http://pol.virtualpol.com/foro/justicia/jp-2511-fiscalia-contra-warmaster/

Im-presionante la liada de FailMaster. Im-presionante.

Repashemos la denuncia de la fiscalía, a ver wtf ha hecho para revolver tanta mierda:

- 9 delitos graves de abuso de poder, tipificados en el artículo 31 del Código Penal

- 1 delito grave de perjurio o falso testimonio, tipificado en el artículo 33 del Código Penal

- 2 delitos de apropiación indebida, uno grave y otro leve tipificado en el artículo 33 del Código Penal

la madre que me parió, empezamos fuerte xDDD

Ah, pues… Continuamos para bingo:

WarMaster: y ahora voy a hacer algo por el que el 80% del país me odie
WarMaster: estáis listos para el supertinglado que voy a liar
WarMaster: es la mayor pardada de pol me da a mi
WarMaster: como regalo de despedida

Y se refería a…

2) Acto seguido roba de la cuenta de los tribunales 440 POLS, hecho producido a las 3.32 AM

http://pol.virtualpol.com/pols/cuentas/4/

Y nada, al final se va a BURKAN (mira que irse a ese ¿país?… se podría haber ido a Hispania, para poder vivir sus últimas horas en un lugar bonito), llevándose consigo 7037 dineritos, y Chaves le hace vicepresidente ejecutivo.

Juzguen ustedes mismos, que estoy cansao y no me apetese haser nada ahora.

Salut!

Continuamos con nuestras investigaciones estúpidas serias como periódico serio que somos.

En medio de toda la movida de la expulsión de Johnny_Palillo nos hemos encontrado con esto en el foro de POL:
http://pol.virtualpol.com/foro/organismos/la-fiscalia/#m-43668

Solicito de la fiscalía que actúe en consecuencia a las declaraciones mostradas en las siguientes capturas:

http://img27.imageshack.us/img27/1391/warsedelata.jpg

http://img442.imageshack.us/img442/6391/21180443.png

http://img338.imageshack.us/img338/3558/61273146.png

En ellas vemos mensajes cuyo contenido resulta no menos que increíble. Hemos tomado declaración a un ciudadano de POL:

Si ya no teníamos suficiente con xabio supervisando el censo, ¡ahora quieren ponernos también a WarMaster! ¡Qué tiempos aquellos en los que sólo JONSO nos supervisaba, ningún failer podía supervisar el censo! Lástima del día en que Honse y dannnyql abandonaron la supervisión del censo… al final son los únicos que lograron sustituir de forma decente al JONSO… FailAlberto no tanto, qué voy a decir

Agradecemos a este polés sus declaraciones. Bien, continuando con lo que íbamos, también nos hemos encontrado con este mensaje de Osvaldo Cagas osvaldocangas:

Debo aclarar que usted Señor Born y el Señor Sanchez (por darle estas imágenes a usted) están cometiendo un delito, según el RG 09/008 Nuevo Reglamento de Protección de Secretos y Privacidad. Usted está revelando el contenido de mensajes privados, y por lo tanto está cometiendo el delito.

http://i50.tinypic.com/2jtabq.png

Pero eso ya no le interesa a nadie, lo importante es lo de más arriba.

¿Qué podemos decir? Que si ya se la liado parda con el asunto de Palillo, esto lo ha rematado.

¡Biba el 24 de Noviembre, el día del Primer Fracaso y Renacer de POL!
Eso es todo, queridos hamijos, os mantendremos informados.

Pero qué qué hiper-mega-extra-super-fuerte!!

Científicos descubren que security-bot es realmente un robot!

Fortísimo lo que ha pasado en BURKAN con toda la movida malrollera de Johnny_Palillo.

Para tal caso, haremos una investigación profunda, al más puro estilo de periodismo serio. (bueno, lo intentaremos por lo menos, no? por algo se empieza, señores). Así que… vamos a contar

La historia del hombre de dos cabeeeezaaaaaaasssshhhhhh… O algo así.

Once upon a time, Johnny_Palillo tuvo una movida

MU GRANDE

en BURKAN, e hicieron un juicio chachi-piruli y le condenaron a expulsión de VULCAN por tiempo de 3 meses.

Lo naturá en estos casos, es que la policía vaya kickeando por el tiempo máximo que deje el sistema hasta que en total se sumen los 3 meses (o el acusado pierda siudadanía).

Nota intercalada: Ehtamo intentándo tene meno fartas de hortojrafia, si me querei irsen si vei arguna me lo desí ke sus la presiaré musho.

Peeero no, al genial

CHAVIOOOOOOOOOOOORRRLLL

se le ocurrió la idea de que el SC tuviera que expulsarle por 3 meses pa que los policías pudieran rascarse la huevada en vez de tener que kickearle cada X tiempo.

Pero claro, el problema está que esta medida sería de ética dudosa, ya que la sentencia lo expulsa del ¿país? BURKANO, y no de todo VirtualPOL, y si le expulsa el SC le peta el culo de todo el universo virtualpolense.

El entonces SC, oportunista, se negó a hacerlo habiéndolo hablado c0n los demás SC der mundo mundiá (entre los que me incluyo) [véase http://vulcan.virtualpol.com/foro/general/expulsar-a-johnnypalillo-queda-fuera-de-las-competencias-del-sc/]. Pero claro, después de esto, hubo un cambio de SC y chavio sustituyó al anterior.

Y como chavio es er mejó de los mejoreh, se tomó la libertad de convocar este ilegal SONDEO (que manda huevos, un puto sondeo como cojones va a ser vinculante, tocateloscojones mariloles):

http://vulcan.virtualpol.com/referendum/146/

¿La forma para expulsar a Johnny_Palillo cual debería ser?

Opción 1: Expulsarlo desde el panel del Supervisor del Censo(y por lo tanto expulsarlo de los demás países)

Opción 2: Expulsarlo mediante kickeos de 9 días constantemente(y así solo expulsarlo de VULCAN)

>>>>>>>>Este sondeo es para saber la opinión del pueblo<<<<<<<<

Sí, señores, en el propio sondeo se dice que es meramente de opinión y no vinculante. Pero eso no importa, el genial chavio lo expulsa a las 00:03 con este motivo: “Sentencia Judicial/Sondeo vinculante“, y sin haberlo consultado con ningún otro SC.

After that, la única persona de BURKAN que puede revocar la expulsión, aparte del propio SC, es el Juez Supremo, y tonses er shurmano Lula lo ha desexpulsado 17 horas después de su expulsión, por sentencia judicial tras el recurso del desinteresado born [http://vulcan.virtualpol.com/foro/justicia/24-11-09-caso-amnistia-a-johnnypalillo/]:

17:20  [EXPULSION] Johnny_Palillo ha sido DESexpulsado de VirtualPol por Lula (Ver expulsiones)

Vamos, que con todo esto, se ha

LIADO PARDA

en POL y BURKAN. Y en Hispania, que siguen peliándose a ver quién mea más lejos.

Fuentes internas me informan de que POL no está pasando por un buen momento.

Y es que su tasa de mortalidad se ha disparado estos últimos días. Ha pasado de tener 86 habitantes a tener… ¡74!

Algo huele a podrido en POL. Y si no se soluciona pronto, deberán tomar medidas desesperadas.

Les mantendré informados de lo que pase.

Firmado: Lula, Juez de paz vulcano, y redactor y jefe de La Nueva Virtualpol.

Idag har jag varit ute hela dagen… Har gått i lite halvnya marker och rekat lite.. Dels för att lära känna området bättre, dels för att jag ville röra på mig och dels för att planera lite till våren….

Det var väl tur att jag gjorde det för det började inte bättre än att jag hittade en bäverhydda som jag inte visste om. Ifall det bor någon där eller inte vet jag ej men jag tyckte spåren såg ganska färska ut…

Som ni ser i vattnet är inte ytan helt klar. Det beror inte på att det blåste för det gjorde det inte.. Däremot så hade is börjat lägga sig på ytan som väldigt tunna tunna isflak. Det såg väldigt speciellt ut ….

Till våren hoppas jag att jag får se att det bor en bäver i hyddan vid denna lilla pöl. Jag kommer nämligen ha ett litet vårprojekt vid denna och nästa sjö. Det är nämligen två små pölar som ligger inte långt från varandra och som förenas med en liten bäck som bävern nyttjar vilket syns… Men det är inte främst för bäver jag kommer vistas här till våren utan det är för att jag hoppas att det ska finnas lite knipor här. Jag såg ut några mycket fina ställen runt främst ena sjön (inte den med bäverhyddan) där man kan ligga bredvid några jättetallar på plan fin mark och smyga på kniporna, eller vad som nu kanske finns här på våren…

Så här såg det ut tex….

