Sprawa prezentuje się następująco. Znudzony działaniem pod systemem Windows XP, przerażony nieporadnością Visty, w oczekiwaniu na Windows 7, postanowiłem znacząco uprzykrzyć życie sobie i mojej dziewczynie, instalując Linuxa. Stąd też, od bardzo niedawna posiadam na nieswoim laptopie zainstalowany system Ubuntu w wersji 8.10, który jak wyczytałem, jest stabilny i idealnie nadaje się dla początkujących. Słowo ‘początkujący’ w moim przypadku, nie do końca odzwierciedla zakres możliwości i umiejętności, ale raczej zapał i ciekawość charakterystyczną dla nieświadomych, niedouczonych i zagubionych w świecie optymistów.

Pierwsze wrażenia? Bardzo ładna tapeta i wszystko jakby na swoim miejscu. A co dalej?

wire pendant f, originally uploaded by monattka.

Ten malutki wisiorek ze srebra i szkła wygładzonego przez morze uplotłam wczoraj podczas przedpołudnia spędzonego w Merkinch Community Centre w Inverness  z grupą pań spotykających się co tydzień przy szyciu To znaczy spędzają wspólnie czas z igłą w ręku albo przy innym pożytecznym zajęciu przy okazji plotkując i zajadając domowej roboty wypieki. Zaprosiła mnie tam Monika, dziewczyna którą poznałam przez internet na portalu Flickr. Obie wrzucamy zdjęcia naszych wyrobów do grupy Handmade In Scotland z tym, że Monika specjalizuje się w filcowych ozdobach i szalach (zajrzyjcie TUTAJ) . Szybko okazało się, ze obie mieszkamy w Inverness i na dodatek jesteśmy sąsiadkami przez granicę, jako że Monika pochodzi ze Słowacji – świat jest mały!

Koniec końców pojawiłam się wczoraj z moimi drutami, kamykami, narzędziami i brakiem pomysłu jak i czego mam te panie nauczyć… Na szczęście to co miałam wystarczyło, żeby wszystkie zapałały wielką chęcią spróbowania własnych sił w zmaganiu z drutem. Za tydzień prawdziwe warsztaty wire wrapping – każda będzie miała odpowiednie narzędzia, kamyki  i drut i będziemy pleść pierścionki

Wczoraj powstał jeszcze jeden wisiorek, równie prosty, pleciony pod ciekawskim spojrzeniem obserwatorów, łatwy do wykonania dla początkujących:

fot: Andy Ciordia - flickr

Sam kiedyś chciałem znaleźć coś takiego więc czemu nie napisać tego teraz dla innych? Przedstawiam mały kurs grafiki 3d w oparciu o maxa. Chcę się bardziej skupić na samym procesie tworzenia niż na konkretnych przykładach więc nie jest to zbiór tutoriali w popularnej formie. Zapraszam!

W ramach wstępu chciałbym zaznaczyć że jest to wytwór skierowany do użytkowników którzy posiadają podstawową wiedzę i zaglądali choć raz do maxowego helpa oraz wykazują przynajmniej dobrą samodzielność. W kursie nie będzie zatrzęsienia gotowych rozwiązań a raczej wskazówki jak do czegoś dojść bo wiem z doświadczenia że jeśli przeczytasz o danej funkcji w tutorialu i zastosujesz ją tylko dlatego że tak jest w nim napisane to zapomnisz i o niej i o jej działaniu na dzień następny z kolei jeśli sam do niej dobrniesz i zrozumiesz działanie zostanie Ci do do śmierci.

1.Przygotowanie miejsca pracy

Jak wiadomo gdy pracuje się w wygodnych warunkach praca idzie szybciej, przyjemniej i generalnie czujesz się bardziej komfortowo. Jeżeli posiadasz 2 monitory to jest już bardzo fajnie. Drugi monitor to naprawdę gigantyczna różnica. W takim ustawieniu spokojnie możesz mieć wszystkie viewporty na jednym ekranie a command panel, material editor, main toolbar i pozostałe elementy na dodatkowym.

