, geen dief. Ondanks wat deze maffiafirma’s als RIAA, MPAA, Brein en dergelijke beweren, is het maken van een kopie GEEN diefstal maar hoogstens een inbreuk op copyright. Ze gaan er ook steeds van uit dat élke kopie normaal een aankoop had betekend, en zo berekenen ze hun zogezegde gigantische verliezen.

Om toch een vergelijking te maken met echte diefstal: het is alsof je naar de supermarkt zou gaan en er hangt een hele kleine sticker onderaan de ingangsdeur: “Deze winkel is beschermd tegen winkeldiefstal, hier kan u geen producten stelen.”. Om dan vervolgens na het afrekenen aan de kassa, verplicht meegenomen te worden naar een ruimte waar je een donderpreek krijgt dat diefstal verboden is! Na een kwartier mag je dan vertrekken. Ondertussen staat de deur van het magazijn open en lopen echte dieven ongehinderd binnen en weer buiten en nemen mee wat ze willen.

Deze technieken van intimidatie bereiken volgens mij steeds meer een omgekeerd resultaat. Ik voel me immers steeds meer bij voorbaat beschouwd als dief, dus waarom zou ik dan niet gewoon downloaden ook. Ze gaan er toch al van uit dat ik dat doe. En aangezien alleen eerlijke, betalende klanten opgezadeld worden met het moraliserend gepreek, missen ze hun doelgroep voor die boodschap ook nog eens totaal.

Behalve dat al die zever een pak geld kost, zijn doelgroep mist en hoogst irritant is, werkt het dus nog averechts ook. En dan heb ik het nog niet over de softwarematige beveiligingen die meestal binnen 1 dag al gekraakt zijn. Hoe komt het dat zulke bedrijven compleet niet doorhebben hoe het er in de realiteit aan toegaat? Onlangs had ik, braaf als ik ben, nog eens een cd-tje gekocht. Ik merkte pas thuis het bijzonder kleine logootje op dat er kopieerbeveiliging op zat en dat het niet afspeelbaar was op de pc. Als ik dat in de winkel al had gezien, had ik het uit principe niet gekocht. Maar terugbrengen en al die zever, daar begin ik dan ook niet aan. Dus stak ik het in mijn pc en 10 minuten later had ik een mp3-rip klaar. De platenmaatschappij had dus weer een hoop geld verspild aan beveiligingszever die toch niet werkt.