Lundi, j’ai vu ceci:

Tout de suite, j’ai pensé aux fans (comme moi) de Loco Locass. J’ai pensé que certains se questionnaient probablement sur l’association du groupe avec les Productions Point J, Québecor, PKP, etc., via l’émission Québec-Montréal. J’ai eu envie de poser une question à Loco Locass. Voici donc la question que j’ai envoyée par courriel à Biz:

- Compte tenu de la réputation d’artiste engagé, intègre et à l’esprit critique hautement développé de Loco Locass, est-ce que de participer à cette émission n’est pas en quelque sorte comme si vous acceptiez de chanter pour un congrès du Parti Libéral?

Après un échange rapide de courriels, Biz m’a répondu. Mais voilà, entre-temps, le chroniqueur média Hugo Dumas publiait ceci dans La Presse de ce matin :

Loco Locass entre deux feux

Situation délicate pour le trio Loco Locass. Dimanche soir, Biz, Chafiik et Batlam participeront au spectacle-bénéfice que concoctent les lock-outés du Journal de Montréal au cabaret La Tulipe pour souligner leur première année complète sur le trottoir. Et quelques minutes plus tard, ils chanteront l’hymne de la ville de Québec en direct de l’auditorium de Verdun pour le début de l’émission phare de TVA, La série Montréal-Québec.

Bref, Loco Locass s’associe à deux événements diamétralement opposés sur le plan idéologique. D’un côté, ils appuient les cadenassés de RueFrontenac.com et de l’autre, ils prêtent leur talent à l’entreprise – Quebecor – à l’origine de ce dur conflit de travail. Peut-on oser le mot opportunisme, ici, surtout que ce groupe a, par le passé, critiqué assez férocement les empires médiatiques québécois? Et suis-je le seul à ressentir un léger inconfort avec ce dédoublement? Semble que oui. Hier, le producteur des disques de Loco Locass, la maison Audiogram, n’a pas commenté l’affaire. Et personne du trio hip-hop n’a voulu répondre aux questions de La Presse non plus. Décision commune, nous a-t-on fait savoir.

Étrange, quand on sait que Biz n’a habituellement pas la langue dans sa poche pour discuter des divers sujets d’actualité. Passons.

Ce matin, Biz en a donc profité pour ajouter une réplique à Hugo Dumas. Voici donc, intégralement, et en exclusivité sur Parazzz 2.1, son commentaire:

Ce n’est pas parce qu’on ne commente pas qu’on a quelque chose à se reprocher. Je n’ai pas voulu parler à Dumas parce je le trouve minable.  Il me le confirme avec son texte ce matin.

En ce qui me concerne, il n’y a pas d’histoire. Disons seulement que nous avons accepté d’aider les journalistes du Jean-Marc au moins un mois AVANT qu’on nous propose d’écrire Hymne à Québec. À cause de ça, il aurait fallu refuser d’écrire la chanson ? Où est l’opportunisme ? Le vizir de la zapette pense-t-il vraiment que nous acceptons les spectacles bénéfices pour nous faire de la pub ? On fait un show pour Haïti ce soir. On est opportuniste ? On surfe sur le malheur ? Et lui, la Louise Cousineau des pauvres, que fait-il pour aider ses collègues ? A-t-il déjà écrit gratuitement pour aider ?

Dumas a raison sur une chose : quand il titre «Loco Locass entre deux feux». Tous les artistes du Québec sont au centre de la bataille titanesque que se livrent l’hydre Desmarais et le cachalot Péladeau. Le pape de l’écran plat nous reproche de participer à une émission de l’empereur. Le seul projet que nous ait jamais proposé Power Corp, c’est quand Pratte nous a demandé d’écrire un hommage à Falardeau dans La Presse ! (je ne l’invente pas). Pendant le Moulin à paroles, La Presse a tout mis en oeuvre pour discréditer l’événement, alors que Julie Snyder et Vidéotron ont mis leurs trippes sur la table pour en faire un succès.

Comme le disait Howard Zinn, nul ne peut être immobile dans un train en mouvement. Dans cette guerre sans merci, nous avons choisi notre camp.

Disons qu’il faudrait vraiment nous chercher des poux pour nous reprocher de gagner notre pain en respectant nos valeurs. La série Montréal-Québec un concept québécois original, qui veut ramener la musique francophone dans les arénas. On trippe sur le hockey. On vient de Québec. On nous propose de faire une toune pour galvaniser l’équipe de Québec et rendre hommage à notre capitale. Yé où le problème ?

Bien sûr que ce lock out nous fait chier. Mais que faudrait-il faire pour être cohérent ? Me désabonner du câble ? Exiger de ne plus être distribuer par Sélect ? Refuser que nos disques soient vendus chez Archambault ? Au lieu de maudire l’obscurité, nous avons décider d’allumer une chandelle pour aider les journalistes. Le même soir (c’est un pur hasard) que la première de la série Montréal-Québec, on fait des tounes au gala bénéfice des lockoutés du Jean-Marc. On refuse de faire des entrevues avec le Jean-Marc depuis le lockout et j’ai acheté l’app de Rue Frontenac sur mon Iphone. Qui, parmi tous nos détracteurs, peut en dire autant ?

Aujourd’hui, Hymne à Québec est la toune franco la plus achetée sur ITunes. Les chiens aboient mais Loco Locass passe. Allez Québec !!!

Voilà, je crois que tout est dit et très bien envoyé même!

Pour votre information, Biz s’apprête à publier un livre qui s’intitule Dérives, c’est un court récit de fiction. En librairie le 17 février.

Kurt Suzuki, Big Dog, UUH baseball coach Joey Estrella

   Oakland A’s catcher Kurt Suzuki spent part of the afternoon at the Prince Kuhio Plaza signing autographs for several hundred  fans both young and old.

   Suzuki just completed his second season with Oakland and was home on Maui when he decided to come to Hilo to meet BJ Penn and do an autograph session at the PKP at the site of the new wall for the Big Island Sports Hall of Fame.

   The line waiting to get a brief glimse of Suzuki stretched for more than 50 yards as fans waited  patiently to get a photo and an a signature.

Kurt Suzuki - photo by Kirk Lee Aeder

Labis ang kagalakan ng mamamayan at rebolusyunaryong kilusan sa selebrasyon ngayong araw ng ika-41 anibersaryo ng Partido Komunista ng Pilipinas!

Lubos na nabigo ang Oplan Bantay Laya ng pasistang rehimen ng higit na lumawak at tumatag ang baseng masa, ibayong lumakas at napanday sa pakikibaka ang BHB, ang PKP at lahat ng rebolusyunaryong pwersa.