By pracowało się wygodniej dostosuj program do swoich potrzeb, jeśli zajmujesz się głównie modelowanie to nie potrzebne Ci paski narzędzi reactora itp. W preferencjach maxa możesz zmienić wielkośc ikon co z całego serca polecam, obszar roboczy robi się ciut większy. Zobacz z którym schematem kolorów pracuje Ci się lepiej (Customize – > Custom IU and Defaults Switcher). Kolejną przydatną rzeczą są listy modyfikatorów. W zakładce Command Panelu “Modyfy” możesz dodać między rozwijaną lista modyfikatorów a polem stosu przyciski z najczęściej używanymi modyfikatorami w tym celu zbadaj wszystkie zakamarki menu które kryje się pod ostatnią ikonką pod polem stosu (Configure Modyfier Sets). Resztę zmian pozostawiam Wam ale myślę że na tym etapie można już przystępować do pracy i wszystko nam pasuje w zmodyfikowanym interfejsie.

2.Zaczynamy nauke

a. Wstęp

Gdy zabierasz się do przerabiania pierwszych tutoriali staraj się wybierać te jak najbardziej wyspecjalizowane. Nie ucz się 20 rzeczy na raz tylko ustal sobie że teraz uczę się modelowania i przerabiasz wtedy tutoriale o modelowaniu a nie makeing-of’y całych scen. Zaczęte tutki staraj się także zrobić do końca ale nie jak bezmyślne zombie krok w krok za tutorialem ale dodaj coś od siebie. Nie mówię tu o tym by nie zwracać uwagi na to co jest zamieszczone w kolejnych krokach ale o przejmowaniu kontroli nad modelem i robienie czegoś po swojemu gdy tylko czujemy że dany krok dobrze rozumiemy i jesteśmy w stanie wykorzystać opisane w nim techniki w innych scenach. Zdać sobie musisz sprawę że tutorial o modelowaniu fiata 500 nie ma Cię nauczyć modelowania fiata 500 a raczej zrozumieniado czego dana technika jest stosowana i jakie daje efekty.

b. Modelowanie

Zaczynając naukę modelowania zaczynaj od tutoriali prezentujących konkretną technike modelowania i skupiających się na bardzo wąskiej grupie jej elementów, dopiero gdy poznasz podstawowe techniki modelowania rozglądnij się za tutorialami wykorzystującymi więcej technik naraz.

Jednymi z najważniejszych rzeczy związanych z modelowaniem i tworzeniem realistycznych modeli są proporcje, poprawna siatka oraz uwzględnienie właściwości materiału z którego rzeczywisty obiekt jest wykonany. Właściwe proporcje to trudna sprawa zwłaszcza gdy nie dysponujemy konkretnymi wymiarami. Przy ich zachowaniu pomocne stają się fizyczne jednostki w programie (Customize -> Units Setup) dzięki czemu łatwiej odnieść się do skali. Dobrze zaprojektowana siatka to tak naprawdę temat bardzo giętki ponieważ zasada głosi że wszystkie polygony inne niż czworokątne po użyciu MeshSmooth robią z siatki istne pobojowisko i wyginają ją nienaturalnie ale z czasem nauczysz się tak wstawiać trójkąty i pięciokąty by i one dobrze wyglądały. Uwzględnienie fizyki materiału natomiast wymaga dokładnego przypatrzenia się otaczającej Cię rzeczywistości, pamiętaj że opony samochodów uginają się  pod ciężarem, na kocu rzuconym na kanapę tworzą się fałdy i zgięcia podobnie jak w przypadku obrusu na stole.

Oto linki do kilku tutoriali wartych uwagi, więcej znajdziecie przeglądając serwisy w których zostały zamieszone.

1. Podstawy PolyModeling’u
2. Podstawy PolyModeling’u 2
3. Podstawy PolyModeling’u 3
4. PolyModeling
5. PolyModeling 2
6. PolyModeling 3
7. Technika: Chamfer

To tyle w części pierwszej. Postaram się niebawem opublikować kolejne.

Jeśli macie jakiekolwiek pytanie, sugestie lub zastrzeżenia gorąco zapraszam do komentowania.

fot: ForestForTrees - flickr

Krótka historia (standardowo) + sposoby na zdobywanie zleceń + jak nie zostać niewolnikiem, czyli tak znów pokazuje jaki ze mnie przemądrzalec.

Początki zawsze trudne to wiedzą wszyscy ale czemu sobie nie ułatwiać życia co nie? Z takim podejściem zawsze żyłem i dalej w sumie takowe mam. Gdy siedzisz przed kompem i ciągle czytasz na forach pytania w stylu “ile wziąć za projekt” pewnie zżera Cie myśl że albo potrafisz tyle co koleś co o to pyta albo jesteś lepszy to z jakiej racji on może zarabiać a Ty nie. No właśnie przecież masz do tego pełne prawo. Niestety przebić się przez gąszcz całej graficznej szarańczy nie jest łatwo i o pierwsze zlecenie czasem trudniej niż o wejście z kałachem do białego domu.

