<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>poetica &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://en.wordpress.com/tag/poetica/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "poetica"</description>
	<pubDate>Mon, 07 Dec 2009 15:12:32 +0000</pubDate>

	<generator>http://en.wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Southbrook Vineyards - Poetica Tasting]]></title>
<link>http://sommelierscribbler.wordpress.com/2009/12/07/southbrook-vineyards-poetica-tasting/</link>
<pubDate>Mon, 07 Dec 2009 14:02:32 +0000</pubDate>
<dc:creator>sommeliersarah</dc:creator>
<guid>http://sommelierscribbler.wordpress.com/2009/12/07/southbrook-vineyards-poetica-tasting/</guid>
<description><![CDATA[Two weekends ago I tasted through a vertical of Southbrook Vineyards Poetica line.  We started with ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Two weekends ago I tasted through a vertical of Southbrook Vineyards Poetica line.  We started with the 1998 Chardonnay, which was a nice treat and still quite alive after 11 years, and then tasted the Chards from 2003 right through to 2007.  We then sampled the 2006 and 2007 Poetica Cabernet Merlots.  The tasting notes are below.</p>
<p>The winery is owned by Bill and Marilyn Redelmeier.  Southbrook started out in Richmond Hill, north of Toronto, when a decision was made to change from cattle farming to grape growing and winemaking.  The family eventually decided to move production to Niagara, and in June of 2008, they opened a brand new LEED’s (Leadership in Energy and Environmental Design) certified winery in Niagara-on-the-Lake.</p>
<div id="attachment_597" class="wp-caption aligncenter" style="width: 310px"><a href="http://sommelierscribbler.wordpress.com/files/2009/12/img_1372.jpg"><img class="size-medium wp-image-597" title="IMG_1372" src="http://sommelierscribbler.wordpress.com/files/2009/12/img_1372.jpg?w=300" alt="" width="300" height="225" /></a><p class="wp-caption-text">Southbrook Vineyards</p></div>
<p>Southbrook now owns 150 acres of vineyard in Niagara-on-the-Lake and is currently producing Cabernet Sauvignon, Cabernet Franc, Merlot, and Chardonnay.</p>
<p>Last fall, Southbrook’s vineyards became Canada’s first certified Biodynamic vineyards and all the 2008 estate grown wines contain only certified organic and biodynamic grapes.  Canada’s first biodynamic wine hit the shelves in the spring of 2008 with the release of Southbrook Vineyards’ 2008 Cabernet Rose.</p>
<p>(There are other wineries in Canada that practice biodynamics, such as Tawse, but have not, as yet, gone through with the certification process.)</p>
<p>Poetica is Southbrook’s highest tier wines and are only made in the best years.  These limited edition wines were first introduced in 2008 and feature labels inspired by the work of Canadian poets.  There are now 11 wines in the lineup and the tasting notes for 8 of them are below.  (We did not taste the 2000 Chardonnay or the 1998 or 2002 Cabernet Merlots.)</p>
<p>Tasting notes:</p>
<p><span style="color:#ffcc00;">1998 Chardonnay</span>: 1998 was an excellent vintage with a very warm and dry summer.  The wines produced were very good and are still drinking well now.  This Chardonnay is still quite alive with aromas of vanilla, butterscotch, pineapple, and spice.  It has a soft, smooth texture with a burnt caramel finish.</p>
<p><span style="color:#ffcc00;">2003 Chardonnay</span>:  A cooler summer produced a lighter wine with crisp acidity.  Fruity aromas of pear, apple, white peach, and lemon dominate along with sweet vanilla and butterscotch.  On the palate there are flavours of vanilla yogurt and creme freche supported by lively acidity and grilled pineapple on the finish.</p>
<p><span style="color:#ffcc00;">2004 Chardonnay</span>:  This summer was a little warmer than 2003 giving wines with slightly less acidity.  Aromas of white truffle, white chocolate, vanilla, yellow apple, lemon, and pear are evident and it has a very creamy texture.  The palate is slightly closed right now and could use a bit more time in the cellar.</p>
<p><span style="color:#ffcc00;">2005 Chardonnay</span>:  Aromas of fresh fruit salad and vanilla ice cream dominate along with evidence of  well-integrated, oak.  This wine is well-balanced with good acidity and butterscotch on the long finish.</p>
<p><span style="color:#ffcc00;">2006 Chardonnay</span>:  A very elegant wine with white blossoms, honeydew melon, pineapple, and sweet vanilla aromas.  A little more angular on the palate with lively acidity and a long length with flavours of apple, lemon, and vanilla. It could use a couple more years aging before it really starts to shine.</p>
<p><span style="color:#ffcc00;">2007 Chardonnay</span>:   As I’m sure you’ve heard by now, the 2007 vintage in Niagara is being called the best vintage yet.  The summer was warm, but not too hot, and it was dry.  The 2007 Chardonnay is a bit closed right now, but there are aromas of mineral, tropical fruit, mandarine orange, and peach.  This is a full-bodied wine with a very smooth and creamy texture.  Flavours of yellow apple, pear, and almond are evident and it has a long, balanced length.  Cellar for at least 2 to 5 years before drinking.</p>
<p><span style="color:#800000;">2006 Cabernet Merlot</span>:  Made from 2/3 estate grown grapes. This wine is showing slight browning on the rim.  There are aromas of tobacco, suede, cedar, red and black currants, and dark chocolate with a hint of lead pencil and soft spice.  It is full-bodied with firm tannins that could still use some time to soften and integrate more.  Red cherry, cranberry, and red and black currant flavours are evident on the long finish.  Drink until 2018.</p>
<p><span style="color:#800000;">2007 Cabernet Merlot</span>:  Made from 100% estate grown grapes.  This wine is full of big, dark fruit, black licorice, dark chocolate, tobacco, coffee, and dark spice.  It’s full-bodied with lots of tannins but is not overly drying.  It has a toasty finish.  This wine needs at least a few years before it really starts to show its stuff and it is estimated that it will live to at least 2022 to 2025.</p>
<div><span style="font-family:Helvetica, 'Times New Roman', 'Bitstream Charter', Times, serif;font-size:small;"><br />
</span></div>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Dulcinéia em viagem]]></title>
<link>http://aqueiva.wordpress.com/2009/11/27/dulcineia-em-viagem/</link>
<pubDate>Fri, 27 Nov 2009 11:36:50 +0000</pubDate>
<dc:creator>Marco Aqueiva</dc:creator>
<guid>http://aqueiva.wordpress.com/2009/11/27/dulcineia-em-viagem/</guid>
<description><![CDATA[Viagem e itinerário em um rabisco                                      por Marco Aqueiva &nbsp; a ca]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><a href="http://aqueiva.wordpress.com/files/2009/11/1212108794_livros_do_coletivo_dulcineia_catadora.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-1293" title="1212108794_livros_do_coletivo_dulcineia_catadora" src="http://aqueiva.wordpress.com/files/2009/11/1212108794_livros_do_coletivo_dulcineia_catadora.jpg" alt="" width="421" height="316" /></a></p>
<p><strong>Viagem e itinerário em um rabisco</strong></p>
<p><strong>                                    </strong> por Marco <strong>Aqueiva</strong></p>
<p>&#160;</p>
<p>a capa se estende</p>
<p>além das majors</p>
<p>das majors na condenação</p>
<p>às folhas livres e independentes</p>
<p>além dos olhos confortáveis</p>
<p>reduzidos à sombra dos cardumes</p>
<p>além destas terras estantes</p>
<p>tenras ânsias sem saída</p>
<p>com fome de horizontes</p>
<p>pé de vento a mão</p>
<p>ao papelão que não foi dado</p>
<p>pedido perdido ao pé de vento</p>
<p>códices entressonhando</p>
<p>via viator coletivo de mãos e olhos</p>
<p>uma nova paisagem</p>
<p>)))))))       .   &#62;&#62;   .      ((((</p>
<p>Mais informações: </p>
<p><a href="http://meiotom.sites.uol.com.br/">http://meiotom.sites.uol.com.br/</a></p>
<p><a href="http://www.meiotom.art.br/">http://www.meiotom.art.br/</a></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[SER, ESTAR, PERMANECER...]]></title>
<link>http://puramariagarcia.wordpress.com/2009/11/25/stay-on-vimeo/</link>
<pubDate>Wed, 25 Nov 2009 11:06:12 +0000</pubDate>
<dc:creator>pura maria garcia</dc:creator>
<guid>http://puramariagarcia.wordpress.com/2009/11/25/stay-on-vimeo/</guid>
<description><![CDATA[Quiero permanecer en el centro de tu movimiento inquieto, en las manos de tu espíritu. Quiero invoca]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><span style="color:#ff9900;"><strong>Quiero permanecer en el centro de tu movimiento inquieto, en las manos de tu espíritu.</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong>Quiero invocar al fuego universal de la esencia íntima que nos conmueve cada día.</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong>Quiero ser una casa abierta, transformada en avenida transitada por tus pensamientos y tus palabras.</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong>Quiero ser una habitación al alcance de tus ojos curiosos y soñadores.</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong>Allá donde tu mirada se detenga, la esperanza crecerá y podré ser el alma que danza constelada en medio de aquellos que entran y salen de la mar serena de los cuerpos y la piel.</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong>Quiero ser aire en tu aliento, voz callada en tus preguntas, dedos inquietos en tus manos.</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong>Quiero ser, permanecer en lo que eres, unida a lo que fuiste, presagiadora de lo que todavía has de ser.</strong></span></p>
