Ginette Paris dit:

Dans la religion grecque foisonnent les dieux et les déesses, représentant les nuances infinies d’un continuum, entre un pôle et son inverse. Les voix des dieux sont multiples, changeantes, et les dieux eux-mêmes sont pleins de défauts: on peut les critiquer, les interpréter, prétendre qu’ils nous ont parlé ou en douter! La religion grecque ayant peu de dogmes, l’interprétation y est permise et la foi n’y est pas absolue. L’Olympe est le lieu des “beautiful people”, certes, mais n’y a-t-il pas parmi eux un boiteux (Héphaistos), un menteur (Hermès), un orgueilleux (Apollon), un mégère (Héra) un tyran (Zeus), une séductrice (Aphrodite), un débauché (Dionysos)… tous les contraires se parlent, toutes les divinités se rencontrent: Zeus, le pouvoir, aura pour interlocuteur Hermès, le démocrate et Apollon doit bien céder’ la nuit sa place au “jouissif” Dionysos. Tant que le polythéisme se maintient, le Grec aura, pour développer son identité, de multiples transformateurs, ces dieux modèles qui amplifient et orientent les diverses énergies psychiques.

Tiré de: Ginette Paris Le réveil des dieux. p 26

Afgelopen zondag hebben zes jongeren uit onze gemeente openbare belijdenis van het geloof gedaan. Het was een prachtige dienst waarin ze zelf een groot aandeel hebben gehad. Ze hebben de dienst voorbereid, ze hebben gezongen, gelezen, voorgedragen en verteld van hun geloof. Werkelijk te gek! Deze jongeren hebben duidelijk zelf de stap gezet en ik vind het een hele eer dat ik hieraan op mijn manier bij het mogen dragen.

Ik heb in de dienst gepreekt over Deuteronomium 6,4 en 1 Johannes 4,15. De eerste tekst is de belijdenis van Israël: “Luister, Israël, de Heer, uw God, de Heer is de enige!” De tweede tekst is een belijdenis van de kerk: “Als iemand belijdt dat Jezus de Zoon van God is, blijft God in hem en hij in God.” In de preek heb ik de spanning opgeroepen tussen het meergodendom (polytheïsme) en de christelijke belijdenis van de plaats van Jezus als zoon van God. Van veel kanten wordt daar juist kritiek op geleverd (vanuit Jodendom, Islam, maar ook vanuit moderne spiritualiteit: Jezus is gewoon mens!). In de preek heb ik me afgevraagd waarom de kerk vasthoudt aan deze belijdenis en wat de relevantie daarvan is voor ons eigen leven. Er is een onderzoeker Forer die een heel interessant psychologisch onderzoek gedaan heeft. Dat onderzoek heb ik gebruikt. De uitleg daarvan door Derren Brown vind je hier: Derren Brown Cold Reading

De dienst is hier (onder Lexmond, 18-10-2009 09:30 uur te beluisteren): preek 18-10-2009

Wie mythen niet begrijp, begrijpt de mensheid niet. Maar, zo stelt G.K. Chesterton in onderstaand fragment (volgend op dit fragment), het zou van evenveel onbegrip getuigen om de mythen van de heidenen als ‘religie’ te bestempelen.

Griekse goden op de Olympus

Dit is de hoge en machtige boom die mythologie heet, die zich over de gehele wereld vertakt. Onder verschillende hemelen nestelen zich als kleurrijke vogels in zijn gebladerte de kostbare afgoden van Azië en de kleien beelden van Afrika en de koningen en prinsessen uit de sprookjes van het woud; en tussen de wijngaarden en olijftakken verschuilen zich de Laren van de Latijnen; en de wolken van de Olympus dragen de luchtige tronen van de goden van de Grieken. Dit zijn de mythen: en de mens die geen sympathie heeft voor de mythen, heeft geen sympathie voor de mens.

Maar de mens die de meeste sympathie heeft voor de mythen, zal tevens terdege beseffen dat ze nooit een religie zijn geweest, in de zin dat het christendom en zelfs de islam religies zijn. Ze bevredigen sommige behoeften die een religie ook bevredigt; vooral de behoefte om bepaalde dingen op bepaalde data te doen, de behoefte aan de nauw verwante noties van festiviteit en formaliteit. Maar al geven zij de mens een kalender, ze geven hem nog geen credo. Geen mens stond ooit op om te zeggen “Ik geloof in Jupiter en Juno en Neptunus”, enzovoort, zoals er wel mensen zijn die opstaan en zeggen “Ik geloof in God, de almachtige Vader”, en de rest van de Geloofsbelijdenis der Apostelen. Velen geloofden in sommige goden en niet in andere, of meer in sommige en minder in andere, of enkel op een uiterst vage poëtische wijze in allemaal. Maar nooit waren ze allen verenigd in een orthodoxe orde waarvoor mensen bereid waren te strijden en te lijden.

Thor neemt het op tegen een reus.

Evenmin – nee, minder nog – waren er ooit mensen die zeiden: “Ik geloof in Odin en Thor en Freya”, want buiten de Olympus wordt zelfs de Olympische orde mistig en chaotisch. Het lijkt me duidelijk dat Thor helemaal geen god was, maar een held. Niets dat op een religie lijkt zou ooit iemand die op een god lijkt afbeelden als een dwerg die dwaalt in een grote grot, die later de handschoen van een reus blijkt te zijn. Dat duidt op de glorieuze onwetendheid van het avontuur. Thor was wellicht een grote avonturier, maar hem een god noemen is hetzelfde als Jahweh vergelijken met Japie en de Bonenstaak. Odin lijkt een werkelijk bestaande barbarenleider geweest te zijn, mogelijk uit de Donkere Eeuwen na het christendom.

Polytheïsme vervaagt geleidelijk en vervluchtigt in sprookjes en heidense herinneringen. Het is onvergelijkbaar met het monotheïsme dat door serieuze monotheïsten wordt gekoesterd. Nogmaals, het bevredigt de behoefte om een verheven naam of nobele gedachte uit te roepen op momenten die in zichzelf nobel en verheven zijn, zoals de geboorte van een kind of de redding van een stad. Maar de naam werd zo gebruikt door talloze mensen voor wie het slechts een naam was. Uiteindelijk bevredigde het, tenminste gedeeltelijk, iets dat inderdaad diep menselijk is; het idee van iets opgeven dat het bezit is van ongekende krachten; van wijn uitgieten over de grond, van een ring in de zee gooien; in één woord, van het offer. Het is het wijze en waardevolle idee om onze gaven niet volledig uit te putten; om iets in de andere schaal van de balans te leggen, als tegenwicht voor onze dubieuze trots, om tienden te betalen aan de natuur voor ons land. Deze diepe waarheid van het gevaar van onbeschoftheid, of van te grote schoenen aantrekken, loopt door alle Griekse tragedies en maakt die groots. Maar zij loopt hand in hand met een haast cryptisch agnosticisme over de ware aard van de goden, die tevreden gesteld moeten worden. Daar waar het gebaar van overgave het gulst is, als bij de grote Grieken, treedt het duidelijkst het idee op de voorgrond dat de mens die een os verliest beter af is dan de god die hem krijgt.

Een Romeins altaar aan de onbekende God, zoals Paulus dat ook in Griekenland aantrof.

Er wordt wel gesteld dat in de grovere varianten op dit offergebruik de groteske suggestie bestaat dat de god het offer ook daadwerkelijk opeet. Maar deze stelling kan ontkracht worden door te wijzen op de vergissing waar ik al eerder over heb geschreven in deze beschouwing over mythologieën; namelijk het verkeerd begrijpen van de psychologie van de dagdroom. Een kind dat doet alsof er een aardmannetje in een holle boom woont, zal daar op onbeholpen en tastbare wijze uiting aan geven, bijvoorbeeld door een koekje voor hem achter te laten. Een dichter drukte zich wellicht met meer waardigheid en elegantie uit, door vruchten en bloemen voor de goden te brengen. Maar de mate van ernst in beide handelingen kan hetzelfde zijn of juist in iedere mate variëren. De onbeholpen fantasie is niet meer of minder een geloofsbelijdenis dan de verfijnde fantasie dat is. De heiden is zeker geen ongelovige zoals de atheïst dat is, evenmin als hij een gelovige is zoals de christen dat is. Hij vermoedt de aanwezigheid van machten waarover hij gist en fantaseert. Paulus zei dat de Grieken één altaar hadden voor een onbekende god[1]. Maar in werkelijkheid waren al hun goden onbekende goden. En de werkelijke breuk in de geschiedenis vond plaats toen Paulus hen vertelde wie ze in hun onwetendheid aanbeden hadden.

[1] Zie: Hn. 17:22.

Uit: G.K. Chesterton, The Everlasting Man, deel 1, hoofdstuk 5. Vertaling & noten: moi. Waarom? Daarom!

Très longtemps il m’a semblé absurde de croire en plusieurs Dieux . D‘une part parce que j’avais été éduquée ainsi, et d’autre part parce que je me limitais à la représentation picturale des dieux sans songer à ce qu’ils symbolisaient.

Divinité et Archétype

L’histoire des Dieux nous est transmise par le biais de mythes qu’il s’agisse de panthéon polythéiste (Egyptien, Scandinave,Romain…) ou de mythe monothésite (Chrétien, Islamique, Judaïque…).

Alors oui! il peut sembler grotesque qu’un grand rouquin nommé Thor portant un marteau soit le Dieu du tonerre. Tout comme il peut sembler ridicule qu’un vieillard nommé Yavhé , portant une longue barbe blanche et assis sur un nuage soit le Dieu créateur.

Ce sont simplement des archétypes, c’est à dire des images représentatives et fortes dans l’inconscient collectif grâce à des attributs reconnaissables.

Divinité et représentation symbolique

Dans les mythes païens, chaque dieu ou déesse est en fait une représentation symbolique d’un phénomène ou d’une energie. Il n’est donc pas pertinent de penser qu’un dieu est bon ou mauvais.

Quelques exemples:

•  Thor, symbolise les forces soudaines destructrices de la nature: le tonerre mais aussi les tsunamis, les avalanches, les coulées de boue…

•  Gaïa représente  la force créatrice du monde, elle est donc la fertilité, l’abondance, la créativité. Cependant il ne s’agit pas d’une déesse nécessairement positive, car elle est sans pitié pour ceux qui ne s’adaptent pas ou pour les faibles.