W moim przypadku pierwsze zlecenie udało się wyłapać przez tak strasznie znienawidzonego przez moją osobę digarta. Otóż pewnego dnia dostałem maila z pytaniem czy nie byłbym zainteresowany zrobieniem kilku wizualizacji. Zlecenie się udało wyśmienicie i nawiązała się pewna współpraca. Potem szło już z górki i teraz szczerze mówiąc nie mogę narzekać na bezrobocie.

Digart i jemu pochodne nie jest oczywiście jedynym miejscem gdzie złapiesz fuchę ale serio warto tam zamieścić swoje najlepsze robótki w celach reklamowych. Jeśli wykorzystujesz takie serwisy w tym właśnie celu to pamiętaj o częstych aktualizacjach by być po prostu widocznym pośród reszty dodawanych obrazów. Kolejną ciekawą możliwością którą stosował z kolei mój kumpel jest wydrukowanie sobie z 50-100 ulotek nie za wielkich i poroznoszenie ich zwyczajnie i po chamsku po centrach handlowych co wbrew pozorom daje nawet nie najgorsze rezultaty. Radzę również przejść się do agencji reklamowych i podobnych firm i zapytać czy nie szukają grafika.

Dobra, dostaliśmy pierwsze zlecenie. Co dalej? Po pierwsze staraj się pracować na umowie bo raz że masz pewnego rodzaju zabezpieczenie a dwa że masz wtedy szanse na otrzymanie listu polecającego co jest kolejną ważną kartą przetargowa na przyszłość. Zwróć uwagę że pracując jako freelancer powinieneś wziąć za robotę więcej i to nawet sporo niż gdybyś miał umowę o prace. Skoro już jesteśmy przy pieniądzach to pracuj zawsze na takim procencie swoich możliwości by było to współmierne do tego ile klient płaci. Jeśli zrobisz wizualizacje mieszkania za 300 zł i postarasz się ze wszystkich sił dając pijawce super rendery za grosze nie dość że spalasz się u niego finansowo na przyszłość to jeszcze jakby nie było zabijasz trochę rynek. Serio, jeśli nie dostajesz za robotę naprawdę dobrej sumki to nawet się nie angażuj w projekt jakoś osobiście, zrób tak jak chce klient z jakością za jaką płaci, dopiero gdy sumka jest naprawdę ładna wrzucaj swoje propozycje i oddaj prace z której będziesz dumny. Zawsze miej taką granice że jeśli robisz coś za kasę nie wykorzystuj 100% swojego potencjału bo to normalny biznes a w biznesie nie wykłada się od razu wszystkich kart na stół.

Sprawa kolejna czyli traktowanie klienta. Wiadomo pierwsze zlecenie to człowiek chcę wypaść jak najlepiej ale to nie jest do końca dobra metoda. Pamiętaj że nie jesteś NIEWOLNIKIEM i nie czekaj z wywieszonym jęzorem na mail od klienta w którym zamieścił po raz 100 listę poprawek, jeśli on co chwile coś zmienia podnoś stawkę bo pracy przybywa no to i w portfelu powinno być więcej.

fot: BillDenney - flickr

Czyli mierz siły na zamiary. I nie chodzi to bynajmniej o nie podejmowanie wyzwań graficznych czy stawianie sobie nisko poprzeczki.

Jak zaczynałem zabawę z 3d strasznie byłem podjarany szczegółowymi, rozbudowanymi i realistycznymi scenami ale jako że byłem dupa a nie grafik raczej nie było możliwe bym stworzył od razu coś co zachwyci cały świat. To oczywiście banał, oczywistość sama w sobie ale śmiesznie długo aktualna patrząc w skali całej graficznej “kariery”.