Mabuhay ang ika-41 anibersaryo ng Partido Komunista ng Pilipinas! Kamtin ang higit pang malalaking tagumpay ng rebolusyong Pilipino sa susunod na limang taon hanggang sa maabot ang estratehikong pagkapatas! Isulong ang rebolusyong Pilipino hanggang sa ganap na tagumpay!

Ka Greg Bañares
Tagapagsalita, NDF-Bicol

email:  greg_banares@yahoo.com
gb_ndfbicol@yahoo.com

Discussion of the challenges and opportunities facing campus-based publishers, specifically in regard to academic e-books.
The Andrew W. Mellon Foundation has awarded a grant to a consortium of NYU U Penn, Temple, and Rutgers Presses, to brainstorm and recommend how university presses might collaborate and build new publishing models for e-books.

HIGHLIGHTS from Monica’s Talk:

The aim is to jointly build ONE PLATFORM that can eventually be used by any academic press anywhere in the world.

The strategy reminds me of the Public Knowledge Project’s vision when they began developing OJS open source software 10 years ago.

Academic E-BOOKS ARE SIGNIFICANTLY DIFFERENT from e-journals, largely because 75-80% of e-books buyers are INDIVIDUALS (therefore buying single books). As opposed to e-journals for whom 99% of their purchase are libraries. Ergo: e-books sales are mostly BtoC, but e-journals are BtoB.

The intended business model is not open access. They intend to sell the content online.

They plan to develop a REVENUE SHARE MODEL where a percentage of revenues is paid to the author.

Two friends of mine: Judy Luther and October Ivins are consulting on the project ;-D

Monica McCormik, of NYU Press, had a webinar on November 20, which was taped and posted on SPARC’s website. Watch the complete talk with Q&A (1 hour) here= http://blip.tv/file/2916345

Polish State Railways (PKP) is nearing the end of talks with Hungarian developer TriGranit about an overhaul of the train station in the western Polish city of Poznań.

According to PKP, details of the final deal with TriGranit are now being finalized and the developer will start working on the new Poznań rail station in 2010 as planned.  Worth hundreds of millions of Polish złoty, the deal will require TriGranit to upgrade the city’s typical railway station into a modern city communication hub, integrating rail, tram and bus lines. TriGranit will make money after completing the work by developing office and residential space.

PKP’s choice of TriGranit ends a tender process that began back in 2008.

John Willinsky, visionary leader  in digital scholarship and open access, talked about  “Open Access to Knowledge and the Intellectual Properties of Learning” December 4 at 3 p.m. in Knight Library’s Browsing Room.

John Willinsky

With faculty appointments at the Stanford School of Education and the Department of Language and Literacy Education at the University of British Columbia, Willinsky is an Open Access pioneer. As founder of the Public Knowledge Project, he developed the Open Journal Systems for serials publishing, and, more recently, the Open Monograph Press for book-length works. He was instrumental in convincing the Stanford School of Education to adopt an open access deposit mandate for all  faculty members.

Dev Sinha (Math) & John Willinsky. (And the ghost? JQ Johnson, director of Scholarly Communications.)

Willinsky describes his research as focusing on “analyzing and altering scholarly publishing practices to understand whether this body of knowledge might yet become more of a public resource for learning and deliberation.” He argues that the use of new publishing technologies and new economic models will improve access to scholarly work for the advancement of public knowledge.

Willinsky has written on such topics as Wikipedia and the effects of open access initiatives on public knowledge and academic scholarship. His most recent book, “The Access Principle: The Case for Open Access to Research and Scholarship,” was published by MIT Press.

Preaching to the choir? Yes, but a terrific sermon.

The final lecture was sponsored by the UO Libraries, the Oregon Humanities Center and the Oregon State University Libraries as part of the “Year of the Book” series at UO.

Co by było, gdyby…

Ala nie miała przerw w graniu Go? Gdyby codziennie z zapałem poświęcała chociaż te 15 minut na jedną partię? Albo, gdyby miała w swoim mieście klub Go? Może dziś byłaby na poziomie 3 dan?

Co by było, gdyby…

PKP nie wycofało swoich połączeń – głównie chodzi mi o Hetmana, chociaż jeżdżący do Warszawy też cierpią? Na pewno w Gorzowie uruchomiono by linie tramwajowe 4 i 5 (jak zresztą się stało dziś), ale również ludzie na forum lokalnym by nie narzekali… Co by było, gdyby PKP lepiej prosperowała swoimi funduszami? Na pewno nie wydawałaby 130 milionów na remont Dworca, na który jeżdżą tylko szynobusy i ewentualnie pociągi towarowe… Aha – no i nie mielibyśmy przewoźnika-bankruta.

Co by było, gdyby…

Ala studiowała w innym mieście? Z pewnością miałaby dobre samopoczucie i chciałoby się jej kontynuować swój popieprzony kierunek. Z kolei jednak nie miałaby laptopa (a więc magisterka w Krakowie diabli by wzięła!) i jajek z patelni, bo w akademiku ciężko często je przysmażyć.

Patrz na siebie, a nie na innych. – To piękny wniosek, ale gdy tak czasem zdarzy mi się spojrzeć na D. o rudych włosach albo na Z. o złotych włosach, to mimo, iż są z innych miast i inaczej tutaj prosperują, obie wydają się jakieś zadowolone. Ja powinnam taka być – no w końcu dorobiłam się telefonu, laptopa, pięknego pokoju który sprząta się w 3 minuty, Irca… Żyć nie umierać! Ale technika to nie wszystko. Drogi rozwojowe lekko uwięzły i mnie trochę pewne studenckie kwestie dręczą. Drażnią i wywołują strach. A to tylko moja wina, moja wielka wina…

Skończyć te studia będzie ciężko, zwłaszcza że kończy mi się wobec nich cierpliwość. Ja jestem rozczarowana, ale nie potrafię powiedzieć, czy kierunkiem, czy też może metodą nauczania w polskim systemie oświaty. Czasem zadaję sobie ciekawe pytania na zajęciach, których jednak nie poruszam. Bo jestem Polką. Jako Niemka żwawo bym zadała takie coś, że wykładowca chwilę by się namyślał nad tematem. A jako Angielka byłabym uczona czytać w taki sposób, bym lepiej rozumiała tekst, jaki mam przed sobą. Ale jestem Polką i teoretycznie powinnam być dumna ze swego kraju, który ma męczeńską historię rozłożoną na histerie zachowań na przestrzeni wieków. (Tak, wcześniejsze zdanie spodobało mi się i niezależnie od tego, jaki jest jego sens, zostaje, bo tak i już.)

