Sinds enkele jaren is het vuurwerk voor 21 juli niet meer in het centrum van de stad. Na een intermezzo op het Sint-Pietersplein werd het verplaatst naar de Watersportbaan, waar aldus een nieuwe traditie ontstaan is. En gisteren hebben wij het voor het eerst ter plekke bijgewoond. Het eerste jaar in ons nieuwe huis konden wij het vuurwerk zien vanop de bovenste verdieping (ik herinner mij nog de beelden van een diepblauwe hemel vol witte, blauwe, groene, rode, roze sterren en een beetje meer naar het westen een prachtige volle maan), het jaar daarop kwam het nog net boven de bomen uit, waardoor we de volgende keer het risico niet meer wilden nemen, en we ons naar de Watersportbaan gingen begeven. Ik was toen nog maar net geopereerd aan mijn voet, en was nog niet zo goed te been, dus ver stappen ging nog niet. Toen we aan het brugje over Malem kwamen, zagen we dat het vuurwerk reeds begonnen was, een stuk vroeger dan voorzien (er bleken problemen met het voorprogramma en er was onweer op komst dus hadden ze de programmatie maar omgedraaid). We vloekten even, maar konden toch een stuk zien. Vorig jaar konden we een en ander aanschouwen, zittend op onze poep op de terrasvloer, onder de bomen door kijkend.

Dit alles enkel om te zeggen dat ik dit jaar dus wou gaan. Afgesproken met enkele gentblogtredactieleden en Sandra ging plaatsen reserveren. Wij zaten immers nog in het EFTC (waar Italiaanse artiesten het avondmaal opvrolijkten met een exclusief mini-optreden, waardoor we niet direct weg konden). Ik was te laat voor de normale bus naar de Watersportbaan (maar die bleek omwille van het vuurwerk toch om te rijden), dus de gewone bus naar huis en daar zou ik overstappen op de 9 (wederhelft E. was met de fiets). Op de bus werd echter omgeroepen dat het vuurwerk afgelast werd. Maar geen reden waarom, akkoord, er waren gisteren al flinke buiten gevallen, maar nu zag het er toch niet slecht uit. Toch maar even thuis gestopt en Sandra gebeld aan de Watersportbaan, waar men van niets wist. Toen besloten we om toch maar te gaan, gezellig met zijn tweetjes te voet en voor de rest zouden we wel zien. Het werd een bijzonder gezellige avond (een verslag vindt u hier en alhier) voor een geslaagd vuurwerk. Helaas stond de muziek veels en veels te luid (het is volgens mij niet normaal als je een reflex hebt om je oren te stoppen).
En wat ik me ook gewoon afvraag: ik blijf dat een raar idee vinden om vuurwerk af te steken op een plaats waar vlakbij een groot ziekenhuis staat. Zouden die patiënten daar nu echt geen last van hebben (of zouden ze in hun bed liggen genieten, als ze iets zien natuurlijk) en zou dat onderzocht worden?
Achteraf zijn San en de kinderen bij ons nog iets komen drinken (een nadeel aan de Watersportbaan, echt veel cafés vind je daar niet) en kletsen, en lagen we natuurlijk weer veel te laat in ons bed.
Maar het zijn voor iets Gentse Feesten natuurlijk.

Jawel, ik speel nog eens van leentjebuur bij mijn andere internetliefde gentblogt, alwaar ik uiteraard een stukje geschreven heb over Catwalk. Dochter M. heeft er, samen met de anderen, weken intensief aan gewerkt, met bloed, zweet en soms zelfs met tranen, maar het resultaat mag er alweer zijn. Een dikke proficiat aan de hele ploeg.

“Primeur! Meneer Jacques verdacht van wanpraktijken”, zo kopte het nieuwste nummer van het Star Magazine Glitter dat ons bij het binnenkomen in de handen werd gestopt. En ook “Nina, de favoriete van Catwalk over haar strijd tegen geruchten, en tegen Eva en Eline” of “De Golden Girls: ‘Neen wij splitsen niet’”.

Wij schetsen de situatie even voor u.

Designer Meneer Jacques gaat elk jaar op zoek naar een nieuw model. Zij wordt een jaar lang hét gezicht voor zijn collectie, ‘zijn merk’. Dit nieuwe gezicht wordt uiteindelijk gekozen door de kijker van Catwalk, een televisieprogramma, genre Idool, X-factor of Maria. We staan aan de vooravond van de finale, met drie finalistes: Nina, Eline en Eva. Nina heeft zichzelf niet ingeschreven, is – ondanks haar kwaliteiten – vreselijk onzeker maar is desondanks topfavoriete. Eline, de underdog, en Eva daarentegen zijn er beiden rotsvast van overtuigd dat zij zullen winnen. De sfeer achter de schermen is hectisch: alles moet perfect zijn voor de live-uitzending van de finale. De productieleiding neemt schema’s door, de technische crew lost een personeelsprobleem op, de ‘visagie’ weet wat ze kan verwachten, de achtergronddanseressen (met o.a. de Golden Girls) worden gebrieft, de catwalk moet blinken gelijk een spiegel, enz., enz. en ondertussen duiken ook persoonlijke problemen op, en een journaliste van Glitter…

Met hun nieuwste productie Catwalk gaat Kamer 58 door op de sinds vorig jaar ingeslagen weg: een volledig afgerond verhaal, met zang en dans in functie daarvan. Een verhaal over liefde, over je dromen waar maken, over jezelf vinden.
In de weken voor de première vang ik heel wat op over de evolutie van het repetitieproces, over vooruitgang en ook wel over problemen. Ik wist bv. dat er heel wat praktische kopzorgen waren over o.m. de nieuwe zaal. Dat alles maakt dat ik elke keer opnieuw zeer benieuwd ben naar het resultaat. En het moet gezegd, ik was meer dan aangenaam verrast. Het is weer een prachtige voorstelling geworden, verzorgd, afgewerkt, en zoals gewoonlijk schitterend gespeeld, gedanst en gezongen. Jazeker, er waren hier en daar enkele schoonheidsfoutjes, maar ik vind dat dus absoluut niet erg. Dat toont enkel dat dit een voorstelling is door enthousiaste mensen van vlees en bloed, en geen technisch perfect maar koel en afstandelijk project.