Jeśli dopiero zaczynasz i od Twojego dziewiczego uruchomienia softu minęły 2 tygodnie a masz zaczętych a nie skończonych 200 projektów to jest źle. Najlepiej wywal te wszystkie pliki albo o nich zapomnij, odejdź od kompa na chwile i rozglądnij się po pokoju za jakimś prostym motywem jak stolik nocny, parapet, biurko czy półka z książkami. Gdy już wpadniesz na pomysł prostej scenki zaplanuj sobie wszystko, machnij na kartce jakiś szybki koncept, nie zbyt skomplikowany ale dbający o szczegóły. Teraz włączamy maxa/maye/blendera czy cokolwiek innego i zabieramy się za zaplanowaną scenkę trzymając się zasady prosto ale dokładnie i bez rzeczy zrobionych na odpieprz. Staraj się nie zaczynać niczego nowego zanim nie skończysz poprzedniej rzeczy z efektem takim jaki zaplanowałeś lub lepszym oczywiście. Naprawdę większa satysfakcje i więcej doświadczenia da Ci skromna ale dokładnie zrobiona scena która będzie cieszyć oko niż niedokończona scena wielkiej metropolii z topornymi obiektami, małą ilością szczegółów i niedopasowanymi teksturami.

Kolejna rzecz to niestety obowiązek zmuszania się. Wiadomo że czasem się nie chce modelować i teksturować każdego zeszytu na półce i wydaje się że jak załatwi się ten problem jednym boksem to też będzie gites ale zaciśnij te swoje zeby i zrób to jak należy mimo niechęci.

Założenie mierzenia sił na zamiary pasuje tez do możliwości sprzętowych. Nie zaczynaj robić sceny z milionami poly jeśli nie masz serio mocnej maszyny  bo w połowie komp odmówi posłuszeństwa i albo trzeba będzie na silę odchudzać obiekty albo zamknąć projekt. W tym przypadku przydaje się trochę game-artowych nawyków czyli oszczędzanie na wszystkim. Poćwicz czasem modelowanie z limitem, załóż sobie że zrobisz model budynku zamykając się w 3k poly i za wszelką cenę zmieść się w limicie. Wielu osobom wydaje się że jeśli coś nie idzie pod gry to można szastać werteksami na prawo i lewo ale i kompa zabijać nie ma po co i czekać paru godzin dłużej na render też nie.

tutorial

Przeszukując swoje starsze tutoriale stwierdziłem że ten się może komuś przydać. Tutorial nie skupia się na modelowaniu ani materiałach, pokazuje jedynie jak szybko ustawić światła by dać renderowi efekt zdjęcia ze studia fotograficznego.

Tutorial przygotowałem w 3dsmaxie przy użyciu  vraya ale zasada jest taka sama przy wszystkich rendererach i środowiskach.

A tutaj wersja HiRes http://rapidshare.com/files/81315479/1_Studio_Lighting.wmv.html

fot: eNil - flickr

Każdy zaczyna swoją przygodę z grafiką w inny sposób – to oczywiste, ale problemy i trudności napotkane po drodze zazwyczaj są wręcz identyczne u każdego. Polegając na własnych doświadczeniach oraz relacjach znajomych grafików postaram się przekazać kilka rad które może pomogą Wam w ominięciu niektórych pułapek.

Wszystkie porady wypisane poniżej nie są uporządkowane według jakichkolwiek reguł więc nie sugeruj się ich kolejnością jako wskaźnikiem ważności itp.