En underbar liten pöl är också detta. Faktiskt enligt mig finare än den med bävern i då kanterna är mycket mycket finare så här hoppas jag att jag kommer ligga gömd och spana på fåglar eller bävrar….

Något annat trevligt idag var att jag dels fick en bild på en talgoxe sittandes på en gammal torraka vilket jag tog med tre björkar i förgrunden. Detta är något jag siktat på tre olika dagar men idag kom det en och satte sig…  Alltid lika kul när man har planerat något som också lyckas, men häftigast vore ju att ha en nötskrika där

Men vad vore ett inlägg här utan lite färglösa bilder ? Jag fick förmånen att fotografera och studera en mindre hackspett på nära håll idag. Det som är hopplöst med dom är att hur högt man än tar sig så ser de till att alltid vara ett par meter högre och alltså ovanför horisonten så den ljusa himlen kommer i bakgrunden. Men efter att ha tittat på den en längre stund så försökte jag ändå se en möjlighet med att den satt ett par meter upp och jag blev faktiskt ganska nöjd… Det är definitivt dom bästa bilder jag har på mindre hackspett…

mvh // Johannes

Final Fantasy XIV Online Logo

I can’t wait….

Final Fantasy XIV is planned for simultaneous global release in 2010, with language support in Japanese, English, French and German. If you comprehend any of those languages or just like colorful pictures, head on over to the game’s official website for the goods.

Cambodia’s first textbook on Khmer Rouge horrors… From BBC News. Full story

This site may contain information about: educators. The blog is also related to: math.

On n’est pas sérieux quand on a 17 ans…

Les années lycées: rebel = boucle d’oreille, rockeur = la guitare, bad boy = tatoué

La panoplie est au placard depuis pas mal d’années. La guitare électrique a perdu ses watts pour devenir une sage guitare folk. Le répertoire est plus sage lui aussi, et romantique : Jeff Buckley, Brassens, Dylan, M, Cyndi Lauper, Noir Désir, Yodelice, …. Roch Voisine (ça c’est too much).

Enfin, sage …

O importanta si neinteleasa zeitate a culturii hindului (si indo-europene) este Kali.
In traducere Kali inseamna Negru (Neagra) si este intotdeauna prezentata intr-o forma inspaimantatoare. De ce este ea inspaimantatoare? Kali Yuga este una dintre perioadele cele mai intunecate spiritual al ciclului celor patru yugas. Se pare ca traim in aceasta Yuga, unii spun ca ea este la sfarsit sau ca s-a sfarsit de curand. Aceasta perioada probabil ca a inspaimantat pe inaintasii nostri (mult mai avansati spiritual decat suntem noi la ora actuala).

Pe cer Kali este prezenta in partea de nord. Aici in constelatia Dragonul se afla Polul Nord Ecliptic. Acest Pol Nord este Kali. Acest punct nu apune niciodata. Este pe cerul tarii zi si noapte. Daca celelalte stele rasar si apun, pentru pozitia geografica a tarii noastre acest punct nu apune niciodata. Stelele Polare se afla pe un cerc la centrul caruia se afla Polul Nord Ecliptic. Pentru anumite perioade de timp una sau alta dintre stelele de pe acest cerc cu centrul in Polul Nord Ecliptic devine Steaua Polara. Singurul loc care este constant insa este centrul cercului acestor stele polare. Perioada de deplasare a nordului pe perimetrul acestui cerc este doar aproximata si este undeva in jurul a 25 sau 26 de mii de ani.

Imagine de la: http://en.wikipedia.org/wiki/Axial_precession_(astronomy) unde se pot citi mai multe despre miscarea de precesie.

Kali mai este denumita si Maha Kali care in traducere directa inseamna Grandioasa Neagra. Coincidenta face ca sa avem iesire la Marea Neagra (Grandioasa Neagra, Marea Neagra). De ce este ea numita Neagra (am auzit ca pe timp de furtuna ea devine neagra)? Doar faptul ca devine de culoare neagra pe timp de furtuna sa-i dea numele? Toate marile devin negre pe timp de furtuna.
O a doua coincidenta este ca in Marea Neagra se afla situata peninsula Crimea, pe care localnicii o numesc CRIM. CRIM este si bij mantra pentru energia Kali.
Privita de sus aceasta peninsula prezinta in partea vestica o geoglifa pe care am denumit-o CALUL (foarte apropiat ca imagine cu capul unui cal). Cal- Kali(?).

CALUL

In diferite traditii am intalnit calul. Acesta este simbolul coloanei vertebrale (sira spinarii). Fat-Frumos trebuie sa-i dea jaratec pentru a-l face apt pentru calatorie. Coloana Vertebrala, sira spinarii, axul lumii,…
Toate aceste coincidente si faptul ca tot mai multi cercetatori plaseaza existenta orasului Atlantis pe fundul Marii Negre nu pot decat fie un subiect de meditatie.

Puta mierda, joder, ostia, me cago en todo, joder, ¿cómo es posible? ¡Quiero matar! ¡Destrozar algo! ¡Dios Santo! Joder, joder, joder… ¿Pero cómo coño puede ser? ¿Cómo podemos empatar semejante partido? ¡En mi vida he visto más mala suerte en un campo de fútbol! Hay que joderse, 2-2… Jooooder. Me corto las venas, no me jodas…

Creo que ese primer párrafo resume perfectamente el partido. Es el partido más asqueroso que he jugado en mi vida, con abrumadora diferencia. Se juntan todas las desgracias posibles para acabar con un miserable empate un partido que deberíamos haber ganado 10-0, por decir algo.

Se presentan 5 y sin portero, nosotros estamos 9. Son muy malos defendiendo y muy justitos con balón. Dominamos el partido al 100%. Si digo que tuvimos 30 ocasiones de gol no me quedo corto. La segunda parte un asedio increíble: ellos rotos y nosotros sin parar de tirar y tirar. Pero ¡¡¡imposible!!!

Se junta todo: Árbitro lamentabilísimo, se come con patatas 2 penaltys clarísimos por mano que nos para sendos goles, nos carga de faltas, y en general fatal; 4 palos; un penalty fallado por Charly; un gol en propia puerta de Pol; y nulidad absoluta de cara a puerta. Con todo esto, tenemos un partido desquiciante, en el que ni siquiera llegamos a ir por delante, y nos tenemos que quedar con el mísero punto obtenido.

Por resumir un poco mejor: Empezamos relajados pero jugando bien, tocando y creando ocasiones claras desde el principio, pero sin suerte. En una contra Pol intenta cortar un pase al segundo palo y lo que hace es meterla en nuestra porteria. 0-1. Después de mucho intentarlo e insistir, Carlos hace un gran movimiento para irse de su defensor y consigue el 1-1 con un disparo seco. En un saque de banda desde el centro del campo el delantero consigue disparar a puerta a la remanguillé y el balón entra llorando, increíble 1-2. Y después de muchas ocasiones más, una buena jugada colectiva termina con Charly empujando a placer el 2-2.

Después del descanso, monólogo del Steaua, salpicado con un par de contras del Acuarela, natural cuando te vuelcas en ataque. Viz las solventó muy bien. Mogollón de palos, penalty fallado, mano clamorosa parando un gol que se come el árbitro,  el portero parando como si fuera Casillas, cada vez más nervios y más ansiedad y al final desolación.

En fin, que llevamos una negación esta temporada que no es normal. El primer partido nos costó Dios y ayuda marcar, el segundo terminó 1-1 por lo mismo, mereciendo ganar de goleada, el otro día 2-1 justito, justito y sobre la bocina, y ahora esto. ¿Nos sonreirá la suerte algún día o qué?

