20 dkg tvarohu; 1 citron; 1 pomeranč; 1 limetka; hvězdicovité ovoce; 20 dkg červeného hroznového vína;1 sáček vanilkového pudingového prášku (na vaření); 1,5 dl mléka; 4 polévkové lžíce práškového cukru;2 dl smetany; med

Mléko přivedeme k varu a ochutíme 2 polévkovými lžícemi cukru a medem. Pudingový prášek důkladně rozmícháme ve vodě a nalijeme ho do mléka, které tak zahustíme. Pak odtáhneme z plotny a necháme vychladnout. Do smetany přidáme dvě polévkové lžíce cukru a ušleháme tuhou šlehačku. Smetana ve studeném stavu se šlehá snadněji. Tvaroh posypeme podle vlastní chuti práškovým cukrem, přidáme k němu 2 polévkové lžíce medu a nastrouháme citronovou a pomerančovou kůru. Do ochuceného tvarohu vmícháme vychladlé pudingové mléko a tuhou šlehačku. Hotový krém nalijeme do forem, které jsme předtím vymazali máslem, posypeme nastrouhanými mandlemi nebo kousky ořechů. Naplněné formy vložíme alespoň na jednu hodinu do chladničky.Rozkrájíme ovoce. Můžeme použít jakékoli ovoce, nemusíme se držet receptu. Ztuhlý puding vyklopíme na talíř. Podáváme ho dokola obložený kousky ovoce.

40 dkg hovězího hřbetu; 40 dkg vepřové kotlety; 15 dkg uzeného vařeného hovězího jazyka; 3 cibule;10 dkg uzené slaniny; 1 kg zakysaného zelí; 2 dl smetany; 1 žemle; 1 dl mléka; 1 svazek francouzské petrželové natě; 1 svazek kopru; sůl; mletý pepř; červená mletá paprika; bobkový list; olej

Maso očistíme, nakrájíme na plátky a důkladně naklepeme. Osolíme a opepříme. Uzenou slaninu nakrájíme na drobné kostičky. Polovinu množství slaniny vhodíme na pánev a osmahneme až na vlastní šťávu. Přihodíme nadrobno nakrájenou cibuli, najemno nasekanou petrželovou nať a na malé kostičky nakrájený hovězí jazyk. Osolíme a opepříme. Přidáme žemli, kterou jsme předtím namočili do mléka, a všechny suroviny důkladně propracujeme. Směsí potřeme dva samostatné, na sebe položené plátky masa a pevně je stočíme. Masové závitky můžeme převázat provázkem, aby se nerozevřely. Předsmažíme je na malém množství oleje. Na cibulce osmahneme zbytek slaniny. Osolíme, stáhneme z plotny a zaprášíme červenou mletou paprikou. Zakápneme několika kapkami vody, vrátíme na plotnu a do tohoto základu vmícháme zakysané zelí a 1-2 bobkové listy. Podlijeme vodou, necháme několik minut povařit a potom přihodíme předpečené masové závitky. Pod pokličkou podusíme doměkka, asi 50 minut. Před podáváním maso vytáhneme a do zelí vhodíme nadrobno nasekaný čerstvý kopr. Doprostřed talíře naservírujeme zelí, položíme několik plátků masa a nakonec vše zakapeme zakysanou smetanou.

Of je nu op zoek bent naar de beste

online casino

bonus, de nieuwste online poker tafels of de nieuwst uitgekomen fruitautomaten. Bij OnlineGokje.com kun je alle antwoorden op je vragen vinden – het is de beste casino spellen gids op het web!

Tytuł: Dziewczyna z perłą
Tytuł oryginału: Girl With a Pearl Earring
Rok produkcji: 2003
Reżyseria: Peter Webber
Scenariusz: Tracy Chevalier , Olivia Hetreed
Zdjęcia: Eduardo Serra
Występują: Colin Firth, Scarlett Johansson, Tom Wilkinson, Judy Parfitt, Cillian Murphy, Essie Davis
Czas trwania: 95 minut

Rozpocznijmy od Marii Thins. Gdy spytamy ją o zdanie, teściowa Jana Vermeera powie nam tak: “To wszystko jest malowane dla pieniędzy. Te obrazki, one nie znaczą nic.” Tak usłyszymy, ale i pani Thins będzie sobie zdawała sprawę z fałszywości tej frazy; nie ma bowiem w “Dziewczynie z perłą”, filmie Petera Webbera, zdania mniej prawdziwego. Nie ma większego błędu niż patrzeć na obraz lub film przez pryzmat ich sprzedaży. Tym, co się naprawdę liczy, jest estetyka plamki i piękno piksela.