<h3><span style="display:block;width:425px;margin:0 auto;"> <embed src='http://widgets.vodpod.com/w/video_embed/ExternalVideo.900502' type='application/x-shockwave-flash' AllowScriptAccess='always' pluginspage='http://www.macromedia.com/go/getflashplayer' wmode='transparent' flashvars='' /></span></h3>
<div style="font-size:10px;">
<h3>more about &#8220;<a href="http://vodpod.com/watch/2574247-stay-on-vimeo?pod=">Stay on Vimeo</a>&#8220;, posted with <a href="http://vodpod.com?r=wp">vodpod</a></h3>
</div>
<p><em>S T A Y</em></p>
<p><em>Choreographer and performer : Yin Yue</em></p>
<p><em>Composer and video : Daniel Dorobantu &#8211; &#8220;Looking Through Glass&#8221;</em></p>
<p><em>This solo has been selected to 08 DanceNow Festival, New York</em></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[HAMBRE DE TI]]></title>
<link>http://puramariagarcia.wordpress.com/2009/11/20/hambre-de-ti/</link>
<pubDate>Fri, 20 Nov 2009 20:08:43 +0000</pubDate>
<dc:creator>pura maria garcia</dc:creator>
<guid>http://puramariagarcia.wordpress.com/2009/11/20/hambre-de-ti/</guid>
<description><![CDATA[Esta noche siento hambre de ti. Acércate y extiende las manos sobre mi cuerpo desnudo. Mójame con tu]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><a href="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/hambre-de-ti.jpg"><img class="aligncenter size-medium wp-image-1050" title="HAMBRE DE TI" src="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/hambre-de-ti.jpg?w=300" alt="" width="300" height="230" /></a></p>
<p><strong>Esta noche siento hambre de ti.</strong></p>
<p><strong>Acércate y extiende las manos sobre mi cuerpo desnudo.</strong></p>
<p><strong>Mójame con tu deseo. Humedece mi piel hasta llegar al pensamiento.</strong></p>
<p><strong>Haz oscilar mis convicciones. Incendia mi voluntad y doblega el más mínimo indicio de prejuicios.</strong></p>
<p><strong>Dale a tu lengua el nácar denso de mi pubis, recoge la pasión que azul desencadenas en estas horas hambrientas de tu boca.</strong></p>
<p><strong>Aprisiona con tus ojos el fondo más ígneo de mi espalda transparente y desliza, sobre ella, tu impudor más rebelde.</strong></p>
<p><strong>No inclines tu cabeza a la vergüenza, hazlo hacia mis labios: deja en ellos las marcas indelebles de tu lengua.</strong></p>
<p><strong><br />
</strong></p>
<p><strong>Si deseas escuchar música mientras lees el texto, clica el enlace siguiente:<a href="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/jeff-buckley-everybody-here-wants-you.mp3">Jeff Buckley   Everybody Here Wants You</a><br />
</strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[LA PROFECÍA]]></title>
<link>http://puramariagarcia.wordpress.com/2009/11/19/la-profecia/</link>
<pubDate>Thu, 19 Nov 2009 20:51:05 +0000</pubDate>
<dc:creator>pura maria garcia</dc:creator>
<guid>http://puramariagarcia.wordpress.com/2009/11/19/la-profecia/</guid>
<description><![CDATA[19 noviembre 2009 Se hizo  verdad la profecía que trajeron las aves del crepúsculo, verdad remansada]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:right;"><a href="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/azahar-by-fernando-perez-cabezas.jpg"><img class="aligncenter size-medium wp-image-1025" title="azahar by Fernando Pérez Cabezas" src="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/azahar-by-fernando-perez-cabezas.jpg?w=198" alt="" width="198" height="300" /></a></p>
<p style="text-align:right;">
<p style="text-align:right;">
<p style="text-align:right;"><em>19 noviembre 2009</em></p>
<p><strong>Se hizo  verdad la profecía</strong></p>
<p><strong>que trajeron las aves del crepúsculo,</strong></p>
<p><strong>verdad remansada en el acaso,</strong></p>
<p><strong>verdad que me conmueve todavía:</strong></p>
<p><strong>la verdad de tu mano en mi cintura,</strong></p>
<p><strong>de tus pies en mis pasos.</strong></p>
<p><strong>Me ha desnudado la piel</strong></p>
<p><strong>tu voz sin rumbo.</strong></p>
<p><strong>El destino se cumple</strong></p>
<p><strong>cuando el azahar de tus besos</strong></p>
<p><strong>me renueva los labios.</strong></p>
<p><strong>Abiertamente, invoco tu sonrisa:</strong></p>
<p><strong>aldaba clara que llama a mi lengua</strong></p>
<p><strong>para entrar deslumbrante en mi deseo.</strong></p>
<p><strong>Hoy está tan lejos la distancia</strong></p>
<p><strong>que queda  a un paso</strong></p>
<p><strong>de estos brazos que te buscan.</strong></p>
<p><strong>A veces, como hoy,</strong></p>
<p><strong>una sola palabra es suficiente</strong></p>
<p><strong>para encerrar el cuerpo liviano</strong></p>
<p><strong>de tu voz, que es mi esperanza.</strong></p>
<p><strong><br />
</strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Para escuchar la canción que acompaña al poema, clica sobre el enlace siguiente:</span><a href="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/yann-tiersen-le-matin.mp3">Yann Tiersen   Le Matin</a><br />
</strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[VERSOS EN MARTES]]></title>
<link>http://puramariagarcia.wordpress.com/2009/11/18/versos-en-martes/</link>
<pubDate>Wed, 18 Nov 2009 20:34:48 +0000</pubDate>
<dc:creator>pura maria garcia</dc:creator>
<guid>http://puramariagarcia.wordpress.com/2009/11/18/versos-en-martes/</guid>
<description><![CDATA[Martes, 17 noviembre 2009 Acaecido el anocher, tu nombre se despliega como una luz nocturna que pers]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><strong> </strong></p>
<p style="text-align:right;">
<p style="text-align:right;">
<p style="text-align:right;">
<p style="text-align:right;">
<p style="text-align:right;">
<p style="text-align:right;">
<p style="text-align:right;">
<p style="text-align:right;">
<p style="text-align:right;">
<p style="text-align:right;">
<p style="text-align:right;">
<p style="text-align:right;">
<p style="text-align:right;">
<p style="text-align:right;">
<p style="text-align:right;"><span style="color:#ffffff;"><strong>Martes, 17 noviembre 2009</strong><br />
</span></p>
<p><span style="color:#ffffff;"><strong>Acaecido el anocher, tu nombre se despliega </strong></span></p>
<p><span style="color:#ffffff;"><strong>como una luz nocturna que persiguiera un sueño.</strong></span></p>
<p><span style="color:#ffffff;"><strong>Golondrinas circunstanciales trazan líneas quebradas</strong></span></p>
<p><span style="color:#ffffff;"><strong>mientras el cielo oscuro despliega su bienvenida.</strong></span></p>
<p><span style="color:#ffffff;"><strong>Al norte de tu nombre navega la memoria</strong></span></p>
<p><span style="color:#ffffff;"><strong>que atesora el pasado, donde un beso es un año,</strong></span></p>
<p><span style="color:#ffffff;"><strong>el silencio es un ave y el ayer distante, </strong></span></p>
<p><span style="color:#ffffff;"><strong>un soldado impasible que rompe calendarios.</strong></span></p>
<p><span style="color:#ffffff;"><strong>La arena de los relojes que gimen cabizbajos</strong></span></p>
<p><span style="color:#ffffff;"><strong>se deshace al caer al fondo de tus manos.</strong></span></p>
<p><span style="color:#ffffff;"><strong>la lluvia baña al universo,  roza la primavera de tu piel</strong></span></p>
<p><span style="color:#ffffff;"><strong>en esta noche convertida en flor nocturna.</strong></span></p>
<p><span style="color:#ffffff;"><strong>Camino, sin preguntas, hacia tu boca nueva:</strong></span></p>
<p><span style="color:#ffffff;"><strong>te pareces a mi alma cuando eres tú,</strong></span></p>
<p><span style="color:#ffffff;"><strong>exiliado de la tierra del silencio, </strong></span></p>
<p><span style="color:#ffffff;"><strong>cuando tejes guirnaldas que deshacen las dudas.</strong></span></p>
<p><span style="color:#ffffff;"><strong><br />
</strong></span></p>
<p><span style="color:#ffffff;"><strong>Acaecido el anochecer, tu nombre es mi refugio</strong></span></p>
<p><span style="color:#ffffff;"><strong>y tu amor  una orilla en la costa de mi alma.</strong></span></p>
<p style="text-align:left;"><strong><span style="color:#993300;"><a href="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/anochecer-by-pau-torrens.jpg"><img class="size-medium wp-image-1010 aligncenter" title="anochecer by Pau Torrens" src="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/anochecer-by-pau-torrens.jpg?w=300" alt="" width="462" height="190" /></a></span><span style="color:#ffffff;">Clica en el enlace siguiente para escuchar la melodía que acompaña a VERSOS EN MARTES:</span><a href="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/04-lilac-wine.mp3">04-Lilac Wine</a><br />
</strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[NOme, Ou um laNce jogadO à PlagiOtOpia]]></title>
<link>http://aqueiva.wordpress.com/2009/11/18/nome-ou-um-lance-jogado-a-plagiotopia/</link>
<pubDate>Wed, 18 Nov 2009 12:15:39 +0000</pubDate>
<dc:creator>Marco Aqueiva</dc:creator>
<guid>http://aqueiva.wordpress.com/2009/11/18/nome-ou-um-lance-jogado-a-plagiotopia/</guid>
<description><![CDATA[&nbsp; Nome por Carlos Pessoa Rosa &nbsp; por que esta tatuagem desde o nascimento se hoje sou o que]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><a href="http://aqueiva.wordpress.com/files/2009/11/plagiotopia_fardao1.jpg"><img class="aligncenter size-medium wp-image-1284" title="plagiotopia_fardão" src="http://aqueiva.wordpress.com/files/2009/11/plagiotopia_fardao1.jpg?w=222" alt="" width="222" height="300" /></a></p>
<p>&#160;</p>
<p><strong>Nome</strong></p>
<p>por <strong>Carlos Pessoa Rosa</strong></p>
<p>&#160;</p>
<p>por que<br />
esta tatuagem desde o nascimento<br />
se hoje sou o que nunca<br />
fui?</p>
<p>que nome<br />
é esse que fala de uma pessoa nunca<br />
a mesma!</p>
<p>giro ao redor<br />
de um clichê adotado no nascimento<br />
que é esse<br />
que me olha como pertencimento<br />
mas observo com estranheza</p>
<p>só os poemas<br />
caleidoscópicos fragmentos meus<br />
dispersos e inapreensíveis<br />
que um dia libertar-se-á da autoria</p>
<p>&#160;</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Surdez - Nova orquestra]]></title>
<link>http://egoscompostosanfipaticos.wordpress.com/2009/11/17/surdez-nova-orquestra/</link>
<pubDate>Wed, 18 Nov 2009 02:32:08 +0000</pubDate>
<dc:creator>romildejunquera</dc:creator>
<guid>http://egoscompostosanfipaticos.wordpress.com/2009/11/17/surdez-nova-orquestra/</guid>
<description><![CDATA[Falar com as mãos, a expressão, o corpo. Meu contato com o mundo dos surdos foi muito breve. Antes d]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;">
<div id="attachment_389" class="wp-caption aligncenter" style="width: 244px"><a href="http://egoscompostosanfipaticos.wordpress.com/files/2009/11/mimico.jpg"><img class="size-medium wp-image-389" title="mimico" src="http://egoscompostosanfipaticos.wordpress.com/files/2009/11/mimico.jpg?w=234" alt="" width="234" height="300" /></a><p class="wp-caption-text">Falar com as mãos, a expressão, o corpo.</p></div>
<p style="text-align:justify;">Meu contato com o mundo dos surdos foi muito breve. Antes de me encantar com a mímica e a mágica da Danielle, eu não sabia o que era a surdez, socialmente falando. Nosso breve romance ficou registrado nesse humilde blog com uma breve poesia, postada em 3 de novembro de 2008, e que eu reproduzo nesse momento:</p>
<p style="text-align:justify;">Tem um sabor sublime a sua pele<br />
silenciosamente deliciosa&#8230;<br />
Nem é preciso palavras, Danielle!</p>
<p style="text-align:justify;">Mostrei a ela, mas ela não compreendeu, porque ela não sabe português, só sabe LIBRAS. E eu tentei aprender LIBRAS pra falar com ela, mas o máximo que consegui foi um português sinalizado. Português, português sinalizado e LIBRAS são idiomas totalmente distintos. E porque eu não soube explicar, nem ela soube compreender, em um mês, a gente se desistiu.</p>
<p style="text-align:justify;">Mas como ser a mesma, depois de conhecer um mundo novo? Digo um mundo novo, porque há um abismo cultural, educativo, social, político e etc entre esse mundo em que vivemos, e aquele, a que, trocadilhos infames à parte, ninguém dá ouvidos.</p>
<p style="text-align:justify;">Desenvolvi projetos educacionais voltados aos surdos, e mobilizei os meus colegas, futuros possíveis professores. Se seremos educadores, precisamos saber ensinar a todo público. O Brasil não é um país de um só idioma, e os surdos têm direito à mesma educação que qualquer alun ouvinte. Um dos meus projetos para um futuro próximo é me especializar, aperfeiçoar a minha proficiência em LIBRAS, e dar aula para crianças surdas. Por agora, não tenho podido fazer nada por eles, mas não os esqueci.</p>
<p style="text-align:justify;">Porque outros compromissos me impedem de me envolver em tal projeto nesse momento, pensei estar temporariamente acabada minha contribuição para com os surdos, mas voltei a utilizar meus conhecimentos muito mais cedo do que eu gostaria. Após um fatídico acidente, uma pessoa muito próxima e muito querida perdeu a audição. O começo, é doloroso e revoltante. Cheio de incertezas, de questionamentos, da falta de hábito, e poxa, da falta de audição! Como eu havia estudado muito a surdez física, a surdez social, LIBRAS e coisas relacionadas ao universo do surdo, pude orientar e sei que fui um enorme conforto naquele momento difícil.</p>
<p style="text-align:justify;">Mas hoje, me lembrei dos surdos e quis escrever isso, porque eles me deram um maravilhoso presente: uma nova, mágica e maravilhosa forma de vê-los. No terminal central de ônibus urbanos, um grupo de quinze ou vinte pessoas conversava, e nenhum ruído se escutou. E eu não senti a angústia das palavras que não saem, da comunicação esmurrando as paredes e as barreiras do corpo, não senti a aflição da incompreensão. Por alguns minutos, observando-os, sem perceber, deixei de escutar o barulho dos ônibus, das pessoas, dos vendedores, do mundo. Eu assistia a uma sinfonia teatral, orquestrada no silêncio da mudez, e ao sabor dos demais sentidos. Com o balanço do corpo, das mão, da expressão. Não é a boca, é todo o corpo que fala, em harmonia.</p>
<p style="text-align:justify;">Aprendi a parar de querer escutar boca.</p>
<p style="text-align:justify;">Obs. Fotografia do Mímico Marcel Marceau, retirada da página no jornal O Globo.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Egon Wolff: Autor y Poética.]]></title>
<link>http://jreyesjimenez.wordpress.com/2009/11/16/59/</link>
<pubDate>Mon, 16 Nov 2009 21:38:51 +0000</pubDate>
<dc:creator>jimenareyes</dc:creator>
<guid>http://jreyesjimenez.wordpress.com/2009/11/16/59/</guid>
<description><![CDATA[    El dramaturgo Egon Wolff nace en Santiago de Chile en 1926. Ingeniero Químico de profesión comie]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><blockquote>
<p style="text-align:center;"><a href="http://jreyesjimenez.wordpress.com/files/2009/11/articles-95616_foto2.jpg"></a></p>
</blockquote>
<p style="text-align:left;"> <a href="http://jreyesjimenez.wordpress.com/files/2009/11/egon.jpg"><img class="aligncenter size-medium wp-image-64" src="http://jreyesjimenez.wordpress.com/files/2009/11/egon.jpg?w=229" alt="" width="229" height="300" /></a>   El dramaturgo Egon Wolff nace en Santiago de Chile en 1926. Ingeniero Químico de profesión comienza su actividad teatral en el año 1958 con las obras Mansión de lechuzas (1958), y Discípulos del miedo (1958) Entre sus producciones se cuentan Parejas de trapo (1959), Esas cincuenta estrellas (1961), Niñamadre (1961), Los invasores (1963), El signo de Caín (1969), Flores de papel (1970), Kindergarten (1977), Espejismos (1978), José (1980), Álamos en la azotea (1981), El sobre azul (1983), La balsa de la Medusa (1984), Háblame de Laura (1985), Invitación a comer (1993), Cicatrices (1994), Claroscuro (1995) y Encrucijada (2000)<br />
    Algunos de los múltiples reconocimientos que obtiene son el Primer Premio en el Concurso Teatro Experimental de la Universidad de Chile, el Premio Municipal de Santiago, el Premio de la Crítica, y el Premio José Nuez Martín, otorgado este último por el Instituto de Letras de la Universidad Católica.<br />
    Representante de la Generación de los 50, Egon Wolff surge como uno de los más importantes dramaturgos del siglo XX en Chile. Sus obras, que destacan por la perfección de sus estructuras, por la solidez de sus diálogos, por la universalidad de sus temáticas y por la configuración de imágenes poderosamente simbólicas y poéticas, han sido montadas en Japón, Argentina, Holanda, Nueva York y Suecia.<br />
    Hay en cada texto de este autor elementos que nos permiten visualizar claramente la poética que sostiene sus creaciones, entre ellos podemos señalar la constante y aguda crítica social dirigida particularmente a la clase media y a la burguesía, el carácter cíclico de sus obras, la relevancia del espacio como unidad de significación, el trabajo del lenguaje, la utilización de la metáfora, la permanente preocupación por el mundo interior del sujeto, la representación en términos antagónicos y polarizados de la sociedad, y el uso de motivos como la invasión, el miedo, la culpa y la desilusión. En virtud de esta poética suele distinguirse en la dramaturgia de Wolff dos vertientes diferenciadas: una, que ahondaría en el mundo interior de los personajes, representando sus conflictos, frustraciones y miedos, y otra que plantearía la problemática social siempre tan relevante en este autor, en la que estarían insertas obras como Los invasores, Flores de papel y La balsa de la medusa*. En nuestra opinión consideramos que una distinción de este tipo en torno a la obra dramática de este autor sólo logra fragmentar la propuesta artística de Wolff, estableciendo una diferenciación que no reconocemos en la lectura de sus obras, ya que, muy por el contrario, en éstas confluyen tanto la temática social, como el mundo interior de los personajes con sus conflictos más íntimos y privados.</p>