• Odin représente la ruse, la magie, tout ce qui touche au pouvoir de l’esprit et des mots.

Het onderstaande fragment vormt het slot van het vierde hoofdstuk van het eerste deel van Chestertons Eeuwige mens (het gehele hoofdstuk is nu via deze link te lezen, snippers 7 t/m 13). Chesterton zinspeelt hier op het ontstaan van het christendom, waarin de onrustige universaliteit van het jodendom en de heroïsche localiteit van het heidendom samenkomen.

De smarten van Job - ets van Gustave Doré

Dit unieke bezit [nl. een jaloerse God, zoals in het fragment hiervoor beschreven - AdW] was niet beschikbaar of toegankelijk voor de heidense wereld, omdat het ook het bezit was van een jaloers volk. De joden waren impopulair, deels vanwege de bekrompenheid die al in de Romeinse wereld was opgemerkt, deels wellicht omdat zij toen al de gewoonte hadden om dingen te verhandelen in plaats van ze met eigen handen te maken. Voor een ander deel had het ermee te maken dat het polytheïsme een soort oerwoud was geworden waarin het eenzame monotheïsme gemakkelijk kwijt liep; maar het blijft vreemd je te realiseren hoezeer het ook daadwerkelijk kwijt is geweest. Los van de meer omstreden zaken, bevatte de traditie van Israël zaken die nu de gehele mensheid toebehoren, en die misschien ook toen al de gehele mensheid toebehoorden. Zij hadden één van de reusachtige hoekstenen van onze wereld: het boek Job[1]. Het kan zich duidelijk meten met de Ilias en de Griekse tragedies, en meer nog dan die verhalen was het een vroege ontmoeting en scheiding van poëzie en filosofie. Het is een plechtig en verheffend aangezicht om die twee eeuwige dwazen, de optimist en de pessimist, vernietigd te zien worden in de dageraad van de tijd. En de filosofie perfectioneert werkelijk de heidense tragische ironie, precies omdat zij meer monotheïstisch en daarom ook mystieker is. Het boek Job beantwoord het mysterie inderdaad met meer mysterie. Job wordt getroost met raadsels, maar hij wordt getroost. Hierin schuilt inderdaad een type, een profetie, van iemand die met gezag spreekt. Want als hij die twijfelt slechts kan zeggen “Ik begrijp het niet”, dan is het waar dat hij die het weet slechts kan antwoorden of herhalen: “Je begrijpt het niet.” En achter die berisping schuilt steeds een zekere hoop in het hart, en een intuïtie dat er iets bestaat dat de moeite waard is te begrijpen. Maar dit machtige monotheïstische gedicht bleef onopgemerkt door de hele antieke wereld, die vergeven was met polytheïstische gedichten. Dat de joden iets als het boek Job voor de intellectuele wereld van de antiquiteit verborgen wisten te houden, tekent de wijze waarop zij steeds alleen waren en hun traditie ongemengd en ongedeeld konden houden. Het is alsof de Egyptenaren in alle bescheidenheid de grote piramides verstopt hadden.

Het lichaam van Hektor wordt naar Troje gedragen - Romeinse sculptuur

Maar er was een andere reden voor een wederzijds misverstand en een impasse, karakteristiek voor heel het late heidendom. De traditie van Israël had immers slechts de helft van de waarheid te pakken, zelfs als wij de populaire paradox gebruiken en het de grotere helft noemen. In het volgende hoofdstuk zal ik de in de mythologie zo belangrijke liefde voor plaatsen en personen proberen te schetsen. Hier moet ik slechts opmerken dat er een waarheid in schuilde die verscholen bleef, hoewel het een lichtere en minder essentiële waarheid was. De smarten van Job moesten de smarten van Hektor[2] ontmoeten. Terwijl de eerste de smarten van het universum zijn, zijn de laatste de smarten van de stad; want Hektor kon het slechts verdragen naar de hemel te wijzen als de pilaar van het heilige Troje.

Brahma - Beeld in een Thaise tempel

Als God vanuit de wervelwind spreekt, kan hij net zo goed uit de wildernis spreken. Maar het monotheïsme van de nomaden volstond niet voor al die verschillende beschavingen van velden en hekken en ommuurde steden en tempels en dorpen. De omslag zou komen toen de twee samenkwamen in een meer definitieve en gesettelde religie. In heel die heidense mensenmassa was hier en daar wel een filosoof te vinden aan wiens gedachten een zuiver theïsme ontsproot, maar de macht om de gewoonten van een hele volksstam te veranderen bezat hij niet en dacht hij ook niet te bezitten. Ook vinden wij in dergelijke filosofieën niet echt een zuivere definitie van deze diepe relatie tussen polytheïsme en theïsme. Het dichtst in de buurt komt misschien iets dat wij ver weg van deze beschavingen vinden, verder nog van Rome dan het geïsoleerde Israël. Namelijk dit gezegde uit een hindoeïstische traditie waarover ik ooit hoorde: dat zowel goden als mensen slechts de dromen van Brahma[3] zijn, die zullen vergaan wanneer Brahma wakker wordt. In een dergelijk beeld schuilt inderdaad iets van de Aziatische ziel dat minder gezond is dan de christelijke ziel. We kunnen het wanhoop noemen, zelfs wanneer zij het zelf vrede noemen. Deze nihilistische noot wordt verderop nog uitgebreider behandeld in de vergelijking tussen Azië en Europa. Het volstaat hier te zeggen dat in een dergelijk goddelijk ontwaken meer ontgoocheling geïmpliceerd is dan in onze overgang van mythologie naar religie. Maar in één opzicht is de beeldspraak toch erg subtiel en precies: namelijk omdat het een disproportie en verstoring tussen het idee van mythologie en van religie veronderstelt, een kloof tussen de twee categorieën. De vergelijkende godsdienstwetenschap stort als een kaartenhuis in elkaar doordat er geen vergelijking mogelijk is tussen God en de goden. Ze zijn niet met elkaar te vergelijken, zoals ook een mens en de mensen die in zijn droom rondlopen niet met elkaar te vergelijken zijn. In het volgende hoofdstuk zal ik pogen het einde van de droom te beschrijven waarin goden rondlopen als mensen. Maar het is onjuist te denken dat het contrast tussen monotheïsme en polytheïsme louter een kwestie is van dat sommige mensen in één god geloven en anderen in meerdere goden. Dan komt de olifantachtige olijkheid van de brahmanistische kosmologie nog dichter bij de waarheid – waarbij je tenminste nog de siddering voelt als je de sluier van de wereld optilt en de veelarmige scheppers ziet, de dieren met stralenkransen op hun tronen, en al de spinnenwebben van verweven sterren en heersers van de nacht, terwijl de ogen van Brahma zich openen als de dageraad van ons aller ondergang.

[1] Het oudtestamentische boek Job heeft een bijzonder grote invloed gehad op Chesterton. In 1907 schreef hij een inleiding bij dit bijbelboek, waarin hij het grote belang ervan nog uitgebreider toelicht. Zie: http://chesterton.org/gkc/theologian/job.htm

[2] In de Griekse mythologie de grootste krijgsheld van Troje. Ook in het christendom werd Hektor later gewaardeerd; Dante plaatste hem bijvoorbeeld in het vertrek van de Louteringsberg waar de deugdzame niet-christenen verblijven.

[3] Brahma is de scheppende ‘oppergod’ van het hindoeïsme. De hindoeïstische kosmologie gaat uit van een Alwezen (Ishvara) die in feite een goddelijke drie-eenheid is: schepper (Brahma), onderhouder (Vishnu) en vernietiger (Shiva).

Uit: G.K. Chesterton, The Everlasting Man, deel 1, hoofdstuk 4. Vertaling & noten: moi. Waarom? Daarom!

Je hoort het critici nog steeds vaak sneren: de God van het Oude Testament is een inhalige en oorlogszuchtige stamgod. Dat is inderdaad zo, zegt G.K. Chesterton in de onderstaande passage (het vervolg van dit fragment). Maar we moeten het joodse volk juist op onze blote knietjes bedanken voor die jaloerse God…

Dit laatste voorbeeld is zeer relevant voor de volgende stap in het proces. Een wit licht als dat van een verloren ochtendstond omgeeft nog altijd de gestalte van Jupiter, of Pan of de oudere Apollo. En het kan goed zijn, zoals reeds opgemerkt, dat elk van hen ooit een godheid was die zo solitair was als Jehovah of Allah. Zij verloren deze eenzame alomvattendheid door een proces dat ik hier noodzakelijkerwijs moet aanstippen: een proces namelijk van samensmelting dat goed te vergelijken is met wat later syncretisme werd genoemd[1]. De hele heidense wereld was erop gericht een pantheon te bouwen. Zij lieten steeds meer goden toe, niet alleen goden van de Grieken, maar ook van de barbaren; niet alleen Europese goden, maar ook Aziatische en Afrikaanse. Hoe meer zielen hoe meer vreugd, hoewel sommige goden uit Azië of Afrika niet bepaald vrolijk waren. Ze gaven deze goden een even grote troon als hun eigen goden, en soms identificeerden zij hen zelfs met hun eigen goden. Misschien zagen zij het als een verrijking van hun religieuze leven, maar het betekende het definitieve verlies van wat wij nu religie noemen. Het had tot gevolg dat dat oeroude licht van eenvoud, dat één enkele bron had als de zon, uiteindelijk uitdoofde in een verblindende warboel van conflicterende lichten en kleuren. God is werkelijk aan de goden overgeleverd – in zeer letterlijke zin werden ze hem te veel.