Bij voorstellingen van Kamer 58 word ik wel altijd geconfronteerd met een serieuze handicap, en gisteren was het niet anders: ik kom ogen en ogen en ogen te kort om alles te zien. Ik geef het toe dat ik nogal gefocust ben op de prestaties van mijn dochter (ik ben dan ook een trotse moeder en ik kom daar graag voor uit), maar ook zonder dat is het een hele opgave om alles te bekijken. Geregeld is het hele podium gevuld met niet minder dan 25 meisjes en jongens die tegelijk zingen en dansen, en als er gespeeld wordt, is dat meer dan eens op verschillende plans of komt er in de andere hoek van het podium plots iemand in beeld. Het decor is zoals we dat graag hebben: heel eenvoudig en stijlvol, met een schitterende en functionele vondst. Er was een stuk afgebakend waarin a.h.w. een tweede scène werd ingebouwd, met gordijn en al, wat de mogelijkheid gaf om op een tweede plan te spelen.

Ik was ook bijzonder gecharmeerd door de zin voor detail, zoals de scène met de drie visagistes die in een tijdschrift bladeren, waarbij zelfs de tijdschriften een eigen choreografie kregen. Dit om maar een voorbeeld te geven.

Ik zou u hier nog veel langer kunnen vervelen met een opsomming van wat er allemaal te beleven valt, maar ik heb een beter idee. Ga gewoon zelf kijken.

Nog even een heel belangrijke dienstmedeling: Catwalk speelt deze Gentse Feesten NIET in de vertrouwde Backstage, maar in De Vierde Zaal, Driebeekstraat 2 in Gentbrugge!

Praktisch:

Wanneer:
Voorstellingen op 18, 20, 21, 22, 23, 24, 25 en 26 juli, telkens om 20 u. (opgelet: geen voorstelling op zondag 19 juli)
Prijzen:
-12 j.: € 10
voorverkoop: € 12
aan de kassa: € 14
Waar:
De Vierde Zaal, Driebeekstraat 2, 9050 Gentbrugge (naast Dienstencentrum)
Reservaties:
0474/32.85.93
kamer58@live.be
Het bedrag van de tickets kan overgeschreven worden op rekeningnummer 001-3945704-14

Ook hier toch even reclame maken voor de nieuwe voorstelling van Kamer 58 waarvoor dochter M. en de hele groep jongeren zich alweer weken uit de naad aan het repeteren zijn. Normaal gezien ging dochter E. ook meedoen, maar het geheel bleek toch nog wat te zwaar te zijn en ze heeft afgehaakt.
Aangezien ze elk beetje reclame kunnen gebruiken, ook hier het stukje dat eerder op Gentblogt verscheen.

Sinds enkele jaren is België niet meer weg te denken uit de modewereld. Walter Van Beirendonck, Dries Van Noten, Dirk Bikkembergs, Nicky Vankets, … de namen zijn internationaal even bekend als Chanel, Dior of Versace. Uiteraard is Antwerpen hét modecentrum maar ook in het Gentse broeit er wat. Designer mr. Jacques is voor de voorstelling van zijn volgende collectie op zoek naar een nieuw topmodel. Maar dat loopt niet van een leien dakje, integendeel: hij wordt ruimschoots geconfronteerd met jaloezie, frustraties en intriges. En dat hoort zo. Theater zonder conflicten en spanningsbogen is immers behoorlijk saai.

Hoezo, denkt u nu, je had het over mode en nu begin je plots over theater? Dat klopt. De catwalk voor mr. Jacques staat enkel opgesteld op het podium van Kamer 58. U wordt meegevoerd naar de wereld van collecties en modellen en shows, zowel voor als achter de schermen, in een luchtige musical. Net zoals de vele voorbije jaren (ze moeten nu ongeveer aan 25 zitten, als ik me niet vergis) zijn de meisjes en jongens van Kamer 58, samen met begeleiders Stephanie, David, James, Sophie, Sherolyn (en sorry als ik nog mensen vergeet), druk aan het repeteren voor een fascinerende voorstelling, met de vertrouwde combinatie van drama, zang en dans.

Toch wil ik nog even de aandacht vestigen op het volgende! Niet vertrouwd dit jaar is immers de locatie. Wij schreven reeds dat zij niet meer in de vertrouwde Backstage terechtkonden, maar gelukkig vonden zij een uitweg: dit jaar wordt er gespeeld in De Vierde Zaal te Gentbrugge.
Aangezien de voorbije jaren regelmatig voor een uitverkochte zaal gespeeld werd, kan ik alleen maar aanraden om zo snel mogelijk je kaarten te reserveren. Ik heb de mijne al.

Praktisch:

Wanneer:
Première op vrijdag 17 juli om 20 u.
Voorstellingen op 18, 20, 21, 22, 23, 24, 25 en 26 juli, telkens om 20 u. (opgelet: geen voorstelling op zondag 19 juli)
Prijzen:
-12 j.: € 10
voorverkoop: € 12
aan de kassa: € 14
Waar:
De Vierde Zaal, Driebeekstraat 2, 9050 Gentbrugge (naast Dienstencentrum)
Reservaties:
0474/32.85.93
kamer58@live.be
Het bedrag van de tickets kan overgeschreven worden op rekeningnummer 001-3945704-14

Deze post komt later dan ik dacht, want we zijn deze avond nogmaals naar Karton van Henk Rijckaert geweest vermits dochter M. de premièrevoorstelling gemist heeft. Ik heb er andermaal zeer van genoten, terwijl ik mij de bemerking maakte dat de stukken die ik vorige keer schitterend en die die ik vorige keer minder goed vond, identiek gebleven zijn, ook al werden reeds enkele wijzigingen aangebracht. Maar het moet gezegd, Henk heeft talent en kan een podium vullen.

Maar wat ik vooral wou zeggen: dochter M. is geslaagd voor haar rijexamen. Een nieuwe mijlpaal in haar leven. Nu enkel nog de papiermolen doorworstelen en dan kan ze zich de trotse bezitter van een rijbewijs noemen. Een nieuwe mijlpaal in ons leven. Heb ik niet al ergens gezegd dat kleine meisjes groot worden. Onherroepelijk (en gelukkig maar).

Zaterdagavond togen we dus vol verwachting naar het Arcatheater voor de première van On the move. Around the world in 12 dances. Vijftien ladies van Kamer 58 vzw, onder wie dochter M., hebben gedurende anderhalf jaar het grootste deel van hun vrije tijd besteed aan de voorbereiding van deze dans- en zangproductie, onder leiding van choreografe Stéphanie Dequin en stemcoach Sherolyn Vandenbossche. In plaats van, zoals veel jongeren, op zaterdagavond uit te gaan, concentreerden zij zich in het repetitielokaal op danspassen, ritme, choreografie, nieuwe teksten, zang en noem maar op. Ook op zon- en vakantiedagen waren ze soms meer daar terug te vinden dan thuis.