1. Przypatrz się otaczającej Cie rzeczywistości. Zwróć uwagę że nie znajdziesz tam rzeczy “idealnej”. Popatrz na ekran swojego telefonu czy laptopa, okno, butelkę czy cokolwiek innego co odbija światło nie rozpraszając go przy okazji i zauważ że refleksy nie wyglądają jak na idealnie płaskiej powierzchni. Taka sama sytuacja jest z podłogami (o których jeszcze szerzej napisze w dalszej części), stołami, ścianami itd. Generalnie chodzi o to iż nic nie jest idealne, nic nie jest idealnie płaskie lub okrągłe, dwie rzeczy pozornie takie same jak 2 kartony mleka nigdy nie są identyczne. To jest jedna z podstawowych zasad tworzenia fotorealistycznych scen, musisz po prostu zdać sobie sprawę że by coś było doskonale realistyczne muszą być tam uwzględnione niedoskonałości naszego świata.
2. Staraj się nie traktować detali jako rzeczy które są małe i i tak nie będzie ich widać, jednak w tej kwestii trzeba znaleźć złoty środek bo faktycznie nie ma sensu tworzenia spawów na rurach oddalonych o 100m od kamery, przy 25m można już to załatwić tekstura ale przy bliskich odległościach wypada już je wymodelować. Dochodzimy tu do ważnego tematu czyli tekstur. Staraj się ozywać ich raczej sporej ilości, metalowe, pordzewiałe i lekko powyginane drzwi nawet gdy jako model będą zwykłym prostym boxem ale nałożysz na nie ładnie dopasowaną mapkę koloru do tego pasującą do niej mapę refleksyjności i ich rozmycia, wszystko dobrze uwypuklisz bumpem który wciągnie zardzewiałe elementy głębiej niż reszta powierzchni to serio otrzymasz zadowalający jak nie oszałamiający efekt. Tutaj odsyłam do strony arroway gdzie znajdziesz świetne tekstury oraz doskonałe przykłady tego o czym pisałem przed chwilą. Wracając jeszcze do całego zagadnienia szczegółowości sceny pamiętaj że tak naprawdę by była ona realistyczna musi w nią uwierzyć i Twoja świadomość i podświadomość. Częściej ktoś Ci powie że w scenie coś nie gra bo będzie mu podświadomie brakowało małego choćby zacieku przy rynnie lub sensownego i jednolitego połączenia kilku elementów przez ładne tekstury niż jeśli model samochodu który tam wstawisz będzie nie do końca zgodny z oryginałem. Dlatego też naprawdę mocno skup się nad detalami zwłaszcza jeśli robisz brudną scenę i poświęć trochę czasu na wszystkie śmieci i tego typu rzeczy.
3. Nie polegaj na opinii rodziny bądź rodziny, userów naszej-klasy czy innych fotek. Niestety są to ludzie którzy zazwyczaj nie mają pojęcia o grafice i raczej podobać będzie się im wszystko co tylko zrobisz. Znajdź sobie forum internetowe gdzie zaawansowani graficy będą mogli Ci napisać sporo konstruktywnych komentarzy i nie zrażaj się nimi bo na początku będą ostre ale przynajmniej będziesz wiedział co robisz źle. Totalnie odradzam tutaj digarta, deviantarta, evermotion i inne tego typu wytwory bo mimo że znajdziesz tam rewelacyjne grafiki to niestety poziom komentarzy jest wręcz depresyjny i usłyszenie czegoś innego niż “super” jest naprawdę nie lada wyzwaniem.
4. Przed rozpoczęciem pracy przygotuj sobie nawet najbardziej ogólny koncept tego co chcesz osiągnąć i zaopatrz się w tony zdjęć referencyjnych na których będziesz mógł się wzorować. Gdy modelujesz samochód rób to zawsze na blueprintach, gdy modelujesz człowieka to też przyda się parę zdjęć które wykorzystasz jako plany. Trzymaj się swojego konceptu bo tworzenie z głowy rzadko wychodzi nawet najlepszym.

fot: penmachine - flickr

Sporo osób zastanawia się jaki sprzęt wybrać na początek. Wiem że jest to trudna decyzja bo nie często dysponujemy budżetem wystarczającym na spełnienie wszystkich zachcianek. Postaram się trochę konkretniej doradzić  w zakresie kupna sprzętu niż w poprzednim poście.

Jak dla mnie jedna z ważniejszych zasad czyli body nigdy używane chyba że z bardzo zaufanych rąk. Już tłumacze dlaczego macie się wystrzegać body z allegro jak ognia. Jak wiadomo lustrzanka od kompaktu rożni się tym że  ma najzwyczajniej w świecie całkiem sporo ruchomych elementów które oczywiście nie są wieczne. Nie pamiętam teraz jaką żywotność migawki ma mój aparat ale na pewno nie jest to ilość powalająca. Owszem, czasem ktoś używa swojego 50D tylko do fotografowania na urodzinach swojego dziecka i nigdy więcej nie wyciąga sprzętu z torby/pudełka ale to sytuacja bardzo rzadka. Najczęstszymi sprzedawcami używanych body i to tych z górnych półek są reporterzy którzy jak wiadomo nawalają seriami jak z karabinów a przy szybkości lepszych modeli to liczcie sobie od 5-10 klatek na sekundę. Po roku ostrej eksploatacji naturalne jest pogorszenie się stanu tych ruchomych elementów od jazdy tam i z powrotem 10 razy na sekundę 4 godziny dziennie. Myślicie pewnie że wystarczy popatrzeć na stan zewnętrzny by ocenić czy aparat był mocno używany czy też nie ale niestety nic bardziej mylnego. Zaobserwowałem to po raz pierwszy gdy robiłem zdjęcia na jednej konferencji prasowej, otóż sporo reporterów z już lepszymi aparatami miało je dokładnie oklejone cienką folią tak by nie pozostawić na obudowach przetarć czy większych rys.