TABLA DE GOLEADORES

Charly: 3 goles + 2 asistencias

Popi: 3 + 1

Iker: 2 + 1

Chuzín: 2 + 1

Oli: 1 + 2

Pío: 1 + 1

Antonio: 1 + 0

Pol: -1 + 1

  A mediados de los años 90, con los potenciales mercados de Rusia en plena apertura, muchos emprendedores occidentales pusieron sus ojos en la economía que la perestroika había liberalizado. Uno de ellos fue Lluís Prenafeta, que a principios de 1990 había sido forzado a abandonar su cargo de secretario de Presidencia de la Generalitat, es decir, mano derecha del mismísimo Jordi Pujol. Prenafeta es un tipo bajito, amable e inteligente. Pocas cosas se escapan a sus ojos de lince. Y en el mercado ruso atisbó grandes posibilidades de crecimiento. Fue así cómo creó algunas sociedades para negociar con la economía ya ex soviética. En Moscú, se encontró con la peor de las trabas que cualquier emprendedor puede hallar en su camino: la burocracia y los intermediarios, en una Administración opaca y correosa. Prenafeta, sin embargo, buscó contactos y padrinos y pagó un dineral para conseguir que un permiso del Ministro de Energías le diese carta blanca para poder exportar petróleo hacia Occidente. Los trámites fueron largos y pesados, pero al fin llegó el tan ansiado fax: la hoja del boletín oficial del Estado en el que el ministro de turno le concedía el permiso. Los días fueron pasando y los intermediarios rusos, que habían de notificarle la puesta en marcha de toda la operativa no dieron más señales de vida. Ni corto ni perezoso, Prenafeta tomó un avión y se presentó en Moscú. Pudo obtener una entrevista con un cargo del Ministerio de Energías y se presentó ufano con el fax que contenía la resolución ministerial a su favor. Su sorpresa fue mayúscula cuando el funcionario de turno miró, incrédulo, la hoja. Todo era una burda falsificación. Le habían tomado el pelo. Los intermediarios eran auténticos zuliks (pillos, granujas), que en cuanto tuvieron la mordida en sus bolsillos desaparecieron. En San Petersburgo volvió a encontrarse con problemas. Para penetrar en este mercado, creó la sociedad Juspi, con la intención de vender allí productos de alimentación, bebidas y tabaco y de comprar petróleo para traer a España. Otra de sus metas era crear una lotería regional, un campo que entonces no estaba regulado y donde no había apenas competencia. En la aventura se embarcaron también el dueño de Chupa-Chups, Enric Bernat, y Artur Suqué, propietario de los tres casinos de Cataluña. Las trabas burocráticas y las potentes mafias de la ciudad donde había gobernado Vladimir Putin impidieroon también que este barco llegara a buen puerto y la empresa no pudo realizar ni siquiera la primera operación, por lo que a mediados de la década de los 90 los socios abandonaron la aventura. Estos dos tropiezos causaron un quebranto en la economía de Lluís Prenafeta. No perdió la camisa de milagro. A pesar de que cuando salió de la Administración fue nombrado consejero de Petrocat, la Campsa catalana, y presidente de Túnel del Cadí, y aunque tenía una pequeña participación en el grupo peletero Tipel, propiedad de su primo Isidor Prenafeta, Lluís llegó a hipotecar su vivienda y cuatro aparcamientos para obtener liquidez. La Caixa le dejó 47 millones de las antiguas pesetas en enero de 1994. Menos de dos meses después, Banca Catalana le dejó 36 millones a cambio de otra hipoteca sobre los mismos bienes. De repente, se convirtió en uno de los hombres más buscados de la capital catalana: sus acreedores husmeaban entre las mesas de Vía Véneto o de Ca l’Isidre por si le podían encontrar para reclamarle dinero. Nunca se negó a pagar, pero el horno no estaba para bollos. Durante años, fue trampeando la situación para eludir la ruina, hasta que a principios de esta década comenzó de nuevo a despuntar en los negocios. Intermediario todoterreno Macià Alavedra no jugó tan descaradamente con los negocios. Apodado en los ambientes financieros El Gordo, cuando era consejero de Industria en el gobierno de Jordi Pujol también consaba como administrador de la empresa Metrelec, la única que tenía los contadores de luz homologados pro el Gobierno. Un informe confidencial realizado desde dentro de Convergència Democràtica de Catalunya (CDC) destacaba este hecho. En 1987, dimitió de su cargo en la empresa aduciendo que había sido nombrado conseller, según el documento notarial. Era cierto, pero su nombramiento se había producido… cinco años antes. Alavedra, consejero de Economía desde finales de los 80 hasta 1997, fue el pararrayos de Jordi Pujol. Sobre él recayó la responsabilidad de aguantar las embestidar de Javier de la Rosa, que, cuando estaba contra las cuerdas, llamaba varias veces al día a la Generalitat. “Yo no puedo hablar con él. Encárgate tú del asunto”, le encargó Jordi Pujol a Alavedra. Y el sufrido consejero de Economía fue el interlocutor del irascible financiero durante el largo proceso judicial que vivió a consecuencia de sus fechorías. Las actuaciones del entonces juez Luis Pascual Estevill le pusieron también en un brete. Tuvo que intermediar ante él como consecuencia de la encarcelación de directivos del grupo del Banco Central, que presidía Alfonso Escámez, y bajo la amenaza de encarcelar al mismísimo banquero. Alavedra se fue a tomar café al Ritz con Escámez y el presidente de Fecsa, Luis Magaña. Desde allí, llamó a Estevill, que se pasó por el lugar. Era el 14 de diciembre de 1992. El 8 de noviembre del año siguiente, Alavedra citó en su casa para cenar al presidente del BC, José María Amusátegui, a Magaña y al abogado Juan Piqué Vidal, compañero de tropelías de Estevill. El juez también fue invitado y algunos directivos del Banco Vitalicio y de Seguros La Estrella, BCH, fueron liberados poco después. En el ínterin, tuvo que sudar mucho para evitar que un grandioso escándalo aflorase: se trataba de un grupo financiero, con sede en la Rambla de Catalunya de Barcelona, cerca de la consejería de Economía, donde una cincuentena de empresas habían sido denunciadas por un monumental fraude. Se trataba de Grup de Consellers Financers. La persona situada el frente del conglomerado, pasaba más tiempo en la sede de Economía que en la propia oficina de GCF, aunque al final se cerró en falso el asunto y un ex alto directivo del grupo dejó de enviar documentos a los juzgados. El problema radicaba en que casi todo el elenco de cargos de GCF eran destacados militantes de CDC y uno de ellos había sido también consejero. Alavedra, además de consejero de Economía, hizo de bombero en este tema. Cuando dejó la consejería, Alavedra se dedicó a cobrar de algunos cargos institucionales y de las intermediaciones que hacía en algunos asuntos. A principios de verano de 1999, por ejemplo, Macià organizó una comida con Jaume Caruana, entonces jede de Inspección del Banco de España. El tercero en la mesa era Eduardo Pascual, dueño de Eurobank. Las mutuas que dependían de Eurobank estaban entonces bajo la lupa de las autoridades monetarias porque había denuncias y sospechas de que habían realizado operaciones ficticias para simular beneficios. Alavedra acudió a la cumbre con Caruana como asesor de Eurobank, una de las compañías que él había tenido bajo su responsabilidad hasta dos años antes, cuando era consejero de Economía. Su patrimonio, sin embargo, era sólido. Su esposa, Doris Malfeito, no sólo vendía cuadros a importantes empresas, sino que formaba parte, desde 1992, de una compañía con intereses inmobiliarios en la Costa Brava. Y él habia entrado a formar parte de importante compañías desde que abandonó la consejería en 1997. el despegue le vino a comienzos de esta década. Sus relaciones con Lluís Prenafeta le llevaron a formar parte de la Fundaciò Catalunya Oberta, el think tank de Convergència, un verdadero laboratorio de ideas, donde dieron cabida a los mejores y mayores soportes de la formación nacionalista, desde ex consejeros de Pujol, como Joan Guitart, Joan Vallvé o Andreu Mas-Colell, hasta destacados militantes alineados con el llamado sector soberanista, como Xavier Sala i Martin (el preferido de Joan Laporta para sustituirle como presidente del FC Barcelona), Joan Oliver (director general del Barça), Vicent Sanchís (director de Barça TV), Vicenç Villatoro, Arcadi Calzada, hasta hace poco presidente de Caixa Girona, Daniel Clivillé, Joaquim Maluquer o Francesc Puigpelat. Todo un elenco de convergentes de pro. Un avispado socialista Otra cosa es Luis García Sáez, más conocido como Luigi. A finales de los 80, cuando era un triste diputado en el Parlamento de Cataluña, creó una empresa con Xavier Guitart, compañero de escaño: el Centre d’Estudis y Assessorament. Poco duró la unión, por el 1991 fue liquidada. Pero para entonces, ya eran conocidos sus trapicheos desde una oficina que habían alquilado en pleno Paseo de Gracia de Barcelona, cerca de la Diagonal y al lado del restaurante La Puñalada, donde iba a comer entonces la crême de la crême. Eran los tiempos en que el nombre de Juan Guerra estaba en boca de todos y las maledicencias pretendían establecer paralelismos entre los modos de actuar del hermanísimo y los nuevos modales que algunos avispados intermediarios comenzaban a imponer. Luigi se aficionó pronto a los negocios. Trabó amistad con algunos empresarios que se movían como pez en el agua en el sector inmobiliario y utilizó sus relaciones para que a estos empresarios, escorados hacia Convergència, tuviesen entrada en las administraciones que gobernaban los socialistas. Fue durante años integrante de consejos donde figuraron, entre otros, Lluís Renau, ex director general de Seguridad Ciudadana con Pujol, o Carles Sumarroca, amigo personal de Pujol (sus esposas eran socias en una empresa de floristería) y fundador de Convergència. A finales de los 90, tras haber abierto muchas puertas, decidió volar solo, pero se estrelló: su grupo, AGT, donde había integrado a prohombres convergentes, fue denunciado, dejó un reguero de deudas y acabó suspendiendo pagos a principios de esta década. unas deudas de 4.000 millones de las antiguas pesetas (24 millones de euros). A partir de entonces, creó un pequeño holding que le permitió reflotar su situación económica. Eso sí, con la inestimable ayuda de algunos compañeros de aventuras como Lluís Prenafeta y Macià Alavedra. Y lo que es más importante: sus baladronadas sobre los contactos de alto nivel para conseguir lo que quisiera parece que tenían algún fundamento, al menos en las administraciones municipales. Garzón le ha cortado las alas, pero la aventura sigue…