Polytheïsme was daarom echt een soort van ketel waarin de heidenen hun heidense religies hebben laten mengen. En dit is een belangrijk punt in verscheidene oude en nieuwe onenigheden. Het wordt gezien als liberaal en verlicht wanneer men zegt dat de god van de vreemdeling net zo goed kan zijn als onze eigen god. Ongetwijfeld vonden de heidenen zichzelf ook erg liberaal en verlicht toen ze een wilde en fantastische Dionysus die afdaalde van een berg, of een ongure en boerse Pan die uit de bossen kroop, toelieten in hun eigen kringetje van stadsgoden. Maar wat verloren gaat door deze hogere ideeën, is precies het hoogste idee van allemaal. Het is het idee van de vader die de hele wereld één geheel maakt. En het omgekeerde is ook waar. De meer ouderwetse mensen van de Oudheid die zich vastklampten aan hun eenzame beeld en hun enige heilige naam, werden ongetwijfeld gezien als bijgelovige primitievelingen, onwetend en achtergebleven. Maar deze bijgelovige primitievelingen behielden iets dat veel dichter in de buurt komt bij de universele eenheid zoals de filosofen en zelfs de wetenschappers die begrijpen. Deze paradox, van de ruwe reactionair die een soort progressieve profeet blijkt te zijn, heeft een consequentie die zeer relevant is. Puur historisch gezien, en nog los van alle andere onenigheden die ermee te maken hebben, werpt het van meet af aan een licht, zo helder en strak als een schijnwerper, op een klein en eenzaam volk. In deze paradox, dit raadsel van de religie waarvan het antwoord eeuwenlang verborgen was, schuilt de opgave en de betekenis van de joden.

Het is waar dat de wereld, vanuit menselijk perspectief bezien, God aan de joden te danken heeft. Die waarheid heeft ze te danken aan veel wat de joden kwalijk genomen wordt, en wellicht ook aan veel wat de joden kwalijk te nemen is. Ik heb de nomadische positie van de joden aan de rand van het Babylonische Rijk reeds aangestipt. Iets van hun vreemde, grillige tocht verlichtte de duisternis van de vroege Oudheid. Vanuit het land van Abraham belandden zij in Egypte, ze keerden terug naar de heuvels van Palestina, wisten uit handen te blijven van de Filistijnen van Kreta, maar werden als gevangenen naar Babylonië gebracht; en weer wisten ze naar naar hun stad op de berg terug te keren door het zionistische beleid van de Perzische overheersers. En zo ging hun verbazingwekkende en rusteloze epos voort, en nog altijd hebben wij de afloop ervan niet gezien. Maar tijdens al hun omzwervingen, en zeker hun vroege omzwervingen, droegen zij het lot van de wereld met zich mee in die houten tabernakel, waarin zich wellicht een kenmerkloos symbool bevond, en zeker te weten een onzichtbare god. Die kenmerkloosheid, kunnen we zeggen, was wellicht het belangrijkste kenmerk. Hoezeer we ook de voorkeur geven voor de creatieve vrijheid van de christelijke cultuur die zelfs de antieke kunsten overschaduwd heeft, we moeten toch het beslissende belang van het Hebreeuwse beeldverbod niet onderschatten. Het is een typisch voorbeeld van een beperking waarin iets groters bewaard en vereeuwigd is, als een muur die rond een grote open ruimte is gebouwd. De God die geen beeld kon hebben bleef een geest. Zijn beeld zou in geen geval de ontwapenende waardigheid en gratie hebben van de Griekse beelden toen of de christelijke beelden later. Hij leefde in een land van monsters. Later zal zich nog een gelegenheid aandienen om de aard van die monsters – van Moloch en Dagon en Tanit de vreselijke godin – nauwkeuriger te bekijken. Als de God van Israël ooit verbeeld zou worden, zou hij als fallus verbeeld worden. Louter door hem een lichaam te geven, zouden zij de slechtste elementen van de mythologie ingebracht hebben; de polygamie van het polytheïsme, het visioen van een harem in de hemel. Dit punt van het afkeuren van afbeeldingen is het eerste voorbeeld van de beperkingen die vaak negatief bekritiseerd worden, alleen omdat de critici zelf beperkt zijn. Maar een nog sterker voorbeeld kan gevonden in de andere kritieken van diezelfde critici. Vaak wordt met een sneer opgemerkt dat de God van Israël slechts een oorlogsgod was, een barbaarse Heer der heerscharen, die zich uit pure jaloezie als vijand opwierp van rivaliserende goden. We mogen blij zijn dat hij een oorlogsgod was. We mogen blij zijn dat hij voor de andere goden slechts een rivaal en vijand was. Want anders was het voor hen maar al te gemakkelijk geweest om hem als een vriend te zien, wat een regelrechte ramp zou zijn. Het was voor hen te gemakkelijk geweest als zij hem zijn hand zagen uitsteken in liefde en verzoening, en hij Baäl broederlijk zou omhelzen en het geschilderde gezicht van Astarte zou kussen, in een amicaal drinkgelag met de goden – de laatste god die zijn kroon van sterren zou verkopen voor de soma[2] van het hindoeïstische pantheon of de nectar van de Olympus of de mede van het Walhalla. Het zou simpel genoeg zijn voor zijn volgelingen om het verlichte pad van syncretisme te volgen en in de smeltkroes van alle heidense tradities weg te zinken. Vanzelfsprekend genoeg zakten zijn volgelingen voortdurend weg op deze gemakkelijke helling, en de haast duivelse energie van zekere geïnspireerde demagogen bleek nodig om van de goddelijke eenheid te getuigen in woorden die nog altijd nagalmen als de winden van geestdrift en vernieling. Hoe meer wij echt begrijpen van de oude omstandigheden die bijdroegen aan de uiteindelijke cultuur van het geloof, hoe meer wij een reële en zelfs realistische eerbied zullen voelen voor de grootheid van de profeten van Israël. Terwijl de hele wereld verstrikt raakte in een kluwen van verwarde mythologieën, werd de primaire religie van de gehele mensheid behouden door deze godheid die zo vaak een kleine stamgod is genoemd, en wel precies omdat hij een kleine stamgod was. Hij was tribaal genoeg om universeel te zijn. Hij was zo klein als het universum. Er bestond ooit een populaire heidense god die Jupiter-Ammon werd genoemd. Er heeft nooit een god bestaan die Jehovah-Ammon werd genoemd. Noch heeft er ooit een god bestaan die Jehovah-Jupiter heette. Als dat wel zo zou zijn, was er ook ongetwijfeld een andere god geweest die Jehovah-Moloch zou heten. Lang voordat de liberale en verlichte samensmelters zouden zijn afgedwaald naar Jupiter, zou de beeltenis van de Heer der heerscharen allang misvormd zijn totdat iedere suggestie van een monotheïstische schepper en heerser verdwenen was. Hij zou een idool geworden zijn die veel erger was dan welke heidense fetisj ook – want hij zou zo beschaafd zijn als de goden van Tyrus en Carthago. Wat die beschaving betekende zullen we in het volgende hoofdstuk nader beschouwen, wanneer we beschrijven hoe de macht van demonen Europa bijna vernietigde en zelfs de gezondheid van de heidense wereld. Maar het lot van de wereld zou nog dodelijker verstoord zijn als het monotheïsme had gefaald in de mozaïsche traditie. Ik hoop verderop nog aan te tonen dat ik in z’n geheel niet onsympathiek sta tegenover de gezonde heidense wereld met z’n sprookjes en fantasierijke religieuze verhalen. Maar ik hoop ook aan te tonen dat deze op lange termijn tekort zouden schieten, en dat de wereld verloren zou zijn wanneer zij niet terug kon keren naar die grootse oorspronkelijke eenvoud van een enkelvoudig gezag dat alles doortrekt. Dat we iets behouden van die oorspronkelijke eenvoud waardoor dichters en filosofen inderdaad een universeel gebed kunnen uitspreken[3], dat we in een grote en serene wereld leven onder een hemel die zich vaderlijk uitstrekt over alle volkeren van de aarde, dat wijsheid en menslievendheid vanzelfsprekendheden zijn in een religie van redelijke mensen, dat alles hebben we wis en waarachtig te danken aan een geheimzinnig en rusteloos nomadisch volk, dat de mensheid de zalige zegen schonk van een jaloerse God.

[1] Syncretisme is een poging om verschillende, soms tegenstrijdige religieuze denksystemen met elkaar te verzoenen.

[2] Soma is een rituele, geestverruimende drank uit India.

[3] De 18e-eeuwse Engelse dichter Alexander Pope – door Chesterton eens ‘the last great poet of civilisation’ genoemd – schreef in 1738 het gedicht The Universal Prayer. Met name de eerste en de laatste strofe ademen iets van die oorspronkelijke eenvoud waar het Chesterton het hier over heeft:

Father of All! in every Age,
In every Clime ador’d,
By Saint, by Savage, and by Sage,
Jehovah, Jove, or Lord!

(…)

To Thee, whose Temple is all Space,
Whose Altar, Earth, Sea, Skies:
One Chorus let all Being raise!
All Nature’s Incense rise!

Uit: G.K. Chesterton, The Everlasting Man, deel 1, hoofdstuk 4. Vertaling & noten: moi. Waarom? Daarom!

Ergens aan de horizon van het polytheïsme, zo beweert G.K. Chesterton, schuilt steeds een onuitgesproken monotheïstische grond. In dit fragment, direct volgend op deze snipper, ontwaart hij het onuitgesproken vermoeden van één God zelfs bij voorchristelijke denkers als Socrates en Vergilius.