De verwachtingen werden ten volle ingelost en het resultaat was een knappe, fascinerende en afwisselende voorstelling. Deze was opgebouwd uit 12 onderdelen waarin telkens een andere wereldstad centraal stond. Die stond dan weer symbool voor een bepaalde sfeer, een typische dansstijl, een eigen muziekgenre, een thema. Zo vertrok On the move in Dakar met de gejaagde, hectische sfeer van de autorally Paris-Dakar. De wereldreis bracht ons vervolgens naar Havana en zijn broeierige salsasfeer, New York en de wereld van graffiti, breakdance en hiphop, Moskou en de koude sfeer van obscure maffiafiguren, en Parijs met de cabaretsfeer van het begin van de vorige eeuw. In Venetië werd een verhaal van liefde en romantiek verteld, in Kingston werden we opgezweept door de opzwepende beats van ragga en dancehall, Hanoi bracht een confrontatie met militaire dril, verdriet en hoop, en in Londen belandden we midden in de intriges van de musical. Berlijn leefde zich uit in hedendaagse metal en rock terwijl Brussel Maurice Béjart even liet herleven. De reis eindigde in Tokio waar het strakke lijnenspel van de technologie aan de orde was.

Persoonlijk vond ik Moskou, Hanoi, Berlijn en Brussel bijzonder sterk.

De meisjes leverden een indrukwekkende prestatie, vooral wetende dat dit voor hen louter een hobby is: geen van hen is professioneel of qua opleiding met dans bezig (integendeel want deze studentes zijn doorgaans in beslag genomen door de meest uiteenlopende vakken, gaande van de gewone humanioravakken over fotografie, journalistiek, Spaans en theaterwetenschappen tot psychologie, kinesitherapie of industrieel ingenieur). Daarenboven zingen ze een groot deel van de liedjes waarop gedanst wordt, volledig zelf. Je moet het in sommige stukken maar doen: springen, headbangen, over de grond rollen, dansen en tegelijk zuiver zingen. Ik kan daar alleen maar bewondering voor hebben.

Wat ook mijn bewondering opwekte, was de supersnelle kostuumwissel. Elke stedelijke atmosfeer werd geaccentueerd door bijpassende attributen en kleding, en er was geen sprake van uren voor de kleerkast te staan twijfelen wat aan te trekken. In nauwelijks een halve minuut tijd transformeerden vijftien meisjes van hiphop naar maffia of van het tropische ragga naar een strakke militaire outfit. Dat toverde soms wel een glimlach op onze lippen want in de stille zaal hoorde je enkel het geluid van de koortsachtig trippelende hakjes achter de coulissen (en girls, begin nu niet te panikeren, dat is dus absoluut niet erg, integendeel, dat maakt het allemaal zeer natuurlijk).

Elke stad werd ingeleid door korte zwart/wit videobeelden (een realisatie van Tim Blancke) die de bijhorende sfeer schetsten. Vergelijk het met de promofilmpjes van de landen bij het Eurosongfestival, maar dan veel sterker.
De choreagrafie was in handen van Stéphanie Dequin en gastdocenten Antoine Vereecken, Sara Mussche, Azzedine Benzaza en Oscar Milan. De bekende Gentse dj Davidov componeerde de muziek.

Na de voorstelling kregen de danseressen een oververdiend, daverend applaus, met staande ovatie en al. Ik vroeg mij af hoe ze dat gingen oplossen met een eventueel bisnummer, maar ze hielden het zeer wijselijk zonder. Uit die twaalf nummers een bisnummer kiezen, zou, denk ik, hetzelfde zijn als een keuze te maken uit je kinderen. Onmogelijk dus.

(Foto’s Michel Vuijlsteke, foto’s 5, 12 en 13 zoon S.W.)

Nog te zien (en uit goede bron vernam ik dat de kaartenverkoop zeer vlot gaat, dus reserveer snel uw ticket):
Waar: Arcatheater, Sint-Widostraat 3, 9000 Gent
Wanneer: vrijdag 6 maart (20 u.); zaterdag 7 maart (15 u. en 20 u.)
Prijs: € 10 (voorverkoop) / € 12 (aan de kassa)
Reservaties: tel.: 0474/32.85.93 of kamer58@live.be
Info: www.kamer58.be

(eerder ook verschenen alhier)

Straks gaan wij uit.
Naar een première. Ja, alweer.
En ja, weer een première met dochter M.
De première van On the Move. Around the world in 12 dances, een dans- en zangproject van Kamer 58.
Een productie waar ze meer dan twee jaar aan gewerkt hebben. Met talloze repetities, vooral op zaterdagavond.

Je kan begrijpen dat ik razend benieuwd ben om het resultaat te zien.

Vorige vrijdag konden we nog eens een première meemaken: Kamer 58, waar onze beide dochters lid van zijn, organiseerde een musicalconcert en vorig weekend waren de voorstellingen. En het moet gezegd, het was alweer een geslaagde productie – een kleurrijke bende van vijftig jongeren, tussen vijf en twintig jaar, in goede banen leiden is wellicht geen sinecure – en ook mijn dochters hebben dat goed gedaan. Het doet toch wel iets om hen zo naast elkaar aan de micro te horen zingen.

(ondertussen heb ik ook een hele hoop foto’s genomen)

(mijn meisjes aan de micro)

(zingen met hart en ziel)

(de hele vrolijke, kleurrijke bende)

Een vollediger verslag, samen met meer foto’s, vind je alhier.

En eind februari kunnen we ons verheugen in de première van On the Move, een apart project van een kleiner groepje, waar ook dochter M. bij betrokken is, dat er al meer dan twee jaar voor aan het repeteren is.

Exact een week geleden zaten wij in het NTGent te genieten van het eerste deel van Tien Geboden. Voor Het Project schreef ik daarover onderstaande tekst.

Het was zodanig lang geleden – op een enkele uitzondering na – dat ik niet meer wist dat het nog mogelijk was. Theater waarin je volledig opgaat en de wereld rondom je vergeet. Vorige woensdag konden we het nog eens beleven.
Het NTGent vergastte ons op een theaterversie van de Dekalog (1988 ) van de Poolse cineast Krzysztof Kieslowski (1941-1996), waarmee hij internationale bekendheid verwierf.
Die Dekalog is een reeks van tien korte films, gedraaid voor de Poolse televisie. De films vertellen het verhaal van gewone mensen die in hetzelfde appartementsgebouw in Warschau wonen. “We krijgen ze te zien op een keerpunt in hun leven, op momenten dat ze te maken krijgen met angst en verlies. Nu eens onbegrijpend, dan weer vol medeleven proberen ze greep te krijgen op hoe het leven zich aan hen aandient. Zo maken ze zich los van geboden die van op afstand zeggen hoe te leven.” (programmabrochure).

