Vanaf het moment dat ik het mailtje krijg heb ik kriebels. Kriebels omdat  die stomme tandarts weer eens een afspraak heeft ingepland. Natuurlijk duurt het nog een paar weken voordat je daadwerkelijk in zijn grote witte martelstoel ligt, maar je wordt er toch een beetje onrustig van. Ik ben bij mezelf eens te rade gegaan waarom ik die halve chirurg in zijn witte jas veracht. Het zijn de geluiden. U weet wel, die ene verschrikkelijke hoge piep die constant op de loer ligt want de tandarts vind altijd wel iets. Er is altijd iets mis in je mond en dan heb ik het niet over de woorden die er soms uitkomen. Als de tandarts een geluidloze behandeling zou geven dan scheelt mij dat twee bussen deodorant per jaar. Ja mensen, ook ik zweet. Nu mijn haren rechtovereind staan vanwege voorgaande gedachtes is het misschien tijd om de andere kant van de tandarts te behandelen. Het gaat hier natuurlijk om de kapitalist die zich van iedere tandarts meester maakt wanneer er weer een slachtoffer op de pijnbank ligt. Hij wil poen. Hij wil geld. Hij wil flappen zien en hij wil het liefst iedere mogelijke behandeling aanvinken op zijn mooie formuliertje. ‘Nou meneer Trip, wij sturen u toch even door naar de mondhygiënist. Dan kan die wel iets doen aan dat plekje op uw tand. Een goede dag verder!’ Het is al erg genoeg dat een persoon in koninklijk meervoud spreekt maar het is misschien nog wel erger dat de koning van het martelkamp je doorstuurt naar zijn generaal. En geloof mij, de generaal zuigt. Aangekomen bij de mondhygiënist, in de waan dat ik er kwam voor een plekje op mijn tand, bleek dat de tandarts mij onder valse voorwendselen naar zijn kerker had gelokt. ‘Zo meneer Trip, u heeft dus een tandvleesontsteking.’ Ik viel bijna uit de stoel. Niks geen plekje behandelen, hij wilde mij een ziekte aanpraten die er niet was. Wat een aal. Een glibberige zak van een vent. Tandvlees dat bloed bij aanraking, bloed bij het poetsen, tanden die gaan verschuiven of zelfs uit je mond vallen, dat zijn symptomen van een tandvleesontsteking. Deze man heeft geen van die dingen. Wel kreeg ik een rekening toegestuurd van 152 euro omdat meneer even naar mijn tanden had gekeken en had besloten om er een behandelplan aan vast te knopen. Diezelfde dag nog heb ik mijn abonnement opgezegd bij de martelclub. Deze club was niets voor mij. Ik hou niet van mensen die liegen en die mij rare ziektes aanpraten. In mijn dromen ren ik het gebouw binnen en jas ik bij alle martelaren een verdovingsnaald in hun arm. Pief paf poef. Leve de revolutie. Leve de gezonde mond. Ik heb ondertussen mijn eigen behandelplan opgesteld. In mijn achterhoofd knaagt er namelijk iets. Stel dat generaal Pijn toch gelijk heeft gehad? Wat dan? Ik heb het op mijn lijstje met goede voornemens gezet. Na 1 januari zoekt deze man een nieuwe tandarts. Twee maanden goed poetsen, frunniken, krabben, mondspoelen, tongschrapers en motorolie moeten de klus klaren. Zodra ik mijn platte kont laat zakken in de stoel van de volgende mondverkrachter zal ik het weten. Ik denk dat ze liegen. Ik denk dat ik immuun ben.

Wanneer je, op zoek naar een nieuwe tandenborstel, in de supermarkt komt, word je vaak overweldigd door een immens aanbod in alle maten en kleuren. Omdat de duurste niet altijd de beste is, hier enkele tips om een degelijke tandenborstel te kiezen:

• Een rechte steel waar je goed grip op hebt.
• Een kleine borstelkop (zodat alle vlakken gemakkelijk bereikt kunnen worden).
• Liefst zijn alle borstelharen even lang.
• Kies een medium of soft.

Persoonlijk kies ik voor een tandenborstel van Sensodyne die gewoon in de supermarkten terug te vinden is. Ook bv. Oral-B is aan te raden.
Bewaar uw tandenborstel met de kop omhoog, dit vermindert de kans op bacteriële groei. Het is ook aangeraden om hem om de drie maanden door een nieuw exemplaar te vervangen.