<p>*Ver “De espacios, humanismos y marginalidades: La poética de Egon Wolff”, Eduardo Guerrero. Prólogo a la <em>Antología de obras teatrales. </em>Santiago: Consejo Nacional del Libro y la Lectura: RIL Editores, 2002. Pág. 9</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[LA PRIMERA PIEL DEL DÍA]]></title>
<link>http://puramariagarcia.wordpress.com/2009/11/16/la-primera-piel-del-dia/</link>
<pubDate>Mon, 16 Nov 2009 21:13:23 +0000</pubDate>
<dc:creator>pura maria garcia</dc:creator>
<guid>http://puramariagarcia.wordpress.com/2009/11/16/la-primera-piel-del-dia/</guid>
<description><![CDATA[Fotografía: M. Canicio Tus labios abren las mañanas dormidas, quiebran el amanecer y lo deshacen. Qu]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:right;"><strong><a href="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/amapolas-a-contraluz-by-m-canicio.jpg"><img class="aligncenter size-medium wp-image-1000" title="amapolas a contraluz by M. Canicio" src="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/amapolas-a-contraluz-by-m-canicio.jpg?w=300" alt="amapolas a contraluz by M. Canicio" width="300" height="199" /></a></strong><span style="color:#ffffff;">Fotografía: <a href="http://www.fotocommunity.es/pc/account/myprofile/1348946">M. Canicio</a></span><strong><br />
</strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">Tus labios abren</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">las mañanas dormidas,</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">quiebran el amanecer</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">y lo deshacen.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">Quedan en ellos los resquicios</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">que tus besos de miel</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">permiten a la aurora,</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">quedan suspendidos,</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">a la espera</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">de mi  lengua y tu deseo.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">Mientras el atardecer se abandona</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">para guardarlos,</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">tus labios recorren</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">la primera piel del día</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">en un acto profundo,</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">revocador de ausencias,</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;"> son murallas rojizas</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">que franquean tus palabras</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">cuando la realidad subyuga</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">sueños nuevos.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">Tus labios amapolas</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">son signos perdurables:</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">calma excitada en la que mi silencio</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">se rinde y se desnuda.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">A los ecos de su forma</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">se adhieren mis preguntas,</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">enlazadas a esta boca</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">que hoy te busca.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">El día prende su luz,</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">su alma primigenia,</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">seguro de que en él</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ffffff;">habitará tu voz más honda,</span></strong></p>
<p><span style="color:#ffffff;"><strong>tus labios encarnados:</strong></span></p>
<p><span style="color:#ffffff;"><strong>el amor necesario.</strong></span></p>
<p><span style="color:#993300;"><strong><span style="color:#ff9900;">Para escuchar la canción que acompaña al poema, abre en una pestaña nueva el enlace siguiente:<a href="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/il-migliori-anni-de-la-nostra-vita.mp3">Il migliori anni de la nostra vita</a></span><br />
</strong></span></p>
<p><strong> </strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Botticelli kood III]]></title>
<link>http://studiacartesianaestonica.wordpress.com/2009/11/16/botticelli-kood-iii/</link>
<pubDate>Mon, 16 Nov 2009 06:18:54 +0000</pubDate>
<dc:creator>studiacartesianaestonica</dc:creator>
<guid>http://studiacartesianaestonica.wordpress.com/2009/11/16/botticelli-kood-iii/</guid>
<description><![CDATA[Niisiis, aasta eest vihjasin ma esimeses sissekandes, et Sandro Botticelli Veenuse sünnina (Nascita ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;">Niisiis, aasta eest vihjasin ma <a href="http://studiacartesianaestonica.wordpress.com/2008/10/12/ave-maris-stella/" target="_blank"><strong>esimeses sissekandes</strong></a>, et <strong>Sandro Botticelli</strong> <em>Veenuse sünnina</em> (<em>Nascita di Venere, </em>1483–1485) tuntud <em>chef-d&#8217;œuvre</em>, mis valmistati <strong>Lorenzo di Pierfrancesco de Medici</strong> tellimusel Villa di Castello jaoks, representeerib tuntud katoliku hümni <em>Ave maris stella</em> ehk <em>Ole tervitatud Mere Täht!</em></p>
<p style="text-align:justify;"><a href="http://studiacartesianaestonica.wordpress.com/2008/10/13/botticelli-kood-ii/" target="_blank"><strong>Teises sissekandes</strong></a> selgitasin ma renessansliku kunstikeele otsinguid ja gnostilis-hermeetilise mõõtme sisenemist sümboliseerimiskeelde, kus idee ühendab antiigi kristliku ajajärgu religioosse kujutlemise vormidega. Nii nagu <strong>Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni</strong> ja <strong>Albrecht Düreril</strong> sai keskaegse kunsti askeetlikust Jeesusest renessanslikult atleetlik Apollo-Kristus, nii esitab <strong>Sandro Botticelli </strong>Neitsit veel enne emadust Veenusena ehk Ilu etalonina, püüdes sümboliseerida ilmselt mittereligioosse mõtlemise jaoks kõige kummalisemat hetke – sigitamisakti sigitamiseta (ehk <em>pärispatuta saamise</em>), Jumal-Isa tahteaktina.</p>
<div id="attachment_5845" class="wp-caption aligncenter" style="width: 417px"><img class="size-large wp-image-5845" title="Sandro Botticelli - Ave maris stella (1483)" src="http://studiacartesianaestonica.wordpress.com/files/2009/11/avemarisstella.jpg?w=1024" alt="Sandro Botticelli - Ave maris stella (1483-85)" width="407" height="255" /><p class="wp-caption-text">Sandro Botticelli - Ave maris stella (1483)</p></div>
<p style="text-align:center;">
<h4>Veenuse sünd –  Hetk, mil Üks tõsteti rahva seast Üles</h4>
<table border="1" cellspacing="0" cellpadding="0">
<tbody>
<tr>
<td width="120">Hümn</td>
<td width="420">Piktograafia</td>
</tr>
<tr style="text-align:justify;">
<td width="120">1. <em>Ave, maris stella </em><em>.</em><em> </em><em> </em><em> </em><em>Ole tervitatud Mere Täht!</em></td>
<td width="420"><strong>Tervitamine:</strong> Paremal pool on lapseootel naine, kes ulatab punast tekki. Eliisabet, preester Sakariase naine ja Ristija   Johannese ema, jäi lapseootele enne Maarjat. Ristija Johannes sündinud (juttu   ei ole faktidest, vaid retseptsioonist) 24.juunil, st 6 kuud enne <strong>Jeshua </strong>ilmaletulekut.   Ühtlasi olnud Luuka evangeeliumi järgi Maarja täditütar esimene, kes nimetas   teda <em>“Jumala emaks”</em>:<em>&#8220;Õnnistatud oled sina naiste seas ja   õnnistatud on sinu ihu vili! Miks saab mulle osaks, et <strong>mu Issanda ema</strong> tuleb minu   juurde?“ </em>(Lk 1:42-43) Maarja ja Eliisabeti loo representeerimine oli   sümmeetriline Jeesuse ja Johannese kooskujutamisega. Samuti tundis keskaja ja   renessansi kunst Maarja kui Jeesuse ema sünni kujutamist.<strong> Meretäht:</strong> Meretäht  (või õigupoolest <em><strong>meritäht</strong></em> ld <em>Asteroidea</em>)** kui elusorganism on viisnurkse välisilmega ehk pentagramm.   Pentagramm sümboliseeris juba Mesopotaamias Koidutähte, mida hakati samastama   hiljem ilujumalanna Ishtariga (täpsemalt viljakus, armastus, seksuaalsus aga ka sõjakus) <a href="#_ftn1">1]</a>.  Maapealsed astronoomilised vaatlused joonistasid Veenuse trajektooriks pentagrammi (vt allpoolset joonist). Kuna kreeklased laenasid mõjutusi nii   religioonis kui astronoomias Väike-Aasia kaudu, siis kasvas Vahemere ruumi sisse seos – planeet   Veenus  &#8211; jumalanna Veenus –   pentagramm. Ühtlasi oli pentagramm kreeklastele kuldlõike mudel, inimese   korral tähistas pentagramm täielikkust, veatust. Niisiis, gnostilis-hermeetilises tõlgenduses   sümboliseeris <em>meri </em>rahvast ja <em>täht </em>lihtrahvast tõusvat suursugust   persooni. Sellisel viisil kristlik poeetiline keel põimub ja sulab ühte   varasema paganliku gnostilis-hermeetilise traditsiooniga. Ning selline ülemineku   võimalus ei pidanud jääma pelgalt märgiliseks, kuna Laitmatul ehk Inimpojal   kui täiuslikul inimesel pidi olema kaunis ilmaletooja: vigasus vmt ei   sobinuks kokku Jumala väärikusega, näiteks oli keelatud puudusega kariloomadegi   ohverdamine.</td>