Lista rzeczy które moim zdaniem można spokojnie kupić używane:

• Torba
• Grip
• Filtry
• Karty
• Statywy

Rzeczy które możemy kupowac używane ale już nie tak spokojnie

• Lampy – upewnij sie dokładnie czy nie była nigdy zalana bądź przegrzana
• Obiektywy – ostro potestuj czy  AF działa poprawnie i soczewki nie są poluzowane

Zestaw dobry na start nie najtańszy ale raczej na ładnych parę lat w zupełności wystarczający:

CANON EOS 50D + 18-55mm IS

SIGMA AF 70-300mm f/4-5,6 DG APO

798,00 do 1035,00 zł

140,00 do 249,00 zł

fot: brtsergio - flickr

Jako iż już parę ładnych lat fotografuje uznałem że mogę się podzielić swoimi przemyśleniami ze światem.

Zaczynając od początku (czyli teraz część dla początkujących;]) zachwycała mnie chyba w ogóle najbardziej fotografia makro (chyba z resztą jak każdego kto zaczynał), więc jak Ci co tak samo zaczynali wiedzą jest to raczej  nie najlepszy sposób na początki focenia a przynajmniej dający chyba najwolniejsze rezultaty jeśli chodzi o naukę (mam nadzieje że akurat w tej kwestii nie mam jakiegoś szczególnie oryginalnego światopoglądu i większość przyzna mi racje). Dletego jeśli właśnie zastanawiasz się nad zakupem swojej pierwszej lustrzany ale nie masz kasy na super makro szkło to myślę że powinieneś się nawet cieszyć z tego faktu a jeśli masz za wiele kasy proponuje albo kupić lepsze body, gripa, jakieś tele z ładnym światłem lub ostatecznie lampę ale nie zabawki specjalnie do makro. Z tej makro mani udało mi się w sumie wybrnąć chyba dopiero wtedy gdy poczułem co to portrety na 200 mm w pięknym wtedy dla mnie 350 D Canona. Właśnie, tak serio i totalnie wbrew mojemu sumieniu mówię Ci nie patrz na to czyje aparaty są tańsze, jakiego 20 lat temu miał Twój ojciec albo której firmy ładniejszy. Przy wyborze firmy staraj się patrzeć pod kątem tego czy któryś z Twoich znajomych nie ma lustrzany z kilkoma szkłami którymi ewentualnie moglibyście się wymieniać, w takim wypadku patrz raczej z systemem jaki on ma chyba że to jakiś pentax lub inny dziwny wytwór którego moja świadomość nie jest w stanie zaakceptować.

No dobra dosyć tych ciągłych rad, czas posunąć historie trochę do przodu.Gdy po jakimś czasie udało mi się dostać własnego 350 (którego prawdę mówiąc mam do tej pory) z niestety marnym standardowym obiektywem znajomy zainteresował mnie reporterką. To w sumie rzecz którą polecam na taki daleki początek, fajnie jest focić na koncertach, zazwyczaj wiele się dzieje, jest ładne światło i generalnie zdjęcia prawie zawsze wychodzą ładnie a i ma się okazje poćwiczyć szybkie i efektywne kadrowanie co jak dla mnie jest cholernie przydatną umiejętnością gdy masz chwile na wciśnięcie spustu i zbyt wyjątkowy moment by to potem ciąć i kadrować zbyt drastycznie  na kompie. Co do tych wszystkich koncertów i podobnych imprez nie myśl że dostać się do fosy czy miejsc tylko dla prasy jest ciężko, wystarczy zrobić sobie coś na kształt plakietki prasowej i wcześniej napisać do organizatorów z prośba o akredytacje (serio działa).  Idąc dalej udało mi się opanować kolejną przydatną rzecz a konkretnie automatyczne dostrzeganie ciekawych kadrów bez patrzenia w wizjer i uwierz jak się tego wyuczysz to i baterii i nerwów a i czasem sporo siły zaoszczędzisz myśląc przed zrobieniem czegokolwiek (chyba że sytuacja serio wymaga napierdzielania seriami z nadzieją że choć jedno przebiegnięcie migawki będzie w odpowiednim czasie).