Enkele handige tanden-poets-tips:

• Poets je tanden 2 maal/dag
• Poets telkens minstens 2 minuten

• Plaats de haartjes van je tandenborstel horizontaal in een hoek van 45° t.o.v. de lengte-as van je tand
• Maak kleine roterende bewegingen om de binnen- en buitenvlakken (= de vlakken naar je lip en naar je tong toe) van je tand te poetsen
• Om de binnenkant van je fronttanden te poetsen, hou je de tandenborstel verticaal.
• De kauwvlakken worden gereinigd door een schrobbende beweging.

• Om geen enkel vlak te vergeten, bouw je best een bepaalde systematiek in: bv. eerst de tandzijden naar je gehemelte toe, dan de kauwvlakken, dan de tandzijden naar je lip toe.

Apparently, 11 weeks.

Voilakes.. woensdag. Morgen de laatste werkdag.. net op DDWWNMOS.. als dat maar goed komt.. en als het niet goed komt is het toch maar de laatste.. overmorgen kunnen ze tegen zichzelf zeveren.. haha..

Ik heb me vandaag ne strijk weggestreken.. het was net of heel Limburg zijne strijk hier was komen afzetten.. dat die hunne strijk is zelf doen.. precies of mijn To Do lijstje nog nie lang genoeg is.. Ik moet nog koffers pakken.. zuchten.. een raam dichtmetsen.. den boven poetsen.. winkelen.. den beneden kuisen.. Spaans leren.. koffers nakijken.. zenuwachtig rondlopen.. het gras afrijden.. onkruid plukken.. amai zeggen.. ramen poetsen.. enz.. enz..

Maar vandaag is het gelukkig nog gewoon werken.. gene stress.. geen To Do lijstje.. juich ende joehoe. Als ge me nu wilt excuseren.. er staat ne afwas te wachten.. zucht..

Ik heb zo mijn periodes dat ik het Sneeuwpaleis zo veel mogelijk ontvlucht,dat ik er nooit te vinden ben en me ga settelen in het huis van vrienden…dit alles tot ik het weer beu word en er een periode aanbreekt waarin ik met pijn in het hart mijn paleisje verlaat.Tijdens die periode ga ik mijn verwaarloosde huis gaan opruimen en kom ik steeds tot fijne ontdekkingen tijdens die opruim.Zo zijn er altijd de aanstekers en balpennen die als bij wonder tevoorschijn springen van zodra de stofzuiger in de buurt komt.Deze week echter kwam niks tevoorschijn en de teleurstelling bij gebrek aan die rijkdom aan oude schatten was niet te overzien.Maar telkens ik in mijn eigen paleisje aankom,word ik overdonderd door een enorm gevoel van thuiskomen.
Voor iedereen die mij kent,is het geen geheim dat de komende periode helend zal werken voor mij.Het feit dat ik meer tijd thuis doorbreng en terug ga werken,is het overduidelijke teken dat het me beter afgaat,dat leven van mij.
We gaan er dus weer eens tegenaan,gewapend met een goed humeur en een paar potten koffie en we gaan het Sneeuwpaleis verder opboenen.Mijn excuses nu al aan de vriendinnen bij wie ik de laatste maanden vrijwel ingetrokken ben maar deze kostganger heeft weer eens besloten haar eigen vertrekken te gaan beslaan.
P. blijft helaas een netelige kwestie,gisteren laaiden de vlammen genadeloos weer op toen hij me belde en ik nietsvermoedend opnam.De hele dag voelde ik de kriebels,beetje gemengd echter met de pijn die hij me al veroorzaakt heeft en de wetenschap dat hij me nooit kan geven wat ik nodig heb.Maar morgenavond is er een feestje en ik weet dat we er allebei zullen zijn.En hij weet dat ik weet dat het verdomde moeilijk zal zijn om alleen thuis te komen…gewoon omdat we het allebei zo hard willen….We kunnen redeneren en besluiten dat het beter is zo maar dat verlangen,dat vuur,die begeerte sloeg al over van zodra we elkaars stem hoorden.
Ik hoop toch dat hij er niet gaat zijn…anders begint alles weer van vorenafaan,voor zoverre dat het ooit voorbij geweest is…

Dit weekend mijn wagen gekuist, gisteren mijn bureau en vandaag een deel van mijn toetsenbord.
Ik haat het werk kuisen, maar het is zo zalig om het verschil achteraf te zien. Daarmee dat ik Svetlana heb om mijn huis te kuisen, maar mijn auto doe ik liever zelf en op het werk moet ik dat ook maar doen. In tijden van crisis nemen ze blijkbaar niemand in dienst om je toetsenbord op te blinken??? Begrijpen wie begrijpen kan.