Ik vermoed dat er een immense implicatie schuilt achter alle vormen van polytheïsme en heidendom. Ik vermoed dat we daarnaar slechts hier en daar aanwijzingen aantreffen in deze vroege geloofsbelijdenissen of Griekse wortels. De aanwezigheid van God is wellicht niet het juiste begrip; in zekere zin zou het zelfs waarachtiger zijn om het de afwezigheid van God te noemen. Maar afwezigheid is niet hetzelfde als niet-bestaan. Een man die een toast uitbrengt op zijn afwezige vrienden, impliceert daarmee ook niet dat hij helemaal geen vrienden heeft. Het is een leegte, maar het is geen ontkenning; het is zo positief als een lege stoel. Ik zou overdrijven als ik zeg dat de heiden een lege troon boven de Olympus uit zag torenen. Veel juister is de imposante beeldspraak van het Oude Testament, waarin de profeet God van de achterzijde ziet[1]; het was alsof een of andere onmeetbare aanwezigheid de wereld zijn rug had toegekeerd. Toch missen we het punt opnieuw, wanneer we het als zoiets bewusts en levendigs voorstellen als het monotheïsme van Mozes en zijn volk. Ik bedoel niet te zeggen dat de heidense volken op z’n minst overweldigd waren door dit idee, alleen maar omdat het overweldigend is. In tegendeel, het was zo groot dat ze het vrij licht oppakten, zoals wij allemaal de lichte last van de lucht op onze schouders dragen. Als wij naar een of ander detail kijken, zoals een vogel of een wolk, kunnen wij allemaal de vreselijke blauwe achtergrond negeren; wij kunnen de lucht verwaarlozen; en precies omdat het met zo’n vernietigende kracht op ons neerdrukt voelt het aan als niets. Iets van deze soort kan alleen een indrukwekkende en een tamelijk subtiele indruk maken; maar voor mij is het een erg sterke indruk die de heidense literatuur en religie op mij maakt. Nogmaals, in onze speciale sacramentele betekenis is er natuurlijk sprake van de afwezigheid van de aanwezigheid van God. Maar in een zeer werkelijke zin is er ook sprake van de aanwezigheid van de afwezigheid van God. We voelen het in de ondoorgrondelijke droefheid van heidense poëzie; want ik betwijfel of er ooit in de verrukkelijke volwassenheid van de antieke tijd een mens geweest is die zo vrolijk was als de heilige Franciscus vrolijk was. We voelen het in de legenden van een Gouden Tijdperk[2] en wederom in de vage veronderstelling dat de goden zelf uiteindelijk voortkomen uit iets anders, zelfs wanneer die Onbekende God vervaagd is tot een noodlot. Boven alles voelen we het in die onsterfelijke momenten waarop de heidense literatuur terug lijkt te keren naar een meer onschuldige antiquiteit en met een directere stem spreekt, zodat geen woord het recht doet behalve onze eigen monotheïstische monosyllabe. We kunnen niets anders dan ‘God’ zeggen in een zin als die van Socrates die zijn rechters vaarwel zegt: “Maar nu is het tijd dat wij vertrekken, elk zijns weegs, ik om te sterven, u om verder te leven. Wie van ons een beter lot wacht, is voor niemand duidelijk behalve voor God.”[3] We kunnen zelfs geen ander woord gebruiken voor de beste momenten van Marcus Aurelius: “Iemand zong, ‘O dierbare stad van Cecrops’, zal ik dan niet zingen: ‘O dierbare stad van God’?”[4] We kunnen geen ander woord gebruiken in die ontzagwekkende regel waarin Vergilius sprak tegen al diegenen die lijden, met de waarachtige uitroep van een christen voor Christus: “O jullie, die vreselijkere dingen hebben gedragen, ook dit zal God beëindigen.”[5]

Kortom, er bestaat een gevoel dat er iets is dat boven de goden uitgaat, maar omdat het hoger is, is het ook verder weg. Zelfs Vergilius kon het raadsel en de paradox nog niet kennen van die andere goddelijke macht, die zowel hoger als nabijer is. Voor hen was datgene wat werkelijk goddelijk was erg ver weg, zo ver weg dat zij het meer en meer uit hun gedachten verbanden. Het had minder en minder te maken met louter de mythologie waarover ik later zal schrijven. Maar zelfs daarin schuilde een soort stilzwijgende beaming van een ongrijpbare puurheid, als we de voorkeuren van de mythologieën in het achterhoofd houden. Zoals de joden het niet wilden devalueren met beelden, zo wilden de Grieken het niet devalueren met verbeeldingen. Toen de goden meer en meer geëerd werden in prietpraat en praalzucht, was dat relatief gezien een beweging van eerbied. Het was een daad van vroomheid om God te vergeten. Met andere woorden, er weerklinkt iets in de toon van die tijd dat suggereert dat mensen een lager niveau geaccepteerd hadden en zich nog steeds half bewust waren dat het een lager niveau was. Het is moeilijk hier de juiste woorden voor te vinden, maar het ene werkelijk juiste woord staat klaar. Deze mensen waren zich bewust van de zondeval, al waren ze zich van niets anders bewust, en hetzelfde geldt voor de gehele heidense mensheid. Zij die gevallen zijn herinneren zich mogelijkerwijs de val, zelfs wanneer zij de hoogte vergeten zijn. Zo’n duizelingwekkend hiaat of breekpunt in het geheugen ligt aan de basis van ieder heidens sentiment. Er bestaat zoiets als een kortstondige kracht om ons te herinneren dat we iets vergeten zijn. En de meest onwetende mensen weten door het aangezicht van de aarde dat zij de hemel vergeten zijn. Maar deze mensen blijven hun momenten houden waarop ze zich, als vage jeugdherinneringen, in een simpelere taal horen praten. Er waren momenten dat de Romein, zoals Vergilius in de reeds aangehaalde regel, met een zwaardslag van lyriek door de verwarde kluwen van mythologieën hakte, waardoor de bonte boel van goden en godinnen plots uit het zicht verdwenen en de Vader der hemelen alleen aan de hemel opdoemde.

[1] ”Mozes vroeg: ‘Laat mij uw heerlijkheid zien.’ Hij antwoordde: ‘Ik zal in mijn goedheid aan u voorbijgaan en in uw bijzijn de naam HEER uitroepen. Want Ik schenk genade aan wie Ik wil en barmhartigheid aan wie Ik wil.’ Maar Hij voegde eraan toe: ‘Mijn gelaat kunt u niet zien, want geen mens kan mijn gelaat zien en in leven blijven.’ Toen sprak de HEER: ‘Hier bij Mij is nog plaats; kom op de rots staan. Wanneer mijn heerlijkheid voorbijgaat, zal Ik u in de rotsholte laten schuilen, en als Ik voorbijga zal Ik u met mijn hand beschermen. Als Ik dan mijn hand terugtrek, kunt u Mij van achteren zien, want mijn gelaat kan niemand zien.’” (Ex. 33:18-23)
De notie dat God ons slechts zijn achterkant laat zien speelt een belangrijke rol zeker in het vroege denken van Chesterton. Het kan al als centraal gegeven worden gezien van The Man Who Was Thursday (1907), zoals Michael Gardner betoogt in zijn inleiding op die roman van Chesterton (The Annoted Thursday, Ignatius Press, San Francisco, 1999). De mysterieuze figuur van Sunday, zo stelt Gardner, vertegenwoordigt in dat boek de God van Spinoza, ofwel de Natuur, die in Zijn almacht soms wrede grappen uithaalt met de mensen, en van de achterkant bezien een afzichtelijk en grotesk monster is.

[2] In de Griekse mythologie beschreven als soort van arcadische oertoestand, waarin de mensen puur waren en er vrede, harmonie en welvaart heerste.

[3] De beroemde laatste woorden van Socrates’ apologie, voordat hij ter dood veroordeeld werd vanwege verondersteld ‘atheïsme’.

[4] Uit: Marcus Aurelius, Overpeinzingen, boek 4, vers 23.

[5] Uit: Vergilius, Aeneis, boek I, regel 198 & 199. De oorspronkelijke formulering luidt: “O socii — neque enim ignari sumus ante malorum — O passi graviora, dabit deus his quoque finem.” De meest gangbare Engelse vertaling luidt: “O you who have borne even heavier things, God will grant an end to these too.” Ik heb echter gekozen voor een vrij letterlijke vertaling van de zin zoals Chesterton (die veelal uit het hoofd citeerde) die gebruikte: “O you that have borne things more terrible, to this also God shall give an end.” De Nederlandse vertaling van M.A. Schwartz is overigens opmerkelijk anders: “Vrienden, wij hebben al eerder rampen geleden zwaarder dan deze; ook nu zal de godheid uitkomst geven.” Nederlandse vertalers lijken in dergelijke klassieke voor-christelijke teksten (zoals ook in het eerder aangehaalde citaat van Socrates) überhaupt meer te voelen voor het neutrale ‘godheid’ of ‘de goden’, waar hun Engelse collega’s makkelijker voor ‘God’ kiezen. Klaarblijkelijk voelen de Nederlandse vertalers weinig voor Chestertons opzettelijk anachronistische stelling dat we in dergelijke passages geen ander woord dan ‘God’ kunnen gebruiken.

Uit: G.K. Chesterton, The Everlasting Man, deel 1, hoofdstuk 4. Vertaling & noten: moi. Waarom? Daarom!

We lazen het in de vorige snipper al: het geloof in meerdere goden ging niet vooraf aan het geloof in één God, zoals de gangbare lezing van de geschiedenis van godsdiensten luidt. Volgens Chesterton is het precies andersom: eerst was er monotheïsme, toen polytheïsme. In deze passage werkt hij die stelling verder uit.

Er zijn op andere plekken aardig wat bewijzen voor een dergelijke verandering te vinden. Het is bijvoorbeeld geïmpliceerd in het feit dat zelfs polytheïsme vaak de combinatie schijnt te zijn van verschillende monotheïsmen. Een god zal slechts een kleine plaats verdienen op de Olympus wanneer hij aarde en hemel en sterren bezat terwijl hij in zijn eigen kleine vallei woonde. Zoals zovele kleine naties opgaan in een groot rijk, geeft hij zijn lokale alomvattendheid op, louter om alomvattende beperkingen te verwerven. De naam van Pan suggereert dat hij een bosgod werd waar hij eerst een god van de hele wereld was. De naam van Jupiter is in feite een heidense vertaling van de woorden ‘Onze Vader die in de hemel zijt’. En wat voor de Grote Vader geldt, die gesymboliseerd wordt door de hemel, geldt ook voor de Grote Moeder die we nog steeds Moeder Aarde noemen. Demeter en Ceres en Cybele lijken vaak bijna in staat te zijn om alle goddelijke taken op zich te nemen, zodat mensen geen andere goden meer nodig heeft. Het is tamelijk waarschijnlijk dat vele mensen inderdaad geen andere goden had dan een van deze, die zij aanbaden als de schepper van allen.