(FUENTE:Antonio Fernández)

Se cumple un año de la elección de Obama, y parece buen momento para hacer revista de sus logros hasta el momento. Debo confesar que simpaticé mucho con el candidato republicano en las elecciones del 2008 (aunque al final me hubiera inclinado por Obama por el efecto Palin), con lo que algo de la inspiración de esta entrada viene de probar que Obama ha estado bastante lejos de cumplir las expectativas depositadas en él. Esto sin duda es parcialmente culpa del propio Obama. No por ineficaz, ojo, sino porque el mismo contribuyó tanto a crear unas expectativas tan exageradas de lo que podía lograr.

Vamos a comenzar por lo más básico. La gestión interna de Obama hasta el momento ha estado marcada por la lucha contra la recesión en la que Estados Unidos estaba al tomar la presidencia. Se suele asociar mucho a la recesión con Bush, lo cual creo que es una exageración de la capacidad del presidente de incidir sobre el ciclo económico, pero la realidad es que la economía gringa estaba hecha un desastre. Entre el paquete de estímulo y los diversos rescates bancarios se ha consumido buena parte de la energía y popularidad de Obama, dejándolo con menos para dedicar al resto de su agenda. Dicho eso, Estados Unidos está saliendo de la recesión, con alguna ayuda de sus medidas, entonces en esto al menos se puede atribuir un éxito.

En cuanto a la política exterior, los cambios han sido mucho más simbólicos que reales. Existe una cierta apertura a Irán y Norcorea, sin resultados hasta el momento. La salida de Irak procede a un paso no particularmente acelerado, y el número de soldados en Afganistán de hecho ha aumentado sustancialmente. El escudo de misiles en el Este de Europa aparentemente no va, aliviando sustancialmente las tensiones con Rusia. Se ha anunciado la intención de cerrar Guantánamo, pero por ahora ha sido sólo eso, una intención. Sin duda la recuperación de la imagen de Estados Unidos ha sido un gran éxito, pero en mucho existe una sorprendente continuidad con Bush. Lo cual otra vez no es malo: el “marketing” de Bush era tan terrible que hasta medidas sensatas suscitaban odio universal.

Es en política interna donde creo que Obama ha resultado una decepción para quienes creían que representaba un gran cambio. Porque la característica definitoria ha sido la inercia. Meses de negociaciones han llegado a un acuerdo precario en el tema de salud que puede colapsar en cualquier momento. Hay propuestas en la mesa para hacer algo contra el calentamiento global, pero nada que se traduzca a realidad. En inmigración ni eso hay. Se han implementado algunas medidas que favorecen a los sindicatos, pero nada para impedir su progresivo deterioro. La comunidad gay no ha logrado la eliminación del retrógrado “don’t ask, don’t tell” que impide que personas abiertamente homosexuales formen parte del ejército, ni hablar de otras cosas.

Atribuirle estos fracasos a Obama, sin embargo, es ir demasiado lejos. Creo que en el resto del mundo los debates y la discusión acerca de la presidencia nos dan una idea exagerada de su poder. El Presidente en Estados Unidos es sorprendentemente débil, aún cuando el Congreso está controlado abrumadoramente por su partido. El sistema está repleto de pesos y contrapesos, que hacen que un inmenso número de grupos de interés tenga que estar de acuerdo con una política para que esta pueda llevarse a la realidad. Vencer la inercia es sumamente difícil, a pesar de la popularidad de las medidas y el apoyo personal a Obama. Por eso, creo que aún es muy temprano para emitir un veredicto sobre Obama. Muchas de sus energías han sido consumidas en manejar la recesión, y el resto se ha ido en mover a un sistema rígido hacia el cambio.

Автор Miriel

Disclaimer/Уточнение Героите и историята принадлежат на Стефени Майер. Настоящият разказ няма намерение да нарушава авторските й права, а е само фен-материал с некомерсиална цел.

(“Гост” – Джейкъб Блек” – продължението, Глава първа)

Завъртях Неси в кръг. Светът изчезна и отново бяхме само двамата. Миговете, в които бяхме заедно бяха изключително ценни и необходими за мен. Особено след като прекарвахме все по-малко време двамата. Безгрижието свърши в момента, в който напуснахме Форкс. Имахме своите луди, изключително импулсивни моменти, но все по-рядко. Опитвахме се да зграбчваме минутите и да ги изцеждаме максимално.

- Какво посрещане само.

- Липсваше ми. Трябваше да ме вземеш с теб.  – Нацупи нежно устни тя в опит да си придаде сърдита физиономия. Не успя, затова усмивката отново се появи. – А аз?

- Какво ти? – направих се на не разбрал.

- Липсвах ли ти?

- Не.

- Не???

- Не. Намерих си компания и прекарах времето си в сладки разговори. Така че, да, не ми липсваше.

Този път лицето й наистина помръкна. Ръцете й леко отпуснаха хватката си около врата ми, а тялото й се скова.

- Джей, това не е смешно. Наистина ли си имаше компания? Не ти вярвам.

Помълчах малко, а тя чакаше напрегнато.

- Хей. – сръчка ме набързо. – Отговарай.

- Не, наистина. Шегувам се. Нима мога да мисля, за някой друг освен за теб. Честно. Липсваше ми. Е, отклонявах се за малко, защото се чудех в каква степен баща ми ще бъде недоволен този път от полета. Винаги ме изненадва.

- Джейкъб Блек. Така ли съм те възпитал – да говориш така за възрастните хора. Я пусни момичето за да мога и аз да я видя. – гласът на баща ми прозвуча ядливо зад нас.

Той се опитваше да звучи ядосано, но в тонът му се усещаше особена топлота, която се появяваше винаги, когато Неси беше наблизо.

Тя веднага се пусна от мен и се приближи до инвалидната количка. Лицето на Били грейна, а когато тя го прегърна направо засия. Интересно как нещата отпреди седем години бяха толкова променени. Наистина, кой ли би предположил, че след толкова време ще се чувстваме като едно семейство с вампири.

Зад мен се чу приближаването на още някои и аз се обърнах да ги посрещна. Карлайл, Есме и Джаспър бавно идваха към нас. Неси се отдръпна от баща ми за да могат останалите да се приближат към него.

- Добре дошъл, Били – поздрави първи Карлайл подавайки ръка.

- Благодаря Карлайл. Есме, Джаспър. – кимна баща ми последователно докато се здрависваше с всеки един от тях.

- Как пътува? – попита учтиво Есме.

- О, не го питайте. – побързах да изпреваря Били преди да е започнал с оплакването си. – Нали е тук, значи всичко е наред.

- Джейк… – опита се да запротестира баща ми.

- Да, татко, знам. Трябва да имам повече уважение – завъртях очи и се обърнах към другите – мога да ви резюмирам най-важното – баща ми мрънка за все същите неща. Сигурно даже Чарли вече се е отегчил от бордовите му приключения.

Били изсумтя. Бях прав и той го знаеше.