Stuk voor stuk heb ik mijn toetsen uit mijn werkplank gehaald en heb ik die gekuist met een blauw goedje genaamd Alklanet. De geur en de dampen met de onvermijdelijke hoofdpijn als gevolg daarvan moet je, en jouw collega’s, er maar bij nemen. Ik ben een half uur bezig geweest en heb een kwart van mijn toetsenbord bewerkt en het ziet er als nieuw uit.
Vervolgens maakte ik mij de bedenking dat ik twee uur zou bezig zijn aan mijn geheel toetsenbord. Stel dat ik mijn baas 20 euro per uur kost, dat maakt dan dat het kuisen van mijn toetsenbord hem dan 40 euro heeft gekost. Zou hij mij dan niet gewoon beter een nieuw geven? Maar kan je dat doen en nieuw toetsenbord bestellen omdat je oude er een beetje vuil uitziet?

Maar dat propere kwart bord ziet er echt zo mooi uit, man man man!!

autopoets

Sop en doekjes en eindeloos stofzuigen om de hondeharen uit de auto te verwijderen. Madame moet wel aan hersenverweking lijden. Ze wil namelijk helemaal nooit poetsen. Ze gaat liever op stap, of verdwijnt in een boek. Zou er wat aan de hand zijn?

De afgelopen dagen waren ronduit hectisch,niks klopte nog,niks ging nog en alles leek tegen te gaan.Kalende ex was zaterdag thuis gebleven.Zelfs het feit dat hij zich overslapen had en dus niet op tijd op zijn werk geraakte en hierdoor zijn job riskeerde,deed me geen genoegen meer.Ik was het zo beu als koude pap en het moest stoppen,of er gingen gewonden vallen.Na 3 weken mocht hij echt wel opkrassen.De zaterdagavond was hij wéér thuisgekomen maar dan is hij in het midden van de nacht vertrokken,God weet naar waar (en zelfs die laatste kon het geen reet meer schelen,denk ik).Dus zondag was een dagje van slapen,rusten,vegeteren,op bezoek bij vriend en tv kijken en slapen.Volgende dag was staking en dan kwam die leuke meneer aan de deur,die meneer met die leuke brief,die ik niet mocht aftekenen voor ontvangst maar wel in gesloten envelop mocht afgeven aan de kalende ex.Met plezier,uiteraard.Het ging namelijk om zijn uitzetting uit het Sneeuwpaleis,het zwaard van Damocles die keihard op zijn kalende schedel ging terecht komen,zijn donderslag bij klare hemel en mijn persoonlijke bevrijding uit de miserie waar ik geen einde aan zag te komen,om maar te zwijgen over het gemis aan booty calls,want de rebound man wou onder geen beding komen zo lang kalende ex daar rondliep.Toen ik terugkwam van mijn psych ’s namiddags,vroeg kalende ex me vriendelijk wat die brief te betekenen had.Als antwoord zwaaide ik gewoon even en zei dat het allang tijd was dat hij vertrok en dat het nu gerechterlijk hard gemaakt was.Op dat moment reageerde de kalende ex nog redelijk maar dat was echter van korte duur.