In sommige van de grootste en dichtstbevolkte regionen van de wereld, zoals China, lijkt het alsof het simpele idee van de Grote Vader nooit echt gecompliceerd is door rivaliserende cultussen, al is het wellicht zelf opgehouden een cultus te zijn. De meest betrouwbare deskundigen denken dat hoewel confucianisme in zekere zin een vorm van agnosticisme is, het ook niet in tegenspraak is met het oude theïsme, precies omdat het zelf een tamelijk vage vorm van theïsme is geworden. Het is een theïsme waarin God ‘de hemel’ wordt genoemd, een beetje zoals beleefde mensen hun vloek inslikken. Maar de hemel is nog altijd boven ons, zelfs wanneer zij ons ver boven de pet gaat. Het doet sterk denken aan een eenvoudige waarheid die zich ver teruggetrokken heeft, zonder daardoor minder waar te worden. En deze formulering kan zelfs geldig zijn voor de heidense mythologieën van het westen. Daarin vinden we absoluut sporen van deze notie van een zich terugtrekkende hogere macht, in al die mysterieuze en fantasierijke mythen over de scheiding van hemel en aarde. In honderd varianten wordt ons verteld dat de hemel en de aarde ooit minnaars waren, of ooit één geheel vormden, totdat een opstandig figuur, meestal een ongehoorzaam kind, ze uit elkaar dreef. En de wereld werd gebouwd op een afgrond, op een scheiding, op een breuk. Een van de walgelijkste varianten kwam van de Grieken, in hun mythe van Uranus en Saturnus. Een van de meest charmante versies was die van een stam van Afrikaanse wilden, die zeiden dat een peperplant steeds groter en groter groeide en uiteindelijk de hemel als een deksel optilde; een prachtige primitieve visie op de dageraad voor sommige van onze schilders die van de tropische schemering houden. Over mythen, en de uiterst mythische verklaringen van mythen die de modernen te bieden hebben, zal ik elders spreken, want ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat mythologie zich meestal op een ander, meer oppervlakkig niveau bevindt. Maar in deze oeroude verbeeldingen van het in tweeën delen van de wereld schuilt zeker iets van de ultieme ideeën. Om te begrijpen wat het betekent, kun je veel beter op je rug in een weiland gaan liggen en simpelweg naar de hemel kijken, dan alle bibliotheken lezen van zelfs de meest geleerde en waardevolle folklore. Dan zul je begrijpen wat het betekent als gezegd wordt dat de hemel dichterbij ons zou moeten zijn, of dat de hemel misschien ooit dichterbij was dan nu, dat zij niet louter vreemd en vreeswekkend is, maar in zekere zin van ons afgesneden en afgezonderd. De curieuze gedachte zal je besluipen dat de mythemaker misschien toch geen koekenbakker of dorpsgek was die dacht dat hij de wolken als een taart kon aansnijden, maar dat er meer kwaliteiten in hem schuilden dan gewoonlijk aan holbewoners wordt toegeschreven. Het zou wel eens mogelijk kunnen zijn dat Thomas Wood toch niet als een holbewoner sprak toen hij zei dat, met het verstrijken van de tijd, de boomtoppen hem zeiden dat hij verder van de hemel verwijderd was dan toen hij een kind was[1]. Hoe dan ook: de legende van de heer van de hemelen Uranus die onttroond werd door de geest van de tijd Saturnus zou iets betekenen voor de auteur van dat gedicht. En het zou, onder andere, de verbanning van het vroegste vaderschap betekenen. Het idee van God schuilt in de notie dat er goden voor de goden waren. Er schuilt een idee van grotere eenvoud in alle zinspelingen op die veel oudere orde. Deze suggestie wordt ondersteund door het verspreidingsproces in vroegere tijden. Goden en halfgoden en helden plantten zich voor onze ogen voort als konijnen en suggereren daarmee dat de familie één stamvader heeft. De mythologie wordt steeds complexer en precies die complexiteit suggereert dat het in het begin veel eenvoudiger was. Dus zelfs vanuit een buitenperspectief, het perspectief dat wij wetenschappelijk plachten te noemen, is het zeer aannemelijk te maken dat de mens begon met monotheïsme en zich ontwikkelde naar, of verviel in, polytheïsme. Maar het is me meer om een binnen- dan om een buitenperspectief te doen; en zoals ik al gezegd heb is dit binnenperspectief een waarheid die haast niet te beschrijven is. We moeten over iets spreken waarvan het punt nu net was dat mensen er niet over spraken. We moeten het niet slechts vertalen uit een vreemde taal, maar uit een vreemd stilzwijgen.

[1] Thomas Hood (1799-1845) was een Britse komiek en dichter. Chesterton zinspeelt hier op de laatste strofe van een beroemd gedicht van hem, getiteld ‘I remember, I remember‘:

I remember, I remember
The fir-trees dark and high;
I used to think their slender tops
Were close against the sky:
It was a childish ignorance,
But now ’tis little joy
To know I’m farther off from Heaven
Than when I was a boy

Uit: G.K. Chesterton, The Everlasting Man, deel 1, hoofdstuk 4. Vertaling & noten: moi. Waarom? Daarom!

Volgens de gangbare opvatting over het ontstaan van religies vloeit het monotheïsme voort uit het polytheïsme. Eerst kende de mens meer goden, die we op een gegeven moment als één God zijn gaan zien. Onzin, zegt G.K. Chesterton: aan het meergodendom gaat een besef vooraf van één God. De heidenen hadden Hem verborgen en bijna vergeten. Bijna…

(Onderstaand fragment volgt direct op dit fragment.) 

Als we nadenken over de heidense mensheid, moeten we beginnen met een poging om het onbeschrijflijke te beschrijven. Velen overwinnen de moeilijkheid dit te beschrijven door het simpelweg te ontkennen, of op z’n minst te negeren – maar het punt is dat dit nu juist nooit helemaal uit te wissen is, zelfs niet door het te negeren. De aanhangers van het evolutiedenken zijn geobsedeerd door hun eenzijdige opvatting dat alle grote dingen uit een zaadje groeien, of uit iets dat kleiner is dan zichzelf. Ze lijken te vergeten dat ieder zaadje van een boom afvalt, of van iets dat groter is dan zichzelf. Nu is er een vrij goede reden om te gokken dat religie oorspronkelijk niet voortkomt uit een detail dat vergeten was, omdat het te klein was om op te sporen. Veel waarschijnlijker is het dat religie voortkomt uit een idee dat zo groot was dat het verlaten werd, omdat het te groot was om mee om te gaan. Er is een goede reden om aan te nemen dat veel mensen begonnen bij het simpele maar overweldigende idee van één God die over alles regeert, en naderhand verviel in zoiets als afgodenverering, bijna alsof hun schat heimelijk verspreidden om ontdekking te voorkomen. Zelfs de door folkloristen zo graag gemaakte vergelijking met godsdienstige praktijken van hedendaagse wilden lijkt die visie vaak te ondersteunen. Sommige van de meest onaangepaste wilden, primitief in iedere betekenis die antropologen aan dat woord toekennen, zoals bijvoorbeeld de Australische aboriginals, blijken een onversneden monotheïsme te kennen met een hoogst morele toon. Een missionaris preekte eens voor een zeer wilde stam van polytheïsten. Zij hadden hem alle verhalen over hun verschillende goden verteld. Hij vertelde hun vervolgens over de ene goede God van het christendom, die een geest is en die mensen beoordeelt naar geestelijke maatstaven. En plots ontstond er opwinding onder deze stugge barbaren, alsof iemand een geheim verklapt had, en ze riepen tegen elkaar: “Atahocan! Hij heeft het over Atahocan!”

Waarschijnlijk was het voor deze polytheïsten een kwestie van beleefdheid en zelfs fatsoen om het niet over Atahocan te hebben. De naam is wellicht wat minder geschikt voor directe en plechtige religieuze uitroepen als degene die wij voor het opperwezen hebben, maar het zijn vooral sociale mechanismen die maken dat dergelijke simpele ideeën ondergesneeuwd en verward raken. Misschien representeerde de oude god wel een oude moraal die als lastig werd ervaren in meer expansieve perioden. Misschien was contact met demonen wel modieuzer bij de beste mensen, zoals tegenwoordig spiritisme in de mode is. Hoe dan ook, er bestaan tal van soortgelijke voorbeelden. Ze getuigen allemaal van de onmiskenbare psychologie van iets dat als vanzelfsprekend wordt ervaren, en waar om die reden niet over gesproken wordt. Er bestaat een treffend voorbeeld in een fantasierijke legende die woordelijk uit de mond van een Indiaan uit Californië is opgetekend, dat begint met de opmerking: “De zon is de vader en heerser van de hemelen. Hij is het grote opperhoofd. De maan is zijn vrouw en de sterren zijn hun kinderen.” En daaruit ontspint zich een ingenieus en ingewikkeld verhaal. Midden in dat verhaal wordt plots een zijdelingse opmerking gemaakt, dat de zon en de maan iets moeten doen, omdat “het zo bepaald was door de Grote Geest die boven allen staat”. Dat is precies de houding van de meeste vormen van heidendom ten aanzien van God. Hij is iets dat verondersteld en vergeten en per ongeluk weer herinnerd wordt – een gewoonte die niet alleen heidenen hebben. Soms is de hogere godheid een soort mysterie dat alleen in herinnering wordt geroepen in de hogere morele graden. Maar altijd, zo is terecht opgemerkt, is de wilde spraakzaam als het over zijn mythologie gaat, maar zwijgzaam over zijn religie. Bij de Australische wilden staat de wereld inderdaad op z’n kop, zoals men vroeger misschien verwacht zou hebben van onze tegenvoeters. Want deze wilde, die puur voor de gezelligheid een verhaal vertelt over de zon en de maan die helften zijn van een baby die in tweeën is gehakt, of die over koetjes en kalfjes praat door te vertellen over een kolossale kosmische koe die gemolken wordt om regen te maken – deze wilde zal zich terugtrekken in geheime grotten waar vrouwen en blanken niet worden toegelaten, in tempels waar gruwelijke rituelen plaatsvinden, waar de snorrebot onheilspellend zoemt en het offerbloed vloeit terwijl de priester de diepste geheimen prevelt, slechts hoorbaar voor ingewijden: dat eerlijkheid het langst duurt, dat een beetje vriendelijkheid nog nooit niemand kwaad gedaan heeft, dat alle mensen broeders zijn en dat er maar één God is, de Almachtige Vader, schepper van al het zichtbare en onzichtbare.