- Сигурно си изморен. Ако искаш да отидем в къщата да хапнеш малко и да си починеш? – продължих аз.

- А останалите къде са? – попита той. – Джейк ми каза за Розали и Емет, но Алис, Бела и Едуард къде са? Да не са на лов?

- Не. – отговори Джаспър. – В къщата на Джейкъб са. Подготвят я.

- О, не. – възпротивих се аз. – За Алис предполагах, но не и за другите двама. Казах им да не се безпокоят. Всичко беше под контрол.

- Да бе, да. – чу се гласът на Алис откъм дърветата. Скоро след това се показа и се приближи към нас. – Здравей, Били. – Наведе се към него и го дари с бърза прегръдка. – Джейкъб искаше да те нагости с храна за микровълнова.

- И бира – допълних аз.

- И бира. Да. Не знам каква е на вкус полуготовата храна, но имаше ужасен вид.

- Беше си чудесна. Какво разбирате вие от храна?! – изсумтях недоволно.

Алис вече беше посегнала на гардероба ми, а сега я виждах как превзема кухнята. Дано само не ми пипа бирата, че тогава щях да забравя, че е от малкото симпатични вампири.

- Не. Поръчахме храна от най-добрия ресторант тук. Поне е прясна, топла и добре изглеждаща.

- Благодаря ти Алис, но не беше необходимо. – Били стисна ръката й и й се усмихна.

- Разбира се, че е. Това е най-малкото.

- Бела и Едуард? – попита той.

- Чакат ви в къщата.

- Да не ги караме да чакат още. Отиваме. – обърна количката Били. – Вие ще дойдете ли с нас? – обърна се към останалите от семейство Кълън.

- Не. – отговори Карлайл. – Нахрани се, почини. И утре е ден. Ще се видим. Лека нощ Били, Джейкъб.

- Приятна вечер. До утре.

Когато се обърнах Неси вече буташе инвалидната количка с баща ми към моята къща. На мен не ми остана нищо друго освен да взема пътната чанта и да ги последвам. Разговаряха за Ла Пуш и за момчетата. Тя разпитваше за дядо си, за Сю, за всички и всичко.

Радвах се, че толкова добре се разбираха. Спомних си първия път когато ми се наложи да кажа на баща си, че съм белязал детето на Бела и Едуард. Той бесня малко, после изпадна в мълчаливо отрицание. Отказваше да говори с мен. Наложи се Чарли да го посети. Разговаряха дълго. Баща ми се инатеше да приеме случилото се и обяви своя стар приятел за полудял, щом е приел цялата тази история.

След няколко дни все пак се съгласи да се срещне с Кълънови и да види Неси. Срещата беше кратка. Кой ли би успял да устои на чара на тези прекрасни кафеви очи, буйна коса и чаровна усмивка, а това, че ме приемаше за неразделна и неделима част от себе си, го спечели завинаги. Дарът на Неси показа на Били, че нашата връзка е силна и че съдбите ни са преплетени. И двамата спечелиха от връзката си – тя, защото вече бях спокоен, след като баща ми беше наясно с всичко и бях доволен, а той – защото тя ме обичаше, а и намери още един предан и любопитен слушател в нейно лице. Често можеха да бъдат видени двамата – тя седнала върху коленете му или свита в краката му, да слуша индианските истории или къде истински, къде лъжливи истории за риболов и големи риби.

Сякаш усетила, че мислите ми включват и нея, Неси се обърна и ми се усмихна:

- Хайде, Джей. Баща ти е гладен и сигурно много му се спи.

- Идвам, идвам.

Още един завой и се оказахме пред къщата, която наричах свой дом. Беше двуетажна, не много голяма. Беше ми достатъчна, докато Алис не превзе едната стая за да я превърне в гардероб. Наложи се да направя допълнителна пристойка за да прибера вещите си в нова „мъжка стая”.

Вратата се отвори и на прага й застанаха Едуард и Бела. Тя за миг застана до нас и се наведе към Били.

- Здравей, Били. Май ти хареса при нас. Защо не вземеш да останеш за по-дълго?

- Бела, някой трябва да се грижи за дома. Чарли и Сю обещаха да проверяват какво става, но нямам никаква вяра на Пол. Раждането наближава. Трябва да съм там. Дори и само за да подкрепям зет си. Аз в дъщеря си вярвам, но Пол…

Баща ми тръсна глава невярващо какъв късмет е имал със зет си. Всички се засмяхме и той се присъедини към нас.

- Добре дошъл, Били – приближи се Едуард. – Присъединявам се към поканата на Бела. Тук винаги има място за теб. Знаеш, че в езерото има риба, която само чака да бъде хваната. Лодката е на кея, в готовност.

- Благодаря, Едуард. Със сигурност ще се възползвам. Виждам, че всички сте добре. Това е хубаво.

- Нека влезем вътре – предложих аз. – Става студено, а баща ми не е нито въркулак, нито вампир, нито полу-вампир.

Били запростестира кратко, но докато се усети и вече беше вкаран на топло.

Когато огледах веднага се разбра, че къщата е посещавана от някой с шопинг наклонности. Изведнъж се  бях обзавел с още одеала за дивана, които Алис наричаше артистично „шалтета”. Книгите ми за автомобили и каталози бяха подредени според цвета си в чисто нова лавица над бюрото и образуваха весела дъга. Голяма бяла мечешка кожа беше разтлана пред запалената камина. Бели пердета се спускаха на прозорците, бели… бели…бели.

Въздъхнах примирено. Исках си старата бърлога, но пък Алис ми беше слабост, сърце не ми даваше да я разочаровам, като не й позволя да бърничка из обзавеждането ми Помещенията бяха предекорирани в бялата гама, очевидно гонейки една обща идея.

- Израза, която може би търсиш е „зимна картина”. Алис искаше да е в синхрон със сезона. – отговори на мълчаливия ми въпрос Едуард.

В погледа му виждах съчувствие, но и благодарност, че запазвам мислите относно промените само за себе си. Е, ако не броим него.

- Как успя да го направи за колкова кратко време? Отсъствах само няколко часа.

- Тя е предвидлива, Джейкъб. Доколкото знам избирането, закупуването и превозването на това й е отнело две седмици.

- Знаела е отпреди две седмици, че баща ми ще идва и вместо да ми каже това, тя е решила да се възползва и да промени домът ми… отново?

- Не можеш да не признаеш, че е доста потайна. – подхили се Едуард.

- Това да не е някакво отмъщение? – попитах аз.

- Да не мислиш, че ти е простила след последните ти промени тук? Та ти изобщо не се допита до нея. Знаеш колко много обича да се занимава с това?

- Едуард, тя искаше да сложи някакви дантели на … дори не се сещам вече. Дантели! И тя си има къща – да си я оправя.

- Джейкъб, успокой се. Знаеш, че няма да мине и час и вече ще си й простил. – включи се Бела.

- Знам, Бела. И тя напълно се възползва от това.

- Хайде, сядайте да хапнете. Били, как пътува?

Махнах с ръка, оставяйки ги да изслушат тирадата му и побързах да разопаковам багажа му в стаята за гости. Неси ме последва.

- Джей, утре какви планове имаш?

- Ще работя, но ако имаш по-интересно предложение, съм склонен да забравя пътя до работата. Имаш ли нещо предвид?

- Исках да излезем някъде. Само двамата. Дават нов филм. Четох хубави рецензии и съм любопитна.

- Добре. Ще се прибера за да се оправя и да те взема. А може и да потичаме в планината след киното. Кажи, какво прави докато ме нямаше?

- Трябваше да пиша есе за Гражданската война и Джаспър ми помогна. Стана хубаво, но сигурно ще се наложи да го преправя. Все пак не мога да напиша някой от нещата, които той ми каза. След това се разходихме с татко, докато Алис не го стресна в мислите му, че трябва да й помогнем с нещата тук. Честно, не ти ли харесва?

- Неси, знаеш, че не се заглеждам много по обзавеждането, важното е да ми е удобно. И на теб да ти харесва. Сигурно ще свикна по някое време. Хайде да слизаме. Сигурно ни чакат.

Вечерята мина спокойно и в задушевен разговор. Алис беше поръчала страхотна храна, а ние с баща ми се погрижихме нищо да не остане от нея. Били се постара да отговори на всички въпроси на Бела за семейството й. Чарли й липсваше. Беше започнала все по-често да се обажда. Със Сю поддържаха постоянна връзка. Понякога се чудех как се въздържаше да не скочи на първия подходящ полет и да отиде да го види. Но тя знаеше как това ще се отрази на всички, особено на племето ми, и успяваше да устоява на копнежа си.