W sobotę wstałam lewą nogą. Dosłownie i w przenośni. Jako pierwsze należy wziąć pod uwagę, że mój prawy dolny człon nadal jest poobijany i trochę pocierpieć i przeleżeć musi, aby mógł na nowo stać się sprawny. Wracając jednak do sprawy, cały dzień miałam doła – ja się boję angielskiego, ja już nie mam sił na pedagogikę… A więc leżę sobie do tej 13, 14… Jakbym mieszkała w Poznaniu, Jurandzie.

Wieczór jednak sprawił mi miłą niespodziankę. Pozdrowienia dla Coffee Amaretto (dobrze napisałam?).

Mam na Padu-Padu dziś opis:  “Chciałabym być edytorem tekstów”. Notatnik to dobry przykład… Od lat ten sam, prosty edytor. Czy to Windows 95, czy to Windows 7… Zadziwiające, że nic się nie zmienia .

Dobrze się czuję ubrana w koszulkę Goblikon. Jakoś tak… Dodaje dobrego humoru. A może to ładnie dopasowany strój – czarna spódniczka, niebieskie spodnie, jasna kamizelka czy jak to się zwie… Wszystko ładnie i cacy, ale chyba na Pyrkonie 2010 kupię sobie koszulkę z logo tegoż konwentu. I będę szpanować po uczelni…

Mój stały i wierny fan rozkazał mi dziś napisać nową notkę. W zasadzie mogę powiedzieć, że w tym tygodniu jestem osobą, która może powiedzieć o sobie szczęśliwa. Możliwe, że to przez to nie mam o czym tu pisać… zaraz, nie mam? Ano, chyba jestem w błędzie. Ale spójrzmy na to w ten sposób:

• we wtorek dostałam telefon w MixPlusie – Nokia XpressMusic 5130. Podoba mi się, wygodne wszystko jest, tylko muszę się przyzwyczaić do mojego cudacznego, czerwonego telefonu (swoją drogą – zawsze chciałam mieć w tym kolorze komórkę). Tylko miesięcznie luksus ten kosztuje mnie 30 złotych…
• Kupuję laptopa, Asusa za około 2300 złotych. W każdym razie przy okazji dostanę Internet porządnie działający i dobry o tyle, że niezależny od tego, który komp jest podłączony na kabel. To taka sieć trochę bezprzewodowa… Ale luksus ten będzie mnie kosztował 120 złotych miesięcznie…
• Czyli jakieś 40 złotych miesięcznie będę miała na swoje potrzeby różnorakie. To nie jest wielka suma, da się za to kupić ciucha, wafelka, czy nawet podpaski…
• Na uczelni – że się tak brzydko wyrażę – chujnia. Kazali nam robić praktyki i wolontariat między zajęciami, oczywiście co niektórzy wybitniejsi czy ambitniejsi w międzyczasie chcą się uczyć już do egzaminów… Narzekam na swój kierunek, nie wiem, co ze sobą zrobić…
• Miałam dziś iść do doradcy zawodowego, ale nie poszłam, ponieważ moja kochana babcia ma urodziny i trzeba było do niej się wpakować. No cóż, to moja jedyna babcia, a ja mam przed sobą całe życie…
• Dziś miałam kolosa z angielskiego. Cholera wie, czy mi poszło dobrze czy źle. Pożyjemy, zobaczymy, w końcu nie zawsze jest tak, jak człowiek chce, żeby było… A ja… Trochę się czuję zmęczona  i swoim kierunkiem i swoim miastem…
• PKP podobno wycofuje Hetmana. To ten słynny pociąg, co z Gorzowa Wielkopolskiego odjeżdża o 5:5 rano i jedzie do Poznania, Wrocławia, Opola, Katowic, Krakowa, Rzeszowa i Lublina (przez Warszawę). Czyli moje “w dupie mieszkam” naprawdę będzie dupą… Zapadłą. Szkoda, że Państwowe Koleje Przewozowe nie mają za grosz szacunku do PRZYGRANICZNYCH terenów…
• Pozdrawiam Virhossę. On zawsze mi przypomni o nowej notce.

“W 2010 nadchodzi liberal. i okaże się ze będziemy jeździć niemieckimi ekspresami po PL.” – straszy na Twitterze poseł Paweł Poncyliusz. Jego partyjny kolega, Bogusław Kowalski, dopytywał się w czasie posiedzenia Komisji infrastruktury, czy Deutsche Bahn przejmie niebawem przewóz pasażerów na trasie Berlin-Poznań-Warszawa.
Oto wraca widmo złego Niemca. Tym razem nadjeżdża po polskich torach, żeby zniszczyć rodzimą branżę kolejową.
Z kolejowej retoryki PiS i niektórych związkowców prawdą jest tylko liberalizacja polskiego rynku kolejowego od 1 stycznia 2010 r. Reszta to demagogia, która ma przestraszyć pasażerów i być może wywrzeć presję na rząd, żeby pod pozorem ochrony rodzimych spółek kolejowych dokapitalizował i oddłużył Przewozy Regionalne.
Czy 1 stycznia zobaczymy wagony z czerwonymi literami DB na burtach, szturmujące stołeczne perony? Z pewnością tak. W tym dniu z Warszawy odjeżdżają np. dwa pociągi BWE (Berlin-Warszawa-Express), które są zestawione z polskich i niemieckich wagonów.
Niemieckie autobusy na szynach już od jakiegoś czasu przekraczają Odrę i zatrzymują się w przygranicznych miejscowościach.
Nie wspominając już o przewozach towarowych, które od jakiegoś czasu obsługuje tabor niemieckiej spółki DB Schenker.
Ale to pojedyncze przypadki. Czy jednak niemieckie, austriackie lub czeskie składy szykują się już do masowego wożenia Polaków i z wybiciem północy ruszą na polskie tory?
Nie! Jeżeli zagraniczny przewoźnik chciałby wjechać na polskie tory, to musi powiadomić o tym PKP Polskie Linie Kolejowe (zarządca infrastruktury) i Urząd Transportu Kolejowego (regulator rynku) co najmniej na dwa miesiące przed wejściem w życie nowego rozkładu, czyli obecnie przed 13 grudnia.
12 listopada Mirosław Antonowicz, wiceprezes UTK, poinformował media, że nie wpłynął żaden wniosek od zagranicznego przewoźnika. To oznacza, że w 2010 r. wszystko zostaje po staremu. Na tory wyjadą więc pociągi PKP Intercity, Przewozów Regionalnych, Kolei Dolnośląskich i Arrivy na Pomorzu.
Po co więc to straszenie Niemcem na torach? To już chyba stałe narzędzie walki politycznej Prawa i Sprawiedliwości.
Zresztą czy to w ogóle jest straszenie? Polacy tak bardzo narzekają na rodzimą kolej, że chyba z utęsknieniem czekają na nowoczesne, czyste i punktualnie składy z Niemiec. Pogorszy się co najwyżej sytuacja związkowców kolejarskich. Trzeba będzie zacząć pracować, żeby sprostać konkurencji. Teraz można źle pracować, doić państwową kasę, a pasażer i tak nie ma wyboru.
Ale ponieważ Niemiec nie nadjedzie, to w kuluarach branży kolejowej można usłyszeć inną ciekawą teorię spiskową. Deutsche Bahn nie wjedzie na polskie tory bezpośrednio ale kupi sobie PKP Intercity. Zresztą pewnie właśnie dlatego rząd chce wprowadzić tę spółkę na giełdę w 2010 r.
Pomysł oryginalny i nawet wart przemyślenia. Nawet jeśli rzeczywiście część akcji kupi inwestor branżowy z Niemiec, to co się stanie złego? Obawiać się może tylko ten, kto nie zna idei tej prywatyzacji. Przecież na parkiet nie trafi pakiet kontrolny spółki, bo chodzi o pozyskanie kapitału na inwestycje, a nie sprzedaż przedsiębiorstwa.
Próżno więc wyglądać złowrogiego Niemca na polskich torach.