Deze filmverhalen werden door Koen Tachelet bewerkt tot een theatertekst, dit voor Johan Simons die instond voor de regie. Deel één van de Tien Geboden (de eerste vijf Geboden) ging in première in september 2007, en wordt nu hernomen. Deel twee (Gebod 5 – 10) werd op 17 januari jl. voor het eerst opgevoerd.

Aangezien het geen mode meer is om bij theater het rode gordijn te gebruiken (soms wel jammer, want ik vind dat zo’n gordijn een zekere magie creëert, het wekt de nieuwsgierigheid naar wat zich erachter bevindt), zie je het decor – van Bert Neumann – onmiddellijk bij binnenkomst van de zaal. Het doet denken aan een kringloopwinkel: het podium staat volgestouwd met oudmodische kasten, enkele tafels en massa’s stoelen. De deuren worden gesloten, de zaallichten gedoofd en in het donker hoor je de acteurs opkomen. Op het podium wordt wat licht gemaakt, en in het halfduister ontwaren we achteraan acht personen aan een tafel. Een van hen staat op, komt naar voren en begint te vertellen. Hij vertelt over Andrzej die zweert bij computers en mathematische berekeningen en zich baseert op zijn berekeningen om te weten of het ijs op het meertje dik genoeg is om zijn zoon erop te laten schaatsen. Terwijl de man vertelt, wordt het verhaal door andere acteurs uitgebeeld. Op cruciale punten nemen zij zelf het spel over.

Zo worden de vijf verhalen volgens dit fascinerend procédé verteld en gespeeld. De acteurs zijn gedurende het hele stuk soms deelnemer aan een verhaal, dan weer toeschouwer of dan weer verteller. Wat voor sommigen misschien een detail is, vind ik wel knap: het is niet omdat het verhaal zich voor je ogen ontvouwt, dat je fantasie werkeloos wordt, integendeel. Niet alles wat verteld wordt, komt overeen met wat je ziet. De verteller beschrijft bv. een personage met zwart haar, terwijl de actrice in kwestie blond is.
De verhalen lopen naadloos in elkaar over, maar zijn toch duidelijk afgebakend.

De tekst stemt tot nadenken, terwijl het spel zelf van een bijzonder hoog niveau is en meer dan eens aan de ribben blijft plakken. In het licht van de steekpartij in Dendermonde vorige vrijdag, krijgt het laatste verhaal, opgebouwd rond het vijfde gebod “Gij zult niet doden”, wel een heel bijzondere dimensie.

Acteurs Els Dottermans, Frank Focketyn en Oscar Van Rompay maken deel uit van het NTGent-gezelschap, terwijl de vijf anderen – Walter Bart, Wine Dierickx, Matijs Jansen, Maartje Remmers en Marleen Scholten – de acteursgroep Wunderbaum vormen. Dit Vlaams-Nederlands acteurscollectief maakt sociaal geïnspireerde voorstellingen en werkt regelmatig samen met Johan Simons en NTGent. Misschien herinnert u zich nog Magna Plaza in Shoppingcenter Zuid, enkele jaren geleden?

Ik kijk nu al uit naar Deel 2 van dit stuk, en hoop dat het even sterk is als Deel 1. Bent u nieuwsgierig geworden, maar lukt het niet meer om het eerste deel te zien, dan is dat geen enkel probleem. De voorstellingen kunnen immers onafhankelijk van elkaar gezien worden. Wil u graag beide voorstellingen als een geheel bekijken, dan kan u op 5 april terecht in het NTGent.

Alle info over beide voorstellingen, over speeldata, over reservaties, e.d. vindt u op www.ntgent.be

… op alweer een redelijk hectische week.

Dinsdagavond was er om half zes een plechtige eerstesteenlegging op het werk. Na afloop nog een beetje nagepraat, waarbij we toch wel honger kregen. Het liep tenslotte toch al tegen negenen. En die overheerlijke petit-fours – die ik eigenlijk niet mocht eten maar waarvoor de verleiding helaas te groot was – stilden die honger uiteraard niet echt. Even contact opgenomen met het thuisfront, waar bleek dat de kinderen uitstekend hun plan hadden getrokken (wat een gemak toch, grote kinderen – soms). Omdat ik er een hekel aan heb om op dat uur nog te beginnen koken, trokken wederhelft E. en ik naar ons ’stam’restaurant voor een gezellige afsluiter van de dag. Wel wat sneu voor onze jarige dochter M., maar op het moment dat ik belde, was ze naar de muziekschool, dus kon ik niet verder afspreken met haar.

Woensdagavond moest wederhelft E. de hort op en heb ik mij aan de pc onledig gehouden. Redelijk onproductief evenwel, want de kinderen keken ondertussen naar Eragon, niet onmiddellijk de film van het jaar te noemen.

Donderdagavond was het toneelavond: we hadden kaarten voor Zus van, een monoloog waarin Ismene haar versie van en kijk op de opeenvolgende tragedies in haar familie gaf, en schitterend vertolkt door Elsie De Brauw. (Als ik deze week nog een gat vind, schrijf ik daarover nog een stukje voor Het Project, maar ik durf dat nooit goed beloven, want ik schrijf altijd zo verschrikkelijk traag aan die artikels, dat er soms te veel tijd overheen gegaan is, om het nog actueel te houden. Ik kan het ook niet helpen).

Vrijdagavond gingen we – nogmaals – uit eten, ditmaal met mijn broer en mijn zus + haar wederhelft. We brachten een heel gezellige avond door in Eetkaffee Multatuli en genoten uiteraard ook van het lekkere eten. Zeker voor herhaling vatbaar (zowel gezelschap als locatie uiteraard, stel dat ze hier meelezen ). Ondertussen hebben we alvast ook de grote lijnen van het kerstmenu besproken. Niet te geloven dat het vanavond over precies een maand al kerstavond is!