Бела виждаше Рене още по-рядко. Уреждаше срещите им на различни дестинации подходящи за тях двамата с Едуард. Последните четири години продължиха да поддържат връзка предимно по телефона. Колкото и да беше вятърничева, Рене все някога щеше да забележи, че дъщиря й така и не се променя. От време на време се повдигаше въпроса дали да не споделят с нея тайната, но винаги се решаваше в полза на тайната – Рене беше твърде емоционална, за да могат да й си доверят и да са сигурни, че ще запази тайната.

Годините минаваха и Бела трябваше да започне да свиква с мисълта, че докато тя е безсмъртна, то нейните родители, близки и стари приятели – не. Трябваше да се подготви да ги изгуби. Както и аз – баща ми, Сет, Ембри, Куил и останалите. Те бавно, но сигурно се връщаха към предишния начин на живот. Може би освен Бела, трябваше и аз да се подготвя. Но кой можеше да се подготви за това да загуби най-близките си?

Усетих как две нежни ръце обвиват кръста ми и едно любимо лице се притисна към гърба ми. Стиснах ръцете й.

- Нещо си умислен. Ще ми споделиш ли?

- Не е важно. Не исках да се откъсвам така от разговора. Стана неволно.

- Тревожен си.

- Не. Мислих, за Ла Пуш и глутницата. Не съм ги виждал от две години. Може би трябва да придружа баща си до Форкс и да ги видя.

Видях отражението на Едуард в прозореца пред мен. Той ме гледаше – угрижен, тревожен. Със сигурност беше чул мислите ми и се притесняваше.

Въздъхнах и се обърнах в ръцете на Неси за да мога да я погледна в очите и да се разсея от обзелите ме мрачни мисли:

- Така. Разкажи ми за филма, който ще гледаме утре?

- Разказва се за …

Неси започна въодушевено да ми  разказва, а аз просто се радвах на гласа й. Беше ми почти все едно какво ще говори, само да я слушам.

Легнахме около полунощ. Изпратих Неси, Бела и Едуард и помогнах на баща ми да легне. След това се проснах в леглото и щом докоснах възглавницата, веднага заспах. Някои неща не се бяха променили особено.

Не бях сигурен колко време беше минало, докато чух нежния глас на Неси в ухото си:

- Джей – прошепна тихо тя.

В първия момент не знаех дали не сънувам затова останах неподвижен ослушвайки се.

- Джей – повтори Неси.

Въздъхнах и отворих очи. Тя бе поставила двете си ръце от двете ми страни и се беше навела близо до лицето ми. Усетих сладкия й дъх и уханието на косата й.

- Още е тъмно, Неси. Какво си намислила?

- Къде е приключенският ти дух, Джей?

- Дал съм му почивка.

- Ха-ха. Много смешно.

- И така, на какво дължа среднощното ти посещение? – Опитах се да я придърпам към себе си, но тя ловко се отскубна.

- Трябва да станеш, да се облечеш и да дойдеш с мен.

- Нещо да не е станало? – изправих се в леглото и се приближих истинктивно към нея за да я предпазя.

- Не, нищо такова. Татко ме събуди преди малко.

Отпуснах ръцете си облекчен и точно когато се канех отново да легна, Неси издърпа завивката и я запрати в противоположния край на стаята.

- Хей. Не мислиш ли, че може да ми е студено? – попитах възмутено аз. Бях обечен само по боксери.

- Не разбира се. Ти поддържаш висока температура. Сигурна съм, че по-скоро ще се потиш отколкото обратното. Ето, взех ти дрехи. Излизаме. – каза тя и ми посочи най-близкия стол, на който бяха провесени пълен комплект дрехи.

- Никъде няма да ходя, докато не ми кажеш какво отново си намислила?

- Както ти казах, татко дойде преди малко и ме събуди. Знаеше, че много ще ме е яд ако го пропусна, ако го пропуснем двамата. Така че, по живо и да излизаме.

Знаех колко е упорита, затова бързо се облякох и я последвах навън. Спрях се пред къщата. Неси се въртеше на поляната с вдигнати към небето ръце и се смеше. Втренчих се нагоре и по лицето ми се посипаха малки капчици вода.

- Честит първи сняг, Джей.

Tras 23 meses de dar el pecho, 5 de ellos en tándem, he de reconocer que la técnica de amamantar tan depurada que tengo puede ser la envidia de cualquier mamífero que esté en época de alimentar a las crías. Es tal la naturalidad con la que me sustraigo la teta, tal con la que me conecto y me desconecto, recojo, tapo, enderezo y continuo que me va a parecer muy extraño el día que ya no tenga que hacerlo más.
Años luz de aquellos primeros días en los que un dolor muy intenso se plantó alrededor de mi pezón como agujas de faquir pinchando mi piel más sensible; de aquellas duchas de agua fría sobre mis pechos para aliviar el dolor de unas heridas desgarradas que parecían resquebrajarse aún más a cada roce mínimo de cualquier cosa que la gravedad hiciese pasarse por ahí sin preguntar; de las inútiles pezoneras aconsejadas por unos y desaconsejadas por otros y las cremas cicatrizantes que nunca fueron mejor que el alivio proporcionado por la propia leche usada como ungüento; la descomunal sed a cada toma habiendo llegado a tomar hasta una garrafa de 8L en un sólo día; y cómo no, la incipiente dependencia desarrollada en los dos pequeños hacia la única depositaria de su sustento y las inevitables dudas de ésta: inseguridad por no saber con certeza absoluta que la pequeña Paula no lloraba de hambre, hecho éste que me hacía volver a darle de mamar una y otra vez hasta que se acababa durmiendo en mis brazos por juntarse la toma con el sueño. Junto al mar de dudas comenzaban a coger forma las costumbres: costumbre de dormir con el pecho, y como el pecho está pegado a mí, la de dormir conmigo, y como no quepo en la cuna, la de dormir conmigo y en la cama grande que ahora es pequeña, un día tras otros durante semanas que pasan a ser meses y sin ser consciente estás practicando lo que llaman colecho mientras aquél libro de un tal Estivil, un entendido en sueño infantil con nombre de editorial, almacena polvo y pena en la estantería que tan pacientemente lo acoge.
Y tampoco hay pecho sin la ayuda de los brazos, brazos que abarcan perfectamente lo que sus cuerpecitos ocupan y se acoplan mejor que a los ergonómicos carros y sillas y los desechan por preferir ir a cuestas por las buenas sensaciones que les reportan. Entonces echo mano a inventos ancestrales ahora retocados por las modas que los quieren rescatar, y me coloco un fular a modo de mujer africana para no resentir la ya de por si castigada espalda.
Lo que algunos llaman vicio yo lo llamo necesidad, y me sublevo a lo que la Paula y el Pol me piden. Mientras esto sucede, en la distancia un Punset me dice que “bebé dependiente, adulto independiente”, y un Carlos González que voy por buen camino, sin olvidar los principios de la OMS sobre lactancia materna que nada se divulgan en los ambulatorios pediátricos, y emocionada me animo a seguir sin mirar atrás. Por supuesto que hay esfuerzo y sacrificio en el empeño, y exclamo un silencioso “mierda pa mí!” cuando de noche salgo de un cuarto para meterme en otro muerta de sueño por el reclamo de uno y otro, cuando la Paula no almuerza por haberse saciado de madrugada o el Pol no duerme del tirón por querer mamar a cada despertar nocturno. Parece entonces que nada sale como en las películas donde las madres no tienen ojeras y los bebés duermen a la hora de cenar, y miro atrás pensando en lo que hice mal para llegar a implicarme tanto sin calibrarlo, ceder en mi hábitos en pro a los suyos, en engancharme tanto creedora de no tener instinto y sentir que no hay marcha atrás.
Entonces en un segundo me ilumino y todo cobra sentido, me percato de lo sensacional que es conseguir sacarla de las pesadillas de la noche con la sana costumbre de mamar que le acompaña desde el primer día, en calmarle la sed sin necesidad de despertarlo, en notarlos calmados tras el desasosiego inicial.
Dar la teta ha dejado de ser una mera opción de alimentación a la que me había animado a seguir, impulsada unos pocos meses antes por unas locas hippies del ambulatorio que se hacían llamar comadronas y que sustituían al sr. ginecólogo las veces que la visita no iba acompañada de resultados analíticos o ecografías, para pasar a ser una forma de vivir que comenzó a tomar forma a raíz de un continuo error de cálculo, fraguado desde el momento en el que los pechos no llevan señalados los ml de capacidad, ni reloj con alarma, ni transparencia en la forma ni límite en su contenido. El pecho se ha ido convirtiendo en ese amigo común que un día me presentó tímidamente aquel 29 de noviembre, y más adelante un 22 de mayo a mis dos peques.
El día que ya no tenga que dar el pecho, celebraré la despedida como la marcha de un buen amigo que nos deja porque su función de Mesías la da por zanjada, y deberemos reemprender la marcha hacia otros vínculos afectivos que seguirán con la tarea comenzada por la omnipresente lactancia.