Toen hij ’s avonds van zijn werk terug kwam,lag ik in bed,om de volgende dag braafjes te gaan werken.Plots begon ex luid te telefoneren en negeerde mij toen ik naar beneden kwam om hem aan te manen stiller te zijn.Hij beëindigde zijn bezigheid en stortte zich weer op zijn favoriete bezigheid,zijnde (je raadt het) chatten.Ik heb doodleuk de pc afgelegd en toen hij hem weer aanzette,nogmaals het ding uitgezet.Dan kreeg hij het lumineuze idee de politie te bellen die,toen ze aankwamen hem verzochten mijn woning te verlaten en zo kwam het dat hij iets na middernacht zijn hoogstnoodzakelijke spullen mocht inpakken en kon vertrekken.De politiemensen waren echter nog zo vriendelijk hem te adviseren een hotelkamer te nemen en hem uit te zwaaien.Gisteren is hij gekomen om zijn spullen in te pakken,toen hij tot de constatatie kwam dat hij geen opslagruimte had en,vriendelijk dat ik ben,heb ik hem dan maar voorgesteld zijn spullen tot vrijdag bij mij te stockeren.Vrijdag want zaterdag komt Mr.Rebound…

Zodus is nu mijn huis weer volledig van mezelf,zij het wel in afgrijselijke staat,maar dat raakt snel opgelost door eens grondig te poetsen…waar ik nu volop aan ga beginnen.

Het is misschien wel een valse start,misschien ben ik deze week terug bij af maar tot nu toe lijkt het weekend enorm mee te vallen.Hoewel het bijlange niet zo begonnen was.

Toen ik gistermorgen wakker werd,hoorde ik gesnurk komen van uit de woonkamer,waardoor ik al verward raakte.Naar beneden gestrompeld en hem wakker gemaakt om te vragen of hij niet moest werken,nuja bij deze was hij wakker en begon een discussie,die uit de hand dreigde te lopen.Het soort ruzie waar hij me ziek noemde en ik naar zijn hoofd gooide dat hij me ziek maakte,hem zei op te rotten,dat het weekend bij normale mensen begint op vrijdagavond,vergezeld met geluiden als “kssjt!”.
I tell ya,als ik het krijg,krijg ik het echt dus waren we bij deze allebei wakker om 7u,na een uur heen en weer gepalaver ben ik dan uiteindelijk gaan slapen en kon de slaap niet vatten,hij duidelijk ook niet maar dat was mijn zorg niet.Normaalgesproken werkt hij de zaterdagmorgen en dan had ik hem gevraagd weg te zijn voor de rest van het weekend.Het was echt wel mijn probleem niet dat hij slechts enkele uurtjes geslapen had omdat hij tot kot in de nacht op internet gaan surfen is,ik wou alleen zijn en dat wist hij dus…wederom mijn probleem niet.
Ik ben voor het ontbijt bij vriendin B. gegaan en dan naar huis om hem uit te wuiven en mijn huis terug op te eisen,dat had ik echt wel nodig.Dus eenmaal hij de deur uit was,ben ik erin gevlogen en het huis van boven tot onder gepoetst,alle asbakken uitgewassen en de verse was opgehangen in huis,zodat de sigarettengeur uit mijn huis verbannen werd.
Zalig,echt wel!
Ik heb er van genoten mijn huis terug te claimen,bizar om te beseffen dat ik diezelfde blijdschap gevoeld heb toen hij kwam intrekken,ik was even blij om plaats te ruimen voor hem als ik nu ben om die plaats weer in te nemen.
Ok,’s avonds had ik gekookt en vond ik het bizar om voor mezelf alleen te koken en zodus geen bord voor hem te moeten vullen,ik had weer eens genoeg voor 2 personen maar natuurlijk moest ik dat maar alleen zien op te eten.
Ik zal hem wellicht nog missen maar op dit moment wil ik genieten van elke minuut dat ik hier ben met mijn hond in mijn huis,die zo proper ligt en zo goed ruikt.Tiamo voelt zich ook stukken beter en het geeft me een brok in de keel dat ex morgen terug gaat komen,mijn huis weer komt bevuilen en vergiftigen met sigarettenrook.Ik rook ook zelf maar ik wil het echt niet meer doen in huis,het stinkt en het is vies!

Mijn relate is nu echt wel volledig ten einde en dit weekend maakt dat ook duidelijk.Hopelijk vindt ex het fijn daar waar hij nu zijn weekend doorbrengt.Volgend weekend wil ik weer dat hij oprot,dan heb ik zin eens de bloemetjes buiten te zetten en mijn kater uit te zitten in alle rust en netheid.
Na volgend weekend is het oktober en zou hij echt wel iets moeten gevonden hebben.
We zullen zien.
Either way,ik hou jullie op de hoogte.