Met andere woorden, het opmerkelijke feit doet zich voor in de geschiedenis van de religie, dat de wilde te koop loopt met de meest weerzinwekkende en onmogelijke aspecten van zijn geloof en de meest verstandige en geloofwaardige aspecten verbergt. De verklaring is dat ze niet werkelijk deel uitmaken van zijn geloof, of in ieder geval niet van hetzelfde soort geloof. De mythen zijn slechts omvangrijke verhalen, omvangrijk als hemelspan, wervelwind of wolkbreuk. De mysteries zijn ware verhalen en worden geheim gehouden opdat ze serieus genomen kunnen worden. We vergeten al te gemakkelijk hoe opwindend monotheïsme eigenlijk is. Een roman waarin een aantal verschillende personen uiteindelijk dezelfde persoon blijken te zijn zou zeker een sensationele roman zijn. Hetzelfde geldt voor het idee dat de zon, de bomen en de rivier de vermomming van één god is en niet van vele. Helaas, we nemen Atahocan echter ook gemakkelijk voor lief. Maar of wij hem nu laten vervagen tot cliché of hem weten te bewaren als sensatie door hem te bewaren als geheim, het is hoe dan ook duidelijk dat hij altijd ofwel een oud cliché ofwel een oude traditie is. Niets wijst erop dat hij een verbeterd product is van de eenvoudige mythologieën, en alles wijst erop dat hij er aan vooraf ging. Hij wordt aanbeden door de simpelste stammen zonder een spoor van spoken of grafgeschenken of ander ingewikkeld gedoe waarin Herbert Spencer^[1] en Grant Allen^[2] de oorsprong van het simpelste van alle ideeën zochten. Wat er verder ook geëvolueerd is, er is nooit zoiets geweest als een evolutie van het idee van God. Het idee is verborgen, vermeden, bijna vergeten en zelfs weggeredeneerd; maar het is nooit geëvolueerd.

[1] Herbert Spencer (1820-1903), prominent darwinistisch filosoof en socioloog.

[2] Charles Grant Blairfindie Allen (1848-1899), reeds genoemd in het eerste hoofdstuk, schreef wetenschappelijke fictie en non-fictie. Hij was socialist en agnost, en een fel voorvechter van het evolutionisme. Vriend en criticaster van Spencer.

Uit: G.K. Chesterton, The Everlasting Man, deel 1, hoofdstuk 4. Vertaling & noten: moi. Waarom? Daarom!

Waar je al niet over nadenkt als je rustig in de filosofieles zit. Nu is het een inkoppertje om te zeggen: ‘Nou… Filosofische onderwerpen?’. Grappig. Héél grappig. En toevallig nog juist ook. Maar niet de onderwerpen waar de filosofieleraar het over had…

Een tijdje geleden filosofeerde ik over de theorie van Sartre – het terugkeren naar aarde als geest en vooral het feit dat alles een vooropgezet plan zou hebben. Ik introduceerde daar het idee van de ‘Planner’, die gast die dus alles verzint. De verhaallijnen aan elkaar knoopt als het ware. En tijdens filosofie dacht ik nog eens na. Laat ik voorop stellen: ik denk dat ik een agnost ben. Ik geloof niet in een bepaalde god, maar ik geloof eigenlijk ook niet dat er niets is – ik twijfel. Ik weet het niet. Terzake.

Als je kijkt naar de wereldgodsdiensten dan zie ik één groot gemeenschappelijk feit; ze geloven allemaal dat hún god degene is die alles heeft gemaakt. Of hun goden in meervoud, natuurlijk. Maar… Als één van die goden (laat ik hem maar weer Planner noemen – voor het gemak) alles heeft geschapen, waarom heeft hij (of zij!) dan ook mensen geschapen die níet in Planner geloven? Waarom bestaan er zoveel verschillende godsdiensten, als er één de ware zou zijn? Want Planner is almachtig – daar gaan we even vanuit – dus als hij het daar niet mee eens is dan kan hij dat zo oplossen. En toch doet ‘ie dat niet; de aanhangers van al die religies vliegen elkaar met zeer grote regelmaat in de haren, terwijl we er vanuit kunnen gaan dat Planner dat dus niet wil; anders zou hij of zij het zélf wel oplossen. Ik denk niet dat Planner voor de lol mensen die wél het ”juiste geloof” hebben wil verliezen, omdat hij zelf te beroerd is het even op te lossen?

Even daar van uitgaand, zou je dus twee dingen kunnen concluderen: 1) er is geen ‘juiste geloof’ en misschien dus ook wel helemaal geen Planner; of 2) Al die godsdiensten hebben het bij het rechte eind. Ze geloven allemaal in een Planner die alles heeft gemaakt alleen geven er allemaal een andere naam aan. Maar wat maakt die naam nou uit? Als ze in Planner geloven vind Planner het waarschijnlijk ook wel goed, of hij nou Planner wordt genoemd of niet.
Een derde mogelijkheid is dat Planner na het maken van de aarde weer verderging met iets anders (een handwerkje, of een parallel universum) en niet meer zo erg heeft gekeken naar wat er op de aarde gebeurde. In de zin van: zoek het zelf maar uit. Dat zou een hoop narigheid kunnen verklaren.

Maar dan is er nog iets: ik heb niet het idee dat de aarde Planners ‘meesterwerk’ was. Er zijn behoorlijk wat fouten in geslopen. De hele natuur is eigenlijk een rotzooi. Alles waar de natuur relatief weinig last van heeft maar wat niet netjes is afgewerkt, blijft dus ook zo; als Planner er écht werk van had gemaakt dan hadden de pinguïns heus niet elk jaar vier keer een wereldreis te maken van het eten naar de groep naar het eten naar de kinderen. Als hij er echt even voor was gaan zitten had hij er ook voor gezorgd dat broeikasgassen niet schadelijk waren, of dat de appendix niet slechts een ietwat lullig aanhangsel was waar de mens tot op heden geen duidelijke noodzaak van kan ontdekken. Te zien aan het aantal verschillende diersoorten zou het dan eerder een vingeroefening, een étude, zijn geweest voor het echte werk. En dan ben ik wel benieuwd naar het ”echte werk”, want ik ontken geenszins dat de aarde en de natuur voor de rest briljant in elkaar steekt; bijna alles heeft toch wel een functie, alles werkt.

En dan nog mijn laatste mogelijkheid, een combinatie van een aantal zaken: Planner heeft de aarde gemaakt met een ‘basis’ aan natuur, flora en fauna, en daarna heeft hij het de vrije loop gegeven en zo is dan langzamerhand de huidige wereld ontstaan. Misschien is dat nog wel de meest overtuigende verklaring. Maar ik blijf erbij: ik weet het niet, ik denk slechts na. Als iemand het antwoord heeft; ik hou me aanbevolen.

Wie strijd voor de goede zaak telt pas echt mee als zijn goede zaak een eigen dag krijgt van de Verenigde Naties. Zo is 21 februari Internationale Moedertaaldag, 23 maart Wereld-Meteorologische dag, 23 april Wereld Boeken- en Copyright(!)dag, 17 mei Wereld-Informatiemaatschappijdag (die in huize Omtersaaist dit jaar gevierd wordt met een zeiltripje), de eerste zaterdag van juli Internationale Dag van de Coöperatieven, en 21 november Wereld-Televisiedag. Wie niks wil missen vindt de complete lijst hier on-line).

Maar de elite onder de goede-zaakstrijders zijn natuurlijk die met een eigen jaar. Zo was 2004 het Internationaal Rijstjaar, 2005 het Jaar van het Microkrediet, en 2008 het Jaar van de Aardappel, van de Planeet Aarde, van de Talen en van het Sanitair (dat laatste helaas geen kleuterschoolgrap voor een groot deel van de wereldbevolking).

Wat ik vorig jaar helemaal gemist heb: 2007 was het Internationaal Jaar van het Polytheïsme – een project van deze jongens die van mening zijn dat het polytheïsme een belangrijke bijdrage kan leveren aan de wereldvrede:

The “International Year Of Polytheism” wants to overcome the epoch of the monotheistic worldviews (and its derivatives such as “The West” and “The Arab World”) through the reconstruction of a polytheistic multiplicity in which countless gods and goddesses will eventually neutralize each other. Polytheism is democracy, Monotheism a dictatorship, even in its pseudo-secular form.
Freed from the servitude of monotheism and the fraternal strife of the trinity, the world would be redeemed in a chaotic baptism of multiplicity. Besides, we believe that polytheism is the most suitable form of religion for a modern, dynamic and cosmopolitan young culture. Improve your C.V. with polytheism. Create your own heavens and hells. Or try it out yourself with our special Gods/Goddesses trial subscription.

Boeiend zijn ook deze unieke beelden van een monotheïstische ghostbuster die ectoplasma verwijdert in een kerk:

En speciaal voor P (en een beetje voor mezelf) is er een link naar een interview met René Girard, die overigens bestrijdt dat monotheïsme per se moet leiden tot geweld.

Zo. En nu ga ik gauw een kaki-vrucht eten ter ere van Zeus.

Question:
A ma naissance, mon père m’a choisi un nom qui correspond à ses fausses croyances. Après ma conversion à l’Islam, je me suis donné un nom musulman. Est-ce correct ?

REPONSE:

Louange à Allah

Il suffit à celui qu’Allah a conduit vers l’Islam de se choisir un prénom musulman et de garder sa filiation à son père et à sa famille. En effet, le Prophète (bénédiction et salut soient sur lui) n’avait pas demandé aux Compagnons qui s’étaient convertis de changer les noms reçus de leurs ancêtres. Il s’était juste contenté de changer des prénoms qui avaient une connotation répugnante. Si votre prénom a des racines polythéistes, son abandon au profit d’un autre comme Bilal ou autre est juste. Mais gardez votre nom de famille tel quel pour faire plaisir à vos parents.

Nous demandons à Allah de les guider et de nous assister vous et nous.

Puisse Allah bénir notre Prophète Muhammad.

Que la Paix d’Allah, Sa Miséricorde et Ses Benedictions vous accompagnent
[As-Salamou alaykoum wa rahmatoullah wa barakatouh]

Je vous invite a choisir 5 livres qui vous interessent et que vous souhaitez recevoir incha’Allah. Merci.