Het weekend was gelukkig redelijk kalm en werd grotendeels besteed aan huishoudelijke beslommeringen, en pc-activiteiten voor het Project. Gelukkig moest ik niet zoveel de deur uit, en kon ik van binnenuit genieten van de sneeuwvlokken. Gisteravond trokken we dan toch naar buiten want dochter M. wou in uitgesteld relais toch nog iets van verjaardag vieren en we zijn zijn allen Indisch gaan eten (helaas eigenlijk niet met zijn allen: zoon S.W. was nu eindelijk – na bijna drie weken – genezen en nu was zoon J. gesneuveld, serieuze buikpijn. Ik vraag mij toch af wat dat is met die jongens. Hij is vandaag niet naar school gegaan, wat morgen dus andermaal een bezoekje aan de dokter oplevert)

(Oh ja, en voor diegenen die daarvoor enige belangstelling hebben: de afgelopen week was niet zo gunstig op gebied van minder eten en aanverwanten. Driemaal op restaurant, op het werk waren er woensdag nog te veel petits-fours over om gezond te zijn, donderdag werd er getrakteerd met frangipanetaartjes, en vrijdag waren er nog taartjes over én bleek er plots ook een doos pralines te zijn. Maar vrijdag heb ik aan alle verleidingen weerstand kunnen bieden. Overdag toch. ’s Avonds ben ik toch gezwicht voor een dessert.
Deze week toch maar weer streng de vijs erop zetten)

Gisteravond naar Willem Vermandere geweest in het NTGent.
Ik kan het niet helpen, maar de manier waarop hij met heel eenvoudige woorden de vinger op een pijnplek weet te leggen, heeft mij altijd aangetrokken, net zoals zijn mix van vrolijk stemmende melodietjes en dan weer melancholische liedjes (enig gevoel voor melancholie is mij helemaal niet vreemd). Daarnaast speel hij zalig klarinet.
Een optreden van deze West-Vlaamse “stamelaar en rijmelaar die ‘t al bekritiseert en paster en burgers emmerdeert” is al jarenlang een van de vaste programmapunten tijdens de Gentse Feesten. En al even jarenlang wou ik nog eens naar zijn optreden gaan, maar door onze activiteiten tijdens het International Puppetbuskersfestival kwam het er maar niet van. Dit jaar nam ik het fors besluit om, koste wat het kost, naar zijn optreden te gaan, maar ook hier deed Murphy weer heel hard zijn best: Willem Vermandere stond dit jaar niet geprogrammeerd.

Gisteren stond hij dan op het podium van het NTGent (we waren er gelukkig vroeg genoeg bij om nog kaarten te kunnen kopen) en ik heb volop genoten van twee en een half uur optreden (hoewel ik het toch prefereer dat hij zingt i.p.v. teksten voordraagt, maar soit). Ik zat me op een bepaald moment af te vragen welke bisnummers hij zou zingen, maar achteraf beschouwd had ik me dit niet mogen afvragen. Ik had het moeten weten natuurlijk: Blanche en zijn peerd (ik vermoed dat beide ondertussen al eeuwen dood zijn) en Laat mie mo lopen, twee liedjes die mij minder aanspreken, maar waarop het publiek duidelijk dol is. Voor mij had hij gerust Beethoven mogen zingen, of De vluchteling, maar ik weet ook wel dat een zanger uiteraard niet kan beginnen met ieders persoonlijke top tien te zingen, er zou geen einde aan een concert komen.

Vanochtend was het vroeg opstaan geblazen, om half negen, wat ik voor een zondag behoorlijk vroeg vind (gelukkig kregen we vannacht een uurtje extra). Het was namelijk opendeurdag in het Stadsarchief van Gent, en aangezien ik medewerker ben in de Vriendenkring van het Stadsarchief, werd ons ook gevraagd om een handje toe te steken. Gisteren heb ik nog cake gebakken om te verkopen ten voordele van het sponsorproject (restauratie van Het Groot Plan van Gent van Jacques Horenbault uit 1619).
Ik was ingeschakeld tussen tien uur en half drie, eerst aan de balie, later aan het onthaal, en ik kom tot de vaststelling dat ik dat eigenlijk wel leuk vind, zo eens meedraaien in een andere organisatie dan je eigen werkomgeving, zeker als het met leuke mensen is.

Terug thuis, ben ik nog even binnengesprongen bij mijn vader die vandaag jarig is, en na het opknappen van nog een heleboel huishoudelijke karweitjes (die helaas niet vanzelf verdwijnen), is het alweer slapenstijd om toch enigszins fris aan de nieuwe werkweek te beginnen.
En ja, het is herfstvakantie, maar dat is enkel voor de kinderen. Voor mij is het een gewone werkweek. Mmm, ‘gewoon’, het is momenteel redelijk hectisch op het werk, dus enkele dagen vrijaf zitten er momenteel niet echt in. Ik zou ze nochtans goed kunnen gebruiken.

Gisteravond zijn we dan naar De Koning Sterft van Eugène Ionesco geweest in het NTGent. Het was redelijk goed, vlot gespeeld, helaas alweer niet altijd even goed verstaanbaar (ik hou er absoluut niet van als ze beginnen te roepen, want dan versta je de helft niet meer – gelukkig bleef dit wel beperkt), een stuk met heel veel om over na te denken, en een heel mooi decor. Helaas was ik ook weer zo moe dat het tegen het einde vechten werd tegen de slaap. Ook een pauze zou welkom geweest zijn (het duurde iets langer dan twee uur en zonder pauze). Eens even de benen strekken in een iets frissere ruimte zou deugd gedaan hebben en de aandacht voor het vervolg zeker ten goede gekomen zijn. Worden wij nu al zo oud dat wij ons zo lang niet meer kunnen concentreren, of hebben jullie dat soms ook?

En was ik in mijn vorig stukje dolenthousiast over het bekijken van een film zonder popcorn vretende medemensen, dan was het gisteravond een desillusie over het gedrag van sommige jongeren. Ik wil wel de nadruk leggen op sommige, want de zaal was grotendeels gevuld met jongeren in schoolverband, en de meesten hebben we niet gehoord. Die sommigen zaten helaas wel net achter ons. Een van hen vond het nodig om midden in de voorstelling te telefoneren, en dan uiteraard niet fluisterend of het kort houdend, waarna uitleg moest gegeven worden aan haar vriendinnen (ondanks de verschillende “shhtt’s” van de ‘omzittenden’), om dan pak en zak (chips e.d., zo klonk het) samen te beginnen zoeken en de zaal te verlaten.
Dat laatste vond ik achteraf beschouwd misschien nog het beste. En dochter M., die nauwelijks enkele jaren ouder is, ergerde zich evenveel als wij.

De komende week ziet er alweer behoorlijk gevuld uit, maar gelukkig met over het algemeen leuke dingen.