A to niektóre współczesne neony Zakopanego – nie wszystkie działają; Europejska jest ciekawym przykladem zastąpienia rurek neonowych bardziej elastycznym i nowoczesnym rozwiązaniem, Morskie Oko upamiętnia miejsce które swoje lata świetności ma już raczej za sobą, choć współczesny neon świeci pełnią blasku i mruga zachęcająco do przechodniów na Krupówkach. Społem i Granit wieńczą największy chyba w Zakopanym dom handlowy, którego wnętrze i asortyment rzeczywiście kojarzyć się może z trwałością i wytrzymałością równą granitowi – wystarczy minąć zakład fryzjerski przy wejściu i wspiąć się po schodach by przenieść się kilknaście lat wstecz… Kolejowe Zakopane jest z kolei nieco naruszone zębem czasu, ale ma swoich wiernych fanów strzegących pozostałych jeszcze na miejscu rurek neonowych i gotowych nawet na rezygnację z codziennych zajęć by tylko uchronić neon przed dalszym zniszczeniem.

Tytuł artykuły brzmi raczej jak tytuł jakiegoś fantastycznego opowiadania i nawet poniekąd je stanowi, za wyjątkiem słowa kojarzonego z wyobraźnią. Która to już z kolei podróż polskimi kolejami, podczas której odnosiłem wrażenie, jakby jakiś czas temu nastąpił spadek rozwoju intelektualnego ludzkości. O tym po raz kolejny traktować będzie niniejszy wpis.
‘Degenerat w moro’ usiadł, a w zasadzie ‘rozwalił się’ naprzeciwko mnie podczas jazdy pociągiem, kierującym się ku północy. Z początku wydawał się osobą w miarę spokojną. Z twarzy wyglądał na trzydzieści parę lat, miał świeży zarost, czarny sweter, ubrudzone od błota czarne buty i.. spodnie moro. Wyciągnął i położył na stoliku dwa telefony. Z początku myślałem, że może chce w ten sposób pokazać jaki jest ‘fajny’, albo ‘ważny’. Po chwili zaczęła się prawdziwa masakra. ‘Typ’ niniejszy począł wykonywać przeróżne telefony. Raz do kobiety, która była mu dłużna pieniądze, raz do żony, raz do matki, a jeszcze innymi razy do kumpli. Można było usłyszeć przeróżne sposoby wysławiania i zachowania się: zaawansowany slang, mowę potoczną, kolokwializmy, czy wybuch rechotu na cały przedział. W zasadzie szybko zaznaczył swoją obecność w sposób negatywny.
Najbardziej groteskowe jednak było jego oświadczenie, że w niedzielę zamierza udać się do spowiedzi.. Przez niemal całą drogę, czyli jakieś trzy godziny nieustannie rozmawiał przez telefon lub jadł słodkie bułki popijając jogurtem, by w rezultacie pozostawić po sobie ogromny syf.
Oczywiście nie obyło się bez ‘sieczki’ puszczonej przez głośniczek telefonu, czy przez słuchawki odtwarzacza mp3, które jednak swoją jakością powodowały, że słychać było dźwięki w całym przedziale.
W pamięci mej najbardziej utkwiły jednak słowa kierowane do swojego synka, których parafraza przedstawia się w następujący sposób: ‘No siema mały, tatuś wróci w niedzielę, wiesz? Taaak synku, zrobimy zwałę. No nie pierdziel, że nie tęsknisz, mały.. Tatuś cie kocha, wiesz? A ty mnie kochasz? No jak to młody? Trzymaj się, pozdrów mame, nara.’.
Mógłbym to pozostawić bez komentarza i tak chyba zrobię, gdyż każda osoba w miarę inteligentna sama doskonale zda sobie sprawę z tego, jak mógłbym w tym momencie o tej rodzinie pomyśleć.
Kiedy to ‘degenerat’ wysiadł w końcu na swojej stacji, rozległy się przeróżne wrzaski dobiegające z peronu. Kiedy osobowy ruszył w końcu dalej, dostrzegłem wyżej wspomnianego ‘tatusia’ z kolegami poubieranymi w luźną odzież, stojącymi wraz z kilkoma butelkami wódki, pokazującymi jakieś gesty w kierunku oddalającego się pojazdu szynowego.
Zastanawia mnie jak sytuacja wyglądać będzie za lat kilka, jak bardzo nasz naród zostanie poddany degeneracji przez nieustannie zaniżający się poziom edukacji w szkołach podstawowych, gimnazjach, czy szkołach średnich lub zawodowych. Szkoła oprócz poszerzania horyzontów wiedzy i myślenia, winna również uczyć dyscypliny, pewnej etyki, z której coraz to bardziej się szydzi i totalnie ją olewa.
Przez to właśnie kreują się „degeneraci w moro”, którzy przekazują swoją głupotę kolejnemu pokoleniu. Podstawowymi wartościami zaś są u nich alkohol, zabawa, dorywcze pieniądze i rozstrzyganie nieporozumień przy użyciu pięści.
Ciekaw jestem jak takie osoby odnajdują się w społeczeństwie, gdyż stanowią oni raczej hermetycznie zamkniętą grupę, która winna być na dobrą sprawę odizolowana od normalnych ludzi lub po prostu poddana solidnej resocjalizacji.
To właśnie dowód na to, że demokracja w naszym kraju bardziej przyczynia się do niszczenia niż rozwijania kultury. Niektórym po prostu ‘wolność’ mocno szkodzi, czy są tego świadomi, czy nie.