Sourate Maryam
L’Islam Face Aux Campagnes De Scepticisme
Petit Guide IIIustre Pour Comprendre L’Islam
LE CORAN ET LA SCIENCE MODERNE
L’ISLAM ET LA CHRISTIANISME
QUE DISENT-ILS SUR L’ISLAM?
POURQUOI ONT-ILS CHOISI L’ISLAM ?
LETTRE A’ CESAR ROI DE ROME
AL-HADJ ou (Le Pelerinage)
AL-ZAKAT ou (L’Aumone legale )
AL-SIYAM ou ( Le Jeune )
L’Honoré Coran (Interpretation de quelques Versets).
L’Honore Coran ( surat AL-Fatiha & surat AL Baqarah )
L’Initation A L’ Islam.
Les Piliers de l’Islam.
La Vie du Prophète Mohammad
Le Christianisme. Origine et réalité.
les noms d’ Allah
L’education dans L’Islam

Je vous prie de transferer mon message à toutes vos connaissances, aux Musulmans et aux non musulmans qui s’interessent à l’Islam.
Merci.

Fawziya
Administratrice des forums ImanWay
fawziyaa@gmail.com
http://www.imanway1.com

Pour recevoir les livres gratuits vous devez obligatoirement fournir tous les renseignements suivants et me les envoyer directement à mon adresse email:

fawziyaa@gmail.com

1/- Votre adresse complete incluant:

- Nom
- Prénom
- Adresse complete
- Ville
- PAYS
- Code postal

* Je vous prie de me donner votre adresse complete. Les livres sont envoyés par la poste. Ecrivez votre adresse comme si vous la donniez à quelqu’un pour qu’il vous envoie une lettre , afin que le colis ne nous soit pas retourné. *

2/- Votre numero de telephone.

3/- Votre adresse email VALIDE où l’on peut vous contacter.

4/- Preciser si vous etes Musulman ou non musulman, ainsi que votre langue maternelle.

5/- Choisir les livres que vous souhaitez recevoir (5 livres au maximum). Voir la liste ci-dessus.

Toute demande où manque l’un des renseignements cités ci-dessus ne sera pas prise en considération.

Merci de votre collaboration.

Cordialement,

Fawziya
Administratrice des forums Islamiques ImanWay
www.imanway.com

Pour plus d’informations sur l’Islam visitez
http://www.imanway.com/fr/page.htm
http://imanwayfr.wordpress.com/

NB:

1: Les livres et le Coran sont gratuits et envoyés à notre charge.

2: Les livres sont envoyés d’Egypte, de Dubai et/ou du Bahrain, soyez donc patients avant de les recevoir. Merci. D’autant plus que nous recevons des commandes du monde entier, alhamdoulillah [Louange à Allah]

3: Aucun accusé de reception n’est envoyé apres avoir commandé les livres.

4: Vous pouvez aussi commander des livres en plusieurs langues, autres que le francais.

Histoire du dogme Trinitaire

Les Trinitaires et le Trinitarianisme n’ont pas vu le jour avant 381.Les empreurs romains :Constantin II et Constantinus étaient aussi des Unitaires nommés “Ariens” ou “Eusébiens” par ces Trinitaires postérieursLa formulation du dogme trinitaire fut précisée et définie longtemps aprés et plus exactement 3 siecles aprés jesus christ . Cela nécessitera l’utilisation d’un nouveau vocabulaire emprunté à la philosophie, qui ne pourra laisser la place à des divergences d’interprétation. L’église fut obligée de chercher une formulation logique de cette foi trinitaire pour cela ils se sont mis d’accord sur ce qu’on apelle le crédo , ou la profession de foi .Vu que la trinité est fortement incohérente avec la logique humaine et les enseignements du christ , Les hérésies furent des tentatives de ramener cette foi trinitaire à quelque chose de plus simple à comprendre, de moins exigeant pour la foi. Et cela exige des professions de foi plus précises pour répondre aux questions qu’elles ne manquent de poser.Le premier credo peut-être se trouve dans la première épître aux corinthiens (8,6 et 15, 3-5) qui date d’environ 60 (voir aussi Ephésiens 4, 4-6). D’autres credo se retrouveront dans différents recueils liturgiques ou sont évoqués par les Pères de l’Eglise,la première grande formulation de la foi trinitaire a été faite au concile de Nicée (325) sous l’impulsion de l’empereur Constantin, récemment converti (324).Le concile de Nicée.Après la conversion de Constantin, la paix régna sur les chrétiens, bien avant cela l’entrée de plusieurs païens dans le christianisme avait amené des doctrines et des philosophies empruntées aux romains et à la philosophie .les querelles dogmatiques avaient commencé bien avant cela mais ce n’est que lors du règne de Constantin que l’on vit un dogme le rapporter par rapport à un autre ,et ce par la force du pouvoir de l’empire romain.Arius, prêtre d’Alexandrie ( mort en 386) niait que le Christ, deuxième personne de la trinité soit égal au Père : pour lui, il a été créé par le Père et même l’incarnation est la production d’un être nommé Verbe différent du Fils.

Voici des arguments prouvant que la trinité n’est qu’un mythe inventé par l’homme:

http://www.aimer-jesus.com/12_arguments_trinite.php

http://www.islam-paradise.com/le_dogme_trinite.php

Introduction:

Avant que vous commenciez à vous former une opinion sur l’Islam, demandez vous-même d’abord si votre connaissance actuelle de l’Islam est assez complète. Demandez vous si cette connaissance a été obtenue par des sources qui peuvent être objectives. C’est en fait là une des causes essentielles de la mal-compréhension de l’Islam. La première connaissance de l’Islam chez la majorité des Occidentaux se fait d’abord à travers les livres d’histoire qui déforment l’Islam et l’histoire de l’Islam d’une manière aiguë. On n’a qu’à voir par exemple comment ces manuels rapportent la bataille de Poitiers pour en avoir une idée. Ensuite, l’image de l’Islam la plus répandue est celle rapportée par les médias. L’Islam est montré le plus souvent comme étant une religion de sang, bâtie sur le sabre, une religion d’extrémisme et de fanatisme. Combien de fois a-t-on entendu parlé de la spiritualité de l’Islam ? de la Justice Sociale de l’Islam ? de l’héritage intellectuel de l’Islam ?… Ajouter à tout cela bien entendu, qu’un grand nombre d’occidentaux se font une opinion sur l’Islam en se basant sur leurs opinions sur les musulmans. Or, les musulmans -dans leur grande majorité- représentent
tout sauf l’Islam. Avec de telles informations, comment s’étonner des préjugés qui se multiplient et de la méfiance grandissante vis-à-vis de l’Islam ? Il faut cependant reconnaître que des atrocités et des injustices sont commises au nom de l’Islam, et que ces actes doivent être condamnés. Mais l’objectivité la plus élémentaire veut que l’on fasse la
différence entre une religion et ses enseignements d’une part, et les exactions de certains adeptes de cette religion d’autre part.

Qu’est ce que l’Islam?

L’Islam n’est pas une religion nouvelle. Il est, dans l’essence, le même message que Dieu révélait à tous ses prophètes, Adam, Noé, Abraham, Israël, Issac, David, Moïse, Jésus. Le message qui a été révélé au prophète Mohammed n’est pas différent de ses précédents, sauf dans la mesure où il est général, complet et final. L’Islam, en étymologie arabe, dérive du mot ‘Paix’ et signifie, la soumission, que tu te soumet à Allah, ton créateur, le créateur de tout l’univers. Elle signifie également entrer en Paix, en Paix avec soi-même, avec la société, avec Allah. Mais qu’est-ce que se soumettre et capituler à Dieu ? Est-ce obéir aveuglément aux instructions d’un guide religieux, ou aux commandements d’une écriture, sans l’emploi d’aucun pensant, sens ou intelligence de notre partie ? Et est-ce que cette soumission et capitulation est forcée sur nous ?
La réponse aux deux questions est : Non.
Vous vous soumettez vous-même à Dieu après avoir considéré et pensé et choisi ce chemin, sans aucune crainte d’un dirigeant religieux ou une autorité humaine. Vous vous soumettez vous-même à ce que Dieu veut que vous fassiez. Vous devriez sentir dans votre coeur que ce que vous faites est droit. L’Islam enseigne que le tout l’univers autour nous, la terre, les étoiles, le soleil, les arbres, tout est dans un état de soumission à Dieu.
Cela signifie que tout dans la nature va selon des lois pré-établies et ne peut dévier de ces lois. Votre corps même, et toutes ses parties et organes, sont sujets à ces lois, et n’ont aucun choix à aller autrement . Mais Dieu a donné la liberté à l’âme humaine à se soumettre à lui ou à violer ses lois. Et alors par Ses Prophètes, Dieu révélait ce que c’est la direction vers laquelle chaque Homme doit se tourner. C’est donc cela le rôle des prophètes : guider l’Homme vers Dieu et
lui enseigner comment se soumettre à Dieu. Ils enseignaient tous l’adoration de Dieu seul et unique, qui n’a ni père ni fils, qui ne dépend de rien dans cet univers et dont tout dépend. Rien ne peut donc être aimé et adoré sauf lui. Telle fut la mission de tous les  prophètes, telle fut la mission du prophète Mohammed, et tel fut L’ISLAM.

Pourquoi a-t-on besoin de l’Islam?

Nous devons rappeler au début qu’il y a aucune contrainte pour l’homme à accepter la VERITE.Mais il est certainement une honte pour l’intellect humain que l’homme ne s’intéresse pas à découvrir ce que c’est que le sens de sa vie, ce qu’est la que la VERITE! L’Islam enseigne que Dieu a donné à l’homme la faculté de raison et attend donc de lui qu’il raisonne objectivement et systématiquement par lui-même pour le guider vers le Droit Chemin. C’est donc ce CHOIX entre le Bien et le Mal qui est la raison même d’être de l’homme. Et ce CHOIX relève d’abord de l’homme lui-même : il n’y a aucune fatalité et Dieu n’intervient que par la suite pour guider ceux qui ont choisi le Bien dans leurs coeurs vers sa Lumière et pour pousser encore ceux qui ont choisi le Mal dans leurs coeurs vers les Obscurités. Personne ne devrait donc vous presser à faire une décision hâtive à accepter aucun des enseignements d’Islam. Pour l’Islam, enseigner un homme le Droit Chemin c’est lui donner la liberté à choisir. Quoi tel pour conclure que de prier Dieu de purifier nos coeurs et âmes et de nous guider vers son Droit Chemin. Amen.