</tr>
<tr>
<td width="120">2. <em>Déi mater alma,</em><em>.<br />
</em><em> </em><em> </em><em> </em><em>Toitev Jumalaema</em></td>
<td style="text-align:justify;" width="420"><strong>Parem käsi ja vasak rind: </strong>Oluline on tähelepanu pöörata Neitsi Maarja-Veenuse   parema käe sõrmedele, mis rangelt võttes ei varja vasakut rinda südame kohal,   vaid pigem <strong>osutavad ja teevad märgi (zhest).</strong> Parema käe plastikast   peaks olema ilmne nii Jumalaema sündsus – kaetud parem pool kui imetamisele   kohane sõrmede asend.</td>
</tr>
<tr>
<td width="120">3. <em>atque semper </em>.<em>virgo,</em><em> </em><em> </em><em>ja ometigi neitsi</em></td>
<td style="text-align:justify;" width="420"><strong>Juuksed ja vasaku käe sündsus:</strong> Pikad, vabalt-langevad ja põimimata juuksed ja nende   kasutamine vasaku käega katmiseks sümboliseerivad siin neitsilikkust. Need on   kontrastis Eliisabeti abielunaisele kohaste põimitud ja korraldatud juustega.</td>
</tr>
<tr>
<td width="120">4.<em> félix caeli porta </em><em>.</em><em> </em><em> </em><em>õnnelik taeva värav</em></td>
<td style="text-align:justify;" width="420"><strong>Mere või jõekarp: </strong>Ristija Johannes viis pärimuse järgi veega märgistamist läbi jõekarbiga. Karp   on selles jumaliku armuakti sümbol, esimene samm lunastuse poole. <em>Logose</em>,   keda sümboliseeriti <em>vesica piscis</em>’ega, mis   geomeetriliselt moodustub kahe ringjoone lõikumisest, ilmaletoomine avas   võimaluse saada lunastatuks läbi usu.</td>
</tr>
<tr>
<td width="120">5. <em>Sumens illud «Ave» </em><em> </em><em> </em><em> </em><em>.</em><em>Saades selle “Ave”</em></td>
<td style="text-align:justify;" width="420"><strong>Topeltfiguur vasakul: </strong>Ingel Gabriel ja Eeva.   Nende kooskujutamine on tavatu, ent mitte hümni representatsioonina. Võti   peitub AVE lugemises – tagantpoolt ettepoole lugemisel saame me esimese naise   ja ürgema EVA nime, kelle eksituse läbi inimsugu kaotas surematuse, lootuse   lunastusele ning järeltulevad põlvkonnad määrati  <em>peccatum originalis</em> raskust kandma. Ingli kaaslase jala asend küljel näib osutavat loole esimese   naise valmistamisele Aadama küljeluust (1 Mo 1:21-23)</td>
</tr>
<tr>
<td width="120">6. <em>Gabriélis ore,</em><em> </em>.<em> </em><em> </em><em>ingel   Gabrieli suust</em></td>
<td style="text-align:justify;" width="420"><strong>Ingli ilme, suu, langevad roosiõied: </strong>Ilmselt kõige eripärasem viis Lääne maalikunsti ajaloos   kujutada <em>Ingli kuulutust</em>. Luuka evangeelium: <em>&#8220;Rõõmusta, sa armuleidnu! Issand on sinuga!&#8221;   &#8220;Ära karda, Maarja, sest sa oled leidnud armu Jumala juures! Ja vaata,   sa jääd lapseootele ja tood ilmale poja ja paned talle nimeks Jeesus. Tema   saab suureks ja teda hüütakse Kõigekõrgema Pojaks ja Issand Jumal annab talle tema isa Taaveti trooni. Ja ta valitseb   kuningana Jaakobi soo üle igavesti ning tema valitsusele ei tule lõppu.&#8221; </em>(Lk 1:28 ja 30-33)</p>
<p style="text-align:justify;">Siiski, kuivõrd lähtetekstiks ei ole evangeelne   traditsioon, vaid veneratsiooniakt hümnina, st tekstuaalsed kujundid, siis   tuleb ka representatsiooni vaadelda lähtuvalt hümni kujunditest.</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td width="120">7. <em>funda nos in pace,</em><em>.</em><em> </em><em> </em><em> </em><em>sea meid rahusse</em></td>
<td width="420"><strong>Meri, roosiõied ja hundinuiad:</strong> Rahvas, puhastumine (vabanemine läbi Jumal-Isa sõna)   ja lunastus.</td>
</tr>
<tr>
<td width="120">8.<em> mutans Evae nomen !</em><em>.</em><em> </em><em>pöörates Eva nime!</em></td>
<td style="text-align:justify;" width="420">Aadam ja Eeva olid ühtlasi esimesed   languseajastu ehk vanad inimesed, kuna Neitsi Maarja oli esimene Uus Inimene   veel enne Jeesuse ilmaletoomist, kelle läbi pärispatt sai võidetud. Kuigi   Botticelli pildikeel on sümbolistlik, pole raske selles ära tunda 9.sajandist pärineva hümni teksti (varaseim käsikiri asub St Gallen&#8217;is), mistõttu on raske uskuda, et keegi ei ole   sellisest tõlgitsusest kas järjekestvalt teadnud või varem selle peale tulnud.</td>
</tr>
</tbody>
</table>
<div id="attachment_5854" class="wp-caption aligncenter" style="width: 415px"><img class="size-full wp-image-5854" title="Allikas: Vikipeedia" src="http://studiacartesianaestonica.wordpress.com/files/2009/11/veenus222.jpg" alt="veenus222" width="405" height="370" /><p class="wp-caption-text">Veenuse astronoomiline trajektoor, mis joonistub pentagrammiks: Maa on keskel, kollane on Päike, punane on Mars, sinine Merkuur</p></div>
<p style="text-align:center;">
<p style="text-align:justify;">Huvitava detailina täheldasin, et internetti on ilmunud esimesed ingliskeelsed loengud teemal <a href="https://eee.uci.edu/programs/humcore/Student/Winter2010/LectureNotes/LNWk3_Ren-Art-2-09_printerfriendly.htm" target="_blank">Botticelli kood, 2009.aasta sügissemestriks</a>. Jääb üle vaid kaasa elada võimalikule tõlgitsuslikule pöördele kunstiretseptsioonis.</p>
<hr size="1" />
<p style="text-align:justify;"><a href="#_ftnref1">[1]</a> Ishtari on muuseas sümboliseeritud ka oktagrammi varal, ent mitte kunagi samaaegselt pentagrammi käibelolemisega.</p>
<p style="text-align:justify;">** Eristuse tegemiseks okasnahksete hõimkonda kuuluvate organismide &#8211; meritähtede &#8211; ja Mere Tähe vahel kasutan edaspidi vormi Meretäht.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Plagiotopia]]></title>
<link>http://aqueiva.wordpress.com/2009/11/14/plagiotopia/</link>
<pubDate>Sat, 14 Nov 2009 23:32:34 +0000</pubDate>
<dc:creator>Marco Aqueiva</dc:creator>
<guid>http://aqueiva.wordpress.com/2009/11/14/plagiotopia/</guid>
<description><![CDATA[    Plagiotopia                      a Carlos Pessoa Rosa Sob a cremação da lente de contato Bandeir]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><strong><img class="aligncenter size-full wp-image-1284" title="plagiotopia_fardão" src="http://aqueiva.wordpress.com/files/2009/11/plagiotopia_fardao1.jpg" alt="plagiotopia_fardão" width="260" height="350" /></strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong>Plagiotopia</strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong>                   a Carlos Pessoa Rosa</strong></p>
<p>Sob a cremação</p>
<p>da lente de contato Bandeira Lispector</p>
<p>da mão laureada Machado Bilac</p>
<p>do blazer ABL modelo fardão Giorgio Armani</p>
<p>construiu-se um monumento</p>
<p>em mármore de Paros</p>
<p>à tecnologia de ponta</p>
<p><strong><em>Plástica Estética Plágio</em></strong></p>
<p>rejuvenescimento da originalidade e vagido</p>
<p>Seja o máximo</p>
<p>Estar artista é ser mesmo contra a arte</p>
<p>)  )  )  )       <strong>*       &#62;     *</strong>       (  (  (  (</p>
<p>Texto<strong>&#38;</strong>Imagem: Marco <strong>Aqueiva</strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[SOBRE EL AMOR, CUANDO SE SIENTE...]]></title>
<link>http://puramariagarcia.wordpress.com/2009/11/14/sobre-el-amor-cuando-se-siente/</link>
<pubDate>Sat, 14 Nov 2009 21:10:43 +0000</pubDate>
<dc:creator>pura maria garcia</dc:creator>
<guid>http://puramariagarcia.wordpress.com/2009/11/14/sobre-el-amor-cuando-se-siente/</guid>
<description><![CDATA[Las ventanas son más anchas&#8230; Hay violetas en las portadas amarillas de todos los diarios]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><a href="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/pura-purpleok.jpg"><img class="aligncenter size-medium wp-image-988" title="PURPLE PURA" src="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/pura-purpleok.jpg?w=300" alt="PURPLE PURA" width="300" height="251" /></a></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong>Las ventanas son más anchas&#8230;<br />
</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong>Hay violetas en las portadas amarillas de todos los diarios&#8230;</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong>Alguien respira con los pulmones amplios que son de la multitud&#8230;</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong>Cuando duermes, pareces  una caja repleta de secretos&#8230;</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong>Vuelves la cabeza: cualquier escaparate te describe&#8230;</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong>La lluvia se intuye ya en el fondo del verano&#8230;</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong>Caminar sin rumbo es el sendero más seguro y predecible&#8230;</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong>No me inclino, te busco&#8230;</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong>La ceniza no es lo que queda de una llama, sino la voz clara del fuego&#8230;</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong>La ciudad es un paso, la estación un atajo&#8230;</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong>Escuchas el más mínimo susurro en una mirada&#8230;</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong>Algunos pronombres personales tienen alma y sexo&#8230;</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong><span style="color:#ffffff;"><span style="color:#ffffff;">Clica sobre el enlace siguiente para escuchar la canción que acompaña al texto:</span><a href="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/inger_marie_gundersen___will_you_still_love_me_tomorrow.mp3">Inger_Marie_Gundersen___Will_You_Still_Love_Me_Tomorrow</a></span><br />