nikt nie wyjeżdża, nikt nie przyjeżdża. pusto, mgliście, tajemniczo, ale nadal dworcowo.

silahkan mendownload nilai PKP anda

Nasze okno na świat, czyli dworzec PKP, łagodnie mówiąc nie wygląda najlepiej. I tak się prezentuje podróżnym od lat wielu. Lekarstwem na to ma być projekt “Przystanek Koszalin”, ale to ciągle jest pieśń przyszłości, a co do tego czasu? Zaistniał więc pomysł, aby wymusić na niechętnym po temu poznańskiemu oddziałowi kolei lekki, tymczasowy lifting, który doraźnie poprawi sytuację. Czy w wyniku tego koszaliński dworzec PKP aby na pewno przestał straszyć?

Co prawda kanarkowy kolor nie jest ostry, ale moim zdaniem trochę nie na miejscu wobec tak reprezentacyjnego obiektu. Do tego malowanie jest jednostajnie monotonne, przez co zamiast minimalizować, uwypukla nieatrakcyjną bryłę budynku. Nie zmodyfikowano prostej fasady, o co chyba aż się prosiło. Kiedy w nadziei, że żółć jest tylko podkładem dla właściwej barwy, spytałem się pracującego przy remoncie robotnika, otrzymałem zaprzeczającą odpowiedź. Ten sam człek zagadany co o o tym sądzi stwierdził:

Przynajmniej dworzec będzie widoczny  z daleka

Pozostaje mi wierzyć, że jednak nie. Zawsze mogło być gorzej, taki różowy czy tęczowy jest bardziej zwracający uwagę. Zamiast zadbać, żeby te 200 000 zł. wydano na estetyzację, o którą nam przecież chodziło, przyczyniono się do rozwoju gargamelizacji stosowanej.

Dla chętnych

Więcej na temat odświeżania architektonicznej spuścizny po PRLu poczytasz tutaj.

sowie Berlin und Umland in 1990, die Schmalspur-Tram Karl-Marx-Stadt und Berlin 1986-91 werden in Tonfilmen von Rudi Schulz am 9. und 19. November 2009 gezeigt. Treffpunkt siehe unter “Termine”.

En nuestra página dedicada a Aion: www.aion-fansite.com , estamos teniendo un problema con el spam en los foros. Pues bueno os voy a contar la solución que hemos implementado:

1. Banear las Ips de los spammers (pobre resultado, ya que sueles ser Bots o máquinas, las que se dedican a ello de forma automática y cambian las ips).
2. La mejor forma de evitar los Bots, es poner un gráfico con un texto, el cual tiene que ser repetido en su correspondiente campo. A esta técnica se le llama Captcha.
3. No encuentro ningún mod que sirva para tal efecto y decido crearlo manualmente.
4. En  http://blog.unijimpe.net/captcha-con-php-y-jpgraph/ , encuentro un excelente artículo, en donde explica como implementar un sistema Captcha propio, usando php. Pues basándome en este artículo realizo mis propias modificaciones en php nuke. Visitar el enlace y descargar los ejemplos.
   • Dentro de la carpeta: \html\modules\Your_Account\  de Php Nuke, vamos a copiar el fichero captcha.php  y la biblioteca JpGraph, en la carpeta Inc .
   • Luego hay que  modificar el fichero index.php: buscar en este fichero la función: confirmNewUser e incluir estas líneas:
     
     function confirmNewUser($username, $user_email, $user_password, $user_password2, $random_num, $gfx_check) {
      global $stop, $EditedMessage, $sitename, $module_name, $minpass;
      include(“header.php”);
      include(“config.php”);
      $username = filter($username, “nohtml”);
      $user_email = filter($user_email, “nohtml”);
      $user_viewemail = “0″;
      userCheck($username, $user_email);
      $user_email = validate_mail($user_email);
      $user_password = htmlspecialchars(stripslashes($user_password));
      $user_password2 = htmlspecialchars(stripslashes($user_password2));
      
      // INSERCION VERIFICACION CAPTCHA ——————————
      session_start();
         if ($_SESSION['tmptxt'] == $_POST['tmptxt']) {
             echo “Bienvenido “.$_POST['nombres'];
         } else {
              title(“”._NEWUSERERROR.“”);
        OpenTable();
        echo “<center> Error: CODIGO DE VERIFICACION INVALIDO <br><br>”._GOBACK.“</center>”;
        CloseTable();
        include(“footer.php”);
        die();
         }
      //————–FIN CODIGO ————————————————-

   (continua el codigo original …….)

   • Una vez insertado el código anterior buscar la función: function new_user() e insertar el siguiente código:

function new_user() {
 global $my_headlines, $module_name, $db, $gfx_chk, $user;
 if (!is_user($user)) {
  mt_srand ((double)microtime()*1000000);
  $maxran = 1000000;
  $random_num = mt_rand(0, $maxran);
  include(“header.php”);
  OpenTable();
  echo “<center><font class=\”title\”><b>”._USERREGLOGIN.”</b></font></center>\n”;
  CloseTable();
  echo “<br>\n”;
  OpenTable();
  echo “<form action=\”modules.php?name=$module_name\” method=\”post\”>\n”
  .”<b>”._REGNEWUSER.“</b> (“._ALLREQUIRED.”)<br><br>\n”
  .“<table cellpadding=\”0\” cellspacing=\”10\” border=\”0\”>\n”
  .“<tr><td>”._NICKNAME.”:</td><td><input type=\”text\” name=\”username\” size=\”30\” maxlength=\”25\”></td></tr>\n”
  
  // INSERCION CAPTCHA ——————————————
  .“<tr><td> Código: </td><td><img src=\”/modules/Your_Account/captcha.php\” width=\”100\” height=\”30\”></td></tr>\n”
  .“<tr><td> Código Verificación: </td><td><input name=\”tmptxt\” type=\”text\” id=\”tmptxt\”></td></tr>\n”
  // FIN INSERCION ———————————————-

(continua el codigo original …….)

Pues con estas dos modificaciones ya lo tenemos resuelto:

 Aparece una imagen con una combinación de número y letras, la cual se tendrá que verificar para poder darse de alta.