Dar el pecho es una forma de alimentar económica al recién nacido, y algo más.

El Pol está hecho un caramelo, pero de aquellos mañicos de gran peso y volumen en forma de lingote pues tiene unas medidas de 10 kilitos en 73 cm de cuerpo. Ya va en la silla de paseo sentado y mirando todo lo que sus grandes ojos no se quieren perder. En el coche también va erguido en la que era la silla de la Paula. Empieza a aguantarse sentado todo y que sus tetitas besan los dedos de sus pies cada vez que lo intenta. Se coge con dificultad su piececito derecho y se lo queda mirando con alegría. Los 5 lobitos empiezan a gustarle y lo demuestra con un elegante giro de muñecas y la práctica del colecho ya es una realidad que se da con total normalidad cada noche. A diferencia que con su hermana, no me cuestiono lo más mínimo si las prácticas llevadas a cabo están bien o mal, dejo las teorías atrapadas en los libros y sigo el instito, que se rije por la voluntad del pequeño. Sigue más risueño que nunca.
La Paula ejerciendo cada día mejor de hermana mayor, le vocaliza el nombre de las cosas que ella tan bien conoce y se las muestra bajo un insistente “mira Poool, mira Pooool”. A veces es tal la alegría que le provoca verle que se tira a pellizcarlo. Tiene cada día más energía, corre como una moto y come entretenida viendo sus dibujos preferidos, abierta a cualquier nuevo sabor que le acercas a la boca. Habla con una facilidad asombrosa, y se esmera en perfeccionar lo aprendido. Le gusta hacer mucho el payaso y conseguir que los demás se rían con sus tonterías, que no deja de repetirlas cuando ve que funcionan. Está mucho más suelta a la hora de relacionarse con los demás y las noches con despertares entre lágrimas están pasando a la historia (crucemos los dedos). Es una rubia de armas tomar.
Son dos amores.

Today was the chillest day I’ve had in a while, and it’s Monday!! Go figure.  I got up three minutes before class, got dressed, made some iced green tea, and flew out the door. Between Mort and Old Main I hear, “Good morning Katia!” and it’s Amechi, being very sweet, but frankly I was so dizzy from racing out the door that I barely managed “Hey.” and I’m pretty sure I didn’t even make eye contact.

I got my POL midterm back today and got 86%!!! Why does this always happen to me?? I literally always do fine on things that I think I bombed. I think Chris is right about that…

Those are the highlights. I also went to Jimmy Johns with Catie Mapa and then went up to Sarah’s room and talked sex for a while. It was good.

Ruben Saboulard | Foto: Juan Pablo Prada Rincon

Palabras como cuerpos

Recuperar de nuevo los nombres de las cosas, llamarle pan al pan, vino llamar al vino, sobaco al sobaco, miserable al destino,  y al que mata llamarle de una vez asesino…  Joaquin Sabina

Rubén Saboulard es una persona que no vuelve sobre sus palabras, al contrario, parece redoblar la apuesta en cada contestación. A veces, incluso, su retorica pareciera estar intencionalmente direccionada a la provocación y a los excesos, a la visión única, a la postura inquebrantable. Él se mueve en ese escenario, en donde las cosas son negras o blancas y no hay lugar para tibios o grises. Así es Saboulard, un hombre que desde hace muchos años parece estar esperando el momento de la batalla. Usted podrá compartir o no sus dichos, pero lo que seguramente no podrá será permanecer indiferente.

A continuación, la segunda y última parte de la entrevista.

- Rubén, me gustaría saber un poco acerca de su recorrido político, tengo entendido que usted ha militado con Castells

- En el año 72 yo militaba en un grupo trotskista. Estaba el PRT (Partido Revolucionario de los Trabajadores) del cual surgieron dos corrientes: por un lado el ERP (Ejército Revolucionario del Pueblo) que se fueron a la guerrilla con Santucho, y por otro lado la otra corriente que fue la que fundó el MAS, el MST y el PTS. Y en el año 72 cuando estábamos todos juntos todavía, él y yo militábamos juntos en el PRT y sacábamos un diario que se llamaba La Verdad. Lo conocía de ahí pero dejamos de vernos muchísimos años. Yo tengo cierta amistad con Castells pero políticamente es muy difícil, es un oportunista, no tiene códigos ni principios. Él dilapidó todo un laburo enorme por no tener una línea política clara. Acá es muy difícil atravesar el desierto, muy difícil, pero nosotros no buscamos atajos. Nuestra organización tiene que vivir toda una maduración política.

- ¿Y cómo siguió su trayectoria desde los 70 al 2001?

- Cuando el PRT armó su partido legal, el Partido Socialista de los Trabajadores, fui miembro ejecutivo del partido y secretario de organización de la juventud. Cuando vino el golpe de estado me quedé acá hasta el 78, después me fui a Colombia y estuve tres años entre idas y vueltas. Y en el interín fue la Revolución de Nicaragua y participé de la Brigada Simón Bolívar, que fue una brigada que armamos con otros 100 compañeros, la mitad eran colombianos y la otra mitad Latinoamericanos. Después, en el 83 me volví y caí en cana por una causa que había quedado abierta. Después de eso no milité orgánicamente y me desvinculé de los troskos, sin embargo seguía manteniendo una relación cercana con organizaciones de izquierda dura.

- Por lo que me cuenta, usted siempre ha mantenido un estilo combativo

- Yo vengo de una concepción de política no legal, no parlamentaria, no formal, creo que todo lo legal no sirve para nada porque siempre implica la trampa de la cooptación. Pero el tema no pasa por saber quien lee mejor el manifiesto comunista sino por encontrar la manera de acercarse a la gente, de poder transformar lo que es una bandera política en algo concreto y, en ese sentido, antes de que viniera la caída de De La Rúa y el fenómeno de las asambleas, encontramos una movida que todo el resto de la izquierda desperdició y que es una de las claves de por qué nosotros duramos tanto, que fue el tema de los clubes del trueque. En el año 99 cuando la miseria era enorme, empezaron a aparecer clubes del trueque por todos lados y nosotros nos metimos porque nos parecía maravilloso pero no por el trueque en sí mismo que era sólo trocar miseria, sino por el hecho de que reunía un montón de gente que creía que había fracasado individualmente. O sea, la desocupación tal como se planteó en la época del menemismo –salvo algunas empresas que despidieron masivamente como Somisa- el resto eran fenómenos individuales: “vos te tenés que ir porque tenés más de cuarenta años”, “vos no rendís tecnológicamente, no te adecuás a las nuevas tecnologías”, es decir “te eché a vos y no a él”. Entonces vos vas a tu casa y empezás a sufrir la desocupación como un fenómeno individual porque no hay una CGT de desocupados, en ese tiempo no había. Y ahí nosotros hicimos pie montando lo que se llamo la Red Solidaria –que también estaba Juan Carr- y fue la red de los clubes del trueque de la izquierda. Nosotros organizábamos todas las semanas en la zona sur de capital a unas diez mil personas, acá mismo en esta esquina teníamos mil personas que se juntaban todas las semanas. ¿Y qué nos permitió los clubes del trueque? Conocer, conocer, conocer los barrios, la gente, las casas ocupadas, los vendedores ambulantes, los ladronzuelos que cambiaban la rueda de una bici por porciones de pizza…

- Leyendo una declaración suya, me pareció llamativo que usted dijera que no comparte como idea los actos de homenaje a los desaparecidos.