</strong></span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[LAS VÍSPERAS DE TI]]></title>
<link>http://puramariagarcia.wordpress.com/2009/11/14/las-visperas-de-ti/</link>
<pubDate>Fri, 13 Nov 2009 23:35:43 +0000</pubDate>
<dc:creator>pura maria garcia</dc:creator>
<guid>http://puramariagarcia.wordpress.com/2009/11/14/las-visperas-de-ti/</guid>
<description><![CDATA[Las vísperas son remolinos del cuándo  que, según cuentan a voces las estaciones, adivinan y acierta]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><a href="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/pajaro-by-disko.jpg"><img class="aligncenter size-medium wp-image-973" title="pájaro by disko" src="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/pajaro-by-disko.jpg?w=300" alt="pájaro by disko" width="447" height="175" /></a></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong>Las vísperas son remolinos del cuándo  que, según cuentan a voces las estaciones, adivinan y aciertan los devenires siguientes. Son el tiempo en el que se alegran de antemano las noticias, lloran los parientes de quiénes serán cadáveres tras el paso de unas horas y los besos del amante se dibujan sobre el papel de seda que la intención recoge.</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong>Las vísperas son el <em>antes</em> y el <em>tan pronto</em>, las flores que no se desaniman, una nube cuchicheando en el azul para que la saluden las aves que todavía no han llegado.</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong>Son vísperas tu lengua y tu saliva&#8230;</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong>Son vísperas las vísperas de todos tus abrazos&#8230;</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff9900;"><strong><span style="color:#000000;"><span style="color:#0000ff;">Escucha la canción que acompaña al texto clicando el enlace siguiente: </span><a href="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/u2-sting-peter-gabriel-one-u2-phil-collins-peter-gabriel-one-live.mp3">u2 &#38; sting &#38; peter gabriel &#8211; one &#8211; u2, phil collins, peter gabriel one live</a></span><br />
</strong></span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[PREÁMBULO EN LA CARNE]]></title>
<link>http://puramariagarcia.wordpress.com/2009/11/11/preambulo-en-la-carne/</link>
<pubDate>Wed, 11 Nov 2009 10:37:24 +0000</pubDate>
<dc:creator>pura maria garcia</dc:creator>
<guid>http://puramariagarcia.wordpress.com/2009/11/11/preambulo-en-la-carne/</guid>
<description><![CDATA[Carne anhelante. Preámbulo. Nosotros. Latido de la incitación. Calma quebrada. Fecundo inicio. Más. ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><strong><a href="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/pouzyrev-2.jpg"><img class="aligncenter size-medium wp-image-967" title="pouzyrev 2" src="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/pouzyrev-2.jpg?w=300" alt="By Pouzyrev" width="300" height="300" /></a><br />
</strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Carne anhelante.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Preámbulo.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Nosotros.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Latido de la incitación.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Calma quebrada.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Fecundo inicio.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Más.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Reconocido deseo.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Pudor deshabitado.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Esencia en las posibles fantasías.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Carne en la voz, voz de la carne.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Aceptar.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Transgredir.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Los límites sucumben,</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">alcanzan horizontes</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">íntimos, secretos.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Afirmación</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">sin contrapartida.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;"><br />
Acto inicial.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Sueño en la piel de la realidad.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Preámbulo.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Llegada.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Abrazos nuevos.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Desnudez aceptada,</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">presentida.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Gemir.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Tu lengua, siempre.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Manos al vuelo,</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">en agitado vuelo.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Más.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Anhelamos más.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Signos identificados.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Anhelos declarados,</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">ahora incapaces de enmudecer.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Cuerpo. </span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Cuerpos.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Nosotros.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Excitado plural.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Piel como isla</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">navegando en la mar</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">de la saliva.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Piel como dádiva.</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">Piel y carne</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">sin sombras:</span></strong></p>
<p><strong><span style="color:#ff6600;">dos engarzado.</span></strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[No sé.]]></title>
<link>http://tituloprovisional.wordpress.com/2009/11/09/no-se/</link>
<pubDate>Mon, 09 Nov 2009 22:21:24 +0000</pubDate>
<dc:creator>SeoWelsh</dc:creator>
<guid>http://tituloprovisional.wordpress.com/2009/11/09/no-se/</guid>
<description><![CDATA[“No sé lo que está bien ni lo que está mal; lo que está permitido y lo que no lo está; no puedo alab]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>“No sé lo que está bien ni lo que está mal; lo que está permitido y lo que no lo está; no puedo alabar ni condenar nada. En este mundo, es imposible tener criterio ni principios coherentes. Me sorprende que haya gente que se preocupe todavía de la teoría del conocimiento. Si he de ser sincero, debo confesar que me importa un bledo la relatividad de nuestro saber, puesto que este mundo no merece ser conocido. Unas veces tengo la impresión de que existe un saber integral que agota todo el contenido del mundo, otras no comprendo absolutamente nada de lo que sucede a mi alrededor. Siento una especie de gusto acre, una amargura diabólica y bestial que hacen que incluso el problema de la muerte me parezca insulso. Me doy cuenta, por primera vez, de lo difícil que es definir esa amargura; quizá sea también porque pierdo el tiempo buscándole orígenes de orden teórico, cuando en realidad procede de una región eminentemente pre-teórica.</p>
<p>En este momento no creo absolutamente en nada y no tengo la mínima esperanza. Todo lo que nos atrae y seduce en la vida me parece vacío de sentido. No poseo ni el sentimiento del pasado ni el del futuro; el presente me parece un veneno. No sé si estoy desesperado, pues la ausencia de toda esperanza no equivale obligatoriamente a la desesperación. Ningún calificativo podría afectarme, pues no tengo ya nada que perder. Y pensar que lo he perdido todo en el momento en que a mi alrededor todo despierta a la vida… ¡Qué lejos me hallo de todo!”</p>
<p><em>En las cimas de la desesperación,</em> E.M. Cioran.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Drama Poético]]></title>
<link>http://janeladecima.wordpress.com/2009/11/09/drama-poetico/</link>
<pubDate>Mon, 09 Nov 2009 14:39:05 +0000</pubDate>
<dc:creator>Roberta Simoni</dc:creator>
<guid>http://janeladecima.wordpress.com/2009/11/09/drama-poetico/</guid>