Om te beginnen gaan we vanavond naar Stella, in het kader van het Filmfestival, met dank aan een vriendin voor de kaarten en aan Het Project voor de tip. Het is bovendien eens wat anders, zo na het werk onmiddellijk naar de film. Dat is een voordeel met grotere kinderen, die kunnen ondertussen hun plan trekken.

Woensdag is een drukke dag. In de voormiddag is er een geleid bezoek aan het nieuwe gerechtsgebouw, in de namiddag moet ik naar het UZ voor de uitslagen van het bloedonderzoek en ’s avonds hebben we kaarten voor De koning sterft (Eugène Ionesco). Dat laatste ontlokte zoon S.W., na een vluchtige blik op de kalender, de opmerking: “Aha, goed om te weten, komende woensdag om 20 u. sterft de koning. Zouden we hem niet beter verwittigen?”

Donderdagavond gaan dochter M. en ik dan eindelijk eens naar een voorstelling van Els De Schepper. Als ik haar op televisie hoor, dan komt zij altijd over als een straffe madam met een heel mooie stem, maar ik had haar nog nooit op een podium bezig gezien. We zijn dus zeer benieuwd.

Vrijdag is er na het werk dan onze wekelijkse jacht en visvangst in de Colruyt en zaterdagavond gaan we uit eten met de schoonfamilie voor mijn schoonmoeder haar achtenzeventigste verjaardag.
Ik denk dat we zondag eens wat zullen uitblazen.

We zijn gisteravond dan naar de lang verwachte première (allez ‘deuxière’, want het was al de tweede voorstelling van het premièreweekend) van Karton van Henk Rijckaert geweest.

Het moet gezegd, we hebben ervan genoten.
Ik dacht aanvankelijk dat het stuk vooral ging over verbouwen en alles wat daarbij komt kijken, maar het was veel ruimer. Henk belichtte nl. de periode in een mensenleven dat alles tegelijk moet gebeuren: vaste relatie, huisje, tuintje, auto, kindje, …, kortom, het zich settelen, en de verwachtingen die dat bij de goegemeente teweegbrengt.

Naar mijn smaak mocht er hier en daar een klein dingetje geschrapt worden omdat ik het wat te plat vond (ik hou absoluut niet van platte humor), en heel soms mocht hij een joke iets vroeger stoppen, en het einde mocht iets sterker, maar zoals ik reeds zei, dit is mijn hoogstpersoonlijke smaak.
Maar er zaten vooral heel wat meesterlijke dingen in. Zijn beschrijving van bv. de race der races, zijnde die van de zaadcellen om tot bij een eicel te geraken was hilarisch. Zo ook het stukje over mannen en stofzuigers. En dat over mannen in de Gamma. En dat over het verwijderen van linoleum. En dat over …, ik ga hier nu ook niet alles verklappen hé.
Hij weet zijn publiek mee te slepen en voor je het weet is de voorstelling reeds voorbij en vind je het jammer dat het al gedaan is.

Als je dus het komend seizoen in een of andere cultuurtempel Karton geafficheerd ziet staan, zeker gaan kijken. Een leuke avond gegarandeerd.

We zijn gisteravond naar onze eerste toneelvoorstelling van het seizoen geweest. Hoor mij bezig. Het klinkt alsof we al jaren met de regelmaat der klok naar toneelvoorstellingen gaan. Neen dus. Of ja toch, eens per jaar is eigenlijk ook een regelmaat.
Maar het komende jaar zijn we er dus voor het eerst sinds lang in geslaagd om de programmabrochures te bekijken én te beslissen wat we wilden zien én data vast te leggen én tickets te kopen.

Zo gingen we dus gisteravond naar het NTGent voor de voorstelling van Vergeten Straat van Louis Paul Boon.
Helaas was het niet echt een succes. Vooreerst waren het ongenummerde plaatsen, waardoor we ruimschoots op tijd moesten zijn (om daar dan geruime tijd aan te kijken tegen gesloten deuren naar de zaal). De theaterzaal was compleet getransformeerd: er was een volledig nieuwe vloer aangebracht bovenop scène en stoelen van het parterre, met het speelvlak over de volledige lengte en aan weerszijden de toeschouwers op tribunes. Met osb-platen werd een straat gesuggereerd, met huizen met ramen en deuren (waardoor je de toeschouwers aan de overkant zag zitten). Er waren 13 personages, gespeeld door 7 acteurs en 5 poppen. Behalve Elsie de Brauw hadden alle acteurs grote maskers op.
Dat had als groot nadeel dat je niet altijd doorhad welk personage aan het spreken was, te meer omdat ze zich soms aan de andere kant van de straat bevonden. Dat maakte het stuk meer dan eens verwarrend, zeker ook door de dubbelrol van Elsie de Brauw – zij speelde zowel Roza als Hermine – en het feit dat ook Roza als kind werd uitgebeeld. Dat van die dubbelrol, dat snapte ik trouwens nu pas door nog eens het programmaboekje ter hand te nemen (want in het theater zelf heb je niet altijd de tijd om dat volledig te lezen) en nu begrijp ik ook waarom ze het ene moment wel een masker op heeft en het andere niet. En dan te bedenken dat er zoveel acteurs zijn die nood hebben aan werk, of zou deze speelwijze ingegeven zijn door besparingsmaatregelen in het NTGent?

Het stuk kwam ook heel statisch over, ook al renden de personages de helft van de tijd van de ene kant naar de andere. Dat kwam uiteraard gedeeltelijk door de maskers, maar ook door de taal. Als ik aan Boon denk (ook al heb ik eerlijk gezegd minder van hem gelezen dan ik zou willen), denk ik aan volkse personages en volkse personages spreken volkse taal ipv hoogdravend Nederlands. Het zal wellicht aan mijn gebrek aan intellegentie gelegen hebben, maar ik vond de dialogen te hoog gegrepen, te intellectualistisch en te filosofisch (ook wederhelft E. en dochter M. waren trouwens die mening toegedaan), ook al beschrijft Boon in deze roman een utopische maatschappij waarin de mensen als vrije individuen hun leven in eigen handen nemen, zonder een centraal gezag. Het taalgebruik contrasteerde ook met de namen van sommige personages: Vieze, Wiske, Koelie, Madame Kaka.
Toen het stuk een tiental minuten bezig was, herbegonnen de personages een deel van de dialogen, als een stukje film dat teruggespoeld werd. De betekenis ervan ontging mij ook totaal, maar het zal ongetwijfeld wel een kunstzinnige meerwaarde gehad hebben.