Allah chez les musulmans est-il différent du Dieu des chrétiens et des Juifs ?

Non, c’est le même Dieu Unique, éternel. Seulement, ce Dieu a un nom. Il s’appelle Allah. Et si ce nom ne se retrouve pas sur les textes qui sont aujourd’hui entre les mains des chrétiens et des juifs, c’est qu’il faut chercher plutôt dans la direction dans l’authenticité de ces Livres et de la pertinence de leur transmission. Bon nombre d’auteurs ont établi cette vérité [cf. Ahmed Deedat en particulier]. Il n’y a donc aucune différence sur ce sujet entre les religions du Livre. La seule différence est à rechercher du côté de la transmission des Livres sacrés.

Qu’est ce que le Coran ?

Le Coran est la Parole de Dieu révélée à son prophète Mohammed par l’ange Gabriel. Il fut mémorisé par Mohammed, puis dicté à ses Compagnons, qui le vérifièrent toute sa vie durant. Il fut ensuite rassemblé dans un même livre après la mort du prophète et fut gardé comme texte authentique durant les siècles. Pas un seul mot des 114 chapitres, sourates, n’a été modifié à travers les siècles : la preuve c’est que c’est le même livre qu’on retrouve chez des centaines de millions de musulmans du monde entier. Le Coran est dans chaque détail le même texte miraculeux et unique qui était révélé à
Mohammed quatorze siècles auparavant. Le Coran, la dernière Parole de Dieu révélée à l’humanité, est la source primordiale de la foi de tout Musulman et de sa pratique. Il contient tous les sujets qui nous concernent en tant qu’êtres humains : sagesse, doctrine, culte, et loi, mais le thème de base est la relation entre Allah et Ses créatures. En même temps, il fournit les directives pour une société juste, un comportement humain correct, et un système économique équitable. Les règles sur lesquelles peuvent être bâtis des systèmes solides de justice sociale, économique et politique sont contenues dans le Coran. Le Hadith, (enseignements, dictions et actions de prophète Mohammed, rapportés méticuleusement et recueillis par ses compagnons), explique et explicite les règles du Coran.

En quoi croient les musulmans ?

Les musulmans croient que Dieu est notre seigneur, qu’il est Seul et Unique, qu’il n’a ni père ni fils, qu’il ne dépend de rien et dont tout dépend. Les musulmans croient aux Anges que Dieu a créé ; aux prophètes à travers qui il a apporté ses révélations à l’Humanité ; au Jour du Jugement Dernier et à la responsabilité personnelle de chacun pour ses actes. Les musulmans croient que l’Homme n’est donc pas sur cette terre par un quelconque hasard de la nature, mais il est le résultat d’une volonté divine qui l’a créé et qui l’a chargé d’une mission. Les musulmans croient que cette vie n’est qu’un
passage, et que la vraie vie, éternelle, est celle qui nous attend dans l’au-delà. L’Islam, la dernière révélation de Dieu pour l’Humanité, correspond ainsi à la vraie nature de l’Homme. Chacun de nous porte dans son coeur cette Lumière de Dieu, chacun de nous porte en lui-même le Bien comme il porte le Mal d’ailleurs, et à chacun de nous se pose la question de CHOISIR. Et Dieu peut guider chacun de nous vers cette Vérité, cette Lumière, à condition qu’il choisisse le Bien dans son coeur en posant les Vraies questions, les questions premières : D’où venons-nous et vers où nous allons ? Pouvons-nous trouver une explication du grand univers ? Et de-là une interprétation convaincante du secret d’existence ?.. Nous réalisons qu’aucune famille ne peut fonctionner correctement sans quelqu’un de responsable, qu’aucune ville ne peut exister et prospérer sans une administration solide, et qu’aucun État ne peut survivre sans un dirigeant de telle sorte. Nous réalisons également que rien au monde ne vient à l’existence sans créateur. De plus, nous observons que l’univers existe et fonctionne dans la façon la plus rangée, et qu’il a survécu pour des centaines de milliers d’années. Est-ce que nous pouvons alors dire que tout cela est accidentel et hasardeux ? L’homme représente seulement une très petite portion du grand univers. Et s’il peut faire des plans et apprécier les mérites de planifier, alors son existence propre et la survie de l’univers doit aussi être basée sur une politique planifiée. Cela signifie qu’il y a une Volonté de conception derrière notre existence matérielle. Il doit y avoir une grand force pour garder tout dans l’ordre. Dans la belle nature, il doit y avoir un Grand Créateur qui crée les morceaux les plus charmants d’art et produit tout pour un but spécial
dans la vie. Il est différent de toutes ces choses, parce qu’il est le fabricant et conservateur d’elles toutes. Le fabricant de n’importe quoi doit être différent et plus grand que les choses qu’il fait.
Il y a divers manières de connaître Dieu. Les grandes merveilles impressionnantes du monde sont comme des livres ouverts dans lesquels nous pouvons lire. Aussi, Dieu Lui-même vient à notre aide par tous les messagers et révélations qu’il a envoyé ici-bas à l’homme. L’acceptation complète des enseignements et directions de Dieu comme elles sont révélées à son messager Mohammed est la religion d’ISLAM.

L’Islam est-il tolérant envers les autres croyances ?

Le Coran dit : Allah ne vous défend pas d’être bienfaisants et équitables envers ceux qui ne vous ont pas combattus pour la religion et ne vous ont pas chassés de vos demeures. Car Allah aime les équitables. (Coran, 60:8)
L’Islam accorde donc la liberté de culte et d’adoration à toutes les communautés religieuses dans la Cité Islamique. La loi islamique permet même aux minorités non-Musulmanes (les gens du Livre) de posséder leurs propres tribunaux.

L’Islam, la Chrétienté et le Judaïsme ont-ils des origines différentes ?

Non, elles sont toutes les messages ou plutôt les révélations de Dieu. Cependant la Parole de Dieu fut souvent déformée par les hommes des générations successives. Les Révélations pures de Dieu étaient polluées avec des mythes, des superstitions, l’adoration d’idoles et l’irrationnel philosophique et idéologique. La religion de Dieu était perdue dans une pléthore de religions. L’histoire humaine est une chronique de mouvement de l’homme entre la lumière et l’obscurité, mais Dieu dans sa miséricorde l’humanité ne pouvait pas le laisser livré à lui-même. Dieu envoyait ses messagers rétablir la foi juste, et enfin de compte il envoya son messager final, le prophète Mohammed racheter l’humanité. La révélation au prophète Mohammed représente la source permanente et ultime de direction pour l’Humanité. Dieu préserva cette révélation ultime de toute déviance. La preuve ? Le Coran est le seul Livre aujourd’hui à répondre à tous les critères d’une révélation divine : Il est Parfait, exact, libre d’erreurs, d’omissions, d’interpolations ou de multiplicité de versions. Il est libre de contradictions dans sa narration. Il défie la science de tous les temps. Et surtout, il est Inimitable par l’Homme. L’Islam est donc l’aboutissement et le culminement des révélations de Dieu à l’Humanité. Et c’est vers son chemin que l’Humanité entière doit se tourner.

Qu’est-ce que le Djihad ?

Le ‘Djihad’ Signifie étymologiquement la ‘lutte’. Le Djihad signifie la lutte tant sur un niveau personnel – lutte contre le mal dans soi-même, lutte pour la décence et la justice sur le niveau social , comme il signifie la lutte sur le champ de bataille.
C’est cette dernière signification qui est le plus rattachée au terme ‘Djihad’. L’Islam pose des règles très strictes sur la guerre qui inclut des interdictions de nuire aux civils, de détruire des récoltes, arbres et bétail. La guerre en Islam doit être Juste. On peut lire dans le Coran “Combattez dans le sentier d’Allah ceux qui vous combattent, et ne transgressez pas. Certes. Allah n’aime pas les transgresseurs!” (Le Coran 2:190). “Et combattez-les jusqu’à ce qu’il n’y ait plus d’association et que la religion soit entièrement à Allah seul. S’ils cessent, donc plus d’hostilités, sauf contre les injustes” (Le Coran 2:193). ” S’ils cherchent la paix, alors vous cherchez la paix” (Le Coran 8:61).

Pour plus d’informations sur l’Islam visitez
http://www.imanway.com/fr/page.htm

AlJazeera a interviewvé quelques nouvelles femmes musulmanes américaines qui se sont converties après le 11 Septembre.
AlJazeera et FoxNews tous les deux ont interviewvé Angela Collins, une ex-Catholique de la Californie.
Safiya, qui était une juive américaine, a perdu 8 de ses membres de sa famille dans le 11 septembre, cependant, ceci ne l’a pas laissé blâmer l’Islam pour les actions des malfaiteurs du 11 septembre. Au lieu de cela, elle a aimé l’Islam et elle est devenue musulmane. Après avoir étudié l’Islam et le Coran, les deux femmes ont découvert que ce qui s’est passé le 11 Septembre a une relation avec les actions extrémistes de quelques seules personnes et non pas avec l’Islam. L’Islam est innocent de ces actes.
Elles ont découvert que le Coran donne la vraie signification à un Dieu seul qui mérite d’être adoré seul sans rien lui associer. C’est le vrai message de Dieu à toute l’humanité.

Pour plus d’informations sur l’Islam visitez ce lien
http://www.imanway.com/fr/page.htm

Au nom d’Allah, le Tout Miséricordieux, le Très Miséricordieux.

Commandez EN LIGNE des livres Islamiques GRATUITS

http://www.imanway.com/fr/showthread.php?t=1171

Veuillez transferer ce message à toutes vos connaissances, musulmans et non muslmans. Qu’Allah vous accorde les meilleurs retributions.

Le Saint Coran est la parole du Maître des Univers révélée à Son messager Muhammad (bénédiction et salut soient sur lui) pour sortir les gens des ténèbres vers la lumière : « C’ est Lui qui fait descendre sur Son serviteur des versets clairs, afin qu’ il vous fasse sortir des ténèbres à la lumière; et assurément Allah est Compatissant envers vous, et Très Miséricordieux.» (Coran, 57 : 9).

 Lire la suite…