<description><![CDATA[Eu tento, juro que tento. Mas estou inevitavelmente poética. Até os meus relatos estão. E é sem quer]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:center;"><img class="size-full wp-image-1722 aligncenter" style="margin-top:1px;margin-bottom:1px;border:0;" title="Mulher Poesia" src="http://janeladecima.wordpress.com/files/2009/11/mulher-poesia.jpg" alt="Mulher Poesia" width="320" height="320" /></p>
<p style="text-align:justify;">Eu tento, juro que tento. Mas estou inevitavelmente poética. Até os meus relatos estão. E é sem querer, mas adoro rimar poético com patético. E eu sei que nem tudo que é poético é também patético, muito pelo contrário. Patética é apenas como me sinto quando me percebo poética. E faço rima besta. E a rima é outra coisa patética, poética, lírica e&#8230; irresistível.</p>
<p style="text-align:justify;">&#8230; Enquanto questionava a mim própria, pensava em como tudo o que me move vem do sentimento: do amor, da dor, do medo, do entusiasmo. Do mesmo jeito como acontece como o que me mantém inerte. E lembrei que com todo mundo é assim também, acontece do mesmo jeito com qualquer um. E aí me senti igual, e ser igual é tão comum, tão chato, tão banal.</p>
<p style="text-align:justify;">Mas eis que um desastre pessoal aconteceu, e não é que até dele eu fiz poesia? Era dor e drama, que virou emoção poética. Quando a gente está diante de algum problema, sempre aparece alguém para dizer: <em>&#8220;há males que vem para o bem.&#8221;, </em>pode esperar! Na hora é difícil ver qualquer bem diante do mal que uma situação e/ou uma pessoa te causam, mas depois, só depois, você começa a entender como funciona esse &#8220;mecanismo&#8221;&#8230;</p>
<p style="text-align:justify;">Não faz muito tempo, eu chorava de soluçar, feito criança, por uma amizade que morreu. Não adianta&#8230; acho que nunca vou aprender a lidar com a morte, seja de que espécie for. Mesmo assim, mandei flores para o velório e enterrei tudo o que sobrou no meu coração.</p>
<p style="text-align:justify;">Enterrar relações humanas é quase tão difícil quanto enterrar sentimentos, mas, às vezes, é chegada a hora.</p>
<p style="text-align:justify;">Já sentiu que você podia sair do seu corpo e se ver do lado de fora, como se fosse expectador de si mesmo? Senti isso poucas vezes na vida, sempre em situações carregadas de adrenalina, e, normalmente eu não gostava do que via. Sempre esperava mais de mim e ficava desapontada, mas dessa vez, ahhhh, dessa vez foi diferente&#8230;</p>
<p style="text-align:justify;">De repente aquela amizade pareceu ter a face completamente desfigurada por um ódio que eu não consegui desvendar até hoje de onde vinha, só consegui ver para onde ia: diretamente para mim, e gratuitamente. E a mim só cabia negar aquele &#8220;brinde&#8221;. E foi o que eu fiz. Rejeitei o ódio com a mesma veemência e educação que recuso um pedaço de jiló. Afinal, nem tudo que é de graça é, necessariamente, bom. </p>
<p style="text-align:justify;">Ouvi palavras duras e foi como se eu tivesse o meu coração apunhalado, como naqueles filmes de guerra, naquelas cenas dramáticas quando o oponente enfia a espada no coração do inimigo enquanto olha nos seus olhos sem a menor culpa. Naquele momento morria uma amizade. Mais um amor era, lamentavelmente, desperdiçado.</p>
<p style="text-align:justify;">A minha maior surpresa foi ver que quanto mais o clima se tornava desarmonioso e denso, mais o meu tom de voz diminuía e a minha calma eu mantinha, antes era tão raro quando isso acontecia&#8230; Contrariando o efeito <em>&#8220;ação x reação</em>&#8220;, não briguei, não gritei, não xinguei, na verdade, eu mal falei, apenas olhei incrédula o que acontecia, com a certeza absoluta de que fazer qualquer coisa senão assistir aquela cena lamentável e respeitar a decisão que estava sendo tomada naquele momento era a única coisa que o meu bom senso e a minha educação permitiam.</p>
<p style="text-align:justify;">Fui embora com aquela espada cravada no coração, que, por sua vez, batia no ritmo de música dramática de novela mexicana. <em>Fazer o que se era assim que eu me sentia?</em> É claro que depois chorei, chorei de soluçar, parecia uma menina, mas ao mesmo tempo me sentia mulher, cheia de orgulho por me enxergar tão madura.</p>
<p style="text-align:justify;">Me emocionou constatar que, de alguma forma, em algum momento que eu ainda não consegui identificar, eu evolui, e não que isso me faça sentir superior, apenas melhor, não melhor do que ninguém, mas melhor do que eu era. Sentir orgulho de mim mesma me fez sentir diferente.</p>
<p style="text-align:justify;">E é bom, apesar de raro, me permitir sentir especialmente diferente, mata a banalidade de ser igual, de fazer como quase todo mundo faz, de agir como a maioria &#8211; por defesa, naturalmente  - agiria, se estivesse no meu lugar.</p>
<p style="text-align:justify;">E aí, eu entendi: às vezes a gente sente igual, sofre igual, pensa igual, mas pode muito bem agir diferente.</p>
<p><em>Roberta Simoni</em></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[PENSARTE]]></title>
<link>http://puramariagarcia.wordpress.com/2009/11/09/pensarte/</link>
<pubDate>Mon, 09 Nov 2009 13:39:59 +0000</pubDate>
<dc:creator>pura maria garcia</dc:creator>
<guid>http://puramariagarcia.wordpress.com/2009/11/09/pensarte/</guid>
<description><![CDATA[PICTURE BY OERTER Pensarte es desposeer mi voz tras haberte nombrado, aproximarte a la idea, darte f]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><strong><br />
</strong></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/thinking.jpg"><img class="aligncenter size-medium wp-image-935" title="thinking by OERTER" src="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/thinking.jpg?w=300" alt="thinking by OERTER" width="300" height="199" />PICTURE BY </a><a href="http://www.fotocommunity.es/pc/account/myprofile/31925">OERTER</a></p>
<p style="text-align:right;">
<p style="text-align:right;">
<p style="text-align:right;">
<p style="text-align:right;">
<p style="text-align:right;">
<p style="text-align:right;">
<p style="text-align:right;"><span style="color:#e35f1c;"><strong><em><br />
</em></strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong> </strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong>Pensarte es desposeer</strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong>mi voz tras haberte nombrado,</strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong>aproximarte a la idea,</strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong>darte forma nueva,</strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong>construir</strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong>recuerdos</strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong>como espejos</strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong>en los que tu identidad cálida flota.</strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong> </strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong>Pensarte  es acontecer en ti:</strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong>herida abierta que se busca</strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong>para renovar la propia carne,</strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong>huellas, imágenes,</strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong>devenir que alcanza el día</strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong>en el que inusitadas golondrinas</strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong>te trasladan a mi mente.</strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong> </strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong>Pensarte es el instante sucinto</strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong>y reiterado en el que en habitas en mí.</strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong>Te pienso</strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong>y quiebro lo que queda de mí misma</strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong>en el sótano  frágil de mi alma.</strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong><span style="color:#0000ff;">Para escuchar la música que acompaña a este poema, abre en una pestaña nueva el siguiente enlace:<a href="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/pink-floid-wish-you-were-here2.mp3">pink floid &#8211; wish you were here(2)</a></span><br />
</strong></span></p>
<p><span style="color:#e35f1c;"><strong> </strong></span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Fly]]></title>
<link>http://quatrahan.wordpress.com/2009/11/07/fly/</link>
<pubDate>Sat, 07 Nov 2009 20:37:45 +0000</pubDate>
<dc:creator>quatrahan</dc:creator>
<guid>http://quatrahan.wordpress.com/2009/11/07/fly/</guid>
<description><![CDATA[Broken angels decide When we&#8217;re falling, and who will make it alive I&#8217;m not the sensible]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Broken angels decide<br />
When we&#8217;re falling, and who will make it alive<br />
I&#8217;m not the sensible type<br />