Ik geef toe, ik was gisteravond doodmoe, het was snikheet in de zaal, en twee volle uren zonder pauze is lang. Deze factoren hebben zeker niet bijgedragen tot een beter begrip van de inhoud, maar anderzijds doet een stuk waarvoor je op het puntje van je stoel gaat zitten, vermoeidheid en andere ongemakken snel vergeten.

Tot slot toch nog een positieve noot: de muzikale begeleiding was zeer goed, was nergens overheersend en gaf uitstekend de sfeer van het verhaal weer: een mengeling van plezier en treurnis.

Ondanks de ontzettend rijke inhoud van het verhaal, bleef het stuk niet ‘hangen’. Ik bedacht mij vandaag bv. dat ik er gisteravond in mijn bed geen moment meer aan gedacht heb. Als ik iets gezien of gelezen heb dat beklijft, dan blijft dat door mijn hoofd spoken, zeker op het ogenblik tussen waken en slapen.

Ik hoop dus van harte dat het de volgende keer beter bevalt.

Lifeblogging vanop het International Puppetbuskersfestival op de Gentse Feesten. Het is eens iets anders. Het is dit jaar de twintigste editie van de festival en ook de twintigste keer dat wij (of ook een periode alleen wederhelft E.) meedraaien. Een uitgebreid relaas over dit festival en onze herinneringen eraan kan u hier lezen (u weet het al, ik ben nogal lui van aard en heb geen zin om hier nog eens hetzelfde te herhalen).
En na al die jaren blijft het nog even leuk om te doen, wegens al die andere vrijwilligers die je daar leert kennen en de oude bekenden en vooral vrienden die je er terugvindt, maar ook en vooral wegens de kennismaking met al die artiesten uit alle windstreken die er neerstrijken. Een mens moet niet meer op vakantie gaan om de wereld te ontdekken. Aangezien voor deze jubileumeditie (twintigste keer) alle prijswinnaars van de vorige jaren opnieuw uitgenodigd werden, zijn er heel wat blije weerziens, en staan we ervan te kijken dat het met sommigen nog steeds even goed klikt als pakweg vijftien jaar geleden.
En met sommigen klikt het zo goed, dat we hen al eens bij ons thuis uitnodigen of vice versa. Zo hebben wij jaren geleden Theater Credo uit Sofia (Bulgarije) op bezoek gehad, en zijn wij naar Sofia geweest.
En vanochtend kwamen de ongelooflijk lieve Detlev en Eva van Companhia Marimbondo opnieuw ontbijten. Vorig jaar waren ze hier ook al, en toen goot het water, maar vanochtend konden we op het terras van het mooie weer genieten.

Alle artikeltjes over Puppetbuskers vindt u alhier.

En nu een hapje eten en dan de stad intrekken, want dochter E. wil kraampjes kijken op zoek naar een kettinkje, en strakjes gaan we naar Laïs. Dus zal het weer laat worden (of juist vroeg) vooraleer we ons bed zullen zien. Want vorige nacht was het ook al in de vroege uurtjes. Toevallig met Sandra en Michel op schok geweest en het was laat voor we het wisten en we lagen pas tegen vieren in ons bed. En dat op onze leeftijd! Maar we hebben ons geamuseerd, en dat is het voornaamste, rusten kunnen we volgende week nog doen.

Jullie vragen je misschien wel af hoe het met de première van dochter M. is afgelopen?
Ik kan alleen maar zeggen dat I love work (vzw Kamer 58 ) een schitterende voorstelling was, heel verzorgd en gebracht door gedreven en getalenteerde jongeren. En dat zeg ik uiteraard als fiere moeder, maar evenzeer als objectief toeschouwer. Echt de moeite om te gaan kijken.

Voor een uitgebreider verslag verwijs ik graag door naar hier.

Hier alvast twee foto’s (genomen door Martine Audenaerde)

Zondagavond dus naar de voorstelling Eelt van Wouter Deprez geweest en er meer dan 100 % van genoten. Ik had hem daarvoor al een keer aan het werk gezien in Comedy Casino op Canvas en een keer of twee als kandidaat in De Slimste Mens (zonder toen eigenlijk te weten wie hij was), maar hij was mij bijgebleven. In zoverre zelfs dat ik wel nieuwsgierig was om eens een voorstelling te zien. Dochter M. had enkele maanden geleden, samen met een schare vriendinnen, kaarten voor de voorstelling op 27 april besteld, en toen enkele weken later bleek dat er nog een kaart op overschot was, heb ik er dankbaar gebruik van gemaakt. Want dat is wel een van mijn minpunten: ik wil graag overal naartoe en vanalles zien, maar tegen dat het er ooit van komt om kaarten te bestellen, is de zaal uitverkocht of de voorstelling al voorbij.

Maar zondagavond togen wij dus gezellig naar de Capitole (Gent).

Wie denkt met Eelt een gewone stand-upcomedian aan het werk te zien, heeft het mis. We kregen in de plaats een – bijwijlen zelfs zeer ontroerende – theatermonoloog. Wouter Deprez kruipt immers in de huid van zijn vader, een eenvoudige mens van weinig woorden, en vertelt zo diens verhaal. En vader Frans blijkt veel meer woorden in zich te hebben dan uit bv. de telefoongesprekken met zijn zoon afgeleid zou kunnen worden. Vader Frans, geboren uit het werkvolk, vertelt over zijn kinderjaren en zijn jeugd en zijn vrouw en zijn kinderen en vooral over zijn eigen kleine koninkrijkje, zijn werkkot! Frans doet tussendoor ook zijn klapkes met het publiek. ‘t Is te zeggen, met de vaders. Want iedereen moest in de huid van zijn eigen vader kruipen en ook aldus antwoorden. Dus als Frans naar de naam van je kinderen vroeg, moest je jouw naam en die van je broers en zusters geven. Een leuke denkoefening die wel ongelooflijk veel effect had, vond ik.
De voorstelling was vanzelfsprekend doorspekt met de nodige dosis humor (zou anders ook niet geafficheerd staan op het programma van Cabaretten). Zo geeft Frans onverstoorbaar kritiek op al die overbodige en zinloze moderne uitvindingen en op onze halfzachte maatschappij. In zijnen tijd …

Er was aangekondigd dat er geen pauze was, en ik ging ervan uit dat het zo een klein uurtje zou duren en toen het applaus begon, had ik echt het gevoel: “Is het nu al gedaan, hij is nog maar bezig”. Bleek dat we ruim een uur en veertig minuten hadden mogen genieten van zijn meesterschap. Als u dus ooit de kans krijgt om Wouter Deprez aan het werk te zien, neem ze met beide handen en ga kijken (en neen, ik behoor niet tot het promotieteam). Voor Eelt is de kennis van enig West-Vlaams idioom wel een pluspunt.