Ekranizacja powieści Tracy Chevalier jest dość swobodną wariacją na temat powstania jednego z najsłynniejszych europejskich obrazów – “Dziewczyny w perłowych kolczykach” holenderskiego malarza Jana Vermeera. Do dziś nie jest jasnym kogo sportretował niderlandzki mistrz detalu; mówi się o Marii, córce artysty, lecz teoria ta nie tłumaczy chyba subtelnego erotyzmu dzieła. Zmysłowość obrazu sugeruje głębszy i bardziej intymny związek; takie płótno zaś musi pobudzać wyobraźnię. Dla Tracy Chevalier i Petera Webbera historia obrazu to historia zderzenia dwóch światów: świata wrażliwej na sztukę służącej Griet (Scarlett Johansson) z nieprzystępną rzeczywistością bogatego mieszczaństwa. Służąc w domu Marii Thins (Judy Parfitt) i jej córki Katarzyny (Essie Davis), Griet, pracując ciężko na swe utrzymanie, ma jednocześnie okazję poznać świat sztuki; jej przewodnikiem jest Jan Vermeer (Colin Firth). Jej wyjątkowe relacje z malarzem z Delft nie pozostaną niezauważone; uczucie, które pojawia się między nimi, jest zaś tym głębsze, że ich szczególny związek od początku pozbawiony jest szans na przetrwanie.

Niech jednak nie boją się ci, którzy obawiają się taniego, hollywoodzkiego romansidła; w filmie tym wszystko jest bardziej stonowane, spokojniejsze, pozbawione kalifornijskiego przepychu. Griet ma przed sobą trudny wybór: spokojne życie oferuje jej Pieter (Cillian Murphy), opiekuńczy syn miejscowego rzeźnika – z drugiej strony kusi ją perspektywa niedorzecznego romansu z żonatym Janem. To głębszy dylemat: to rozdarcie pomiędzy spokojnym, znanym od pokoleń życiem kupca – a romansem ze sztuką. Romansem (dla kobiety i dla służącej) skazanym z góry na smutny finał; kuszącym jednak odmiennością i nadzieją na głębsze życie.

Wszystko to jednak, cała ta mnogość uczuć i tragiczność sytuacji, rozgrywa się gdzieś w głębi, pod powierzchnią codziennych zdarzeń. Wszystko jest tu subtelniejsze, pełne aluzji i drobnych alegorii. To nie przypadek: na tym właśnie polega duch obrazów Vermeera. Brak jest w nich miejsca na gwałtowne ruchy i gesty; takie zachowania byłyby nieprzyzwoite i nieestetyczne, skryte są więc pod płaszczyzną scen zwyczajowych. Wśród tych plamek plączą się jednak silne emocje, wyczuwalne pod warstwą barwnika. Całą tę metaforykę przyswaja i film, stając się ruchomą kontynuacją statycznych obrazów. Ta jedność z duchem Vermeera, to przepełnienie atmosferą jego dzieł – to jest filmu największa zaleta.

Zgodność ta wyraża się także w dbałości o detale. Sceny w domu malarza oświetlane są z lewej strony, bo tak oświetlał swoje obrazy Holender. W domu artysty znajdziemy przedmioty znane z jego płócien, urzeka też piękno, estetyka i stosowność tych wnętrz. Są one rzeczywiste, ale też ładniejsze i bardziej zadbane. To drobne tylko upiększenie, widoczne i na obrazach; wiemy jednak, że ten świat spokoju jest nierzeczywisty, a i nieprawdziwy, gdy porównać go z gwarem i brudem ulicy. To także tłumaczy pragnienie Griet; wygładzony świat malarza nabiera dla niej cech arkadyjskich, choć od początku wiemy, że to tylko złudzenie.

Żyjemy w czasach kina totalnego: film musi zachwycać dźwiękiem, obrazem, dialogiem i fabułą. “Dziewczyna z perłą” nie jest takim dziełem: to kontynuacja obrazu, koncentrująca się na warstwie wizualnej. Dialogów jest mało i większość filmu odbywa się w ciszy; jeden jedyny motyw muzyczny jest zaś tłem dla przewijających się scen z życia miasta. Film pozostawia nas więc sam na sam z czystym obrazem; to powrót do korzeni i do natury tej dziedziny sztuki. Gdy pozbawi się nas dźwięku, dialogów, tej całej narośli, to zostajemy sam na sam z samą istotą tego, czym jest film: uporządkowaną kolekcją obrazów. W filmie Webbera obrazy te cieszą na najbardziej podstawowy, pierwotny sposób: zachwycają swoim urzekającym, stonowanym pięknem. I dlatego warto ten film obejrzeć: mam wrażenie, że udało się w nim zawrzeć sztukę najpierwszą, podstawową i wyjściową; kto wie zaś czy w tej pierwotności nie leży też jej sedno. Pokazać piękno – to wartość sama w sobie.

]]>