- Claro, honrar la memoria de los desaparecidos como lo hace el gobierno y Hebe de Bonafini poniendo una flor en la ESMA es una falta de respeto, una vergüenza. Yo tengo varios compañeros que murieron cerca de mí y prefiero seguir la lucha de ellos, intentando terminar lo que ellos quisieron hacer, lo demás es para la galería, para que te aplaudan los giles. Sí, yo también quiero que se haga justicia pero meter en cana a un viejo de ochenta años no va a cambiar mucho la cosa. Nosotros no creemos en salir a la calle como una procesión ritual, cuando nosotros marchamos lo hacemos para pelear porque estamos recalientes, sino no iríamos. Por ejemplo en enero de este año -después de un mes de haber tomado una casa en Suipacha y Tucumán en un inquilinato horrible, de setenta familias – llegó la orden de desalojo en plena feria judicial, ¿y cómo los ayudamos?, cortamos la avenida Corrientes y Suipacha desde las once de la mañana hasta las dos y media de la tarde prendiendo gomas con 400 compañeros, y es hasta el día de hoy que esas personas siguen en la casa sin tener que pagar los 1000 pesos que les hacían pagar.

- ¿Y usted qué le diría a esas personas que van en el colectivo, el coche, el taxi y se preguntan por qué cortan la calle, por qué no reclaman de otra manera?

- En primer lugar, lo que te voy a decir es que hoy, como están las cosas, el corte de calle no es algo exclusivo de los grupos piqueteros. Si a los pibes del secundario se les cae el techo encima cortan la calle, y es sólo un ejemplo entre tantos otros. Este sistema se ha convertido en un derecho que lo tienen todos. El problema es que no te dan bola si no tenés visualización, la forma de visualizarte es a través de un escándalo público, cortando la calle. Pero no es lo mismo el corte de calle de hoy al que se hacía tres o cuatro años atrás. En ese momento el corte era una cosa del piquetero hincha bolas y de Quebracho rompiéndole el vidrio a un auto. Bueno, eso ya no es más así, hoy en día me da la impresión de que esa gente que esta arriba de un colectivo sabe que no lo hacemos para joderlos, porque esa misma gente alguna vez también ha participado de forma directa o indirecta en cortes, él o su familia. Por lo tanto no digo que la mayoría, pero arriba de ese colectivo del que vos me hablás hay gente que nos comprende, y al resto de ese colectivo le diría que no tenemos muchas opciones y que, además, respetamos la legitimidad del corte, es decir, yo no puedo ir a cortar la 9 de Julio con veinte personas diciendo “Fuera Yanquis de Afganistán”, porque sería un disparate. Además, también me parece que el cuestionamiento al piquete comienza a ser una cuestión cada vez más anacrónica. Ese argumento era bueno en el 2003, 2004 y 2005 cuando la situación económica de al menos un sector de la población mejoró, pero hoy en día no es así.

- ¿Cómo cree que se vaya a dar la relación entre los grupos piqueteros y la nueva Policía Metropolitana de Macri?

- Hay una determinación de las organizaciones- al menos de las que son amigas nuestras- de no ceder el control de la calle. O sea, nosotros cuando vamos a la calle acordamos con la policía. Pero el código contravencional no dice que tengamos que pedir permiso, lo que si dice es que tenemos que avisar para que se tomen las medidas precautorias del caso, y nosotros siempre avisamos 24 horas antes mediante una nota. El gobierno no va a poder impedirnos nuestro derecho a la protesta porque es un derecho constitucional.

- He leído que debido a los cortes usted ha tenido varios problemas legales

- Si, varias causas. Recientemente me absolvieron de una en la que me inculparon falsamente cuando se quemaron colchones enfrente del gobierno de Macri. Ahora me quedan abiertas dos causas más, una con Oyarbide por falsificación de documento público –que entre paréntesis nunca fui notificado- y otra por antisemitismo.

- ¿La de antisemitismo fue a raíz de una marcha?

- Si, si, una marcha a la embajada de Israel que tuvo que ver con el tema de la Franja de Gaza. Lo que pasó fue que llevábamos dos banderas muy lindas, muy lindas, una con el símbolo del Hezbolá (que es un puño y un fusil pintado en verde) que decía “Todos somos Hezbolá” y la otra (que es la que más les dolió) decía “Fuera Israel de Gaza” pero que detrás de la S tenía una esvástica. Y ellos consideraron que eso era un acto de antisemitismo.

- ¿Y usted se considera antisemita?

- A ver… yo tengo amigos Chiitas, pero no comparto religiosidad, no tengo nada que ver. También estuve en algunas reuniones en la Embajada de Irán, pero tampoco soy proiraní aunque obviamente estoy a muerte con el pueblo de Irán y con Ahmadinejad contra Estados Unidos. Pero yo no soy musulmán. Sin embargo me parece… no, no me parece, estoy seguro que Bin Laden es uno de los nuestros. ¿Está claro?, para mi los 11 de Septiembre son días de alegría pero no por ser el día del maestro sino porque me parece que la caída de las torres fue un acto de guerra, un legitimo acto de guerra de los pueblos del mundo contra Estados Unidos, mucho más legitimo que Hiroshima y Nagasaki o que todas las barbaridades que han hecho en todos lados, pero nadie se rasga las vestiduras.

- ¿Cree que esas personas en las torres tuvieron alguna culpa?

- Yo creo que en Estados Unidos no hay inocentes porque como en Roma, vivís en el imperio y el imperio vive de nosotros. Es que mi concepción de la política es esto, yo creo que la política es guerra. Yo creo que Foucault, sin ser un Marxista sino más anarquista que otra cosa, contribuyó muchísimo en la elaboración de la teoría de la política como guerra. La política no es un espacio donde se discute ideológicamente, la política es guerra entre clases, guerra entre razas, y por supuesto se define peleando, todo lo que estamos haciendo antes o después son simplemente los preparativos para eso. Como lo dice Foucault, las leyes son la inscripción jurídica del resultado de la batalla. Esas leyes las tenemos que cumplir todos los que hemos perdido. Entonces yo creo que la sociedad está dividida por una gran guerra contra el capitalismo, contra el capital financiero dominante que no es el mismo capitalismo de Henry Ford, es el capital usurario, y dentro de eso el sionismo es una parte insoslayable –y esto no es antisemitismo, esto es la verdad- el capital sionista judaico es una parte esencial de la dominación imperialista. Sino fíjate el jefe de gabinete de Barack Obama, se llama Rahm Israel Emanuel, peleó en el ejército Israelí y es oficial del Mossad. Es más, su ministro de economía es un sionista vinculado al Banco Citi. La política exterior de Estados unidos está en manos de Hillary Clinton que sin ser judía siempre fue la correa de transmisión del lobby sionista AIPAC (Comité de Asuntos Públicos Estados Unidos-Israel). Por ejemplo, James Petras dice que no es que Estados Unidos utiliza a Israel como su colonia en Medio Oriente para contener a los árabes sino al revés, Israel domina la política estadounidense. Un senador yanqui, para recibir aportes y salir en la prensa, tiene que cerrar acuerdos con el AIPAC. A ver… sin ir más lejos la Argentina. Dentro de diez días nuestra presidenta va a Estados Unidos, ¿pero a quién va ver?, al Consejo Judío Mundial, ¿por qué va a ver a un consejo que representa sólo a 20 millones de personas?, ¿Por qué no va a ver al Consejo musulmán que son 800 millones o a los católicos que son 1000 millones?, ¿y a quién lleva en la comitiva? a los familiares de la AMIA, para pedir que echen a Irán de Naciones Unidas. Te hago otra pregunta, ¿quiénes son los empresarios que más se enriquecieron bajo el gobierno de Kirchner además de su grupito selecto de amigos como Lázaro Báez o Cristóbal López?, Eskenazi, que se quedó con una petrolera sin poner una moneda, ¿Quién lavó la plata de Santa Cruz?, Eskenazi, ¿Quién es el mayor productor de soja de la Argentina?, Grobocopatel, no es “García”, no es “Pérez”, es Grobocopatel, ¿Quiénes son los que hicieron los grandes negocios inmobiliarios de este país, incluido el Intercontinental?, Soros, Milstein, Elsztain, ¿son casualidades?, no, no son casualidades. Esto no es antisemitismo y gente muy importante opina igual, el mismo Chomsky, que también es judío. El capitalismo globalizado –para funcionar- previamente tuvo que haber facilitado las cosas en un único pueblo o religión globalizada del mundo, adonde vos vayas a poner una bandera hay un sionista, desde Hong Kong a Singapur. En cambio si vos sos colombiano y querés poner un negocio en Singapur decime donde carajo vas a buscar un colombiano en Singapur, hasta que vos puedas realizar los lazos pasaron tres años y el negocio se te fue a la mierda. Pero si sos parte de la patria sionista seguro que en Singapur tenés tu sinagoga y tu rabino.