Szantaż upadłością PKP PR – dziwny ruch na rynku kolejowym

Zdaniem Wacha wniosek o upadłość, jaki ma przygotować zarząd PKP PR na zlecenie rady nadzorczej, jest bardzo niebezpieczny. Wyjaśnił, że ogłoszenie upadłości spółki spowoduje odebranie jej licencji na przewozy. W takiej sytuacji zabrakłoby połączeń kolejowych w regionach, a pasażerowie zostaliby pozostawieni sami sobie.

Jak poinformował Olszewski, w momencie usamorządowienia PKP PR, zadłużenie spółki wynosiło 360 mln zł. Spółka uważa, że działania PKP Intercity oraz PKP SA mogą być odbierane jako próba wyeliminowania pociągów InterRegio. Taka sytuacja, zdaniem zarządu PKP Przewozy Regionalne, jest bardzo niepokojąca, gdyż może doprowadzić do zmonopolizowania przez PKP Intercity przewozów ponadregionalnych i do ograniczenia pasażerom dostępu do usług innych przewoźników.

PKP Przewozy Regionalne to największy pasażerski przewoźnik kolejowy w kraju. Dziennie uruchamia około 3 tys. pociągów i przewozi ok. 200 tys. osób. Firma zatrudnia ok. 16 tys. pracowników. Od grudnia 2008 r. należy do samorządów.

http://logistyka.wnp.pl/prezes-pkp-musi-dojsc-do-porozumienia-z-pkp-przewozy-regionalne,92890_1_0_0.html

Prezes Grupy PKP Andrzej Wach jest optymistą.

FAKTYCZNIE JEST KONFLIKT O PIENIĄDZE Z KAS PKP PR ZA BILETY INTER CITY
 

Aktualnie w około 1100 kasach należących do Przewozów Regionalnych można bez przeszkód kupić bilet na pociąg pośpieszny, ekspres, czy Intercity; problemu nie stanowi też kupno biletu na pociągi osobowe w ponad 300 kasach spółki Intercity. Właściciel kasy pobiera 8,5 procentową prowizję od każdego sprzedanego biletu, a resztę przekazuje spółce obsługujące dane połączenie. Rzecz w tym, iż od wiosny Przewozy Regionalne mają kłopot z terminowym przekazywaniem tych pieniędzy. Kwota zaległości wobec Intercity przekroczyła już 100 milionów złotych. Dwa tygodnie temu z tego powodu omal nie doszło do zerwania umowy o wzajemnym świadczeniu usług, co skończyłoby się kompletnym bałaganem w systemie sprzedaży biletów. Teraz Intercity sięgnęło po komornika. Fakt, iż pod koniec września sąd wydał nakaz zobowiązujący Przewozy Regionalne do zapłaty 89 mln złotych pozwolił na rozpoczęcie egzekucji tych zaległości.

- Byliśmy zmuszeni do takiego kroku. Gdybyśmy tego nie zrobili, moglibyśmy zostać oskarżeni o działanie wbrew interesom naszej spółki – argumentuje Paweł Ney, rzecznik PKP Intercity.

Przedstawiciele centrali Przewozów Regionalnych nie chcieli wczoraj komentować sprawy. Rzecznik spółki Piotr Olszewski powiedział jedynie, iż wydane przez sąd orzeczenie nie jest prawomocne i przewoźnik na pewno będzie się od niego odwoływać. Nie zakwestionował samej kwoty zaległości, a to oznacza, że spółka wcześniej czy później będzie musiała wysupłać ponad sto milionów złotych. Skąd je weźmie? Jednym ze źródeł finansowania spółki są dotacje ze strony samorządów wojewódzkich. Dzięki dotacji samorządu województwa śląskiego, nasz regionalny zakład PKP PR codziennie wypuszcza w trasę 430 pociągów osobowych.

- Zajęcie konta Przewozów Regionalnych przez komornika nie powinno wpłynąć na wysokość dofinansowania z naszej strony. Traktujemy to jako wewnętrzną sprawę spółki. Na wszelki wypadek będziemy się jednak przyglądać jej poczynaniom. Obecnie mamy większe możliwości kontroli spółki, gdyż przedstawiciel marszałka zasiada w jej Radzie Nadzorczej – mówi Witold Trólka z biura prasowego urzędu marszałkowskiego w Katowicach.

http://finanse.wp.pl/kat,12571,title,PKP-Przewozy-Regionalne-maja-100-mln-zl-dlugow,wid,11591914,wiadomosc.html

PODSUMOWANIE

Tam gdzie dwóch sie bije trzeci korzysta ( zgadywanka)

* komornik

* handel długami

* Skarb Państwa

* koleje zagraniczne ( taniej kupią firmę upadlą)

* grupa kolesiów ( nieustalona grupa prywatyzacyjna)

Koleje Dużych Prędkości 350 km/h-projekt łódzki Kropiwnickiego

Rząd przyjął “Master Plan dla transportu kolejowego w Polsce do 2030 roku”

• niewystarczająca zdolność przewozowa istniejących linii kolejowych;
• niewystarczający poziom jakości oferty przewozowej, zwłaszcza w zakresie czasu przejazdu;
• potrzeba zbudowania brakującego elementu w istniejącej sieci kolejowej.

 

46 degrees in the sun the thermometer read when leaving the hotel room. Together with our friends my wife and I handed in our room keys. Dragging our suitcases we started our 30 minute walk to the train station.

Zakopane station lacks nothing but offers nothing extra. The platforms are accessible from just about anywhere but tickets can only be bought from the main station building which has the classic station look.
When entering the main hall it becomes obvious that time has stood still at PKP, the national railway company of Poland. Nothing has changed much over the last 40 odd years in this station. We buy our tickets from a woman nearing her pension age, although very friendly she is slow and a queue builds up quickly. With 35 minutes to spare we were the proud owners of 4 first class train tickets on the fast service to Kraków.

As we made our way through the station we decided to stock-up on drinks and food for our 3 and a half hour journey. At the platform entrance there’s a small food stand where we wanted to buy a bag of traditional Polish donuts. A joy for every sweet tooth and one of the many good things a Polish baker has to offer. Searching in and around the food stand we find out there is no one to buy the donuts from. While wondering what’s going on an old lady with sweat on her forehead and a couple of front teeth missing, complains about our suitcases while making her way around them. With mixed feelings of delight we find out that she’s the owner of the food stand.
When she’s setup and sitting down we order, her frown quickly turned into a smile and we got what we came for. The heat was getting to everyone not excluding old and tired shop owners.