When I&#8217;m with you, darling, nothing ever goes right</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Plataforma]]></title>
<link>http://vitroladarkland.wordpress.com/2009/11/06/plataforma/</link>
<pubDate>Fri, 06 Nov 2009 01:07:55 +0000</pubDate>
<dc:creator>Darkland</dc:creator>
<guid>http://vitroladarkland.wordpress.com/2009/11/06/plataforma/</guid>
<description><![CDATA[Sobre a coisa em si. Nossa primeira experiência em ensaio da relação entre a dança e a moda se deu a]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Sobre a coisa em si.</p>
<p>Nossa primeira experiência em ensaio da relação entre a dança e a moda se deu através do uso de plataformas. Num primeiro momento, podemos pensar nelas como sapatilhas. Mas provavelmente é mais que isso. Veremos nos desdobramentos da pesquisa.</p>
<p>De cara vê-se que este adereço modifica a forma do corpo, o volume dos pés não é o natural. A plataforma sugere um pedestal, dá a impressão de o corpo flutuar em cima de algo fixo. Como costumava-se representar o corpo nas esculturas clássicas.</p>
<p>As questões iniciais são: como a percepção do corpo e do movimento se dá pelo uso do adereço? Quais os vocabulários possíveis de movimento nesta condição? A presença cênica é influenciada pelo sapato?</p>
<p>E a partir daí sugere-se uma poética.  Pois justamente não é na coisa em si que a poética se desenvolve?</p>
<p>Nossa poética é um sapato.</p>
<p>escrito por Júlia Abs</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Mostra Flavio Carbonaro Solo]]></title>
<link>http://fidest.wordpress.com/2009/11/06/mostra-flavio-carbonaro-solo/</link>
<pubDate>Thu, 05 Nov 2009 23:53:13 +0000</pubDate>
<dc:creator>fidest</dc:creator>
<guid>http://fidest.wordpress.com/2009/11/06/mostra-flavio-carbonaro-solo/</guid>
<description><![CDATA[Roma all’8 al 14 novembre (inaugurazione: 8 novembre 2009 ore 19.30) Via delle Conce 14, Circolo Arc]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;font-family:arial;font-size:15px;"><a href="http://fidest.wordpress.com/files/2009/11/ballerine.jpg"><img class="alignleft size-medium wp-image-20045" title="ballerine" src="http://fidest.wordpress.com/files/2009/11/ballerine.jpg?w=300" alt="ballerine" width="246" height="171" /></a>Roma all’8 al 14 novembre (inaugurazione: 8 novembre 2009 ore 19.30) Via delle Conce 14, Circolo Arci “Rising Love” di ospita la mostra di Flavio Carbonaro Solo a cura di Silvia Bagnacani.<br />
Nato a Roma nel 1982 e diplomato presso l&#8217;Accademia delle Belle Arti di Roma, ha partecipato a numerosi eventi artistici, sia personali che collettivi, in Italia  e all’estero. La prima forma d&#8217;espressione artistica a cui SOLO si avvicina, è l&#8217;Aerosol Art, i graffiti; l’attrazione per questa forma d’arte lo porta ad approfondire e ad indagare la poetica dell’artista newyorkese Ronnie Cutrone, presentando come progetto finale all’Accademia delle Belle Arti di Roma, un’antologica sull’artista americano, conosciuto e intervistato personalmente a New York.  Le opere presentate al Rising Love appartengono ad una serie in continua espansione ed evoluzione, lavori caratterizzati da un’infinita potenzialità espressiva che nasce dall’unione di tecniche e soggetti differenti, un’ alfabeto artistico che SOLO ha accumulato nel corso degli anni, frutto dell’impulso creativo e della libertà da ogni supporto e tecnica. L’evento è supportato dal mensile sulla creatività e il lavoro NEXT EXIT, per l’occasione in vendita presso il circolo Rising Love. (ballerine)</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[AHORA...]]></title>
<link>http://puramariagarcia.wordpress.com/2009/11/05/ahora/</link>
<pubDate>Thu, 05 Nov 2009 21:32:54 +0000</pubDate>
<dc:creator>pura maria garcia</dc:creator>
<guid>http://puramariagarcia.wordpress.com/2009/11/05/ahora/</guid>
<description><![CDATA[PALABRAS A TU BOCA ÚNICA&#8230; Ahora es un instante tan profundo como la punzada que propicia el pl]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><a href="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/elle-nova-9.jpg"><img class="aligncenter size-medium wp-image-943" title="elle nova 9" src="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/elle-nova-9.jpg?w=300" alt="elle nova 9" width="300" height="225" /></a></p>
<p style="text-align:right;"><span style="color:#ff6600;"><strong>PALABRAS A TU BOCA ÚNICA&#8230;</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff6600;"><strong>Ahora es un instante tan profundo como la punzada que propicia el placer. Es el minúsculo intervalo de tiempo que me separa de ella. Se quiebran las razones para esperar, quedan deshechos los argumentos que no explican, aunque lo intenten, el porqué ni el para qué de la distancia entre ambas.</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff6600;"><strong>La humedad se hace signo y en su interior, reconozco mi impaciencia, mi necesidad de aproximarme a ella y permitirme permanecer hasta el segundo en que mi respiración me lo impida. Nada es igual que la intersección que presiento, nada me conmueve más que poseerla, despacio, sin límites reconocibles.</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff6600;"><strong>La he buscado desde el tiempo más remoto. La soñé en los días en que el amor era únicamente una posibilidad distante y azarosa.</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff6600;"><strong>Ahora, cuando siento cómo interrumpe el aire con sus movimientos ínfimos, mi anhelo de ella es tan intenso que recuerda una adicción instaurada más allá de la dependencia.</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff6600;"><strong> No me sé nadie si ella no me busca. Mi alma pierde el tornasol de los recuerdos si ella se aleja. Nada soy, ni siquiera la sombra de una sombra, si su interior de agua no me baña. Mi nombre son sílabas fantasmas, leves sonidos extraviados en el universo improbable de la lógica errónea e inexacta si ella esquiva pronunciarlo. Me dibujo incompleta sin el pincel de carne roja que la marca. No soy más que una piedra hundida en el fondo de un lago negro,  inventado por las orillas de la tierra a la espera de que ella me recorra.</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff6600;"><strong>La necesito, la busco y la pretendo. Acecho su recorrido, su perímetro, su esencia. Anhelo ser en ella lo que otras no fueron capaces de incendiar ni provocar, cuando el tiempo se llamaba ayer y ella era ausente. La necesito, la busco, la pretendo…</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff6600;"><strong>Ahora es un instante tan profundo como la punzada propicia del placer. La tendré, será mía, seré también en ella.</strong></span></p>
<p><span style="color:#ff6600;"><strong>—Acércate, dame tu boca —me dice tu boca anhelada y perseguida.</strong></span></p>
<h3><strong>Para acompañar el texto con música, abre en una pestaña nueva el siguiente enlace: <a href="http://puramariagarcia.wordpress.com/files/2009/11/02-romeo-and-juliet.mp3">02-Romeo And Juliet</a><br />
</strong></h3>
<p><strong> </strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Iarăşi bate la geam… ]]></title>
<link>http://haihui2.wordpress.com/2009/11/04/iarasi-bate-la-geam%e2%80%a6/</link>
<pubDate>Wed, 04 Nov 2009 14:39:49 +0000</pubDate>
<dc:creator>Alexa</dc:creator>
<guid>http://haihui2.wordpress.com/2009/11/04/iarasi-bate-la-geam%e2%80%a6/</guid>
<description><![CDATA[“Într-o lume fără melancolie, privighetorile ar începe să scuipe şi crinii ar deschide un bordel”- E]]></description>
<content:encoded><![CDATA[“Într-o lume fără melancolie, privighetorile ar începe să scuipe şi crinii ar deschide un bordel”- E]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[The Cat Piano]]></title>
<link>http://pipasdecoco.wordpress.com/2009/11/03/the-cat-piano/</link>
<pubDate>Tue, 03 Nov 2009 21:32:19 +0000</pubDate>
<dc:creator>boigandreau</dc:creator>
<guid>http://pipasdecoco.wordpress.com/2009/11/03/the-cat-piano/</guid>
<description><![CDATA[Cortometraje realizado por &#8220;The People&#8217;s Republic of Animation&#8221;, con Nick Cave com]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><span style='text-align:center; display: block;'><br />
<object type="application/x-shockwave-flash" width="400" height="300" data="http://www.vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=3985019&amp;server=www.vimeo.com&amp;fullscreen=1&amp;show_title=1&amp;show_byline=0&amp;show_portrait=0&amp;color=01AAEA"><param name="quality" value="best" /><param name="allowfullscreen" value="true" /><param name="scale" value="showAll" /><param name="movie" value="http://www.vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=3985019&amp;server=www.vimeo.com&amp;fullscreen=1&amp;show_title=1&amp;show_byline=0&amp;show_portrait=0&amp;color=01AAEA" /></object><br />
</span></p>
<p>Cortometraje realizado por &#8220;The People&#8217;s Republic of Animation&#8221;, con Nick Cave como narrador. Dirigido por Eddie White y Ari Gibson. <a href="http://catpianofilm.com/" target="_blank">+info</a></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