I tu dochodzimy do momentu gdzie reporterka przestała być moją ulubioną dziedziną na rzecz portretów i krajobrazów. Stało się to chyba głównie dla tego iż tak jak mówiłem wcześniej prasówka szczególnie koncertowa aż taka trudna nie jest (tak na prawdę to mało innych jej odłamów próbowałem więc nie chce za bardzo uogólniać) więc wszystkie te zajęcia oko cieszyły ale  mało w nich oryginalności było. Natomiast w portrecikach i widoczkach mogłem trochę bardziej poszaleć z moją inną pasją czyli Photoshopem i za cholerę się nie zgadzam ze stwierdzeniem że szop zabija zdjęcia i jest ratunkiem dla ich dupiatej części. Ci co tak mówią a nie maja styczności z fotografią widocznie nie widzieli naprawdę dobrych tuningów na fotach, bo tak naprawdę wielką frajdę i satysfakcję daje możliwość przemiany zwykłego, poprawnego zdjęcia jakieś łąki czy pola w obraz który tylko w Twojej wyobraźni istniał i nie mógł się stać realny tylko przez jakieś naturalne/fizyczne ograniczenia.

Jeśli dotrwałeś aż do teraz to mam nadzieje że albo już to wszystko wiesz i jesteś świetnym fotografem więc chętnie zobaczę Twoje zdjęcia albo dopiero zaczynasz i czegoś się dowiedziałeś i nigdy nie będziesz się bał przesuwać barier fotografii dalej.

Polecam kilka strona które moim zdaniem powinien znać każdy ale niestety nie są aż tak popularne jakby się można spodziewać.

• obiektywni.pl
• dpreview.com

Tym walcem 11 lat temu zaczęła się moja przygoda z tańcem. Może teraz zacznie się też wasza.

Jessy

Linux+ Extra! Linux dla początkujących

Cena: 29,80 zł

Najnowszy numer (87) czasopisma Linux+ Extra! to wydanie przeznaczone dla początkujących użytkowników systemu z pod znaku pingwina bądź tych którzy chcą zacząć przygodę z nim. Na dołączonej do magazynu płycie DVD oprócz dystrybucji Fedora 7 ‘Moonshine’ znajdziemy także film instruktażowy “Wprowadzenie do Linuksa” i kilka gier.

Oczywiście artykułem od którego powinniśmy zacząć lekturę magazynu jest publikacja pt.: ‘Wprowadzenie do świata linuksowych dystrybucji‘, gdzie Przemysław Żarnecki opisuje najpopularniejsze dystrybucje Linuksa – znalazły się więc wśród nich m.in. Red Hat/Fedora, Debian, Slackware, Gentoo i PLD.

O edukacyjnych dystrybucjach Linuksa była już mowa w poprzednim (październikowym, 10/2007) numerze czasopisma Linux+, jednak artykuł na ten temat który znalazł się w “Linuksie dla początkujących” omawia nie tylko Skolelinux ale i inne podobne projekty: Linux-EDUCD i Edubuntu. W tekście przeczytamy także jak spolszczyć Skolelinux a także znajdziemy przydatne informacje dotyczące poszczególnych dystrybucji edukacyjnych.

Wydaje Ci się że darmowy OpenOffice ma o wiele mniejsze możliwości i bardziej ograniczoną funkcjonalność niż jego płatny odpowiednik – MS Office? Mam nadzieję że po przeczytaniu serii artykułów zawartych w Linux+ Extra!, dotyczących tego bezpłatnego pakietu biurowego stracisz wszelkie wątpliwości że… się mylisz! Publikacja krok po kroku opisuje jak rozpocząć pracę z OOo – autor artykułu poprowadzi Cię zarówno przez instalację pakietu jak i przedstawi obsługę OpenOffice.org Base oraz Math. W tym wydaniu L+ znalazł się także obszerny tekst traktujący o kreatorach w OOo – bo przecież Linux to nie tylko skomplikowane polecenia tekstowe.

Tradycją jest już zamieszczenie w każdym numerze Linux+ artykułu dotyczącego wirtualnej rozrywki w Linuksie. W tym wydaniu przekonamy się o niewątpliwych zaletach takich gier jak SuperTux, Scorched3D czy Tux Typing 2 i KGeography.

Poza tym w tym numerze :

• Instalacja Fedory
• Wprowadzenie do świata linuksowych dsytrybucji
• Edukacyjne dystrybucje Linuksa
• Startujemy w OpenOffice
• OpenOffice Math
• Linux – przeprowadzka
• Mozilla Sunbird – zarządca informacji osobistej