Vannacht vertrekken mama, papa, broer en lief van broer voor 10 dagen naar Italië. En samen met hen ook nog mijn 4 tantes, 4 nonkels en pakweg 6 neven en nichtjes en hún lieven. Tja, toen ze de reis samen boekten dachten Jo en ik dat we nu al verhuisd zouden zijn. We were wrong.

Maar… dat betekent dat Jo en ik ‘t kot voor ons alleen hebben. Enfin, alleen… We delen het huis met de drie poezen én de schildpad natuurlijk.

Dat wordt dus koken, de was en de plas na ‘t werk! Met andere woorden: een generale repetitie. Want binnen (exact?) twee maanden begint ‘t pas écht voor ons…

Kattenharen. Mijn appartement is ervan vergeven! Tot groot ongenoegen van regelmatige bezoekers die allergisch zijn aan katten en bijgevolg bijna stikken als ze zich langer dan 10 min. in mijn appartement bevinden. Kat wegdoen is geen optie, maar een nieuwe stofzuiger kopen wel!

Ik was het al lang van plan, maar het kwam er maar niet van. Tot afgelopen dinsdag. De stofzuigerzak van mijn oude Miele zat vol, en wegens gebrek aan nieuwe stofzuigerzakken besloot ik dan maar mijn oude stofzuiger af te danken en mij te trakteren op een nieuw exemplaar. Mijn oude stofzuiger heeft meer dan 20 jaar goede dienst gedaan, eerst bij mijn ouders, dan bij mij. Het werd tijd om hem op pensioen te sturen…

Groot dilemma natuurlijk voor het kiezen van een nieuwe stofzuiger. Er is gewoon overaanbod. Wilde ik eentje met zak of zonder? Alles goed in overweging genomen toch maar gekozen voor eentje met zak. Mij lijkt het bijzonder omslachtig om telkens die bak leeg te maken en uit te kuisen. Trouwens, kattenharen en plastiek geven een of andere statische electriciteitscombinatie waardoor ik toch nooit die bak proper zou krijgen (of niet de moeite zou doen).

Mijn oog was al lang gevallen op de Miele Cats and Dogs. En die is het dan ook geworden. Natuurlijk ook meteen uitgeprobeerd, en dat ding kan zuigen!! Waar ik normaal gezien op handen en knieën 45 min doe om mijn tapijt schoon te krijgen, kreeg ik dit nu rond in een schamele 3 minuten. Fantastisch gewoon. En proper he!

Nadeel was wel, omdat ik nooit met een goeie stofzuiger gepoetst had, dat alles er nogal zeer vuil bijlag. Met als gevolg dat mijn eerste stofzuigerzak toch al wel erdoor is. Hij zit bijlange na niet vol, maar het dingske dat aangeeft dat de zakken vol zitten zegt van wel. Blijkbaar zijn alle ademgaatjes van de zak verstropt en geeft hij dat daarom aan. Nu kan ik mij goed inbeelden hoe een allergisch persoon zich voelt op mijn appartement. Laten we hopen dat er bij deze verbetering aankomt.

Hij ziet er goed uit, deze kleine negroïde man die de wachtruimte op Perron 4 van het CS in Rotterdam binnenwandelt. Deftige hoed, dito jas en zo neemt hij ook parmantig plaats tegenover me. Mijn blik valt op zijn schoenen. Ze zijn voorzien van forse  metalen gespen en voor zijn maatje veel te groot.

Dan valt zijn eigen blik op zijn schoenen. Hij schrikt duidelijk en pakt haastig een zakdoek die hij natlikt. Hij poetst en poetst, en likt en likt. Met succes.

Na enige minuten blinken zijn schoenen dermate dat ik besluit er een plaatje aan te wagen. Zijn werk dient beloont.

Mijn blik dwaalt naar mijn eigen zwarte schoenneuzen. Laat ik dáár maar geen plaatje aan wagen…

[ original size ]

Zondag is kuisdag en ik heb er helemaal geen zin in. Al gedaan: keuken. Nog te doen: living, badkamer, gang, slaapkamer en tweede kamer. En dat elke week. Bah.Ik wil een poetsvrouw!! Liefst zo eentje die Mary Poppins-gewijs uit de hemel neerdaalt en meteen perfect is. Veeleisend, ik?