Nu kijken we uit naar de allerlaatste voorstelling van Loebas van Henk Ryckaert op 10 mei in de Minard. Als je je haast zijn er misschien nog kaarten.

We zijn dus naar het toneel geweest gisteravond. Het was een heel gezellig avondje uit, maar voor de rest weet ik eigenlijk nog altijd niet goed wat ik ervan moet denken. Ik vond het niet direct een onverdeeld succes. Het stuk bevatte uiteraard alle ingrediënten die bij zo’n stuk horen: de misverstanden, de versprekingen, de ‘deurtoestanden’ (als de ene net buiten is, komt toch wel de andere binnen zeker), het spraakgebrek, de situatiehumor, enz., maar ik vond het verhaal bij tijden vrij zwakjes. De hoofdrolspeler acteerde zeer sterk, de rest van de vertolkingen was van uiteenlopende kwaliteit. Het zal wel aan mij gelegen hebben, want de rest van het publiek reageerde bijzonder enthousiast en de lachsalvo’s waren niet van de lucht (waardoor helaas ook een stuk van de tekst verloren ging), ook bij de scènes die mij enkel tot een glimlach konden bewegen.
Ik kan alleen maar besluiten dat het duidelijk niet onze cup of tea is, en we voelden ons eerlijk gezegd een beetje als toeristen in andermans wereld (waarmee ik dus geen enkel waardeoordeel wil uitbrengen).

Ik heb wel de hele dag lopen denken over wat goede humor eigenlijk is en blijkbaar is het niet zo evident om een goede komedie te schrijven. Maar ik ken te weinig van deze materie om er veel zinnigs te kunnen over schrijven. En wat ik erover weet, dateert nog van de lessen Nederlands in de humaniora, en dat is toch alweer bijna dertig jaar geleden. Ik veronderstel ook wel dat het sterk persoonsgebonden is.
In elk geval houden we allebei van verbale, uitgestreken, droge humor, maar die is niet zo gemakkelijk te vinden (tenzij ik niet weet waar te zoeken natuurlijk). Een van de kinderen vroeg mij een tijd geleden naar een humoristisch boek, en ik kon daar niet direct een antwoord op geven. Ik kwam eerlijk gezegd niet veel verder dan Don Camillo (Giovannino Guareschi), waar ik altijd geweldig om moest lachen, alsook met de verfilming met Fernandel.

Dus, als iemand tips heeft voor een goed, humoristisch boek, laat maar komen.

Vanavond gaan we naar toneel. Naar het stuk Mee twee op één kamer, gespeeld door het amateurvolkstheater Theater Maskee. Lees meer hier.
Wij zijn niet zo vertrouwd met volkstheater en gaan daar eigenlijk zelden naartoe. Ook vroeger thuis niet. Al vind ik het wel jammer dat we nooit naar de Minard geweest zijn om de onvolprezen Romain De Coninck en zijn beren aan het werk te zien.
We waren met verschillende mensen afgesproken om te gaan, en als ik heel eerlijk ben, gingen we in de eerste plaats mee voor het gezelschap. Het draaide echter zo uit dat de ene na de andere afhaakte en nu eindigt het ermee dat we enkel met ons getweetjes overblijven. O speling van het lot. Maar we laten dat niet aan ons hart komen, zeer zeker niet, en gaan voor een gezellig avondje uit, hoogstwaarschijnlijk zelfs met een etentje achteraf. Ik ben wel benieuwd.

Bon, ik weet niet of het een 1-aprilgrap van WordPress is of zo, maar het concept van het artikel waaraan ik gisteren begonnen was, maar niet meer voltooid kreeg, is helemaal weg, foetsie, gone. De titel is er nog, en de categorieën, maar het tekstveld is helemaal blanco. Maagdelijk wit. Dit zijn toch wel grappen waar ik niet echt vrolijker van word. Maar gebeurd is gebeurd, dus even proberen reconstrueren wat ik wou schrijven.

Podiumbeest dus. Een liedje waar ik zaterdagavond met plezier naar geluisterd heb. Ik weet niet of dit de eigenlijke titel van het lied is, maar het woord kwam er wel regelmatig in voor. En ik genoot ervan want het was een van de vele liedjes die werden gezongen en gedanst door dochters M. en E., samen met een hele bende andere jonge en uitgelaten podiumbeesten.

Dansen, zingen en acteren. Mijn dochters zijn er dol op (hoewel op acteren iets minder). Gelukkig kunnen zij zich op dat vlak elke zaterdagnamiddag uitleven in de Backstage bij vzw Kamer 58 (voor wie daarmee vertrouwd is, het vroegere theater Neon). Dochter M. doet dit reeds het vijfde jaar, dochter E. het tweede (zoon S.W. heeft dit ook twee jaar gedaan maar heeft afgehaakt, zoals hij jammer genoeg wel meer doet). Elk jaar brengt de oudste groep tijdens de Gentse Feesten een totaalspektakel voor uitverkochte zalen. Zo schitterde dochter M. vorig jaar in Once upon a crime. A musical fairytale.

Maar om iedereen, tot en met de kleutertjes, het plezier van een optreden te laten meebeleven, wordt tijdens de paasvakantie Looney Tunes georganiseerd, een soort open les waarbij ze nu eens voor de ouders en de familie het beste van zichzelf geven. En ik kan daar dus zo van genieten he, van die optredens. Akkoord, ik hoor niet alle muziek even graag, en soms stel ik me wel eens vragen waarom ze een bepaald liedje door juist dat meisje laten zingen (of waarom ze dat meisje geen ander lied laten zingen), en de geluidstechniek is niet altijd goed geregeld (het is soms zo verschrikkelijk jammer dat die gasten alles geven maar dat je hen amper hoort zingen omdat de muziek te overheersend is) maar het enthousiasme en het plezier dat bij al die jongeren afstraalt, geven mij elke keer weer een energiestoot. Ik kan daar echt mijn batterijen opladen. En mijn muziekkennis (die eerlijk gezegd niet al te fameus is) uitbreiden: het gebeurt regelmatig dat ik ergens een liedje hoor, dat ik dan herken als “ah ja, ze hebben dat bij Neon gespeeld”, ook al ken ik dan nog altijd de titel en de uitvoerders niet hoor. En bovenal word je onmiddellijk getransformeerd in een fiere, trotse moeder als je zo ziet dat je dochters toch wel talent hebben om het podiumbeest uit te hangen.

Ik kijk al uit naar de Gentse Feesten.