The train we’re taking is old and lacks not only air conditioning but also any form of insulation which means the sun is free to unleash it’s full potential on the metal roof. Of course there’s also a modern Intercity service between Zakopane and Kraków. However it leaves 2 hours after the fast service which means 2 hours less in Kraków, so the fast service is our compromise. Although it’s called the fast service it’s everything but that, the train rarely hits 90km/h and stops at about every station where it often has to decouple the engine so it can be driven to the other end of the train to be re-coupled on that side.

With still 20 minutes on the clock we walked to the train which was already waiting at the platform. I opened the door to the first class coach, a wall of heat greeted me. As the platform wasn’t any higher then 50cm we threw our suitcases in first before entering our selfs. We were free to pick one of the 6 person compartments. It didn’t really matter which one we would choose, they were all equally empty and hot. I wonder if I would be far off when saying the compartments were around 40 degrees Celsius. But however high the temperature, this train was going to be our home for the next 3 and a half hours. So with the Tatra mountains behind us we slowly pulled out of Zakopane station.

Now you might be fooled into thinking that I’m complaining about the discomfort of traveling with the before mentioned train service, however nothing could be further from the truth. I really love trains and traveling by them brings out the traveler in me. Seeing a country at a slower pace, the sights and sounds. A high speed train already looses that feeling, maybe even a very comfortable train with air conditioning as well. This train has all the ingredients to make you feel like an adventurer! Traveling shouldn’t be to easy, it has to fight back a little make you work for those kilometers or else all romance and satisfaction creep out and before you know it you’re reduced to a mere tourist a wondering sightseer with a guidebook to keep you safe. Not in this train!

The first 15 minutes we were all enjoying the views and with that saying goodbye to 3 really nice days in Zakopane. I concluded it was definitely worth visiting again but next time out of season. I would advice anyone considering to visit Zakopane in the months of July/August to or postpone or go earlier. The walking routes are beautiful but they definitely loose a lot of their charm when you have to cue up.
After that I spend an equal amount of time fighting with the curtain, trying to keep it closed and block out the sun while making it stop flying out of the window or wiping on of us in the face. Closing the window was certainly not one of the options.
After pretty much all was said and the donuts were eaten the heat really started to creep up on us. I tried to fall a sleep but couldn’t find the right position to do so. Soon we were all sitting on our backs while passing the bottles of water and lemonade which were already to warm to really refresh. 30 minutes travel time down, 3 hours more to go.

It was about half an hour later when I decided that I couldn’t sit in the compartment anymore and I escaped to the hallway. All windows were pulled down and the train rocked gently from side to side over a single track crawling through fields and patches of forest. The wagon was still pretty much deserted so the only thing that I heard was the sound of the train rolling over the track, sometimes the sound echoed back out of the forrest accompanied by cool forest air, then a moment later the same rhythmic sound seemed to loose it self in the open fields. I stuck my head out of the window to feel the wind in my face. Even with all the sounds and sensations surrounding me I found my self in the quiet and simple world of train travel. This almost mediative experience made me forget all about the intense warmth of the train. What I found in those moments was exactly what I always expected from a train journey without knowing it; An objective view of the country while being an integrate part of it, something logically impossible but emotionally true. When passing a house I wasn’t waving at a person lying in the garden, I was waving at the country side which at that moment waved back at me.
For the remaining 2 hours of the train journey I stood there with my head sticking out of the window.

Hours after arriving in Kraków, while I was already sitting in the apartment we had rented, a part of me was still on the fast service between Zakopane and Kraków, Rocking from side to side with the wind in my face.

Post ten powstał z tego względu iż jestem strasznie zbulwersowany postawą PKP. To że pociągi są zwykle opóźnione to już przyjmuję za standard, jednak gdy tylko mogę staram się o zwrot kosztów podróży. Poprawiło się natomiast to że wszelkie zmiany dotyczące rozkładu jazdy są na bieżąco uaktualniane na stronie internetowej PKP
Wracając dziś w pośpiechu z Dębicy zakupiłem bilet na stacji i na szczęście zdążyłem na pociąg i na tym się kończy to moje szczęście, ponieważ mając przesiadkę w Katowicach, postanowiłem “wziąć” z kasy faktury na bilety. Jako że ostatnio mnie Pani kasjerka uświadomiła że faktury wypisują tylko w dolnych kasach postanowiłem że bez większego zamieszania się tam udam. Po odstaniu w kolejce dobrych 10 minut, szanowna Pani kasjerka wypisała mi fakturę na jeden z biletów z tego względu iż drugi bilet nie został zakupiony w kasie InterCity. Po fakturę za drugi dokument uprawniający do przejazdu pociągiem poprosiła, abym udał się do kasy na górę. Tak też uczyniłem, ponownie po odstaniu kilku minut w kolejce poprosiłem przy okienku o fakturę Pani kasjerka odparła że nie otrzymam faktury z tego względu iż fakturę na zakupiony bilet w Dębicy powinienem poprosić w miejscu gdzie zakupiłem bilet. Z uśmieszkiem zaproponowała mi zakup biletu do Dębicy. Po tym co usłyszałem wpadłem w głęboką furię że robi sobie ze mnie jaja, gdy poprosiłem o jej imię i nazwisko odmówiła podania.
Poszedłem więc do starszego kasjera o wytłumaczenie mi i wskazanie w regulaminie dlaczego nie wydadzą mi faktury. Po kilku minutach uradowana kasjerka pokazuje mi ów regulamin przez szybę (przypuszczam że bała się że będę chciał sobie pożyczyć ten regulamin). Po przeczytaniu, potwierdziły się słowa bezczelnej kasjerki, że faktura może być wydana tylko w kasie gdzie został zakupiony bilet do 7 dni! Jednak w tym samym punkcie regulaminu była również taka informacja, że w momencie gdybym zakupił bilet w pociągu u konduktora (w moim przypadku dopłacając 5 zł, ponieważ na stacji znajdowała się kasa), fakturę wydaliby mi w stacji docelowej bez większych problemów.
Wniosek z tego taki że czasami lepiej dopłacić 5 zł niż teraz wysłać prośbę do PKP w Dębicy o wydanie faktury na zakupiony tam bilet, stracić do tego taką samą kwotę i cenny czas…
Moje przemyślenie do tego jest takie dlaczego nie wydali mi takiej faktury w K-ce skoro i tak pieniądze trafią do jednego kotła?

• Siedem godzin oczekiwania w przedziale pociągu pośpiesznego relacji Olsztyn-Kraków nie ma w sobie nic z Zen podróży. Jesteśmy w Piasecznie. Siedzący naprzeciw starzec-inwalida I grupy, niedowidzący i z niedowładem stanowczo żąda dalszej jazdy. – Na trakcję spadło drzewo, była wichura – ze spokojem tłumaczy drobna brunetka-konduktorka po ćwiczeniach z asertywności i trudnego klienta. – Nic mnie to nie obchodzi, jako inwalida pierwszej grupy domagam się natychmiastowej jazdy! Ten niedowidzący, siwy pan z irytacją co chwila wciska przycisk swojego telefonu, informujący go, że od ostatniej minuty minęły tylko jedna minuta. Pani obok obawia się o swoją palmę, która już na pewno zmarzła z powodu niedomkniętego balkonu, gdzieś w Jędrzejowie, cholera. Pali papieros za papierosem. Za moimi plecami jest kibel, a za kiblem ostatnie drzwi tego nieruchomego pociągu. Trwa tam Loża Narzekaczy na Polskie Koleje Państwowe. Przy papierosie i zaciśnietych ustach. Piaseczno pełną parą, jak wszystkie te podwarszawskie miejscowości: Skierniewice, Grodzisk, Tłuszcz, Rembertów, pełne są ludzi o zmęczonych twarzach, nieufnych spojrzeniach, pełnych złości i parcia po swoje. Jednodniowi, cykliczni warszawscy emigranci: noc w Warce, dzień w Warszawie, od świtu do nocy, pociągi i puszki z Żubrem. Żeby zasnąć, dotrzeć do domu, położyć się spać i wstać gdzieś o czwartej. Ci ludzie do zajmowania miejsc w kolejce używają łokci, nie chcą się przyznać do “dzień dobry” i “dziękuję”. To dokładnie ci ludzie, którzy już nie raz trącali cię po łydkach koszami na zakupy, kiedy stałeś w kolejce w supermarkecie, a kiedy się odwracałeś, udawali, że nic się nie stało.
• Kraków między drugą a trzecią nad ranem w środku tygodnia w najbardziej obrzydliwej porze roku. Cała Polska jest teraz pogrążona w mroku, wilgoci i nieświeżym oddechu trawionych przez sen czterech piw Tatra Mocne. A Kraków jest takim niesamowitym mikroświatem. Też mokrym i wilgotnym, ale jednak żywym. Ulubiona krakowska zapiekanka z dziury w ścianie jakiejś kamienicy przy Kanonickiej była spożywana w towarzystwie  mało świadomych tego, co się dzieje wokół nich młodzieńców. Pochodziłem trochę w okolicach Sławkowskiej, św. Tomasza i Stolarskiej. A potem wsiadłem w osobowy do Krosna (4.07), z którego zobaczyłem małopolski świt.
• W drodze powrotnej z Egeru (moja wycieczka do tego miejsca miała po raz pierwszy charakter zorganizowany, narodowy, imperialistyczno-polski i przez to była – bez przesady – liminalnym doświadczeniem) wysiadam w środku nocy na krośnieńskiej obwodnicy. Nocnych żeglarzy halsujących po ulicach miasta pytam o drogę do dworca. W taki październikowy świt jedynym elementem żywym na takich dworcach są nieliczni taksówkarze, którzy niczym hieny czają się na zmęczonych podróżą turystów, aby zaproponować im nieakceptowalne stawki. O piątej trzydzieści otwierają poczekalnię i knajpę w budynku dworca. Knajpa ma więcej klientów. W ponurych, ciemnych wnętrzach zszarzałych dymem papierosowym ci klienci – dwudziestotletni robotnicy na pierwszą zmianę – zamawiają dwie setki i piwo. A ich twarze wyglądają co najmniej na czterdzieści lat. Pierwszą setkę wypijają jeszcze przy barze, kiedy kelnerka leje piwo i drugie sto. Biorą jedno w jedną rękę, drugie w drugą i dosiadają się do codziennych towarzyszy. Piją w milczeniu, co chwila ze znudzeniem zerkając na zawieszony pod sufitem telewizor. Ożywiają się tylko, kiedy dziennikarz mówi o brakach prądu na Podkrapaciu i wsiach odciętych od świata.
• Wysiąść na samym początku Lutowisk, przy ośrodku zdrowia. Dostać znowu po twarzy tym samym otryckim wiatrem. Popatrzeć przez chwilę na grzbiet pasma, zasłonięty przedpołudniową mgłą. W sklepie zrobić zakupy, osłonić kalosze torebkami firmowymi Delikatesów Centrum, przejść obok szkoły, przystanku i starego cmentarza. Tam rozpocząć marsz pod górę wąską asfaltówką. Przy ostatnich zabudowaniach skręcić w prawo. Wejść w śnieg. Po kilkuset metrach brnięcia po pas poddać się i zawrócić.
• Otryt o tej porze roku to widok osobliwy. W końcu decyduję się podjechać na drugą stronę, do Dwernika, i spróbować wejść stamtąd. Wejście przetartę przez bohaterską dziesięcioosobową grupę, która tej nocy wdrapywała się prawie na przełaj. Więc duża improwizacja na temat niebieskiego szlaku, wiodącego normalnie na górę. Idę po ich śladach, które czasami odbijają od szlaku nawet na kilkadziesiąt metrów. Droga pozawalana jest konarami drzew. Widok przerażający dla każdego, kto wchodził tam kiedykolwiek o dobrych warunkach. Idzie się wąskim korytarzem śniegu sięgającym chwilami nawet do piersi. Idzie się ciężko, bo śnieg jest mokry. Zwały białych brył leżą na niekiedy jeszcze zielonych liściach drzew i co chwila spadają razem z gałęziami to tu, to tam.
• W Chacie przewidywalnie i jak zwykle. I dobrze, bo tego “jak zwykle” było mi potrzeba. W lutym znienawidziłem to miejsce i obiecałem sobie, że nigdy tu nie wrócę. Wróciłem szybko i bałem się tego powrotu. A jednak, było wspaniale, choć to jedna z takich rzeczy, których nie da się w dwóch zdaniach opisać ani zrozumieć. To jest chyba to miejsce z pierwszych wersów “All Along the Watchtower”. gdzie spotykają się wszyscy błaźni i złodzieje, którzy nie potrafią nigdzie zaznać ukojenia. Uciekają z zamieszania na dole, bo nie ma tam niczego, czym warto się podniecać. Życie nie jest żartem, ale o tym wie tylko księżniczka na wieży, otoczonej ciemnością. Kiedy siedziałem na werandzie i grałem tę piosenkę do nocy, byłem przekonany, że ta wieża jest właśnie tam.

Tak jak nie da się zrozumieć i opisać tego, co bardzo dobre, podobnie, trudno zrozumieć i opisać to, co straszne i tragiczne. Tą drogą poszedł wtedy Jarek.